ΕΛΛΑΣ - ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΣΗΜΙΩΣΑΤΕ Χ

http://www.ft.com

Financial Times: Ελλάδα, όπως λέμε Αργεντινή

Πολύ πιθανή θεωρεί την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη εντός των επόμενων δύο ή τριών ετών ο αναλυτής του αμερικανικού ινστιτούτου δημόσιας πολιτικής American Enterprise Institute και επί χρόνια οικονομολόγος του ΔΝΤ, Ντέσμοντ Λάκμαν, σε άρθρο του που δημοσιεύεται στην εφημερίδα Financial Times.

ΣΩΣΤΑ ΤΑ ΛΕΕΙ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΤΑ ΠΕΙ 6-7 ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ;;;

Σοβαρότατες καταγγελίες για τον τρόπο χειρισμού της νέας γρίπης, «που έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή των ανθρώπων», διατυπώνει με συνεντεύξεις του σε διεθνή έντυπα και δίκτυα ο επικεφαλής της επιτροπής Υγείας του Συμβουλίου της Ευρώπης, επιδημιολόγος Βόλφγκανγκ Βόνταργκ. Δεν διστάζει μάλιστα να υποστηρίξει ότι ένα από τα εμβόλια, το Obta flu, παρασκευάστηκε από τη Novartis «σε βιο-αντιδραστήρα από καρκινικά κύτταρα».

«Εθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή ανθρώπων» καταγγέλλει ο Γερμανός επιδημιολόγος Β. Βόνταργκ
Φωνή σε μια ικανή ομάδα επιστημόνων που εξαρχής είχαν εκφράσει επιφυλάξεις για το εύρος και τη σοβαρότητα της νέας γρίπης, η οποία έγινε πανδημία, αλλά και την ασφάλεια του εμβολιασμού, δίνει ο επιδημιολόγος, πρώην μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας και ο πιο υψηλόβαθμος αξιωματούχος Υγείας του Συμβουλίου της Ευρώπης, Βόνταργκ. Σε συνέντευξή του στη βρετανική «Sun» είχε μιλήσει για «πλασματική πανδημία, ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα του αιώνα», στο δίκτυο «Αλ Τζαζίρα» κατηγόρησε φαρμακοβιομηχανίες ότι επηρέασαν τους αξιωματούχους στην Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (ΠΟΥ) και στην κυριακάτικη γαλλική εφημερίδα «Humanite» μαζί με όλα αυτά ονόμασε τουλάχιστον μια εταιρεία, καταλογίζοντάς της παρασκευή εμβολίου με μη ενδεδειγμένη τεχνική, αν και με έγκριση από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Φαρμάκου, το θεσμό που αποφασίζει αν ένα εμβόλιο θα βγει στην αγορά.

Ο Βόνταργκ ισχυρίζεται ότι «το εμβόλιο της εταιρείας Novartis παρασκευάστηκε σε βιο-αντιδραστήρα από καρκινικά κύτταρα. Μια τεχνική που ουδέποτε είχε χρησιμοποιηθεί μέχρι τώρα». Αφού εξηγεί τη διαδικασία παρασκευής, ο Γερμανός γιατρός σημειώνει: «Δεν αποκλείεται, πρωτεΐνες που έμειναν από καρκινικό κύτταρο, παρούσες στο εμβόλιο που παρασκευάζεται σε βιο-αντιδραστήρα, να προκαλέσουν όγκο στον εμβολιασμένο». Οταν ερωτάται περί ποίου εμβολίου ομιλεί, ο Βόνταργκ απαντά: «Obta flu». Η Novartis δεν είχε τοποθετηθεί μέχρι χθες βράδυ. Μια άλλη εταιρεία όμως, η GlaxoSmithKline, απαντώντας εμμέσως στους ισχυρισμούς Βόνταργκ ότι οι βιομηχανίες φαρμάκου επηρέασαν και ουσιαστικά οδήγησαν την ΠΟΥ να κηρύξει πανδημία, τους χαρακτήρισε «παραπλανητικούς και αβάσιμους». Εκπρόσωπος της ΠΟΥ, εξάλλου, ο Αφαλούκ Μπατιασέβι, είπε στο «Αλ Τζαζίρα» ότι «η παροχή ανεξάρτητων συμβουλών στα κράτη-μέλη είναι πολύ σημαντικό έργο για την ΠΟΥ, που το αντιμετωπίζει με σοβαρότητα, επαγρυπνώντας να μην επηρεαστεί από συμφέροντα». Αν οι καταγγελίες του Βόλφγκανγκ Βόνταργκ διατυπώνονταν σε εθνικό επίπεδο, θα έχρηζαν εισαγγελικής παρέμβασης. Στην Ευρώπη, όμως, η μόνη προγραμματισμένη ενέργεια είναι η συζήτηση που θα γίνει σε έκτακτη συνάντηση του Συμβουλίου της Ευρώπης εντός του μηνός.

(Πηγές:www.e-net.gr, www.humanite.fr, aljazzera.net, www.fox.news.com)

ΟΤΑΝ ΕΝΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ 25ΕΤΙΑΣ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ...

Σε μια εντελώς λανθασμένη πολιτική κίνηση εξελίσσεται για την κυβέρνηση το μέτρο με τα τέλη κυκλοφορίας. Η προσωπική συγγνώμη και η ομολογία του λάθους του Πρωθυπουργού προς τους φορολογούμενους συμπολίτες μας φανερώνει τη λάθος προσέγγιση που δόθηκε στο θέμα των τελών κυκλοφορίας. Πάρα πολλοί συμπολίτες μας πλημμύρησαν τις εφορίες και παρέδωσαν τις πινακίδες των αυτοκινήτων τους, διότι τα τέλη ήταν πάρα πολύ αυξημένα και σε αρκετές περιπτώσεις ήταν ίσης τιμής με την αξία του αυτοκινήτου ή ακόμα και μεγαλύτερη. Παρόλο που η κυβέρνηση δια στόματος Πρωθυπουργού παραδέχθηκε το λάθος και υποστήριξε πως είναι ένα μέτρο το οποίο είχε επεξεργαστεί η προηγούμενη κυβέρνηση και δεν υπήρχε ο αναγκαίος χρόνος για την αλλαγή των συντελεστών φορολόγησης, αναμφίβολα πρόκειται για ένα άδικο μέτρο.
Οι συντριπτική πλειοψηφία των κατόχων αυτοκινήτων 20ετίας και παραπάνω, είναι άνθρωποι χαμηλού εισοδήματος οι οποίοι προφανώς δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν νέο αυτοκίνητο και επίσης δεν θέλουν να εξαναγκαστούν να χρεωθούν με ένα πολυετές δάνειο ώστε να προχωρήσουν σε αγορά. Με το μέτρο αυτό λοιπόν αναγκάζονται να παραδώσουν τις πινακίδες του ενός και μοναδικού αυτοκινήτου τους. Υπάρχουν βεβαίως και άνθρωποι οι οποίοι παρέδωσαν πινακίδες του δεύτερου ή ακόμα και του τρίτου αυτοκινήτου τους. Αυτό όμως θα μπορούσε να επιτευχθεί και με το μέτρο της απόσυρσης το οποίο σταμάτησε λόγω του μεγάλου οικονομικού κόστους. Κάπως έτσι λοιπόν οι χαμηλόμισθοι διαπίστωσαν πως δεν είχαν άλλη επιλογή από το να θέσουν -για φέτος τουλάχιστον- σε ακινησία τα αυτοκίνητά τους για να μην πληρώσουν τα διπλά και τριπλά σε σχέση με πέρυσι τέλη κυκλοφορίας. Ενδεικτικά, ‘πολυτέλεια’ μοιάζει να είναι ένα τζιπ που απέκτησε κάποιος συνταξιούχος πριν από 16 χρόνια για να πηγαίνει με την οικογένειά του βόλτες τα Σαββατοκύριακα, αφού πρέπει να πληρώσει 1.300 Ευρώ τέλη (880+ 250 ειδικό φόρο). Δηλαδή περίπου όσο είναι 2 συντάξεις του..
Εκτός όμως του άδικου χαρακτήρα του μέτρου, φαίνεται πως δημιουργείται μαύρη τρύπα στον Προϋπολογισμό του 2010 της τάξης των 300 εκατ. Ευρώ. Το Δημόσιο εισέπραξε από τα τέλη κυκλοφορίας του 2009 περίπου 1 δις. Ευρώ, ενώ για αυτά του 2010 υπολόγιζε 500 εκατ. Ευρώ περισσότερα. Στην πράξη όμως, 400.000 περίπου ιδιοκτήτες αυτοκινήτων 15ετίας και άνω αποφάσισαν να παραδώσουν πινακίδες και κατά συνέπεια να μην πληρώσουν ούτε Ευρώ. Έτσι το κράτος δεν θα εισπράξει τα παραπάνω χρήματα που υπολόγιζε, αντιθέτως το ταμείο θα είναι μείον κατά 200 εκατ. Ευρώ. Στην πράξη ωστόσο οι απώλειες είναι ακόμα μεγαλύτερες από την κατάργηση του μέτρου της απόσυρσης, γιατί η αγορά καινούριου αυτοκινήτου επιβαρύνεται με φορολογία – κατά μέσο όρο 40%- από την επιβολή του τέλους ταξινόμησης και του ΦΠΑ. Είναι ενδεικτικό πως πριν από την οικονομική κρίση το κράτος εισέπραττε κατά μέσο όρο 130 εκατ. Ευρώ μηνιαίως από το τέλος ταξινόμησης και τον ΦΠΑ των καινούριων αυτοκινήτων. Στο διάστημα της κρίσης τα παραπάνω έσοδα περιορίστηκαν αισθητά, ενώ κατά τη διάρκεια της μείωσης του τέλους ταξινόμησης κατά 50% τα μηνιαία έσοδα αυξήθηκαν σε 113 εκατ. Ευρώ.
Εν κατακλείδι, η κυβέρνηση κατήργησε το μέτρο της απόσυρσης, που ήταν το κίνητρο που είχε δώσει ο κ. Σουφλιάς για αυξημένα τέλη κυκλοφορίας, ενώ αύξησε τις τιμές των τελών κυκλοφορίας. Πρόκειται για ένα εντελώς εισπρακτικό μέτρο το οποίο ατυχέστατα βαπτίστηκε ως ‘Περιβαλλοντικά Τέλη’. Αν κάποιος στην κυβέρνηση είναι εξειδικευμένος πάνω στα αυτοκίνητα, θα γνώριζε ότι δεν πρέπει να φορολογούνται τα αυτοκίνητα με βάση τα κυβικά και τη χρονολογία της πρώτης άδειας, αλλά με βάση τους εκπεμπόμενους ρύπους τους οποίους υποχρεούνται εδώ και μια δεκαετία να δημοσιεύουν οι αυτοκινητοβιομηχανίες στα τεχνικά χαρακτηριστικά των μοντέλων τους. Ένα μέτρο που θα μπορούσε να μειώσει πραγματικά την εκπομπή του διοξειδίου του άνθρακα είναι η απελευθέρωση της πετρελαιοκίνησης σε Αθήνα και Πειραιά. Οτιδήποτε άλλο βαπτίζεται ως ‘Πράσινο Τέλος’ είναι κωμικό.

ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ;;

Σε δημόσια διαβούλευση έχει καλέσει τους πολίτες η κυβέρνηση με αφορμή τη νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργού Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διαβούλευσης, σχετικά με την πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα και μακροχρόνια στη χώρα μας. Τα βασικά σημεία του νομοσχεδίου, που εισηγήθηκε ο υπουργός Εσωτερικών κ. Γ. Pαγκούσης, αφορούν την απόκτηση ιθαγένειας για τους μετανάστες 2ης γενιάς, τον εξορθολογισμό της διαδικασίας πολιτογράφησης, αλλά και την παροχή δικαιώματος εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις δημοτικές εκλογές, σε ομογενείς και αλλοδαπούς που διαμένουν νόμιμα επί πέντε έτη στη χώρα μας. Oι αλλαγές στον Kώδικα Ιθαγένειας συνίσταται στη δυνατότητα απόκτησης ελληνικής ιθαγένειας: από τα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν στη χώρα μας και οι γονείς τους διαμένουν νόμιμα στην Ελλάδα επί μία πενταετία, από τα παιδιά των μεταναστών που έχουν φοιτήσει επί έξι χρόνια σε ελληνικό σχολείο. Επίσης, θεμελιώνουν δικαίωμα απόκτησης ιθαγένειας όταν ενηλικιωθούν (μετά το 18ο έτος της ηλικίας τους) όσα παιδιά μεταναστών έχουν φοιτήσει επί τριετία σε ελληνικά σχολεία. Προβλέπονται, επίσης, ειδικές διατάξεις που διευκολύνουν τη δυνατότητα απόκτησης ιθαγένειας για τα παιδιά των μεταναστών που έχουν γεννηθεί στη χώρα μας και είναι ήδη ενήλικες (άνω των 18 ετών).
Επιπλέον, οι διατάξεις του νόμου προβλέπουν ότι οι αποφάσεις του υπουργού για την απόκτηση ιθαγένειας θα είναι επαρκώς αιτιολογημένες, καταργώντας με τον τρόπο αυτό την πρακτική της αναιτιολόγητης απόρριψης αιτημάτων που ίσχυε ως σήμερα. Μια ακόμα σημαντική διάταξη που προβλέπεται είναι η μείωση του παραβόλου που κατέθεταν οι αλλοδαποί, οι οποίοι επιθυμούν να πολιτογραφηθούν Έλληνες, από 1.500 ευρώ σε 1.000, ενώ για την επανυποβολή αίτησης πολιτογράφησης το οφειλόμενο παράβολο περιορίζεται στα 300 ευρώ. Tο υψηλό αυτό παράβολο αποτελούσε μηχανισμό αποτροπής για τους μετανάστες που ήθελαν να αποκτήσουν ελληνική ιθαγένεια και ενδεχομένως να ήταν αρκετά υψηλό το αντίτιμο σκόπιμα ώστε να αποτρέψει τους μετανάστες από την ιδέα της πολιτογράφησης . Mέχρι πρότινος αποτελούσε το υψηλότερο παράβολο στην EE μαζί με το αντίστοιχο της Αυστρίας.
Η πρόθεση της κυβέρνησης να παραχωρήσει την ελληνική ιθαγένεια σε περίπου 450.000 αλλοδαπούς που διαμένουν νόμιμα στη χώρα μας, όπως ήταν αναμενόμενο έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις. Πολλοί συμπολίτες μας καταδικάζουν αυτή την πρόταση , τονίζοντας ότι τέτοιου είδους πρόχειρες λύσεις θα δημιουργήσουν μεγαλύτερα προβλήματα. Επίσης άλλοι αναφέρουν πως το ΠΑΣΟΚ προχωράει σ’ αυτή την πρόταση μόνο και μόνο για να βρει επιπλέον εκλογική πελατεία. Η αλήθεια είναι ότι η κοινωνία μας παραμένει σε μεγάλο βαθμό συντηρητική. Όμως δεν πρέπει να αγνοούμε ότι σε μια πολυπολιτιστική κοινωνία σαν τη δική μας, οι νόμιμοι αλλοδαποί δεν πρέπει να θεωρούνται σε καμία περίπτωση πολίτες δεύτερης ή τρίτης κατηγορίας. Αναμφίβολα, η ξενοφοβία, ο ρατσισμός και ο κοινωνικός αποκλεισμός υπάρχουν ως έννοιες τόσο στον κοινωνικό όσο και στον πολιτικό χώρο. Υπάρχουν πολλοί μεμονωμένοι συμπολίτες μας, αλλά και πολιτικά κόμματα που στην προοπτική μιας ευκολότερης χορήγησης ελληνικής ιθαγένειας βλέπουν την καταστροφή, την αλλοτρίωση και το σταδιακό αφανισμό του ελληνικού έθνους. Το σίγουρο είναι ότι η γκετοποίηση και οι φυλετικοί – εθνοτικοί διαχωρισμοί μεγαλύτερο κακό θα προξενήσουν. Το ερώτημα είναι αν η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη να δεχτεί ένα τέτοιο μέτρο. Προκειμένου λοιπόν να εκφραστεί, το καλύτερο θα ήταν να διεξαχθεί ένα δημοψήφισμα. Όχι όμως ένα δημοψήφισμα εξπρές. Πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν καλύτερη ενημέρωση του κοινού ώστε να υπάρξει κατανόηση όλων των πτυχών του θέματος. Μέσω αυτού του δημοψηφίσματος θα δείξει η ελληνική κοινωνία αν επιθυμεί τη μετάβασή της προς τα μπρος ή να θέλει να συνεχίσει να την διακατέχει ο συντηρητισμός και η ξενοφοβία.

ΤΙ ΑΦΗΣΕ ΠΙΣΨ ΤΟ 2009;

Αν μη τι άλλο, η χρονιά που φεύγει, έφερε πολλές ανατροπές στο πολιτικό μας σύστημα και γενικότερα αποτέλεσε μια πολύ δύσκολη χρονιά για τη χώρα μας. Όσον αφορά το πολιτικό σκηνικό, πριν από έναν χρόνο, ο τέως Πρωθυπουργός κ. Καραμανλής ήταν αδιαμφισβήτητα ο απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού στη χώρα. Όμως, η αδράνεια, τα σκάνδαλα, οι μικροκομματικές ισορροπίες και ουσιαστικά η ακυβερνησία, οδήγησε τη ΝΔ σε ήττα στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου και από κει και πέρα ήρθε η πολιτική κατάρρευση, η οποία επισημοποιήθηκε με τη συντριβή με 10,5 μονάδες διαφορά στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές. Ο νυν Πρωθυπουργός, κ . Παπανδρέου, μέχρι την επιτυχία του στις Ευρωεκλογές, δέχτηκε πολύ μεγάλη εσωκομματική αμφισβήτηση και δεν ήταν λίγοι οι σύντροφοί του που τον αποκαλούσαν υποτιμητικά Γιωργάκη. Χρειάστηκε να περιμένει έξι χρόνια από τότε που ανέλαβε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ για να περάσει ο κ. Παπανδρέου την είσοδο του Μεγάρου Μαξίμου και να υποστεί τέσσερις αλλεπάλληλες εκλογικές ήττες σε εθνικές εκλογές, δημοτικές και ευρωεκλογές, για να επιτύχει την απόλυτη επιστροφή και να εδραιωθεί με τόσο ηχηρό τρόπο στο πολιτικό σκηνικό. Πλέον, όντας Πρωθυπουργός, είναι κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού με 160 βουλευτές, εσωκομματικά προβλήματα δεν φαίνεται να υπάρχουν στο κυβερνών κόμμα και ο κ. Παπανδρέου έχει τη συναίνεση μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας ώστε να προχωρήσει σε δύσκολα μέτρα προκειμένου να βγει η χώρα μας από την οικονομική κρίση, να τιθασεύσει το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα, να τονώσει την ανάπτυξη και να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή και την ανεργία.
Όσον αφορά τη ΝΔ, πέρυσι ο κ. Σαμαράς έκανε Χριστούγεννα ως απλός βουλευτής ενώ μπήκε στην κυβέρνηση μόλις τον Ιανουάριο και μάλιστα σε ένα Υπουργείο σχετικά μικρής εμβέλειας. Παρόλα αυτά, μέσα σε δώδεκα μήνες κατόρθωσε να αναρριχηθεί στην ηγεσία της ΝΔ και να επικρατήσει με χαρακτηριστική άνεση της κ. Μπακογιάννη, η οποία πέρυσι πρόβαλλε ως το απόλυτο φαβορί. Ο κ. Σαμαράς ανέμενε τον ανασχηματισμό του κ. Καραμανλή και η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από το ποιο υπουργείο θα του ανέθετε από τη στιγμή που ο κ. Μητσοτάκης είχε άρει το πολυετές βέτο του. Ο κ. Σαμαράς από την «πολιτική εξορία» που ήταν επί πολλά χρόνια, με μεθοδικότητα και με πολιτικό λόγο που κέντρισε τον μέσο Νεοδημοκράτη, βρέθηκε στην προεδρία της ΝΔ. Η αναρρίχησή του στην κορυφή της κομματικής ιεραρχίας ήταν μια εξέλιξη που ενδεχομένως ούτε ο ίδιος πίστευε ότι θα γινόταν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Σχετικά με τον ΣΥΡΙΖΑ, από την «δημοσκοπική άνοιξη» του 2008, ήρθε η απότομη προσγείωση στην πολιτική πραγματικότητα το 2009. Το άστρο του κ. Τσίπρα δεν ανέτειλε για πολύ και τα προβλήματα ταυτότητας του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να αποτελούν μεγάλο εσωκομματικό αγκάθι για την Κουμουνδούρου. Η Ανανεωτική πτέρυγα είναι με το ένα πόδι μέσα και με το ένα πόδι έξω, ο κ. Αλαβάνος ετοιμάζει Λέσχη Προβληματισμού για την Αριστερά και τα προβλήματα καλά κρατούν για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Από την άλλη, το 2009 αναμφίβολα θα μείνει στις μνήμες μας και ενδεχομένως να τις στοιχειώνει, λόγω της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης. Μιας οικονομικής κρίσης η οποία έχει παγκόσμιο χαρακτήρα, αλλά έχει πολύ μεγάλο αντίκτυπο στη χώρα μας εξαιτίας της οικονομικής πολιτικής που εφάρμοσε επί 5 χρόνια η ΝΔ. Πλέον η χώρα μας αντιμετωπίζεται από τους Ευρωπαίους εταίρους, από τις διεθνείς αγορές και από τους οικονομικούς κύκλους ως το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης. Κάποιοι επίσης αναφέρουν ότι η Ελλάδα κακώς μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι αποτελεί το μεγαλύτερο κίνδυνο για την πορεία του Ευρώ και η αξιοπιστία της χώρας μας έχει πληγεί ανεπανόρθωτα. Πριν λίγες μέρες υπερψηφίστηκε στη Βουλή ο Προϋπολογισμός για το 2010, ο σημαντικότερος ίσως προϋπολογισμός της Μεταπολίτευσης, και αυτό που απαιτείται να γίνει άμεσα είναι να παρθούν μόνιμα οικονομικά μέτρα, τα οποία θα περιορίσουν το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας και ταυτοχρόνως θα είναι δίκαια και δεν θα κάνουν του πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Το 2009 φεύγει αλλά αφήνει πίσω του κατήφεια, προβληματισμό, αβεβαιότητα και πολλά οικονομικά προβλήματα. Είναι στο χέρι της κυβέρνησης το 2010 να είναι ελπιδοφόρο και να αποτελέσει ένα έτος ανάκαμψη για τη χώρα και κυρίως για τους πολίτες αυτής της χώρας.

ΤΙ ΗΤΑΝ ΤΕΛΙΚΑ Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ;

Πριν λίγες μέρες συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τη δολοφονία του μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και αδιαμφισβήτητα το γεγονός αυτό αποτελεί ακόμα και σήμερα αντικείμενο ακαδημαϊκής μελέτης, καθημερινής συζήτησης και ζήτημα πολιτικής αντιπαράθεσης. Οι περσινές στιγμές που ζήσαμε όλοι βρίθουν από πολλά και ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Αρχικά, η δολοφονία αυτή καθ’ αυτή έδειξε ότι δυστυχώς υπάρχουν αστυνομικοί οι οποίοι χωρίς ίχνος δισταγμού σηκώνουν ένα όπλο και πυροβολούν αναίτια ένα 15χρονο παιδί. Πρέπει να αποδοθεί πραγματική δικαιοσύνη και ακολούθως να φροντίσει ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη να αναμορφώσει τα κριτήρια με τα οποία φοράει κάποιος τη στολή του αστυνομικού. Ένας άνθρωπος ο οποίος έχει αρκετά ψυχολογικά προβλήματα και επιθετικές τάσεις δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι προστάτης του πολίτη.
Σχετικά με την ‘εξέγερση’ της νεολαίας, γνώμη μου είναι πως υπήρξε μια μεγάλη σε έκταση διαμαρτυρία αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μαζική, και πόσο μάλλον εξέγερση. Από τη μία, η συμμετοχή των νεολαίων δεν ήταν πολυάριθμη και από την άλλη στις ειρηνικές διαδηλώσεις της νεολαίας εισχώρησαν, όπως πάντα άλλωστε, αναρχικοί, αντιεξουσιαστές και γενικά άνθρωποι οι οποίοι πάντοτε βρίσκουν χώρο έκφρασης σε τέτοιου είδους διαδηλώσεις. Η καταστροφή καταστημάτων, αυτοκινήτων και γενικά περιουσιακών στοιχείων των συμπολιτών τους, σίγουρα είναι κατακριτέα από τη συντριπτική πλειονότητα της νεολαίας και εν τέλει αυτή η κατάσταση χάους που επικράτησε, έγινε το επίκεντρο των συζητήσεων και των επικρίσεων και υποσκίασε τα πραγματικά προβλήματα μιας δικαίως διαμαρτυρόμενης και προβληματισμένης νεολαίας. Η έκταση των καταστροφών ήταν πρωτοφανής και ο αριθμός των ατόμων που συμμετείχαν σε αυτές μεγαλύτερος απ’ ότι συνήθως, αλλά το συγκεκριμένο μοντέλο κινητοποίησης παρέπεμπε στις χρόνιες και επαναλαμβανόμενες κινητοποιήσεις που ταλανίζουν τη χώρα μας και που διακρίνονται από την ανεμπόδιστη δράση των γνωστών- άγνωστων αντιεξουσιαστών, τη σχετική συμπάθεια με την οποία αντιμετωπίζονται από μια μερίδα ΜΜΕ και την εκμετάλλευση του πανεπιστημιακού ασύλου. Το θέμα του ασύλου, διαρκώς συζητείται και διαρκώς αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης από κάθε είδους αντιεξουσιαστή. Ζούμε σε μια δημοκρατία, με τα όποια ελαττώματα της, και η ελεύθερη διακίνηση ιδεών είναι κατοχυρωμένη. Το άσυλο δεν πρέπει να συνεχίσει να αποτελεί καταφύγιο των ταραξιών και αυτό είναι ένα καυτό θέμα το οποίο καλείται να ανοίξει η κυβέρνηση.
Όσον αφορά τα πραγματικά αιτήματα τα οποία πρόταξε, ή για να είμαστε ακριβής έπρεπε να προτάξει, η περσινή διαμαρτυρία των νέων, πρέπει ν’ αποτελέσουν αντικείμενο πολιτικής πρακτικής από την κυβέρνηση. Με άλλα λόγια, οι νέοι σήμερα, αλλά και πέρσι και πρόπερσι και του χρόνου, νιώθουν την ανασφάλεια να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Η διαρκώς αυξανόμενη ανεργία, η ελλειμματική παιδεία, τα 500 Ευρώ το μήνα, η κυριαρχία της παραπαιδείας και της στείρας αποστήθισης, η πολιτική διαφθορά, τα κάθε είδους σκάνδαλα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, η μη ισότητα των ευκαιριών, η αίσθηση ότι οι προβληματισμοί τους παραμένουν αναπάντητοι αποτελούν παράγοντες που βάζουν φρένο στα όνειρα και τη φαντασία των νέων ανθρώπων. Όταν αυτοί οι νέοι καταλάβουν ότι οι παραπάνω παράγοντες αποτελούν τροχοπέδι για το μέλλον τους, τότε υπάρχει περίπτωση αυθόρμητα να δράσουν συνολικά και τότε το βέβαιο είναι ότι θα μιλάμε για μια πραγματική μαζική εξέγερση η οποία θα έχει αποτελέσματα και δεν θα είναι μια απλή ημέρα μνήμης όπως ήταν η φετινή. Τα περσινά Δεκεμβριανά δεν αποτέλεσαν σε καμία περίπτωση κίνημα. Δεν υπήρξαν συγκεκριμένα αιτήματα, οι συλλογικές δράσεις ήταν πολύ περιορισμένος, δεν υπήρχε ουσιαστική οργανωτική δομή και τελικά ένα χρόνο μετά μπορούμε να πούμε ότι δεν επετεύχθη κάποιος στόχος. Το θετικό είναι ότι ένα μεγάλο μέρος των νέων αντιλήφθηκαν τα κοινά τους προβλήματα, τη μίζερη καθημερινότητά τους και ότι από την πολυθρόνα του internet cafe δεν μπορεί να γεννηθεί ένα κοινωνικό κίνημα. Οι βάσεις ενδεχομένως να μπήκαν πέρσι αλλά ο χρόνος θα δείξει κατά πόσο μπορεί αυτή η κοινωνική διεργασία να έχει συνέχεια και συνέπια.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΣΑΜΑΡΑ

Πριν εξαχθούν κάποια συμπεράσματα για την πρόσφατη εκλογή του κ. Αντώνη Σαμαρά στη θέση του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, αξίζει να αναφερθεί ότι από μόνη της η εκλογή Προέδρου από τη βάση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι κάτι πρωτόγνωρο, δεδομένου ότι η ΝΔ είναι το μοναδικό ευρωπαϊκό συντηρητικό κόμμα που ακολούθησε αυτή την ανοιχτή διαδικασία. Η εκλογή νέου προέδρου ήταν αποτέλεσμα της δυναμικής που έδωσε η βάση του κόμματος, δυναμική η οποία επέβαλε την αλλαγή του τρόπου εκλογής. Η μαζική συμμετοχή 770.000 περίπου μελών είναι κάτι αξιοσημείωτο και υπερέβη κατά πολύ τις προεκλογικές εκτιμήσεις οι οποίες έκαναν λόγο για 400.000 εκλογείς. Αυτή η κινητοποίηση, η οποία σε πολύ μεγάλο βαθμό ήταν αυθόρμητη, ουσιαστικά ακύρωσε την όποια επιρροή των μηχανισμών. Το γεγονός ότι η ψήφος των νεοδημοκρατών κινήθηκε έξω από τους μηχανισμούς των βουλευτών, φάνηκε κραυγαλέα στη Β’ Αθηνών, όπου από τους 12 βουλευτές της ΝΔ, οι 9 (τουλάχιστον) στήριζαν την κ. Ντόρα Μπακογιάννη. Παρόλα αυτά ο Σαμαράς έλαβε ποσοστό της τάξης του 60%.
Η εκλογή Σαμαρά, εξέφρασε όπως δείχνει και η κάλπη, την επιθυμία των ψηφοφόρων της ΝΔ για ανοιχτή και συμμετοχική λειτουργία του κόμματος. Οι ίδιοι ψηφοφόροι χρέωσαν στη Ντόρα Μπακογιάννη λογικές παρέας και πρακτικές μηχανισμών. Επίσης, οι ψηφοφόροι φαίνεται πως χρέωσαν (και) στην Μπακογιάννη την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες την 4η Οκτωβρίου. Η τέως Υπουργός Εξωτερικών ήταν ένας από τους πλέον έμπιστους συνεργάτες και συνομιλητές του πρώην Πρωθυπουργού. Με λίγα λόγια, στα μάτια των ψηφοφόρων έχει ταυτιστεί ως ένας γνήσιος εκφραστής του συστήματος Καραμανλή, με ότι αυτό συνεπάγεται. Άρα, η επιμονή της κ. Μπακογιάννη να υπερασπίζεται στον ύψιστο βαθμό την κεντρώα, νεοφιλελεύθερη ιδεολογία , η οποία αποτέλεσε την ‘ναυαρχίδα’ της διακυβέρνησης Καραμανλή, αποδείχθηκε μεγάλο σφάλμα. Και αυτό διότι, πρόκειται για μια εξατμισμένη, ξεθωριασμένη ιδεολογία. Αντιθέτως, ο νέος Πρόεδρος της ΝΔ, επένδυσε σε μια ρητορική επανίδρυση του ιστορικού χώρου της παραδοσιακής Δεξιάς. Ο Αντώνης Σαμαράς προσέδωσε στην εκστρατεία του πολιτικά χαρακτηριστικά σε αντίθεση με το απολίτικο, πολυσυλλεκτικό στίγμα που εξέπεμψε η Ντόρα Μπακογιάννη. Οι πολίτες με την επιλογή που έκαναν, έδειξαν ότι απαιτούν από τα πολιτικά κόμματα να ξαναγίνουν φορείς διακριτών πολιτικών προγραμμάτων και προτεραιοτήτων και όχι να ψαρεύουν στα θολά νερά του ‘μεσαίου χώρου’.
Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο της προεκλογικής αναμέτρησης έχει να κάνει με την περιβόητη πια εκλογή από τη βάση. Εξ’ αρχής, την πρόταση για εκλογή από τη βάση την είχε κάνει ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, προτού αποσύρει την υποψηφιότητά του και στηρίξει Σαμαρά. Άμεσα οι Σαμαράς, Ψωμιάδης αποδέχτηκαν την πρόταση. Μόνο η κ. Μπακογιάννη άργησε να πάρει θέση, αν και η ίδια είχε κάνει την ίδια πρόταση το ’96. Όταν τελικά το αποδέχτηκε, μην μπορώντας να κάνει διαφορετικά, ο μέσος μη ταυτισμένος ψηφοφόρος της ΝΔ, θεώρησε ότι περισσότερο σύρθηκε η κ. Μπακογιάννη στην αποδοχή της πρότασης αυτής παρά το πίστευε. Αν μη τι άλλο, σε μια περίοδο που οι πολιτικοί έχουν χάσει αρκετά μεγάλο μέρος της αξιοπιστίας και του κύρους, οι πολίτες δεν θέλουν να προκαλούνται. Πρόκληση και ένδειξη αλαζονείας αποτέλεσε η δημοσιοποίηση εκ μέρους της κ. Μπακογιάννη 1.000 υπογραφών στήριξης προς το πρόσωπό της. Οι κάτοχοι των υπογραφών ήταν βουλευτές και παράγοντες της ΝΔ και οι ψηφοφόροι θεώρησαν πως με αυτή την κίνηση υπεροχής, ένα συνέδριο προσχεδιασμένο φαινόταν στον ορίζοντα.
Ο Αντώνης Σαμαράς εξέφρασε το αίτημα αλλαγής νοοτροπίας και ανανέωσης της ΝΔ. Αυτό το υποστήριξε με πάθος, με σωστό ύφος και με ανεπιτήδευτο λόγο. Μετά από 11 χρόνια πολιτικής απομόνωσης φαινόταν πιο ώριμος και πιο τολμηρός. Από την αρχή απευθύνθηκε στους πληγωμένους ψηφοφόρους της ΝΔ και ταυτίστηκε με κάτι καινούριο το οποίο θα άφηνε πίσω ό,τι πλήγωσε τη συντηρητική παράταξη. Από την άλλη, η Ντόρα Μπακογιάννη επένδυσε στην πολιτική και βιολογική καταγωγή της και πίστευε ότι επειδή παρουσιαζόταν ως το ‘νούμερο 2’ της ΝΔ, θα ήταν κατ’ ανάγκη και η Πρόεδρος. Υποστήριξε εξ’ αρχής ότι ποτέ δεν εγκατέλειψε το κόμμα, θέλοντας βεβαίως έτσι να στοχοποιήσει τους Σαμαρά, Αβραμόπουλο. Αυτές όμως οι λογικές φαίνεται ότι δεν συγκινούν πλέον τους ψηφοφόρους. Εν κατακλείδι, η κ. Μπακογιάννη υποτίμησε το γεγονός ότι η πολιτική είναι ένας μαραθώνιος όπου απαιτούνται μεγάλες αντοχές και όχι ένα απλό κατοστάρι της μιας ανάσας.

ΘΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ;

Στον Πρωθυπουργό του Βελγίου, Χέρμαν βαν Ρόμπαϊ, και στη βαρόνη Άστον του Απχόλαντ, κοινοτική επίτροπο της Βρετανίας σε θέματα εμπορίου, κατέληξαν οι ηγέτες των ‘’27’’ της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις θέσεις του Προέδρου και υπουργού Εξωτερικών, αντιστοίχως. Μπορεί οι ‘’27’’ να έφυγαν ευχαριστημένοι από τις Βρυξέλλες μετά τη συνεδρίαση, αλλά κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι η Ευρώπη βγήκε κερδισμένη από αυτή τη διαδικασία. Ειδικότερα, όσον αφορά τη θέση του υπουργού Εξωτερικών, ή αλλιώς Ύπατος εκπρόσωπος της Εξωτερικής Πολιτικής και Ασφάλειας όπως αναφέρεται στη συνθήκη της Λισαβόνας, ανάμεσα σε πολύ γνωστά ονόματα (Μάσιμο Ντ’ Αλέμα, Ντέιβιντ Μίλιμπαντ), τα οποία θα έδιναν σαφώς διαφορετική αίγλη στη θέση, επιλέχθηκε ένα παντελώς άγνωστο πρόσωπο με διπλωματική απειρία. Επίσης, ο Χέρμαν βαν Ρόμπαϊ, δεν έχει κλείσει καν χρόνο στην πρωθυπουργία της χώρας του και ακόμα και από τους ίδιους τους υποστηρικτές του θεωρείται μη χαρισματικός.
Η επιλογή των προσώπων θέτει από μόνη της θέμα διαδικασίας. Η Ευρώπη ακολούθησε το γνωστό δρόμο του παρασκηνίου και της διατήρησης των ισορροπιών. Και στο σημείο αυτό, το οξύμωρο είναι ότι ενώ στόχος της συνθήκης της Λισαβόνας είναι να κάνει πιο δημοκρατική, πιο διαφανή και πιο αποτελεσματική την Ευρώπη και να φέρει τους ευρωπαϊκούς θεσμούς πιο κοντά στον πολίτη, η επιλογή αυτών των δυο προσώπων μόνο δημοκρατική δεν ήταν, και μόνο η πρώην Πρόεδρος της Λετονίας Βάιρα Βίκε Φράιμπεργκα δήλωσε την υποψηφιότητά της με όραμα και πρόγραμμα. Το αποτέλεσμα αυτού του ‘ορισμού’ των δυο Ευρώ- αντιπροσώπων, συνεπικουρούμενων από τον Πρόεδρο της Κομισιόν Μπαρόζο, έχει ως συνέπεια αυτό το τρίο που δημιουργείται να μην μπορεί να σταθεί με αξιώσεις απέναντι στον Μπαράκ Ομπάμα, τον Βλάντιμιρ Πούτιν ή τον Χου Ζιντάο και τον Λούλα. Δεν είναι λοιπόν παράλογο που σύσσωμος ο ευρωπαϊκός τύπος στιγμάτισε τις επιλογές των ‘’27’’, και μάλιστα με ιδιαίτερα επικριτικές εκφράσεις: ‘’Μια ακόμα χαμένη ευκαιρία’’, ‘’η ήπειρος απομακρύνεται από το τραπέζι των μεγάλων’’, ‘’δυο άχρωμα πρόσωπα χαμηλού προφίλ’’ κτλ.
Εξαρχής, ο συμβιβασμός ήταν ιδιαίτερα δύσκολος. Ο πρόεδρος έπρεπε να είναι Χριστιανοδημοκράτης, ο υπουργός εξωτερικών έπρεπε να είναι Σοσιαλδημοκράτης, και ένας εκ των δυο έπρεπε να είναι γυναίκα. Επίσης, ο υπουργός, ο οποίος είναι ταυτόχρονα και αντιπρόεδρος της Κομισιόν δεν ‘έπρεπε’ σε καμία περίπτωση να επισκιάζει τον ‘διάσημο’ και πανίσχυρο Μπαρόζο. Ο δε πρόεδρος, έπρεπε να ήταν χαμηλών τόνων ώστε να μην μπορεί να σηκώσει κεφάλι στους μεγάλους της Ευρώπης. Επίσης, το σημαντικότερο απ’ όλα, είναι ότι ένας εκ των δυο έπρεπε να χαίρει της εκτίμησης του γαλλογερμανικού άξονα, και ο άλλος να προέρχεται από την ‘αυτόνομη’ Βρετανία, η οποία αν και δεν βρίσκεται στο στενό πυρήνα των υποστηρικτών της Ε.Ε, διατηρεί πάντα προνομιακές σχέσεις με τις ΗΠΑ. Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς πως οι επιλογές των δυο προσώπων ήταν ‘άχρωμες’ , διότι προφανώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν ήθελαν να επιλέξουν ισχυρές προσωπικότητες αλλά πρόσωπα τα οποία θα μπορούσαν να διασφαλίσουν τις ισορροπίες στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Προτιμήθηκε λοιπόν η συναίνεση και όχι η πραγματική ισχυροποίηση της Ευρώπης. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι από τη γέννησή της, η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρούσε πάντα με μικρά βήματα και μεγάλους συμβιβασμούς.
Ο Χένρι Κίσινγκερ είχε θέσει πριν από 30 περίπου χρόνια ένα ερώτημα το οποίο είναι πολύ επίκαιρο σήμερα: ‘’Όταν θέλω να μιλήσω με την Ευρώπη, ποιον θα παίρνω τηλέφωνο;’’. Αν μη τι άλλο, η απάντηση εξαρτάται άμεσα από τις κινήσεις του νέου προέδρου και υπουργού εξωτερικών της Ε.Ε. Η Συνθήκη της Λισαβόνας, η οποία είναι υπεύθυνη για τη θέσπιση των δύο νέων θέσεων, είναι εξαιρετικά ασαφής ως προς τις εξουσίες και τις αρμοδιότητες που τους εκχωρούνται. Η μόνη συγκεκριμένη αρμοδιότητα του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είναι να προεδρεύει των συμβουλίων και των συνόδων κορυφής. Εκτός από αυτό, γίνονται κάποιες αόριστες αναφορές στο καθήκον του να προωθεί τη συνεννόηση και τη συμφωνία και να εκπροσωπεί την Ε.Ε στη διεθνή σκηνή. Είναι αμφίβολο όμως, αν θα σχηματίσει κάποιος τον αριθμό του ‘’τηλεφώνου’’ της Ε.Ε αν πρόκειται για κάποιο ιδιαίτερα σοβαρό θέμα. Το πιθανότερο είναι να προτιμήσει να συνομιλήσει ξανά με το Λονδίνο, το Παρίσι ή το Βερολίνο.

ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ Ε.Ε

Ένα από τα κρίσιμα ζητήματα που παραμένουν διαχρονικά στην επιφάνεια είναι η ενδεχόμενη ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκτός της αμερικάνικης βοήθειας, ορατή είναι η ‘αγγλική φροντίδα’ προς την Τουρκία, η οποία είχε φανεί όταν η γείτονα χώρα πήρε το ‘πράσινο φως’ για έναρξη των διαπραγματεύσεων στις 3 Οκτωβρίου του 2005 δηλαδή κατά το χρονικό διάστημα στο οποίο η Βρετανία θα ασκούσε την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σίγουρα οι απόψεις για αυτό το φλέγον ζήτημα διίσταται αλλά υπάρχουν κάποια στοιχεία που είναι κοινώς αποδεκτά από τους υποστηρικτές αλλά και τους πολέμιους της Τούρκικης ένταξης. Όσον αφορά τη γεωγραφία, η Τουρκία βρίσκεται με το ένα πόδι στην Ευρώπη, αλλά το 95% του εδάφους της βρίσκεται στην Ασία. Ιστορικά, πολλές ευρωπαϊκές χώρες κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα έχουν υποφέρει από τον Οθωμανικό ζυγό αν και ο πρόγονος της σύγχρονης Τουρκίας ήταν μια Ευρωπαϊκή δύναμη που εκτεινόταν ως τη Βιέννη. Η Τουρκία θα φέρει στην Ένωση το δυναμισμό του πληθυσμού της, που ήδη διαθέτει ισχυρή παρουσία σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Με την ένταξή της θα αποδειχθεί η ικανότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να εντάξει τις μουσουλμανικές κοινότητες που βρίσκονται ήδη στα εδάφη της καθώς και να προστατεύσει όλους εμάς τους Ευρωπαίους πολίτες από τον κίνδυνο προσχώρησης της Τουρκίας στο στρατόπεδο των ισλαμιστικών κρατών.

Για να πούμε ναι στην ένταξη της Τουρκίας πρέπει πρώτα να τηρήσει από μέρους της κάποιες προϋποθέσεις. Αρχικά, οφείλει να αναγνωρίσει τη Δημοκρατία της Κύπρου καθώς και τη γενοκτονία των Αρμενίων που έγινε το 1915. Η παραδοχή της ύπαρξης όλων των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και η αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας, όσο προσβλητική και αν είναι στη συγκεκριμένη περίπτωση, αποτελεί το ελάχιστο που μπορεί κανείς να απαιτεί από μια υποψήφια προς ένταξη χώρα. Σίγουρα πρέπει να γίνουν μεγάλες προσπάθειες για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και για την ισότητα αντρών και γυναικών με ιδιαίτερο βάρος να δίνεται στο σεβασμό του ασθενούς φύλου. Η αλήθεια είναι ότι έχουν γίνει αξιοσέβαστες προσπάθειες από την Άγκυρα τα τελευταία χρόνια, αλλά δεν αρκούν, διότι ας μην ξεχνάμε ότι περίπου το 20% των εκκρεμών υποθέσεων στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αφορά την Τουρκία. Επίσης, θα ήταν μοιραίο λάθος για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα αν η Τουρκία, όταν ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θελήσει να εξαργυρώσει τη μεγάλη διπλωματική, και όχι μόνο, βοήθεια που της προσέφεραν απλόχερα η Αγγλία και η Αμερική. Αυτό θα μετατρέψει την Ευρώπη σε ένα συνεχώς εξαπλωμένο εργοστάσιο με ασαφή σύνορα και για το μόνο που θα νοιάζεται θα είναι πως θα υπηρετεί την Αμερική και τα συμφέροντά της.

Γνώμη μου είναι πως σύντομα η Τουρκία θα ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διότι η Ιστορία μας έχει δείξει ότι εδώ και 30 χρόνια κανένα υποψήφιο προς ένταξη κράτος δεν απορρίφθηκε από την Ένωση. Ο όρος ‘ενταξιακές διαπραγματεύσεις’ ουσιαστικά δεν έχει καμία απολύτως ισχύ αλλά πρόκειται για μια μακρά συμμόρφωση της υποψήφιας προς ένταξη χώρας με τους κοινοτικούς κανόνες δικαίου και από τη στιγμή που λαμβάνεται η αρχική απόφαση, η υποψήφια χώρα αργά ή γρήγορα καταλήγει να ικανοποιεί τους προκαθορισμένους όρους.

Κλείνοντας, πιστεύω πως αν οι παραπάνω προϋποθέσεις δεν επιτευχθούν, θα είναι μεγάλο λάθος η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση διότι θα δώσει, και δικαίως, το δικαίωμα και στα υπόλοιπα μουσουλμανικά κράτη να ζητήσουν τη σταδιακή ένταξή τους στην Ένωση και θα οδηγηθούμε όπως είπα και παραπάνω σε μια Ευρώπη με ασαφή σύνορα και χωρίς πλαίσιο κοινοτικών κανόνων και ρυθμίσεων. Τότε το σπουδαίο ευρωπαϊκό οικοδόμημα που όλοι οι Ευρωπαίοι έχουν οραματιστεί δεν θα είναι παρά ένα όνειρο θερινής νυκτός. Στην περίπτωση που η Τουρκία συμμορφωθεί και τηρήσει τις παραπάνω προϋποθέσεις, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο κατ εμέ, κανένας πλέον δεν θα μπορεί να αρνηθεί την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η τελευταία θα είναι αυτή που θα βγει κερδισμένη και ενισχυμένη από μια διεύρυνση προς μια μεγάλη (πληθυσμιακά και εδαφικά) χώρα όπως η Τουρκία.

Ενθαρρυντικό γεγονός αποτελεί η δυσπιστία με την οποία βλέπει ο νέος Πρόεδρος της Ε.Ε Βον Ρομπάι την ένταξη της Τουρκίας. Ίδωμεν..

ΦΙΛΟΔΟΞΟΣ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Πριν λίγες μέρες ο Υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου παρουσίασε το προσχέδιο του προϋπολογισμού στο Υπουργικό Συμβούλιο. Ο υπουργός Οικονομικών, παρουσιάζοντας τις βασικές αρχές του προσχεδίου του προϋπολογισμού, είπε ότι είναι ένας μεταβατικός προϋπολογισμός, που συντάχθηκε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και σε συνεργασία με όλους τους υπουργούς. Υλοποιεί, πρόσθεσε, τις δεσμεύσεις του ΠΑΣΟΚ, στηρίζει τις οικονομικά ασθενέστερες τάξεις και πρόκειται για το πρώτο σοβαρό νοικοκύρεμα των Οικονομικών, μέσα σε καιρό δυσμενών συνθηκών για την οικονομία της χώρας.

Η αλήθεια είναι ότι για πρώτη φορά, ο προϋπολογισμός θα προβλέπει απόλυτη μείωση των δαπανών και όχι απλώς περιορισμό της αύξησής τους. Με το νέο προϋπολογισμό μειώνονται οι καταναλωτικές δαπάνες του δημοσίου και οι επιχορηγήσεις φορέων, καταργείται η απόσυρση, και μειώνονται οι εξοπλιστικές δαπάνες. Αναλυτικά, οι δαπάνες εκτός τόκων θα μειωθούν κατά 1,6 δισ. ευρώ, οι δαπάνες για εξοπλισμούς κατά 500 εκατ. ευρώ, τα χρέη των νοσοκομείων θα περιοριστούν κατά 1,4 δισ. ευρώ, οι καταναλωτικές δαπάνες του δημοσίου θα είναι μειωμένες κατά 24%, ενώ η κατάργηση της απόσυρσης θα οδηγήσει σε εξοικονομήσεις 400 εκατ. ευρώ. Επίσης, ενισχύονται οι ασθενέστερες οικονομικά τάξεις, αυξάνονται οι πόροι για την Παιδεία κατά 1 δισ. ευρώ, προβλέπονται οι πιστώσεις για την πρόσληψη 3.000 στο ΕΣΥ, αυξάνονται τα επιδόματα ανεργίας, αυξάνεται το πρόγραμμα των δημόσιων επενδύσεων στο 4% του ΑΕΠ και επιδοτούνται οι ασφαλιστικές εισφορές των νέων. Ακόμα, προβλέπεται αύξηση 1,5% σε μισθούς και συντάξεις μέσω της εισοδηματικής πολιτικής, αύξηση των αγροτικών συντάξεων κατά 30 ευρώ από την 1η Οκτωβρίου και κατά 20 ευρώ από τα μέσα του 2010, αύξηση της επιστροφής του ΦΠΑ των αγροτών από το 7% στο 11%, κτλ.

Στον αντίποδα, η αύξηση των εσόδων θα προέλθει, κατά 1,2 δισ. ευρώ από την πάταξη της φοροδιαφυγής και την είσπραξη ληξιπρόθεσμων οφειλών, κατά 1,5 δισ. ευρώ από τις αλλαγές στη φορολογία εισοδήματος ακινήτων και την αύξηση των εμμέσων φόρων (ανακοινώθηκε αύξηση ειδικών φόρων κατανάλωσης σε τσιγάρα και ποτά με απόδοση 250 εκατ. ευρώ), ενώ 1 δισ. ευρώ θα αποδώσουν οι έκτακτες εισφορές κοινωνικής ευθύνης. Η αναπροσαρμογή των φόρων σε ποτά και τσιγάρα θα είναι της τάξης του 10%, ενώ δεν έχει ακόμη αποφασιστεί η αύξηση του φόρου στο πετρέλαιο η οποία είναι υποχρεωτική από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ένα καινοτόμο χαρακτηριστικό του νέου προϋπολογισμού, αφορά τη ‘μεταφορά’ περικοπών από κάποιους κλάδους σε ενίσχυση άλλων. Για παράδειγμα, το ποσό που εξοικονομείται από την κατάργηση του μέτρου της απόσυρσης θα χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση των πόρων για την Παιδεία, το ποσό από τη μείωση των εξοπλιστικών δαπανών θα κατευθυνθεί για την επιδότηση ασφαλιστικών εισφορών νέων και την αύξηση των αγροτικών συντάξεων, η αύξηση του ΕΦΚ σε τσιγάρα-ποτά θα χρησιμοποιηθεί για την πρόσληψη 3.000 νοσηλευτών στα νοσοκομεία (70 εκ.) και την αύξηση της επιστροφής ΦΠΑ στους αγρότες (150 εκ.).

Ο νέος προϋπολογισμός προβλέπει ότι, το 2010, το έλλειμμα θα διαμορφωθεί στο 9,4% του ΑΕΠ, στόχος ο οποίος είναι αρκετά φιλόδοξος, αν ληφθεί υπόψη η πρόβλεψη που έχει κάνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ανεβάζει το δημοσιονομικό άνοιγμα του επομένου έτους στα επίπεδα του 2009. Η επιτυχία των στόχων του προϋπολογισμού προϋποθέτει τη δημιουργία μηχανισμών, οι οποίοι θα συνδράμουν στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, η οποία έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις, όπως προκύπτει από τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ανακοινώθηκαν πριν από λίγες ημέρες. Ο δρόμος προς την κατεύθυνση αυτή είναι δύσκολος, καθώς τα εμπόδια είναι πολλά και προέρχονται από τις κατεστημένες νοοτροπίες που αναπτύχθηκαν μετά τη μεταπολίτευση και έχουν, κατά το κοινώς λεγόμενο, «ριζώσει» στην ελληνική οικονομία και κοινωνία. Η εξοικονόμηση πόρων 7,8 δισ. ευρώ, που προσδοκά για τον επόμενο χρόνο η κυβέρνηση, είτε προέρχεται από τις δαπάνες είτε από τα έσοδα, είναι υψηλό ποσό. Θα χρειαστεί πολύ μεγάλη προσπάθεια απ' όλους τους συντελεστές της οικονομικής πορείας της χώρας. Από την άλλη, τα μέτρα που συνοδεύουν τον προϋπολογισμό θα οδηγήσουν σε μείωση του ελλείμματος, όχι όμως στα προβλεπόμενα επίπεδα. Το στοίχημα της κυβέρνησης είναι σημαντικό. Η επιτυχία του θα εξαρτηθεί από την αποφασιστικότητα και το ρεαλισμό που θα επιδείξει.