ΠΟΣΟ ΧΡΗΣΙΜΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΑΝΕΙ Ο ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ;

Περίπου ένα χρόνο μετά τη μεγάλη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές, όλα δείχνουν ότι είναι σχεδόν έτοιμο το πρώτο «λίφτινγκ» στην κυβέρνηση. Ο επικείμενος ανασχηματισμός φαντάζει εξαιρετικά πιθανός μιας και αρκετά στελέχη της κυβέρνησης στον ένα χρόνο παρουσίας τους, δεν έπεισαν ότι μπορούν να ανταπεξέλθουν στα σοβαρά προβλήματα της χώρας. Πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας κάνουν λόγο όχι μόνο για αλλαγές σε πρόσωπα, αλλά και για δομικές αλλαγές. Για παράδειγμα, πιθανολογείται ότι θα υπάρξει υπερυπουργός Προεδρίας, και υπουργεία όπως αυτά του Τουρισμού, της Ανάπτυξης και της Ναυτιλίας θα επανασυσταθούν. Ας μην ξεχνάμε ότι ένα ακόμα γεγονός το οποίο επηρεάζει άμεσα τον ανασχηματισμό , είναι οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου. Πρόθεση του Πρωθυπουργού είναι η εκλογική μάχη, κυρίως για τις περιφέρειες, να λάβει σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά και είναι πιθανό εν ενεργεία στελέχη της κυβέρνησης να εγκαταλείψουν τον υπουργικό τους θώκο και να δώσουν την αυτοδιοικητική μάχη.
Η μεγαλύτερη μάχη που δίνει η κυβέρνηση έχει να κάνει με την αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας. Για τον λόγο αυτό, το μεγαλύτερο βάρος έχει πέσει στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, το οποίο όμως από τις προγραμματικές δηλώσεις κιόλας είχε αφήσει να φανούν σημάδια ασυνεννοησίας και διαφορετικής προσέγγισης των οικονομικών πολιτικών. Ανασχηματισμός χωρίς παρεμβάσεις στα οικονομικά υπουργεία δεν νοείται. Όμως δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι οποιαδήποτε αλλαγή στους τομείς αυτούς θα ήταν ομολογία αποτυχίας από τον Γ. Παπανδρέου, και επιπροσθέτως θα έδινε το λάθος μήνυμα η κυβέρνηση προς το ΔΝΤ, τις αγορές και την Ε.Ε. Αυτό όμως που έχει σημασία, είναι, πέρα από εγωισμούς και μικροκομματικές σκοπιμότητες, να αξιολογηθεί το έργο των οικονομικών υπουργείων και να ληφθεί άμεσα μια απόφαση από τον Πρωθυπουργό για το συμφέρον της χώρας.
Είναι κοινό μυστικό ότι αναπτυξιακή προοπτική δεν έχει δοθεί ακόμα από την κυβέρνηση, ενώ ταυτοχρόνως το νομοσχέδιο για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά άργησε πολύ. Από τότε που το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά μιλούσε για την ανάγκη ανακούφισης των οικογενειών που αντιμετωπίζουν ασφυκτικά οικονομικά προβλήματα, μέχρι σήμερα που το νομοσχέδιο είναι έτοιμο, τα εν λόγω νοικοκυριά έχουν πολλαπλασιαστεί επικίνδυνα. Τα προγράμματα του ΕΣΠΑ καθυστέρησαν χαρακτηριστικά και ήδη χιλιάδες επιχειρήσεις ανά την επικράτεια αναγκάστηκαν να βάλουν λουκέτο. Απ’ όλα τα παραπάνω λοιπόν, είναι αναγκαία η άμεση συγχώνευση των υπουργείων Οικονομικών και Οικονομίας, και η σύσταση αυτόνομου υπουργείου Ανάπτυξης. Η αλλαγή ή μετακίνηση της κ. Κατσέλη δεν έχει μεγάλη σημασία. Επιτακτική ανάγκη πρέπει να αποτελέσει για την κυβέρνηση η αλλαγή ρότας και η υιοθέτηση αναπτυξιακών πολιτικών. Το γεγονός αυτό μόνο μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο απέναντι στα σκληρά μέτρα που επιβάλλονται και στους νέους έμμεσους φόρους που κάθε τόσο βλέπουν το φως της δημοσιότητας.
Σχετικά με άλλα στελέχη της κυβέρνησης, λίγο- πολύ οι περισσότερες γυναίκες υπουργοί δεν έχουν πείσει με το έργο τους. Τα προβλήματα στα νοσοκομεία και το καρτέλ των φαρμάκων ακόμα παραμένουν, ενώ και η στελέχωση των διοικήσεων των νοσοκομείων δεν ήταν αποτέλεσμα του opengov… Επίσης, η εκπαιδευτική χρονιά δεν φαίνεται να ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς. Τα κενά στις θέσεις των δασκάλων και καθηγητών είναι πολλά, ενώ στις πρόσφατες πανελλαδικές εξετάσεις, αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η εισαγωγή σε τεχνολογικά ιδρύματα ακόμα και με βαθμό πρόσβασης κοντά στο μηδέν. Η παραπαιδεία ζει και βασιλεύει, ενώ το πρόγραμμα διά βίου μάθησης έχει μείνει στο ντουλάπι του υπουργείου παιδείας. Η κ. Μπιρμπίλη προσπαθεί αλλά ακόμα δεν έχουν διαφανεί κάποιες αλλαγές. Οι αυθαίρετες κατασκευές παραμένουν, τα φωτοβολταϊκά συστήματα περιμένουν, η διπλή ανάπλαση της πρωτεύουσας αργεί ενώ το πρόβλημα με τους ΧΥΤΑ είναι μεγάλο.
Ο ανασχηματισμός από μόνος του, δεν πρόκειται να αποφέρει σαρωτικές αλλαγές και αλλαγή πλεύσης σε μια σειρά από πολιτικές. Τα πρόσωπα παίζουν μεγάλο ρόλο στη διαδικασία άσκησης πολιτικής και πρέπει να τοποθετηθούν άνθρωποι στα προβληματικά υπουργεία που να γνωρίζουν το αντικείμενο. Δεν χωρούν πειραματισμοί και δεν πρέπει να χαθεί άλλος πολύτιμος χρόνος. Πέρα όμως από τα πρόσωπα, για να έχει θετικά αποτελέσματα ένας ανασχηματισμός, πρέπει η κυβέρνηση να ρίξει βάρος σε συγκεκριμένες πολιτικές. Καλός είναι ο πόλεμος στη φοροδιαφυγή, προέχει η οικονομική σωτηρία της χώρας, αλλά όταν σημαντικά υπουργεία δεν έχουν καταφέρει να αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα και να δώσουν λύσεις, τότε οφείλει η κυβέρνηση να τα αντιμετωπίσει άμεσα τα προβλήματα και κυρίως να δώσει λύσεις. Έχει περάσει προ πολλού ο καιρός που η πολιτική είχε μόνο θεωρητική διάσταση. Η άμεση επίλυση προβλημάτων σε μια χώρα με τρομερά και χρόνια προβλήματα, όπως η δική μας, πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα. Τα λόγια πρέπει να περισσεύουν και μόνο οι πράξεις θα δείξουν αν ένας επικείμενος ανασχηματισμός, και γενικά η συνολική πορεία της κυβέρνησης, θα έχουν επιτυχία.

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΓΦΥΓΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Αφού τα «μπάνια του λαού» τελείωσαν και αποτέλεσαν μια ανάσα ηρεμίας μακριά από την γκρίζα οικονομική πραγματικότητα, όλοι μας πλέον, μαζί και η ελληνική οικονομία, έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα δύσκολο φθινόπωρο και χειμώνα. Σχετικά με την ελληνική οικονομία, παρά το ενθουσιώδες ξεκίνημα στον τομέα των εισπράξεων, φαίνεται πως αρχίζει να παρατηρείται μια καθίζηση. Για το οικονομικό επιτελείο, οι εισπράξεις μπορεί σημειώνουν μια αύξηση της τάξεως του 5%, όμως όταν ο ετήσιος στόχος κυμαίνεται μεταξύ 14% και 15%, τα πράγματα είναι δύσκολα. Την ίδια στιγμή η αγορά πνίγεται στον φαύλο κύκλο της βαθιάς ύφεσης, καθώς τα λουκέτα αποτελούν καθημερινό φαινόμενο και υπολογίζεται πως σε περιοχές όπως Καλλιθέα, Χαλάνδρι, Μαρούσι, οι επιχειρήσεις οι οποίες κατέβασαν ρολά, αλλά και αυτές που έπονται, αποτελούν το 15-20% των καταστημάτων. Στο κέντρο της Αθήνας υπολογίζεται ότι 1 στα 6 καταστήματα έχει κλείσει ενώ συνολικά σε όλη την επικράτεια 45.000 καταστήματα έχουν κατεβάσει ρολά. Αυτό βέβαια έχει πολλαπλές συνέπειες, καθώς δεν είναι μόνο η οικονομική καταστροφή του εμπόρου και του επιχειρηματία, αλλά και η απώλεια θέσεων εργασίας (οι δυσοίωνες προβλέψεις κάνουν λόγο για νέες στρατιές 30.000 – 100.000 ανέργων), η μηδενική ανάπτυξη και γενικά η ραγδαία πτώση των κρατικών εσόδων.
Ένα χρόνο και κάτι από το ξέσπασμα της μεγάλης δημοσιονομικής κρίσης, το μεγάλο οικονομικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο τα περιορισμένα έσοδα στα κρατικά ταμεία αλλά κυρίως η κατάρρευση της πραγματικής οικονομίας. Προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ διακήρυττε σε υψηλούς αντιπολιτευτικούς τόνους ότι προέχει η τόνωση της πραγματικής οικονομίας καθώς μόνο με τον τρόπο αυτό θα φαινόταν φως στο τούνελ της κρίσης. Αντ’ αυτού, τα οικονομικά στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας είναι απελπιστικά: Η οικονομική δραστηριότητα μειώθηκε στο σύνολο της χώρας κατά 22,4% και η βιομηχανική παραγωγή συρρικνώθηκε κατά 5,8% (για παράδειγμα σημειώθηκε πτώση 26,1% στην παραγωγή ελληνικού ρούχου, ενώ ταυτόχρονα ο κλάδος της υπόδησης σημειώνει απώλειες της τάξης του 38,7%). Επίσης, οι ελληνικές εξαγωγές έχουν μειωθεί κατά 9% ενώ τα έσοδα από τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας, τον τουρισμό, μειώθηκαν περίπου 20%.
Επερχόμενοι ξανά στα περιορισμένα κρατικά έσοδα, η κυβέρνηση και ειδικά το οικονομικό επιτελείο, προσβλέπουν στην αύξηση των εσόδων με μέτρα όπως ο φόρος εισοδήματος, η αύξηση του ΦΠΑ, η «νομιμοποίηση» των αυθαιρέτων και των υμιυπαίθριων, το άνοιγμα της αγοράς του τζόγου κ.ά. Η αύξηση του ΦΠΑ αναμένεται να πλήξει τη μεγάλη πλειονότητα των συμπολιτών μας, και ταυτοχρόνως δεν προβλέπεται να αποφέρει τα αναμενόμενα έσοδα στα κρατικά ταμεία. Η αλλαγή του συντελεστή 11% σε 23% αναμένεται να βάλει φωτιά στις τιμές σε μια σειρά καθημερινών αναγκών. Για παράδειγμα, από τη μεταβολή του ΦΠΑ θα αυξηθεί η χρήση του Ταξί, η διαμονή στα ξενοδοχεία, η κατανάλωση αναψυκτικών, κρεάτων, ροφημάτων και σνακ, οι υπηρεσίες υδραυλικών, ηλεκτρολόγων, νοσηλευτριών καθώς και οι έξοδοι σε εστιατόρια, καφετέριες, κινηματογράφους. Μέχρι και τα έξοδα κηδείας αναμένεται να αυξηθούν σημαντικά! Με βάση την κοινή λογική, καταλαβαίνει κανείς ότι οι μικρομεσαίοι θα αναγκαστούν να περικόψουν δαπάνες όπως π.χ εξόδους για ψυχαγωγία. Η αύξηση του ΦΠΑ θα έχει ως εύλογη συνέπεια αφενός την περικοπή του οικογενειακού εισοδήματος, και αφετέρου τη μη επίτευξη των στόχων της κυβέρνησης για κάλυψη της μαύρης τρύπας των εσόδων του κράτους.
Το προσεχές διάστημα αναμένεται να δοκιμαστούν τα όρια των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Η κατάσταση μπορεί να εξομαλυνθεί αλλά μόνο εάν η κυβέρνηση κάνει γρήγορες και σωστές κινήσεις. Κινήσεις όπως το νομοσχέδιο για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, το οποίο επί μήνες συζητείται αλλά τίποτα δεν γίνεται. Επιτακτική είναι η ανάγκη για δημόσιες επενδύσεις, αλλά και η προσέλκυση ξένων κεφαλαίων, μέτρο το οποίο θα δημιουργήσει αυτομάτως νέες θέσεις εργασίας. Ο ΦΠΑ πρέπει να μειωθεί και όχι να συζητείται η αύξησή του. Μόνο έτσι θα τονωθεί η αγορά και κατ’ επέκταση τα ταμεία του κράτους. Τέλος, αξιοσημείωτη είναι η δουλειά που γίνεται στο ΣΔΟΕ. Πρέπει όμως να προχωρήσει η είσπραξη των προστίμων και να κυνηγηθούν οι πάσης φύσεως φοροφυγάδες. Καθημερινά εμφανίζονται πολλά σκάνδαλα φοροδιαφυγής, και είναι πολλά περισσότερα αυτά που πρέπει να ακολουθήσουν. Στον τομέα αυτό πρέπει να ρίξει ακόμη περισσότερο βάρος η κυβέρνηση διότι εκεί είναι που χάνονται πολλά χρήματα για το κράτος. Η φοροδιαφυγή πρέπει να χτυπηθεί σε βάθος και έτσι δεν θα χρειαστεί να επιμερίζονται τη σωτηρία της χώρας συνεχώς οι μικρομεσαίοι.

Η ΥΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ

Εδώ και μήνες την επικαιρότητα μονοπωλεί το ΔΝΤ και ο μηχανισμός στήριξης, τα επιτόκια και κάθε λογής οικονομικά ζητήματα. Ουδείς αμφιβάλλει πως τα θέματα αυτά συνδέονται άμεσα με τη χρεοκοπία ή μη της χώρας. Υπάρχει όμως και ένα θέμα στο οποίο δεν έχει δοθεί η απαραίτητη προσοχή, και το θέμα αυτό σχετίζεται με την υγεία. Αναμφίβολα, η κατάσταση στην υγεία, και συγκεκριμένα στη δημόσια υγεία, φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια μένει στάσιμη και τα μηνύματα για το τώρα και το αύριο μόνο ελπιδοφόρα δεν είναι.

Μπορεί τα τελευταία χρόνια τα ράντζα, που αποτελούσαν χρόνιο πρόβλημα της δημόσιας υγείας, να βγήκαν από τους στενούς διαδρόμους των νοσοκομείων όπου επικρατούσε το αδιαχώρητο, αλλά προς απογοήτευση όλων στοιβάχτηκαν στις ήδη μικρές και πλήρης κλίνες. Επίσης, αρκετά νοσοκομεία έχουν εφοδιαστεί με σύγχρονο εξοπλισμό αλλά τα μηχανήματα αυτά παραμένουν στις αποθήκες των ιδρυμάτων σε αχρηστία, λόγω του γεγονότος ότι δεν υπάρχει το απαραίτητα εξειδικευμένο προσωπικό για να λειτουργήσει αυτά τα μηχανήματα. Έτσι, το εύλογο συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει κάποιος είναι ότι υπήρξε προχειρότητα, η οποία οδήγησε στην αλόγιστη δαπάνη χιλιάδων ευρώ για μηχανήματα που βρίσκονται ακόμη στα κουτιά τους. Ο ρυθμός πλήρωσης των κενών που υπάρχουν σε νοσηλευτικό και λοιπό προσωπικό είναι απελπιστικά αργός και τα κονδύλια που προβλέφθηκαν στον προϋπολογισμό μπορεί να είναι περισσότερα από άλλες φορές, αλλά δεν είναι αρκετά για λυθεί το πρόβλημα. Επίσης, το πρόβλημα με τα χρέη προς τους προμηθευτές είναι μεγάλο και φτάσαμε σε σημείο δημόσια νοσοκομεία να μην μπορούν να προμηθευτούν ούτε καν γάζες για τους ασθενείς. Αυτά βεβαίως οφείλονται στην τεράστια αισχροκέρδεια που ταλανίζει το χώρο της υγείας. Απαράδεκτο είναι και το φαινόμενο να θέλει ο ηλικιωμένος να κάνει μια εξέταση και να περιμένει μέχρι και 4 μήνες ώστε αυτή να πραγματοποιηθεί. Μοιραία, καταφεύγει στον ιδιωτικό τομέα, πληρώνοντας πολλά χρήματα.

Όλα τα παραπάνω, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το σύστημα της υγείας πρέπει να αλλάξει ριζικά, διότι δεν φαίνεται να καλύπτει τις σύγχρονες απαιτήσεις και τις εξελίξεις της επιστήμης και της τεχνολογίας. Τα μέτρα που πρέπει να παρθούν είναι αρκετά . Αρχικά, επιτακτική είναι η ανάπτυξη μιας ολοκληρωμένης εθνικής ανθρωποκεντρικής πολιτικής υγείας για το σύνολο του πληθυσμού, διότι η υγεία είναι το πρώτιστο δημόσιο, κοινωνικό αγαθό καθώς και σεβαστό και απαράβατο δικαίωμα για κάθε άτομο. Αναφέρθηκε παραπάνω ότι πολλά σύγχρονα μηχανήματα βρίσκονται στα κουτιά τους λόγω έλλειψης απαραίτητα ειδικευμένου προσωπικού. Άρα, επιβάλλεται να γίνεται σωστή εκπαίδευση στο ανθρώπινο δυναμικό, η οποία θα πληροί τις προϋποθέσεις της ανεπτυγμένης επιστήμης και τεχνολογίας.
Η κάλυψη των κενών θέσεων εργασίας νοσηλευτικού, ιατρικού και λοιπού προσωπικού πρέπει να γίνεται κατά απόλυτη προτεραιότητα με την εφαρμογή αντιγραφειοκρατικών, αλλά διαφανών διοικητικών διαδικασιών. Επιβεβλημένη είναι η διασύνδεση των νοσοκομείων και των κέντρων υγείας αστικού και μη αστικού τύπου καθώς και η δημιουργία νέων πρότυπων κέντρων υγείας. Το τελευταίο έχει να κάνει και με τον επαναπροσδιορισμό του χωροταξικού σχεδιασμού των υποδομών υγείας. Επίσης, πρέπει να ληφθούν αποτελεσματικά μέτρα για τους κατοίκους των νησιωτικών και των ορεινών περιοχών. Οι κάτοικοι αυτών των περιοχών δικαιολογημένα νιώθουν αδικημένοι. Εδώ στην Αττική η δημόσια υγεία νοσεί και είναι στα πρόθυρα του θανάτου. Δεν χρειάζεται πολύ φαντασία για να σκεφτεί κανείς τι συμβαίνει στα νησιά, στην επαρχεία και στις ορεινές περιοχές. Οι άνθρωποι παρακαλούνε να μην αρρωστήσουν, γιατί θα αναγκαστούν πολλοί από αυτούς να έρθουν στην Αθήνα για να τους προσφερθεί περίθαλψη με ότι αυτό συνεπάγεται(εξασθένιση από πολύωρο ταξίδι ,κίνδυνος επιδείνωσης της υγείας τους, χάσιμο μεροκάματων από τις δουλειές τους).

Ένα ακόμα μέτρο που πρέπει να ληφθεί είναι η κατάργηση των περιττών θεωρήσεων που αναγκάζουν τους ασφαλισμένους να περιμένουν σε μεγάλες ουρές. Η επιστημονικά υπεύθυνη συνταγογράφηση θα λύσει αρκετά προβλήματα. Επίσης, πρέπει να καθιερωθούν διαγνωστικές και θεραπευτικές οδηγίες και να γίνει πιο αυστηρή και διαφανής η νομοθεσία για τις προμήθειες. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, ο χαρακτήρας της δημόσιας υγείας πρέπει να είναι κοινωνικός και ανθρωποκεντρικός. Για να ενισχυθεί αυτή η άποψη, θα μπορούσε να προσφέρεται δωρεάν σε όλους τους πολίτες άνω των 40 ετών η δυνατότητα περιοδικού ελέγχου της υγείας τους, μέσω της διεξαγωγής τσεκ-απ. Τέλος, ο ρόλος των γιατρών, των νοσηλευτών και γενικά όλων των λειτουργών υγείας καθώς επίσης και οι αμοιβές τους, η επιστημονική τους εξέλιξη και οι συνθήκες εργασίας τους είναι καθοριστικοί παράγοντες για την ισχυροποίηση του συστήματος.

Η κατάσταση στα περισσότερα δημόσια νοσοκομεία είναι τραγική , απαράδεκτη και τριτοκοσμική. Η εθνική πολιτική για την υγεία οφείλει να μην γίνεται θύμα των ατελέσφορων ρυθμίσεων, αλλά να ληφθούν μέτρα που θα αλλάξουν τη δημόσια υγεία ριζοσπαστικά και άμεσα. Η υγεία είναι το πρώτιστο δημόσιο και κοινωνικό αγαθό. Αλλά, αν δεν ληφθούν αποφασιστικά μέτρα, είναι κάτι παραπάνω από ορατός ο κίνδυνος η υγεία να αποτελέσει αγαθό πολυτελείας που θα απευθύνεται σε λίγους.

ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Η πρόσφατη επίσκεψη του Πρωθυπουργού στη Μ. Ανατολή έγινε τη σωστή στιγμή και μπορεί να προσφέρει αρκετά οφέλη στη χώρα μας. Αφενός ήταν η πρώτη επίσημη επίσκεψη Έλληνα Πρωθυπουργού στο Ισραήλ τα τελευταία 17 χρόνια, αφετέρου με την πείρα που διαθέτει ο κ. Παπανδρέου στο διπλωματικό στίβο φαίνεται πως βάζει παρακαταθήκη ώστε η χώρα μας να λειτουργήσει ως μοχλός σταθεροποίησης στην ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής. Στο πρόσφατο παρελθόν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις επιδίωξαν να παίξουν σημαντικό ρόλο στην επίλυση του Μεσανατολικού. Υπήρχε όμως πάντα το αντίπαλο δέος στην περιοχή, η Τουρκία, της οποίας όμως οι διμερείς σχέσεις με το Ισραήλ φαίνεται πως έχουν πλέον κλονιστεί έπειτα από τη δολοφονική επίθεση των Ισραηλινών κατά της νηοπομπής προς τη Γάζα. Εκτός από την επίλυση του Μεσανατολικού, η χώρα μας μακροπρόθεσμα μπορεί να αποκομίσει οφέλη και από εμπορικές συμφωνίες με το εβραϊκό κράτος. Ο κ. Παπανδρέου μίλησε για προώθηση συμφωνιών στους τομείς του τουρισμού, του εμπορίου, της γεωργίας και της τεχνολογίας.
Σε ότι έχει να κάνει με τη σχέση Ελλάδας -Παλαιστίνης, οι δεσμοί ανάμεσα στις δυο χώρες είναι ιστορικοί. Διαχρονικά οι περισσότερες ελληνικές κυβερνήσεις έχουν υποστηρίξει σθεναρά το αίτημα για ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος. Η στάση αλλά και οι πρακτικές του Ισραήλ σε μια σειρά από ζητήματα όπως τα ανατολικά Ιεροσόλυμα, οι απαγορεύσεις, οι κατεδαφίσεις σπιτιών, η απέλαση των Παλαιστίνιων κατοίκων των ανατολικών Ιεροσολύμων, δεν είναι τωρινά προβλήματα. Κατά καιρούς το Ισραήλ έχει προβεί στη χρήση ωμής βίας προς την Παλαιστίνη με αιματοκύλισμα αμάχων και καταστροφή περιοχών. Προτιμότερο θα ήταν να υπάρξει απευθείας διάλογος Ισραήλ – Παλαιστίνης ο οποίος θα βασίζεται στη διεθνή νομιμότητα και στις διμερείς συμφωνίες των δυο χωρών, όμως αυτό το ενδεχόμενο δεν συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες καθώς η καχυποψία και η αντιπαλότητα ανάμεσα στις δυο χώρες κρατάει πολλά χρόνια και συνεχώς το κλίμα δυναμιτίζεται με τις ενέργειες των Ισραηλινών.
Η χώρα μας πρέπει να αναλάβει περαιτέρω πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση της ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή καθώς η διεθνής κοινότητα δείχνει να είναι εν υπνώσει και να θεωρεί το Μεσανατολικό ως ένα ζήτημα de facto δυσεπίλυτο. Κυριαρχεί η πλήρης απραξία, καθώς πέραν των κατά καιρούς καταδικαστικών ανακοινώσεων τίποτε ουσιαστικό δεν γίνετε. Καμία κύρωση δεν επιβάλλεται διαχρονικά στο κράτος του Ισραήλ και το διεθνές Δίκαιο δεν εφαρμόζεται καθολικά, αντικειμενικά και ανεμπόδιστα. Και αυτή η πραγματικότητα εντέχνως συντηρείται καθώς τα γεωπολιτικά, τα οικονομικά και τα διπλωματικά συμφέροντα είναι αναρίθμητα και πολύπλευρα. Η πρωτοβουλία που ανέλαβε ο κ. Παπανδρέου, με την προϋπόθεση οι χειρισμοί που θα ακολουθήσουν να είναι ιδιαιτέρως λεπτοί, μπορεί να εξασφαλίσει τη στήριξη της Ουάσιγκτον και να αφυπνίσει τις Βρυξέλλες και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη. Στις συναντήσεις που είχε ο Πρωθυπουργός με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου και τον Παλαιστίνιο πρόεδρο Αμπάς, ο κ. Παπανδρέου διαμήνυσε την πρόθεσή του να δράσει ως ένας ουδέτερος Ευρωπαίος συνομιλητής. Η συγκεκριμένη επίσκεψη του Πρωθυπουργού στη Μ. Ανατολή, στην περιοχή δηλαδή που υπάρχει μια από τις μεγαλύτερες εστίες διένεξης παγκοσμίως και παραμένει επί πολλές δεκαετίες δυσεπίλυτη, μπορεί να λειτουργήσει ως εφαλτήριο για ένα καλύτερο αύριο. Η σταθεροποίηση στην ευρύτερη περιοχή πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα για τη χώρα μας. Η Μέση Ανατολή αποτελεί κρίσιμη γεωπολιτική περιφέρεια και έχει δώσει συχνά πυκνά σημαντικά πολιτικά μηνύματα και διακρατικές τριβές που έχουν εξαχθεί στον διεθνή περίγυρο. Συνεπώς η συμμετοχή της χώρας μας στις μελλοντικές αποφάσεις που θα παρθούν(;) για το μέλλον της περιοχής, την επίλυση του Μεσανατολικού και τη δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους είναι μείζονος Εθνικής σημασίας για την Ελλάδα. Από τη μελλοντική επίλυση, τα οφέλη που θα αποκομίσει η χώρα μας θα είναι σημαντικά. Πόσο μάλλον αν η Ελλάδα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο.

BLOGS ΜΕ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ

Η στυγνή δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια, εκτός από την απέραντη θλίψη που προκάλεσε στους οικείους του, συγκλόνισε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Οι δολοφόνοι πρέπει να συλληφθούν άμεσα και να τιμωρηθούν παράδειγμα. Οι δολοφονίες «ενοχλητικών» δημοσιογράφων δεν αποτελούν πρωτοφανές περιστατικό σε χώρες τριτοκοσμικές και αναπτυσσόμενες. Εκεί, οι απειλές, οι απαγωγές, οι ξυλοδαρμοί και οι εκτελέσεις δημοσιογράφων βρίσκονται σχεδόν καθημερινά στην επικαιρότητα. Τώρα αυτό συνέβη και στα μέρη μας, δείγμα της τραγικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Ο Γκιόλιας ήταν ένας από τους «ενοχλητικούς» δημοσιογράφους, καθώς σύμφωνα με δημοσιεύματα, ήταν ο εμπνευστής και ο δημιουργός του δημοφιλέστερου ελληνικού blog, του troktikou. Ακόμα, κάποιοι υποστηρίζουν πως η δολοφονία του Γκιόλια οφείλεται στις αποκαλύψεις του troktikou, ή ακόμα και στις αναρτήσεις γνώμης του συγκεκριμένου ιστολογίου. Με αφορμή την τεράστια επισκεψιμότητα του εν λόγω blog, καθώς και τις πολλές αποκαλύψεις του, φούντωσαν οι συζητήσεις σχετικά με τα blogs, τα οποία καθημερινά πολλαπλασιάζονται.
Η γρήγορη εξάπλωση των blogs δεν οφείλεται μόνο στην ανάγκη των πολιτών να ακολουθήσουν τη μόδα ή να καλύψουν τις ανάγκες ενημέρωσης στο πλαίσιο των νέων συνθηκών διαβίωσης και εργασίας. Πολλές φορές η δημιουργία τους αποτελεί διέξοδο, ίσως τη μοναδική, σε όσους δεν μπορούν να εκφράσουν τις απόψεις τους μέσω των ευρέως διαδεδομένων ΜΜΕ, είτε αυτοί είναι δημοσιογράφοι είτε πολιτικοί είτε και απλοί πολίτες. Οι πολίτες, και ειδικότερα οι ηλικίες 18-40 δείχνουν να μην εμπιστεύονται, να μην τους καλύπτουν πλέον τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Έχουν την εντύπωση, και ίσως όχι λανθασμένα, ότι τα παραδοσιακά ηλεκτρονικά και μη μέσα ενημέρωσης έχουν γίνει μέρος της πολιτικής διαπλοκής. Τα δελτία ειδήσεων τείνουν να γίνουν πλήρως μονοθεματικά και ο κιτρινισμός είναι πιο έντονος από ποτέ. Οι εφημερίδες προκειμένου να ανεβάσουν τις πωλήσεις τους δεν επενδύουν στην ουσία της ενημέρωσης, αλλά δίνουν στο κοινό CD, DVD, βιβλία, κουπόνια προσφορών. Αυτές οι προσφορές μπορεί να είναι καλές, αλλά όχι αρκετές για να κάνουν τους αναγνώστες να ανεβάσουν και πάλι τα νούμερα των πωλήσεων των εφημερίδων. Το πρώτο και κύριο συστατικό της δύναμης των ιστολογίων είναι η ελευθερία του λόγου, που απελευθερώνει την ατομική έκφραση και επιτρέπει την κριτική σκέψη. Καθένας μπορεί να σχολιάσει ό,τι του κεντρίζει το ενδιαφέρον. Παράλληλα, όμως, οποιοσδήποτε αναγνώστης έχει τη δυνατότητα να συμπληρώσει την αρχική άποψη του συγγραφέα με δικά του σχόλια, να επικρίνει, να διαφωνήσει και να προσθέσει σημεία, χωρίς περιορισμούς. Άρα η διαφορά από τα παραδοσιακά μέσα, όπως οι εφημερίδες και πολύ περισσότερο η τηλεόραση, είναι θεμελιώδης.
Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά ΜΜΕ, ο κάθε πολίτης απελευθερώνει τη δύναμη της διαφορετικότητάς του και μετατρέπεται από παθητικό δέκτη σε διαμορφωτή της είδησης και της άποψης. Και αυτό δείχνει το δρόμο στην δημοσιογραφία, λέγοντάς της ότι δεν πρέπει να συνεχίσει να είναι κήρυγμα και προπαγάνδα, αλλά συζήτηση και συνδιαμόρφωση.
Η αλήθεια είναι ότι τα blogs, δέχονται αυξανόμενη κριτική καθώς αρκετά μετατρέπονται σε «δυσάρεστους τόπους» γεμάτους προσβολές, εκφοβισμούς, απειλές ή ακόμη και δολοφονίες, όπως του Σπύρου Γκιόλια. Επίσης, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ζητήματα όπως αυτό της ανωνυμίας στα blogs, κυριαρχούν στην ημερήσια διάταξη. Στα περισσότερα blogs, τα οποία διαχειρίζονται απλοί πολίτες, μπορεί εύκολα κανείς να βρει τον ιδιοκτήτη τους. Όταν όμως διαπλεκόμενοι δημοσιογράφοι, εκδότες και στυγνοί εκβιαστές διατηρούν ένα blog, σχεδόν όλες οι αναρτήσεις είναι ανώνυμες και βρίθουν παραπληροφορήσεων, κατηγοριών και απειλών. Όταν για παράδειγμα ένας δημοσιογράφος διατηρεί στήλη σε εφημερίδα ή σε περιοδικό, μπορεί κάλλιστα να υποστηρίξει ένα ρεπορτάζ του με ονοματεπώνυμο. Δεν χρειάζεται να το κάνει ανώνυμα μέσω του διαδικτύου, διότι με τον τρόπο αυτό προκύπτουν εύλογες απορίες και σκοπιμότητες.
Κάθε νέα τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί και δημιουργικά και καταστροφικά. Με τον υπάρχοντα συσχετισμό δυνάμεων υπέρ των λίγων στην οικονομία, στην πολιτική, στην επικοινωνία, η χρήση των blogs από πολίτες, και όχι από διαπλεκόμενους εκδότες και δημοσιογράφους, είναι μια όαση ελευθερίας και δημοκρατίας. Το γεγονός αυτό δεν αναιρεί ορισμένα ερωτήματα όπως: πώς μπορεί να οργανωθεί καλύτερα το Διαδίκτυο προς όφελος της άμεσης δημοκρατίας; Πώς μπορεί να μπει στοχευμένη τάξη στο χάος των πληροφοριών; Πως θα μπορούσε να λειτουργήσει αποτελεσματικά η ανοιχτή διακυβέρνηση; Τα blogs είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Το διαδίκτυο προσφέρει το δικαίωμα σε όλους να διατηρούν ένα blog. Προκειμένου όμως να παραμείνουν πηγές ενημέρωσης και όχι μοχλοί συκοφαντίας, κατηγοριών και απειλών, πρέπει όλα τα blogs, και δη αυτά που γνωρίζουν τη μεγαλύτερη κατά μ.ό. επισκεψιμότητα, να έχουν ονοματεπώνυμο.

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΕΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ

Εν τω μέσω γενικής απεργίας, ολοκληρώθηκε η ψήφιση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου. Ενός νομοσχεδίου σκληρού, το οποίο κάνει τη μελλοντική σύνταξη να μοιάζει με άπιαστο όνειρο για εκατομμύρια συνανθρώπους μας, και ειδικά για τη νέα γενιά. Οι αντιδράσεις για το ασφαλιστικό από κόμματα και εργαζομένους ήταν σφοδρές και όπως υποστηρίζουν τα συνδικάτα θα συνεχίσουν τον αγώνα τους και μετά την ψήφιση με στόχο να ανατρέψουν το εν λόγω νομοσχέδιο. Οι αντιδράσεις είναι δικαιολογημένες, αλλά θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι παρόμοιες αντιδράσεις υπήρξαν και πριν 9 χρόνια όταν η κυβέρνηση Σημίτη υπέκυψε στις εκ των έσω πιέσεις και σκεπτόμενη μόνον το πιθανό πολιτικό κόστος δεν κατάφερε να λύσει το πρόβλημα του ασφαλιστικού. Οι αμαρτίες λοιπόν είναι διαχρονικές και δεν είναι δίκαιο να εισπράττει σύσσωμη τη γενική κατακραυγή ο Πρωθυπουργός και ο κ. Λοβέρδος.
Ο κ. Σημίτης δεν είχε το πολιτικό σθένος να ακουμπήσει το καυτό θέμα του ασφαλιστικού πριν από 9 χρόνια, με τις τότε αλλαγές να είναι πολύ ηπιότερες από τις σημερινές που ψηφίστηκαν. Τότε τα συνδικάτα, τα οποία ήταν στην πλειοψηφία τους προσκείμενα στο ΠΑΣΟΚ, και στελέχη του κόμματος απέτρεψαν τις αλλαγές στο ασφαλιστικό σκεπτόμενοι μόνο το πολιτικό κόστος και έτσι μετέθεσαν το πρόβλημα στην κυβέρνηση Καραμανλή. Ακολούθως, ο κ. Καραμανλής κυβέρνησε επί πεντέμισι χρόνια χωρίς να αλλάξει τίποτα στο Ασφαλιστικό µε την ίδια δικαιολογία, του πολιτικού κόστους. Η κατάσταση επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο µε την κακοδιαχείριση των Ταμείων και κυρίως με το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων. Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε εξ αρχής να ασχοληθεί και να επιλύσει μια παθογένεια χρόνων. Έπρεπε να δράσει άμεσα, κάτω από την πίεση της Τρόικας, της δημοσιονομικής, της πολιτικής και της κοινωνικής κρίσης. Έπρεπε να κάνει σε διάστημα λίγων μηνών, ότι δεν έκαναν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, οι οποίες σημειωτέων είχαν την «πολυτέλεια» να κυβερνούν μια Ελλάδα ακμάζουσα και ξέγνοιαστη, μια Ελλάδα των λαμπρών και πολυδάπανων Ολυμπιακών αγώνων.
Σήμερα καλούνται να πληρώσουν εκατομμύρια εργαζόμενοι οι οποίοι το σίγουρο είναι πως δεν ευθύνονται για όλα όσα συμβαίνουν γύρω τους. Ευθύνονται όμως τα κόμματα και οι κυβερνήσεις που τόσα χρόνια επέτρεπαν σε δημοσίους υπαλλήλους 40 και 45 ετών να βγαίνουν στη σύνταξη και μάλιστα με πολύ καλές αποδοχές. Ευθύνονται διότι οι πρόωρες και οι κάθε λογής αναπηρικές συντάξεις δίνονταν χωρίς κριτήρια με μόνη προϋπόθεση την κομματική υποστήριξη και την παροχή ψήφων. Το ίδιο μερίδιο ευθύνης έχουν βεβαίως και οι εργατοπατέρες των συνδικάτων, διότι τόσα χρόνια έκλειναν τα μάτια στις παραπάνω ασχήμιες με αντάλλαγμα υπουργικές και κομματικές θέσεις. Είχαν μάθει να αντιδρούν απέναντι σε αλλαγές που ήταν αναγκαίες, και να εθελοτυφλούν όταν λάμβαναν χώρα περιστατικά τα στο πέρας των ετών γιγάντωσαν το πρόβλημα του ασφαλιστικού.
Η μάχη του ασφαλιστικού πέρασε για την κυβέρνηση και πλέον συνεχίζει να βρίσκεται σε εξέλιξη η πιο σημαντική μάχη που δίνει: να πείσει τους πολίτες, όχι στα λόγια αλλά με κοινωνικές και αναπτυξιακές πολιτικές, ότι οι θυσίες τους δεν θα πάνε χαμένες. Και αυτό γιατί είναι σημαντικό να πείθονται οι ξένοι πιστωτές μας και οι ευρωπαίοι εταίροι μας, αλλά πιο σημαντικό είναι να δοθεί κίνητρο στους συνανθρώπους μας που άμεσα πλήττονται. Η Ελλάδα της μεταπολίτευσης όπως τη γνωρίζαμε έχει πάψει να υπάρχει εδώ και ένα χρόνο και αυτό που μένει πλέον είναι να γίνει κάθε δυνατή και αδύνατη προσπάθεια από την κυβέρνηση ώστε να μπει η χώρα σε έναν δρόμο ανάπτυξης και προοπτικής. Και αυτός ο δύσκολος αγώνας θα έχει αποτελέσματα με την προϋπόθεση ότι σύμμαχοι θα είναι οι πλατιές μάζες της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό είναι και το δυσκολότερο στοίχημα για την κυβέρνηση.

Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ

Η 26η Ιουνίου έχει καθιερωθεί ως παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών και της παράνομης διακίνησής τους από το 1987 με πρωτοβουλία της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, προκειμένου να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη για τις επιπτώσεις από τη χρήση ναρκωτικών ουσιών και της παράνομης διακίνησής τους. Κάθε χρόνο εκατοντάδες εκδηλώσεις πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα, πολλά άρθρα γράφονται, αλλά δυστυχώς δεν έχουν γίνει ουσιαστικά βήματα προόδου. Και αυτό διότι η λύση ενός προβλήματος δεν είναι ποτέ επιφανειακή. Αντιθέτως, πρέπει το εκάστοτε φαινόμενο να αναλύετε σε βάθος ώστε να εντοπίζονται τα αίτια και να δίνονται απαντήσεις και λύσεις.

Όλοι μας, ειδικότερα οι οικογένειες παιδιών που έχουν υποφέρει από τα ναρκωτικά ή συνεχίζουν να υποφέρουν, κατηγορούμε και θέλουμε να ‘σταυρώσουμε’ τους εμπόρους ναρκωτικών. Όμως δεν φταίει πάντα μόνο αυτός που δίνει τα ναρκωτικά και τα προωθεί στην ελληνική κοινωνία. Φταίει περισσότερο αυτός που του επιτρέπει να δρα ανενόχλητος. Φταίει με λίγα λόγια, το ίδιο το κράτος. Οι πολιτικές που γιγαντώνουν την ανεργία , την αβεβαιότητα για το μέλλον, καταπατούν κάθε έννοια αξιοκρατίας και προάγουν την επίτευξη του ατομικού συμφέροντος και μόνο, συμβάλλουν στην απογοήτευση και στην περιθωριοποίηση των νέων ανθρώπων , οι οποίοι βλέπουν τα ναρκωτικά ως ένα μέσο για να «ταξιδέψουν» στο δικό τους κόσμο και να ξεφύγουν από τη σκληρή πραγματικότητα, την οποία καθημερινά αντιμετωπίζουν.

Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η ελληνική αστυνομία συλλαμβάνει έναν χρήστη ναρκωτικών, οι δικαστές επιδίδονται σε εξοντωτικές ποινές αντί να νοιάζονται για μια κοινωνική πολιτική απέναντι στους χρήστες όπου κέντρο αυτής θα είναι η κοινωνική επανένταξη χωρίς προβλήματα. Την ίδια στιγμή οι μεγαλέμποροι χαίρουν «ιδιαίτερης» προστασίας και ζουν μια ζωή χαρισάμενη. Οι φόβοι και οι προκαταλήψεις της ελληνικής κοινωνίας έχουν αναπτύξει τον κοινωνικό ρατσισμό. Σε πρώην χρήστες, ο αποκλεισμός από την αγορά εργασίας είναι σύνηθες φαινόμενο. Όμως, οι χρήστες ναρκωτικών ουσιών δεν είναι ούτε αποβράσματα, ούτε αλήτες όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν. Αντιθέτως, είναι ασθενείς πάνω στους οποίους το κράτος πρέπει να σκύψει με ευαισθησία και όχι από οίκτο. Θα πρέπει η ελληνική κοινωνία να αποδεχθεί το πρόβλημα και όχι να κλείνει τα μάτια. Επίσης, τα θεραπευτικά προγράμματα στη χώρα μας είναι υποανάπτυκτα, χωρίς καμία υποδομή και δεν πρέπει να περιμένουμε μόνο τις πρωτοβουλίες που θα πάρει ο ΟΚΑΝΑ και κάποιοι δήμοι (όπως π.χ ο Δήμος Καλλιθέας με το δημοτικό πρόγραμμα «Θησέας») για την αντιμετώπιση αυτού του χρόνιου κοινωνικού προβλήματος.
Η οικογένεια, το σχολείο, τα ΜΜΕ και κυρίως το κράτος, οφείλουν να ασχοληθούν πολύ σοβαρά με τη μάστιγα των ναρκωτικών και όχι επιφανειακά όπως γίνεται τόσα χρόνια. Μέσα σε ένα κοινωνικό, πολιτιστικό και ηθικό περιβάλλον σε κρίση, η τοξικομανία είναι μια ακραία μορφή εκδήλωσης της παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς ολόκληρης της κοινωνίας, που χαρακτηρίζεται από την αποξένωση, τον ατομικισμό, την υποκρισία, τη διάβρωση των ανθρωπίνων σχέσεων από το χρήμα, την έλλειψη αξιών, την έλλειψη πνευματικών ενδιαφερόντων, την πολιτιστική και συναισθηματική φτώχεια. Το κράτος μέσα από την πολιτική του είναι ο κύριος υπεύθυνος της αναπαραγωγής του φαινομένου της τοξικομανίας. Μεγάλη ευθύνη φέρει και η οικογένεια, η οποία θα πρέπει να αφιερώνει περισσότερο χρόνο ακούγοντας τα προβλήματα των νέων ανθρώπων. Οι νέοι χρειάζονται κατανόηση, συζήτηση, συμβουλές και λιγότερες υποδείξεις.
Το να βλέπουμε στις βραδινές ειδήσεις χολιγουντιανές αστυνομικές επιχειρήσεις σύλληψης χρηστών και μικροεμπόρων δεν είναι τόσο σημαντικό, διότι τα αίτια του φαινομένου είναι πολύ βαθύτερα και πρέπει επιτέλους να ληφθούν αποφασιστικά μέτρα πρόνοιας και κοινωνικής επανένταξης. Η πρόληψη και η ενημέρωση των νέων, η ενίσχυση των προγραμμάτων απεξάρτησης, ο πλουραλισμός των θεραπευτικών μεθόδων, η δημιουργία δομών και υπηρεσιών κοινωνικής επανένταξης, καθώς και η αποποινικοποίηση της χρήσης (υπό προϋποθέσεις), με τη λογική ότι έχουμε να κάνουμε με ασθενείς και όχι με εγκληματίες, είναι απαραίτητα μέτρα για την άμβλυνση του προβλήματος. Αν δεν παρθούν μέτρα από την πολιτεία, κάθε χρόνο θα συνεχίζουμε να μετράμε χιλιάδες θανάτους από τα ναρκωτικά, ενώ ολοένα και περισσότεροι νέοι άνθρωποι θα βυθίζονται καθημερινά στον κόσμο της εξάρτησης. Οι νέοι θέλουν να ξεφύγουν από την άβυσσο των ναρκωτικών. Η πολιτεία και οι υπόλοιποι φορείς θα τους βοηθήσουν;

ΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Η διαφαινόμενη δημιουργία νέου κόμματος από την κ. Μπακογιάννη, καθώς και η αποχώρηση της «ανανεωτικής» πτέρυγας από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α προκαλούν αλλαγές στον κομματικό χάρτη και ενδεχομένως να επηρεάσουν το πολιτικό σύστημα της χώρας. Η κ. Μπακογιάννη, φάνηκε πως μετά από την εσωκομματική της ήττα από τον κ. Σαμαρά, ήταν εγκλωβισμένη στη ΝΔ και περίμενε μια μικρή αφορμή για να αποχωρήσει. Η αποχώρηση αυτή ήρθε πριν λίγο καιρό, και φαντάζει πιθανό το σενάριο να δημιουργηθεί το νέο κόμμα, που θα προτάξει τον φιλελευθερισμό και θα προσπαθήσει να αντλήσει ψηφοφόρους από τη μεσαία τάξη και από την παραδοσιακή δεξιά, πριν τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του Νοεμβρίου. Σε πρόσφατες σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης, ένα μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων επιθυμεί τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα, ενώ ταυτόχρονα αποδοκιμάζει το υπάρχον κομματικό σύστημα και το θεωρεί ξεπερασμένο.
Στην Αριστερά παρατηρούνται παρόμοιες διεργασίες, καθώς η αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας από τον ΣΥΡΙΖΑ και η ανεξαρτητοποίηση 4 βουλευτών, καθώς και η έντονη κινητικότητα του κ. Αλαβάνου, δείχνουν ξεκάθαρα πως το διαζύγιο με το παρελθόν είναι οριστικό και ένας νέος γάμος είναι προ των πυλών. Η Πτέρυγα αισθάνθηκε να ασφυκτιά στο περιβάλλον που είχε αρχίσει να δημιουργεί η εμπλοκή του ΣΥΝ με άλλες συνιστώσες, η άρνηση συνεργασιών με το ΠΑΣΟΚ στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και η δημιουργία αυτόνομων Δημοτικών Κινήσεων με τοπική παρέμβαση. Όλα αυτά συνδέονται με τη δυσανεξία που πάντοτε ο ΣΥΡΙΖΑ προκαλούσε στην Πτέρυγα, ακριβώς επειδή, πέρα από τα γνωστά προβλήματά του, η ίδια η ύπαρξη του αποτελεί έμπρακτη απόδειξη της θέλησης του Συνασπισμού να μετατραπεί σε Αριστερά των κινημάτων παρά σε έναν εναλλακτικό πόλο αξιοπιστίας και εν δυνάμει εξουσίας. Το κόμμα που θα δημιουργηθεί, ενδεχομένως μετά το καλοκαίρι, θα προσπαθήσει να αντλήσει ψηφοφόρους από όλο το φάσμα της Μετακομμουνιστικής αριστεράς, από τους διανοούμενους, από τους υποστηρικτές της οικολογίας, καθώς και από την «αριστερή δεξαμενή» του ΠΑΣΟΚ.
Σε ένα σύστημα ισχυρού δικομματισμού, όπως το ελληνικό, η δημιουργία νέων κομμάτων θα έχει ως αποτέλεσμα τα υφιστάμενα μεγάλα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) να αποκλίνουν στον πολιτικό χώρο ώστε να συσπειρώσουν τους οπαδούς τους μέσω σαφούς πολιτικού στίγματος ή/και οξύτερης αντιπαράθεσης και φυσικά να ελαχιστοποιήσουν τις απώλειες (διαρροές) προς το νέο κόμμα. Τα δύο μεγάλα κόμματα θα συγκλίνουν στον πολιτικό χώρο ώστε να μην επιτρέψουν τον ζωτικό χώρο του κέντρου για τα νέο κόμματα στην περίπτωση που αυτά θέλουν να αυξήσουν τον απόλυτο αριθμό ψήφων τους. Επίσης χρήζει εξέτασης το κατά πόσον δυο μεγάλα κόμματα μπορούν να θέσουν εμπόδια εισόδου στα νέα κόμματα. Ένα τέτοιο εμπόδιο είναι οι λεγόμενες επιδράσεις υπόληψης, σύμφωνα με τις οποίες τα μεγάλα (προϋπάρχοντα) κόμματα έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα στις χωρο-πολιτικές τους επιλογές, σε σχέση με τους νέους επίδοξους πολιτικούς ανταγωνιστές.
Μετά τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις του τελευταίου έτους, φαίνεται ξεκάθαρα, πως σταδιακά όλο και εξασθενεί η παραδοσιακή κομματική ταύτιση, η κριτική σκέψη κυριαρχεί έναντι της κομματικής πειθαρχίας και υπάρχει μια ολιστική στάση καταδίκης των πολιτών απέναντι στα κόμματα. Για αυτή την κατάσταση προφανώς δεν φταίνε οι ψηφοφόροι, αλλά τα ίδια τα κόμματα, τα οποία σε μεγάλο βαθμό και σε πολλές περιόδους αναλώθηκαν στη διατήρηση και διαχείριση του υπάρχοντος status quo μην έχοντας τη διάθεση για ρηξικέλευθες αλλαγές στην ελληνική κοινωνία. Η σχεδόν βέβαιη δημιουργία νέων κομμάτων μπορεί να επηρεάσει το πολιτικό και κομματικό σύστημα, καθώς η εκλογική συμπεριφορά των ψηφοφόρων δεν είναι πλέον όσο προβλέψιμη ήταν στο πρόσφατο παρελθόν.

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΣΤΡΑΤΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ;

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής , στο 11,7% αυξήθηκε η ανεργία στο πρώτο τρίμηνο του 2010, από 9,3% στο αντίστοιχο τρίμηνο του 2009. Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό τριμήνου που έχει καταγραφεί από το 2000. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, 132.356 άτομα τα οποία ένα χρόνο πριν ήταν απασχολούμενα, στο πρώτο τρίμηνο 2010 ήταν άνεργα και άλλα 77.349 άτομα που ήταν απασχολούμενα, είναι πλέον οικονομικά μη ενεργά. Κατά την ίδια περίοδο βρήκαν απασχόληση 85.244 άτομα, τα οποία ήταν άνεργα πριν από ένα έτος, ενώ 65.734 άτομα μετακινήθηκαν από τον οικονομικά μη ενεργό πληθυσμό σε θέσεις απασχόλησης. Επιπλέον, 92.061 άτομα, που πριν ένα έτος ανήκαν στον οικονομικά μη ενεργό πληθυσμό, εισήλθαν στην αγορά εργασίας αναζητώντας απασχόληση, αλλά είναι άνεργα. Η ανεργία χτυπά κυρίως τις γυναίκες, καθώς το ποσοστό ανέρχεται στο 15,5%, τη στιγμή που στους άντρες πέφτει στο 9%. Το πλέον ανησυχητικό συμπέρασμα που προκύπτει από τα στοιχεία αυτά, είναι ότι το ποσοστό ανεργίας στους νέους ηλικίας 15-29 ετών, εκτοξεύεται στο 22,3%, ενώ όσον αφορά τις νέες γυναίκες, μιλάμε για ένα ποσοστό 27,4%.
Σαφώς οι εύκολες και φθηνές απολύσεις δεν αποτελούν φάρμακο για την καταπολέμηση της ανεργίας. Με τις πολιτικές που προωθεί ο Υπουργός Εργασίας, οι εργοδότες αποκτούν νέο και φθηνό προσωπικό, με μισθό ακόμη και κάτω από τον βασικό των 740 ευρώ, που προβλέπει η σύμβαση που υπέγραψε πριν από δύο χρόνια η ΓΣΕΕ. Οι νέοι έως 21 ετών θα παίρνουν το 80% του βασικού (595 ευρώ) και όσοι είναι έως 25 ετών, το 85%. Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων αποτελεί ταφόπλακα στα εργατικά κεκτημένα.
Μεγάλο μερίδιο στην όλο και αυξανόμενη ανεργία παίζει και η εκπαίδευση. Έχει περάσει ανεπιστρεπτί ο καιρός που το πτυχίο αποτελούσε εχέγγυο για την επαγγελματική αποκατάσταση και τροφοδοτούσε υψηλές προσδοκίες κοινωνικής ανόδου στους νέους από τις λαϊκές τάξεις και τα χαμηλά οικονομικά στρώματα. Από τη δεκαετία του ‘90 η αγορά εργασίας υπαγορεύει σκληρούς όρους και κλείνει τις πόρτες δουλειάς σε χιλιάδες νέους πτυχιούχους. Η εγγύηση μιας σταθερής εργασίας και αμοιβής έχει γίνει ένα «είδος υπό εξαφάνιση». Οι στρατιές νέων ανέργων πολλαπλασιάζονται κάθε χρόνο. Είναι ελάχιστοι οι νέοι που απασχολούνται με βάση το αντικείμενο των σπουδών τους, ενώ είναι πάρα πολλοί εκείνοι που ετεροαπασχολούνται σε διάφορες δουλειές, οι οποίες όμως δεν έχουν καμία σχέση με το πτυχίο τους. Πρέπει να συνδεθεί η εκπαίδευση με την αγορά εργασίας. Κάποια επαγγέλματα δεν «αντέχουν» ετησίως εκατοντάδες υποψήφιους. Επιβάλλεται ο Επαγγελματικός Προσανατολισμός να διδάσκεται στα σχολεία από το γυμνάσιο, ώστε να ξέρει ο νέος σε ποια επαγγέλματα έχει μεγαλύτερη κλίση ώστε να μπορεί μετά απρόσκοπτα να αποφασίσει με τι θα ασχοληθεί για το υπόλοιπο της ζωής του.
Για τη γενικότερη καταπολέμηση της ανεργίας, πρέπει να δοθούν αναπτυξιακά κίνητρα, ειδικά σε περιοχές όπου η ανεργία είναι πολύ μεγάλη. Καλό θα ήταν σε κάθε Δήμο να συσταθούν τοπικά γραφεία ευρέσεως εργασίας, έτσι ώστε οι άνεργοι να είναι ενήμεροι για τις δυνατότητες εργασίας και τις ευκαιρίες που μπορεί να προκύψουν. Πρέπει η κυβέρνηση να δώσει μεγάλο βάρος στην ανάπτυξη, και δη στην πράσινη ανάπτυξη, ώστε να δημιουργηθούν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας. Ήδη η λιτότητα και τα σκληρά οικονομικά μέτρα έχουν σκοτώσει την ανάπτυξη. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος διαθέσιμος για χάσιμο και πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα για την κυβέρνηση μια βιώσιμη λύση για την καταπολέμηση της ανεργίας. Όταν ανεργία εκτινάσσεται σε υψηλά ποσοστά, οι καταναλωτές δεν έχουν τη δυνατότητα να ενισχύσουν την αγορά και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνονται τα λουκέτα και κατ’ επέκταση οι άνεργοι. Πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο που μπορεί να αποτραπεί μόνο με ολοκληρωμένες πολιτικές για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

ΤΟ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΟΛΛΑΝΔΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Ελάχιστοι γνώριζαν ότι πριν λίγες μέρες πραγματοποιήθηκαν εκλογές στην Ολλανδία. Ακόμα λιγότερους ενδεχομένως να ενδιέφερε το εκλογικό αποτέλεσμα. Όμως, η κυβερνητική αλλαγή αλλά και αλλαγή στην ηγεσία των Χριστιανοδημοκρατών ήταν ιδιαιτέρως εντυπωσιακές. Ο φιλελεύθερος Μαρκ Ρούτε ήταν ο νικητής των εκλογών, καθώς θα διαδεχτεί τον πρωθυπουργό Μπαλκενέντε, του οποίου το κόμμα έχασε περίπου τη μισή εκλογική δύναμη από αυτή που είχε στις εκλογές του ’06 (είχε 26,6% και κατρακύλησε στο 13,7%). Παρόλα αυτά, ο πραγματικός νικητής είναι ο ακροδεξιός Βίλντερς.
Οι πρόσφατες εκλογές έκλεισαν την οκταετή περίοδο του χριστιανοδημοκράτη Μπαλκενέντε ως πρωθυπουργού της Ολλανδίας. Η καταμέτρηση των ψήφων ήταν ένα πραγματικό θρίλερ, καθώς μόλις στις τέσσερις η ώρα το πρωί αποσαφηνίστηκε ότι ο φιλελεύθερος Μαρκ Ρούτε είναι μπροστά από το σοσιαλδημοκράτη Γιόμπ Κόεν. O ακροδεξιός Γκερτ Βίλντερς, πολέμιος του ισλαμισμού και των μουσουλμάνων, διπλασίασε τη δύναμη του κόμματός του και με 24 έδρες που καταλαμβάνει στο νέο κοινοβούλιο αναδεικνύεται η τρίτη πολιτική δύναμη στην Ολλανδία. Αυτό είναι ακριβώς ένα από τα προβλήματα που προκύπτουν από το αποτέλεσμα των εκλογών: Κανένας δεν θα ήθελε να συνεργαστεί με τους ακροδεξιούς για προφανείς λόγους.
Ο μεγάλος απόηχος των εκλογών ήταν η άνοδος της ξενοφοβίας και του ευρωσκεπτικισμού. Και αυτό πρέπει να γίνει αντικείμενο πολύ σοβαρής μελέτης. Ο ευρωσκεπτικισμός τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί στην Ολλανδία, τροφοδοτούμενος σε μεγάλο βαθμό από τη σημαντική άνοδο φαινομένων ρατσισμού και ξενοφοβίας. Δυο δολοφονίες ήταν αυτές που ενέτειναν ακόμα περισσότερο την άνοδο του ρατσισμού και της ξενοφοβίας: αυτή του ηγέτη της Άκρας Δεξιάς Pim Fortuyn, και του σκηνοθέτη Van Gogh. Η επισημοποίηση αυτής της ρατσιστικής, ξενοφοβικής ανόδου, επισφραγίστηκε στις εθνικές εκλογές της 9ης Ιουνίου 2010, όπου το ακροδεξιό κόμμα του Γκέρτ Βίλντερς, αναδείχθηκε μεγάλος νικητής των εκλογών, τριπλασιάζοντας τις έδρες του και είναι πλέον πιθανός εταίρος του συνασπισμού. Ο ίδιος περιέγραψε με σαφήνεια το αποτέλεσμα των εκλογών: «περισσότερη ασφάλεια, λιγότερο έγκλημα, λιγότερη μετανάστευση, λιγότερο Ισλάμ. Στην Ολλανδία ζουν 1 εκατομμύριο μουσουλμάνοι επί συνόλου 16 εκατομμυρίων κατοίκων»
Αυτή η άνοδος της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, είναι ιδιαιτέρως ανησυχητική, ειδικά για μια χώρα σαν την Ολλανδία, όπου διαχρονικά ήταν από τις πιο «ελευθεριακές» στην Ευρώπη υιοθετώντας μέτρα όπως: ελεύθερη πώληση «μαλακών» ναρκωτικών, γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων, ευθανασία (υπό ορισμένες συνθήκες), ενώ ταυτοχρόνως ήταν υπέρμαχος της ανοιχτής πολυπολιτισμικής Ευρώπης. Εκτός από την άνοδο της ξενοφοβίας, ένα άλλο μήνυμα που αναδεικνύεται είναι η άνοδος της δυσαρέσκειας απέναντι στην Ευρώπη. Σημαντικό ρόλο έπαιξε σ’ αυτό η ολλανδική καταψήφιση του Ευρωσυντάγματος το 2005. Πρέπει να αναφερθεί στο σημείο αυτό, πως για αρκετά χρόνια στην Ολλανδία το θέμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης και γενικότερα η λειτουργία της Ε.Ε, δεν ήταν βασικά θέματα στην ημερήσια διάταξη της πολιτικής ατζέντας. Γεγονός το οποίο δίνει βάση στο παραπάνω, είναι η διαχρονική χαμηλή συμμετοχή των ολλανδών πολιτών στις Ευρωεκλογές, η οποία είναι μια από τις 2 χαμηλότερες στην Ε.Ε. Αυτά τα μηνύματα των ολλανδικών εκλογών ενδεχομένως να μην μείνουν μόνο στο εθνικό πεδίο, αλλά να επηρεάσουν και την εκλογική συμπεριφορά και άλλων ευρωπαίων πολιτών. Τη στιγμή αυτή, η Ε.Ε φαντάζει και είναι, πιο ευάλωτη από ποτέ, έρμαιο στις ορέξεις των κερδοσκόπων και των οικονομικών μονοπωλίων. Η αντι- ευρωπαϊκή στάση, εκφράζεται τόσο από κόμματα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, όσο και από αυτά που βρίσκονται στα δεξιά της παραδοσιακής Δεξιάς, και σε αρκετές χώρες πάει να γίνει κυρίαρχη τάση. Και δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς, πως όταν εξελίσσεται και δεν μετριάζεται μια οικονομική κρίση σαν αυτή που ταλανίζει την Ευρώπη, η Άκρα Δεξιά καιροφυλακτεί και στις περισσότερες περιπτώσεις, όπως μας έχει δείξει η ιστορία, επωφελείται σε μεγάλο βαθμό, τόσο εκλογικά όσο και πολιτικά. Αυτό είναι το σημαντικό και συνάμα ανησυχητικό πολιτικό μήνυμα που ανέδειξαν οι Ολλανδικές εκλογές.

ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

Όλοι καταδικάσαμε τη χρήση βίας και την δολοφονία από μέρους των ισραηλινών δυνάμεων, και μάλιστα σε διεθνή ύδατα, πολιτών που συμμετείχαν στην αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στην αποκλεισμένη Γάζα. Η Παλαιστινιακή Αρχή μετά τη συνεδρίαση που πραγματοποίησε, ζήτησε, και δικαίως, να προσαχθούν οι ισραηλινοί υπεύθυνοι στη διεθνή Δικαιοσύνη ως εγκληματίες πολέμου. Ο δοκιμαζόμενος Παλαιστινιακός λαός υποφέρει πολλά χρόνια από τα εγκλήματα των Ισραηλινών στη Λωρίδα της Γάζας, οι οποίοι μη σεβόμενοι αρχές διεθνούς δίκαιου και ανθρώπινα δικαιώματα και έχοντας την ανοχή της Ε.Ε, του Ο.Η.Ε και των Η.Π.Α., προβαίνουν κατά καιρούς σε σφαγές αμάχων, γυναικών και παιδιών. Τώρα προχώρησαν ένα βήμα παραπάνω και δολοφόνησαν ακτιβιστές οι οποίοι το μόνο που ήθελαν ήταν να απαλύνουν τον πόνο των Παλαιστινίων και να τους δώσουν, έστω και ένα μικρό, δικαίωμα στην ελπίδα.
Ο πολύχρονος αγώνας των Παλαιστινίων για ελευθερία από την Ισραηλινή κατοχή γίνεται συνεχώς στόχος της πολεμικής μηχανής του Ισραήλ, το οποίο αιματοκυλίζει αδιάκριτα γυναίκες και παιδιά, βομβαρδίζει σχολεία και απαγορεύει στις διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις την είσοδο στην περιοχή. Κάνει χρήση φονικών οβίδων σε περιοχές αμάχων, χρησιμοποιεί απαγορευμένα όπλα, χρησιμοποιεί τους Παλαιστίνιους ως ανθρώπινους στόχους και κάνει επιθέσεις κατά νοσοκομειακών εγκαταστάσεων. Οι πρόσφατες δολοφονίες αποτελούν ένα νέο έγκλημα της ισραηλινής κυβέρνησης, ενδεικτικό της βαρβαρότητας με την οποία αντιμετωπίζει εδώ και δεκαετίες τον παλαιστινιακό λαό που αγωνίζεται για τα δικαιώματά του και το γεγονός αυτό ενδεχομένως να μην είναι μόνο μια δολοφονική επιδρομή, αλλά να σηματοδοτεί την κλιμάκωση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας προς όφελος των γεωπολιτικών συμφερόντων του Ισραήλ και των ΗΠΑ κατ’ επέκταση.
Με αφορμή όλα τα παραπάνω, θα περίμενε κανείς να δράσει επιτέλους η διεθνής κοινότητα. Για άλλη μια φορά όμως, κυριάρχησε η πλήρης απραξία, καθώς πέραν των καταδικαστικών ανακοινώσεων τίποτε ουσιαστικό δεν έγινε. Καμία κύρωση δεν φαίνεται να επιβάλλεται στο κράτος του Ισραήλ. Για ακόμη μια φορά δυστυχώς αποδεικνύεται πως το διεθνές Δίκαιο δεν εφαρμόζεται καθολικά, αντικειμενικά και ανεμπόδιστα. Η κρατική τρομοκρατία δεν θα καθίσει ποτέ στο εδώλιο της διεθνούς Δικαιοσύνης, διότι τα γεωπολιτικά, τα οικονομικά και τα διπλωματικά συμφέροντα είναι αναρίθμητα.

Ο «Στόλος της Ελευθερίας», έγινε αντικείμενο δολοφονικής επίθεσης, επειδή ήταν επανδρωμένος με «τρομοκράτες» ιατρούς, δημοσιογράφους και ακτιβιστές, οι οποίοι δεν είχαν κάποια ιδιοτελή κίνητρα, παρά μόνον ήθελαν να προσφέρουν στους συνανθρώπους τους. Το ταξίδι αυτό είχε σκοπό την ανακούφιση του παλαιστινιακού λαού. Ενός λαού που δεν έχει γνωρίσει το δικό του σπίτι, που είναι φυλακισμένος στην ίδια του την πατρίδα. Είναι αναγκαίο να πραγματοποιηθούν έρευνες για να διαλευκανθεί επιτέλους το μέγεθος των εγκλημάτων πολέμου που έχει διαπράξει ,και που συνεχίζει να διαπράττει, το Ισραήλ στην αιματοχυσία που εξελίσσεται στη Λωρίδα της Γάζας. Πρέπει η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών να δράσουν αποφασιστικά για τον τερματισμό της αιματοχυσίας και την ουσιαστική επίλυση του Μεσανατολικού. Είναι επιβεβλημένο να σταματήσει η ατιμωρησία του Ισραήλ και ταυτοχρόνως να αναλάβει δράση η διεθνής κοινότητα σεβόμενη τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού στην απελευθέρωση. Γιατί αλλιώς θα συνεχίζεται επ’ αόριστον η αιματοχυσία και στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον δεν θα φαντάζει καθόλου δύσκολη η γενικευμένη σύρραξη στη Μέση Ανατολή. Με τις όποιες συνέπειες μπορεί να έχει αυτή η εξέλιξη.