ΕΚΛΟΓΕΣ - ΤΟΜΗ

Βρισκόμαστε πλέον στην τελική ευθεία για την κάλπη. Τα νεύρα όλων των εμπλεκομένων, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, είναι στο κόκκινο, ενώ όπως έχουμε πει ξανά, οι εκλογές αυτές αν και είναι οι πιο κρίσιμες από την πτώση της Χούντας μέχρι σήμερα, είναι ταυτόχρονα οι πιο βουβές και απρόβλεπτες. Άλλες εποχές, τέτοιες μέρες, οι πόλεις βούιζαν από συνθήματα, ψηφοφόροι έμπαιναν κι έβγαιναν σε εκλογικά κέντρα, υπήρχε ένας έντονος προεκλογικός πυρετός, τα διαφημιστικά φυλλάδια και οι αφίσες κατέκλυζαν τους δρόμους, και όπως και να έχει υπήρχε μια έντονη κινητικότητα. Αυτή τη φορά, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Ο λαός κουράστηκε με όλα αυτά που συσσωρεύτηκαν και έσκασαν τα τελευταία χρόνια. Είναι βαθιά απογοητευμένος και αηδιασμένος και είναι η πρώτη φορά που ένα ποσοστό της τάξεως του 85-90% πιστεύει ότι τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει προς το καλύτερο από την 7η Μαΐου και μετά. Για το προς το χειρότερο είναι σχεδόν βέβαιοι οι ψηφοφόροι. Ο λαός βράζει από οργή για ένα πολύ απλό γεγονός: οι άνθρωποι που τον έφεραν στο σημερινό χάλι ζητάνε και πάλι την ψήφο του, λέγοντας ξανά και ξανά τα ίδια ξύλινα λόγια. Χωρίς να ζητάνε «έλεος» για τα εγκληματικά τους λάθη. Σαφώς και υπάρχουν εξαιρέσεις και είναι υποψήφιοι άνθρωποι που και εννοούν τη ‘συγγνώμη’ τους και θέλουν να προσφέρουν ανιδιοτελώς. Όμως και αυτοί παρασύρονται από τη χιονοστιβάδα της γενικευμένης κρίσης που έχει χτυπήσει τη χώρα μας. Η συμμετοχή του κόσμου για τους παραπάνω λόγους και όχι μόνο, πρέπει να είναι μαζική. Μόνο έτσι μπορεί να προκύψει κάτι διαφορετικό από τις εκλογές. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιδιαίτερα εκπαιδευμένος πολιτικά, για να καταλάβει ότι οι εκλογές αυτές διεξάγονται στην πιο κρίσιμη για τον τόπο περίοδο ή ότι από το αποτέλεσμά τους θα κριθεί σε σημαντικό βαθμό το εθνικό μας μέλλον. Η απογοήτευση του κόσμου είναι ικανή να βγάλει αποτελέσματα που ούτε καν τα περιμέναμε μέχρι πρόσφατα: δεκακομματική Βουλή, είσοδος Χρυσής Αυγής, κατακερματισμός δικομματισμού, αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης. Εν πολλοίς, τα παραπάνω είναι κάπως αναμενόμενα καθώς το δείχνουν όλες οι τελευταίες δημοσκοπήσεις αλλά κυρίως φαίνεται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα όπως αυτή έχει διαμορφωθεί τους τελευταίους μήνες. Δεν είναι λοιπόν δυνατόν ν’ αλλάξει σε μια βδομάδα η εκλογική συμπεριφορά που θα δείξουν οι πολίτες όπως αυτή σφυρηλατήθηκε από όσα πέρασαν τα τελευταία 2,5 χρόνια. Ούτε και το ίδιο το πολιτικό σύστημα μπορεί ν’ αλλάξει αυτή τη συμπεριφορά καθώς απέτυχε σε δυο κρισιμότατα ζητήματα: στην πρόβλεψη και στην αντιμετώπιση της κρίσης. Κεντρικό σύνθημα στις εκλογές αυτές δεν υπάρχει. Οι μεν κάνουν λόγο για συνέχιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, με οποίο κόστος συνεπάγεται αυτή η επιλογή, οι δε μιλούν για ανατροπή του μνημονίου και των πολιτικών λιτότητας που έφερε και οι πολίτες παρακολουθούν αμήχανοι. Οι εκλογές αυτές είναι ζωτικής σημασίας για το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων Ελλήνων. Ο κυρίαρχος λαός καλείται να αποφασίσει αν επιθυμεί τη συνέχιση της εφαρμοζόμενης πολιτικής του μνημονίου, που τον εξοντώνει οικονομικά, ή αν τάσσεται υπέρ της ανατροπής της. Καλείται να ψηφίσει έχοντας την υπόνοια ότι την επόμενη μέρα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα συνεργαστούν και θα εφαρμόσουν τις ίδιες πολιτικές. Ακόμα, γνωρίζει ότι και η Αριστερά όποιο και να είναι το συνολικό ποσοστό που θα φέρει, δύσκολα θα συνεργαστεί για να εφαρμόσει μια εναλλακτική πολιτική διακυβέρνησης. Με λίγα λόγια οι πολίτες πιστεύουν ότι υπάρχει αδιέξοδο προς όλες τις κατευθύνσεις. Το δικαίωμα της επιλογής όμως ανήκει αποκλειστικά και κυρίαρχα στον ελληνικό λαό, ο οποίος άλλωστε θα υποστεί τις συνέπειες της απόφασής του. Οι πολίτες πρέπει, όμως, αυτήν τη φορά να μην περιορισθούν στη χρήση του ιερού δικαιώματος της ψήφου. Πρέπει σε αυτές τις εκλογές, να επιβάλλουν μια άλλη πολιτική ατζέντα διαλόγου, διαφορετική από αυτήν που τα κόμματα προωθούν για να προστατευθούν από τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση. Πρέπει να συζητηθεί πραγματικά πώς θα ξεφύγουμε από τη μιζέρια της ύφεσης, της ανεργίας και της φτώχειας, στην οποία μας οδήγησαν όχι μόνο η τρόικα και τα μνημόνια, αλλά κυρίως οι κυβερνήσεις μας από το ’74 μέχρι σήμερα, και πώς θα ξαναμπεί η χώρα σε τροχιά ανάπτυξης, αλλά και στον δρόμο της ανάκτησης της χαμένης της αξιοπρέπειας και αξιοπιστίας. Πρέπει επίσης να συζητήσουμε για τα δικά μας λάθη, για τις χρόνιες λανθασμένες επιλογές μας, για τα εσφαλμένα πρότυπα ζωής μας και να αναζητήσουμε τρόπους για να τα διορθώσουμε και να τα υπερβούμε, με γενναίες αλλαγές. Είναι η ώρα της εθνικής αλήθειας και της εθνικής ευθύνης. Τόσο για τα κόμματα όσο και για όλους εμάς.

ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

Οι εκλογές μετά από αρκετό καιρό σιωπής προκηρύχτηκαν για τις 6 Μαΐου. Σύσσωμη η αντιπολίτευση τις ζητούσε, όχι και τόσο πειστικά είναι η αλήθεια, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ για δικούς τους λόγους τις ήθελαν περισσότερο ή λιγότερο, όμως περισσότερο αναγκαίες είναι για να εκφραστούν δημοκρατικά οι πολίτες. Οι οποίοι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν ρωτήθηκαν για τίποτα αυτό το διάστημα. Ούτε για την προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης, ούτε για όλα αυτά τα βάναυσα μέτρα αλλά ούτε και για το σχηματισμό της υπηρεσιακής κυβέρνησης Παπαδήμου. Οι εκλογές αυτές είναι ίσως οι κρισιμότερες των τελευταίων δεκαετιών για τη χώρα. Σ’ αυτές κρίνεται κάτι περισσότερο από τα μνημόνια, την τρόικα, το ευρώ ή την πτώχευση. Κρίνεται το παρών και το μέλλον της χώρας. Όλοι θα συμφωνήσουμε στο γεγονός ότι η χώρα μας πρέπει να πάει μπροστά. Για να πάει μπροστά, χρειάζεται ισχυρή κυβέρνηση, η οποία δεν θα χαϊδέψει καμία κοινωνική ομάδα, δεν θα τάξει λαγούς με πετραχήλια και με πολιτική συνέπεια και αποτελεσματικότητα θα αρχίσει την ανοικοδόμηση της χώρας. Ωραία είναι αυτά που ακούγονται περί πολυκομματικών σχημάτων και πλειοψηφικών κυβερνήσεων, όμως όπως μας δίδαξε η θητεία της κυβέρνησης Παπαδήμου, ακόμα το ελληνικό πολιτικό σύστημα ούτε θέλει, ούτε είναι έτοιμο να στηρίξει ένα τέτοιο εγχείρημα. Το ερώτημα όμως που εύλογα θέτουν οι πολίτες είναι κατά πόσο είναι δυνατόν να προκύψει από τις εκλογές μια ισχυρή κυβέρνηση τη στιγμή που τα ποσοστά των δυο μεγάλων κομμάτων αθροιστικά δεν συγκεντρώνουν ούτε το 40% του εκλογικού σώματος.
Σε αυτό θα κληθούν να απαντήσουν οι ίδιοι οι ψηφοφόροι. Η χειρότερη επιλογή που μπορεί να κάνει κάποιος σε αυτές τις εκλογές είναι να μην ψηφίσει. Την ίδια στιγμή που οι πολίτες είναι με το δίκιο τους απελπισμένοι, αγανακτισμένοι και οργισμένοι, είναι έτοιμοι να πάρουν τη λάθος απόφαση, δηλαδή να απέχουν από τις εκλογές. Η απόφαση αυτή είναι αρκετά εύκολη για τον καθέναν, είναι όμως και η χειρότερη δυνατή επιλογή. Διότι όσοι δεν ψηφίσουν δεν θα συμμετάσχουν στη διαμόρφωση της νέας Βουλής, και θα αφήσουν το πεδίο ελεύθερο σε εκείνους που χρόνια τώρα τη διαμόρφωναν και την έφτασαν στην εικόνα που έχει σήμερα. Οι πολίτες πρέπει να σκεφτούν ότι η αποχή τους από τις εκλογές μπορεί για ένα μεγάλο μέρος να είναι πολιτική πράξη, όμως περισσότερο μοιάζει με παραίτηση η οποία δίνει το δικαίωμα στους υπολοίπους να αποφασίζουν για εκείνους. Και όταν λέμε ‘υπολοίπους’ εννοούμε οργανωμένα συμφέροντα, συντεχνίες, ομάδες πίεσης, κομματικά στελέχη, ακραία στοιχεία και τόσους άλλους που μπορεί ο καθένας να φανταστεί. Τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν και αυτό πρέπει να πιστέψουν οι πολίτες και να μην παραιτηθούν από το δημοκρατικό τους δικαίωμα που ταυτόχρονα είναι και υποχρέωσή τους.
Όσον αφορά τα προγράμματα διακυβέρνησης των κομμάτων, αυτά είναι σε γενικό βαθμό αρκετά θολά. Δεν έχουν παρουσιάσει στους οργισμένους και απογοητευμένους ψηφοφόρους τις πολιτικές εκείνες που πρέπει να εφαρμοστούν για να φανεί κάποια αχτίδα φωτός και να αρχίσει η αναδιάρθρωση της χώρας. Εκτός αυτού ο χρόνος που απομένει μέχρι την 6η Μαΐου είναι περιορισμένος, τα κόμματα ελέω της διαμορφωθείσας κατάστασης αλλά και της οικονομικής αδυναμίας τους θα περιορίσουν κατά πολύ τις εκλογικές τους δαπάνες, οπότε αυτές οι εκλογές μπορούν α χαρακτηριστούν ‘βουβές’ και απρόβλεπτες. Το αποτέλεσμά τους ουδείς μπορεί να το προβλέψει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι πολίτες πρέπει να συμμετάσχουν μαζικά. Και μετά θα πρέπει να ελπίσουμε ότι όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των εκλογών, ο νικητής ή οι νικητές της αναμέτρησης, θα αναλάβουν τις ευθύνες τους, θα συναισθανθούν την κρισιμότητα της κατάστασης και θα αρχίσουν την ανοικοδόμηση της Ελλάδας. Αυτές οι εκλογές είναι όπως είπαμε οι κρισιμότερες και πρέπει όλοι οι πολίτες να έχουν λόγο και να είναι υπεύθυνοι για το σκηνικό που θα διαμορφωθεί από τις 7 Μαΐου και μετά.

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ‘ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ’

Εδώ και αρκετές μέρες, πλήθος δημοσκοπήσεων βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Πολλά είναι τα ευρήματα που προκύπτουν, όμως ένα από τα σημαντικότερα και πιο ανησυχητικά είναι αυτό που εμφανίζεται σε πολλές δημοσκοπήσεις και φέρνει τη ‘Χρυσή Αυγή’ στη Βουλή. Η ‘Χρυσή Αυγή’ και τα μέλη της τον τελευταίο καιρό αργά και μεθοδικά προετοιμάζονται για τις ερχόμενες εκλογές και έχουν εξασφαλίσει αρκετούς ψηφοφόρους και υποστηρικτές ειδικά στις περιοχές εκείνες που έχουν μετατραπεί σε γκέτο μεταναστών. Με λίγα λόγια εκεί που το κράτος απουσιάζει και αδιαφορεί, η ‘Χρυσή Αυγή’ βρίσκει πεδίο δόξης λαμπρό και αυξάνει θεαματικά τα ποσοστά της. Η προειδοποίηση είχε έρθει στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές της Αθήνας αλλά ουδείς φαίνεται να θορυβήθηκε από την εκλογή Μιχαλολιάκου.
Μπορεί τα μέλη της ‘Χρυσής Αυγής’ να θέλουν να προμοτάρουν την εικόνα των αγνών πατριωτών που στέκονται δίπλα στους απροστάτευτους Έλληνες όμως η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Πίσω από συνθήματα που ακούγονται όλο και από περισσότερους Έλληνες, όπως «Έξω οι ξένοι από τη χώρα», τα οποία χρησιμοποιεί η ‘Χρυσή Αυγή’ προσπαθώντας να προσελκύσει άνεργους και απελπισμένους πολίτες οι οποίοι ζουν στα όρια της οικονομικής ανέχειας, κρύβεται μια νεοναζιστική οργάνωση που μισεί τη δημοκρατία, «λατρεύει» και μνημονεύει τον Χίτλερ και οραματίζεται το 4ο Ράιχ στην Ευρώπη. Παρά την προσπάθεια των στελεχών της να «μακιγιάρουν» το πραγματικό πρόσωπο της ‘Χρυσής Αυγής’ στην επιδίωξή τους να διεκδικήσουν την είσοδό της στο κοινοβούλιο, η οποία είναι πιο πιθανή από ποτέ, η δράση αλλά και τα κείμενα που έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς αποκαλύπτουν τη λειτουργία μίας νεοναζιστικής ρατσιστικής με διεθνείς διασυνδέσεις.
Ο γενικός γραμματέας της ‘Χρυσής Αυγής’, Ν.Γ. Μιχαλολιάκος, ηγετικό στέλεχος της άκρας Δεξιάς από τη δεκαετία του '70, έχει δηλώσει με περίσσια άνεση ότι ο «εθνικοσοσιαλισμός» αποτελεί «κοσμοθεωρία» που στηρίζεται στην ανωτερότητα της ‘Άριας Φυλής’ . Παρά την πρόθεση να αποσιωπηθεί η λατρεία της ‘Χρυσής Αυγής’ στο πρόσωπο του Χίτλερ, το άρθρο του Ν. Μιχαλολιάκου, στο τεύχος του περιοδικού της οργάνωσης τον Μάιο του 1987 με τίτλο «Χίτλερ για 1.000 χρόνια», είναι ανατριχιαστικά αποκαλυπτικό: «30 Απριλίου 1945, μια λαμπερή σελίδα της σύγχρονης Ιστορίας κλείνει. Ο Μεγάλος Άντρας του Εικοστού Αιώνα, ο εμψυχωτής και απόστολος της Επαναστάσεως του Αγκυλωτού Σταυρού είναι νεκρός. Χίλια εννιακόσια σαράντα πέντε, όλοι αυτοί που επίστεψαν στα μεγάλα ιδανικά της Εθνικοσοσιαλιστικής Επαναστάσεως νιώθουν παγωμένοι, νιώθουν διστακτικοί απέναντι στο μέλλον, σε ένα μέλλον χωρίς την παρουσία και την καθοδήγηση Εκείνου», υπογραμμίζει ο Ν. Μιχαλολιάκος. Ο θαυμασμός στους ναζί δεν σταματά ούτε και στις αναφορές για τα εγκλήματα κατά του ελληνικού λαού και τις σφαγές αμάχων στην Κατοχή. Ο κατοχικός πρωθυπουργός και συνεργάτης των Γερμανών Γ. Τσολάκογλου χαρακτηρίζεται ως ο στρατηγός που «προσπάθησε μια έντιμη ειρήνη», οι ταγματασφαλίτες και οι χίτες (τάγματα Χ) που οπλίστηκαν από τους Γερμανούς για να αντιμετωπίσουν τους αντιστασιακούς αναφέρονται ως «ένδοξοι μαχητές».
Οι Έλληνες νεοναζί της ‘Χρυσής Αυγής’ βαδίζουν σταθερά πάνω στις ιδεολογικές απόψεις αλλά και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις που έχει επιβάλει ο ναζισμός. Εκτός των παραπάνω, κατά καιρούς μέλη της ‘Χρυσής Αυγής’ έχουν κατηγορηθεί για επιθέσεις εναντίον μεταναστών. Τον τελευταίο καιρό προσπαθούν να δείξουν ένα ανθρώπινο, πατριωτικό πρόσωπο, όμως το πρόσφατο παρελθόν αυτής της οργάνωσης δεν αφήνει περιθώρια για αλλαγές. Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, η Άκρα Δεξιά καιροφυλακτεί και στις περισσότερες περιπτώσεις, όπως μας έχει δείξει η ευρωπαϊκή ιστορία, όταν υπάρχει κρίση επωφελείται σε μεγάλο βαθμό, τόσο εκλογικά όσο και πολιτικά. Η ‘Χρυσή Αυγή’ είναι κοντά στην είσοδό της στο Κοινοβούλιο και αυτό είναι το σημαντικό και συνάμα ανησυχητικό πολιτικό μήνυμα που αναδεικνύουν οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις.

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΑΠΑΙΤΕΙ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

Στα άμεσα σχέδια του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, είναι η χρησιμοποίηση παλαιών στρατοπέδων σε όλη τη χώρα ως κέντρα κράτησης παράνομων μεταναστών. Αρκετοί είναι αυτοί που θεωρούν την κίνηση αυτή ως ένα προεκλογικό πυροτέχνημα του Υπουργού, και τη βλέπουν με καχυποψία. Από την άλλη όμως, το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης έχει γιγαντωθεί τα τελευταία χρόνια και η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας απαιτεί άμεση και συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος. Την τελευταία εικοσαετία, η ελληνική μεταναστευτική πολιτική στάθηκε αμήχανη απέναντι στην εισροή χιλιάδων παράνομων μεταναστών. Εκτός από κάποιες διαδικασίες νομιμοποίησης δεν μπόρεσε η πολιτεία να ελέγξει την αθρόα είσοδο ανθρώπων από όλες τις πλευρές των χερσαίων και θαλασσίων συνόρων μας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας να μην μπορέσει ποτέ να τους αποδεχθεί και σε αρκετές περιπτώσεις να διακατέχεται από ρατσιστικά αισθήματα και συμπεριφορές. Η αλήθεια όμως είναι ότι η πλειοψηφία των παράνομων μεταναστών, αναζήτησαν στη χώρα μας ένα καλύτερο αύριο και σε πολλές περιπτώσεις ήταν θύματα ενός σύγχρονου δουλεμπορίου. Δεν ήθελαν ν’ αφήσουν τις χώρες τους για τουριστικούς λόγους αλλά για λόγους επιβίωσης και ανάγκης, και αυτό πρέπει να γίνεται κατανοητό από ακραίες ομάδες που έχουν διαποτιστεί με έντονα ρατσιστικά και ξενοφοβικά συναισθήματα. Η ανάγκη τους για επιβίωση δεν μπορεί να κρύψει τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει η πολύπαθη πρωτεύουσα αλλά και πολλές πόλεις σε όλη τη χώρα.
Εκτός από την χρησιμοποίηση στρατοπέδων, η πολιτεία οφείλει να εκπονήσει και να εφαρμόσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο μεταναστευτικής πολιτικής. Άμεσος στόχος πρέπει να είναι η διαβίωση των ανθρώπων αυτών σε ανθρώπινες συνθήκες γιατί πάνω απ’ όλα είναι άνθρωποι και δεύτερον για ν’ απομακρυνθούν από την παραβατικότητα. Η εγκληματικότητα έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις και έχει καταστήσει πολλές περιοχές της πρωτεύουσας εντελώς αφιλόξενες σε πολλούς συμπολίτες μας. Ακολούθως, πρέπει να γίνει έλεγχος και των συμπατριωτών μας, οι οποίοι πολλές φορές χρησιμοποιούν τους μετανάστες σαν ευκαιρία για πλουτισμό και για εργατικά χέρια με σχεδόν μηδενικό κόστος. Εκτός αυτού, είναι αρκετοί οι συμπατριώτες μας εκείνοι που επινοικιάζουν σε δεκάδες μετανάστες μια μικρή γκαρσονιέρα έναντι μεγάλου ενοικίου οι οποίες αρκετά γρήγορα μετατρέπονται σε πυρηνικές βόμβες για τη δημόσια υγιεινή. Ακόμα, οφείλει να πραγματοποιηθεί αποτελεσματικός έλεγχος σε όλα τα μήκη των συνόρων μας – και με τη συμβολή της FRONTEX - για να μετριασθεί το ζήτημα της αθρόας μετανάστευσης, αφού αποτελούμε την κύρια πηγή εισόδου στην Ευρώπη. Εν μέσω της οικονομικής κρίσης η χώρα μας δεν αντέχει τη χρηματοδότηση ειδικών υποδομών και στο πλαίσιο αυτό πρέπει να σταθεί αρωγός η Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί ας μην ξεχνάμε ότι τα σύνορά μας δεν είναι μόνο ελληνικά, αλλά και σύνορα της Ε.Ε. Η παράνομη μετανάστευση δεν αποτελεί μόνο ελληνικό «προνόμιο», είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η Ε.Ε πρέπει να υιοθετήσει και να εφαρμόσει μια ολοκληρωμένη πολιτική για την παράνομη μετανάστευση.
Τέλος, ένα μέτρο που μπορεί να μετριάσει την κατάσταση σε ευρωπαϊκό επίπεδο γενικότερα, είναι όλα τα κράτη – μέλη της Ε.Ε. να αναλάβουν τις ευθύνες τους ισομερώς και ανάλογα με τις δυνατότητές τους, αλλά και η άμεση συνεννόηση και εφαρμογή διακρατικών συμφωνιών με τις γείτονες χώρες. Το σίγουρο είναι πως πλέον, είκοσι χρόνια μετά τις πρώτες αφίξεις παράνομων μεταναστών, η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει τόσο μεγάλες μεταναστευτικές ροές. Η εισροή μεταναστών από τον Έβρο αποτελεί πανευρωπαϊκό πρόβλημα καθώς το 90% της μετανάστευσης προς την Ευρώπη γίνεται μέσω των Ελληνοτουρκικών συνόρων και για το λόγο αυτό η Ε.Ε. πρέπει να κοιτάξει το πρόβλημα κατάματα και να βοηθήσει την Ελλάδα στην αντιμετώπισή του. Δεν πρέπει κάτω από το χαλί της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων να συνεχίζονται να κρύβονται όλα τα υπόλοιπα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.

ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΝΔ ΣΤΡΙΜΩΧΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ

Ουσιαστικά μετά την ψήφιση του νέου πακέτου στήριξης προς τη χώρα μας, η περίοδος που ζούμε είναι έντονα προεκλογική , μιας και οι εκλογές δεν θα αργήσουν και πολύ να γίνουν, με πιθανότερη ημερομηνία την 6η Μαΐου. Το ΠΑΣΟΚ μετά την τυπική εκλογή Βενιζέλου, προσπαθεί όσο είναι δυνατόν να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του και ελπίζει ρεαλιστικά σε μια ‘βελούδινη’ εκλογική ήττα. Η ΝΔ βλέποντας ότι προπορεύεται στις δημοσκοπήσεις, προσπαθεί να πετύχει την πολυπόθητη αυτοδυναμία όμως κάτι τέτοιο φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο, μιας και δεν έχει αναπτύξει κάποια ιδιαίτερη δυναμική. Απλώς καρπώνεται τη φθορά του ΠΑΣΟΚ και ελπίζει και αυτή από τη μεριά της σε συσπείρωση των ψηφοφόρων της. Παρά την προσχώρηση Βορίδη και Γεωργιάδη , η ΝΔ δεν έχει πλησιάσει τον στόχο της αυτοδυναμίας. Από τα δεξιά της έχει να αντιμετωπίσει τους ‘Ανεξάρτητους Έλληνες’ του Πάνου Καμμένου, και των εννέα βουλευτών που τον ακολούθησαν. Το νέο κόμμα φαίνεται όχι μόνο ότι θα μπει άνετα στη Βουλή αλλά διεκδικεί και ένα σημαντικό ποσοστό, το οποίο στερεί από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάθε ελπίδα αυτοδυναμίας. Εκτός αυτού, η ΝΔ έχει να αντιμετωπίσει το ΛΑ.Ο.Σ αλλά και τη Χρυσή Αυγή που σταδιακά ανεβαίνει και αρκετοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι θα ευνοηθεί από τη δυσαρέσκεια του κόσμου απέναντι στο πολιτικό σύστημα και θα καταφέρει να εισέλθει στη Βουλή. Επειδή και τα τρία αυτά κόμματα έχουν σαφή αντιμνημονιακή στρατηγική, έχει αποκλειστεί κάθε δυνατότητα συνεννόησης ή προεκλογικής συνεργασίας μαζί τους από τη ΝΔ.
Αντίστοιχα προβλήματα, αν όχι μεγαλύτερα, έχει να αντιμετωπίσει το ΠΑΣΟΚ. Λίγο πριν την εκλογή Βενιζέλου, δημιουργήθηκε ένας νέος πολιτικός σχηματισμός, η ‘Κοινωνική Συμφωνία’ από την Λούκα Κατσέλη και τον Χάρη Καστανίδη. Μπορεί το νεόκοπο κόμμα να διατηρεί σε πρώτη φάση τα ποσοστά του σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα, όμως έχει το περιθώριο να αντλήσει ψηφοφόρους από την παραδοσιακή εκλογική δεξαμενή του ΠΑΣΟΚ. Εκτός αυτού, την περασμένη βδομάδα επιβεβαίωσαν την κοινή τους εκλογική και πολιτική συνεργασία με τη ‘Δημοκρατική Αριστερά’ πέντε διαγραμμένοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα του Φώτη Κουβέλη λειτουργεί ως καταφύγιο για απογοητευμένους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ με αριστερή ιδεολογία, οι οποίοι νιώθουν προδομένοι από τη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ. Εκτός της ΔΗΜΑΡ, υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, τα οποία αναμένεται να κορυφώσουν την πολιτική αντιπαράθεση όσο θα πλησιάζουν οι εκλογές με κύριο θέμα ατζέντας τον αντιμνημονιακό αγώνα.
Εύκολα μπορεί να παρατηρήσει κανείς ότι το αντιμνημονιακό τόξο που έχει σχηματιστεί αριστερά και δεξιά των δυο κομμάτων εξουσίας, παρόλο που δεν μπορεί να προσδιοριστεί αμιγώς με πολιτικά χαρακτηριστικά, έχει στριμώξει αρκετά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Εκτός αυτού, σε πλατιά στρώματα πολιτών έχει κερδίσει σημαντικό έδαφος η άποψη ότι η εναλλαγή των δύο κομμάτων στην εξουσία δεν συνεπάγεται και αλλαγές μείζονος σημασίας στην οικονομία και στην πολιτική διακυβέρνηση. Ανάμεσα στα δυο κόμματα εξουσίας έχουν ξεθωριάσει οι ιδεολογικές διαφορές και η ισχυρή κομματική ταύτιση, η κυβέρνηση συνεργασίας μετρίασε τη διαχρονική τους αντιπαράθεση, ενώ έχει υποχωρήσει η κάθε είδους ιστορική φόρτιση που στο παρελθόν κατασκεύαζε ιστορικές διχοτομήσεις (Δεξιά-αντιδεξιά, συντήρηση-πρόοδος). Με λίγα λόγια, ο δικομματισμός έχει υποστεί τρανταχτά πλήγματα εκ των έσω, βρίσκεται σε φάση εκλογικής καθίζησης ,ενώ η ίδρυση νέων κομμάτων λειτουργεί αποσυσπειρωτικά τόσο για το ΠΑΣΟΚ όσο και για τη ΝΔ. Μέσα σε όλα αυτά δεν πρέπει να υποβαθμίζεται το γεγονός ότι ενδεχόμενη ενασχόληση του νυν Πρωθυπουργού με την πολιτική, θα τους προκαλέσει ακόμα περισσότερα προβλήματα. Οι εκλογές που θα έρθουν θα φέρουν μεγάλες ανατροπές και την επόμενη μέρα τίποτα δε θα θυμίζει τον μέχρι πρόσφατα παντοδύναμο δικομματισμό.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

Στις χθεσινές εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ, σε αντίθεση με τα όσα προέβλεπαν αναλυτές και δημοσκόποι, συμμετείχαν πάω από 200.000 φίλοι και μέλη του Κινήματος. Η αλλαγή προεδρίας επικυρώθηκε και τυπικά, και πλέον πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος, με ποσοστό περίπου 96%. Όπως συνέβη με την εκλογή του Παπανδρέου, έτσι και αυτή του Βενιζέλου είχε περισσότερο πανηγυρικό χαρακτήρα. Ο Βενιζέλος είναι κατά κοινή ομολογία ένας πολιτικός με αξιοζήλευτη δημόσια παρουσία σε ότι αφορά τον λόγο και τη διατύπωση νοημάτων. Είναι ίσως ο πιο ταλαντούχος πολιτικός της γενιάς του. Αυτό όμως δεν μπορεί να αλλάξει το γεγονός ότι για ακόμη μια φορά στο ΠΑΣΟΚ, μετατράπηκε η ανάδειξη ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ σε παράσταση για ένα ρόλο. Όπως ακριβώς συνέβη με τον Γιώργο Παπανδρέου. Και αυτό ακριβώς το γεγονός είναι το πιο σοβαρό, καθώς μια διαδικασία που θα έπρεπε να συμβολίζει την ιδεολογική και πολιτική επανεκίννηση ενός κόμματος, χρησιμοποιείται απλώς για να ενδυναμώσει το πολιτικό προφίλ του νέου αρχηγού. Αυτό γίνεται διότι τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ, τα δυο κόμματα εξουσίας του κομματικού μας συστήματος, είναι από τη φύση τους αρχηγικά και σε πολλές περιπτώσεις τα κομματικά όργανα και οι διαδικασίες είναι ως επί το πλείστον διακοσμητικές. Το ΠΑΣΟΚ, όπως και όλα τα κόμματα στη χώρα μας άλλωστε, στις διάδοχες καταστάσεις των ηγεσιών του, συνήθως δεν αναζητούν ανθρώπους μ' ένα καθαρό ιδεολογικό ή πολιτικό στίγμα, δεν αναζητούν αυθεντικούς εκπροσώπους μιας συγκεκριμένης και σύχρονης πολιτικής θεώρησης που θ' ανταποκρινόταν στις ανάγκες των καιρών. Αντιθετως, αναζητούν, έναν ικανό και χαρισματικό αρχηγό ο οποίος θα έφερνε ή θα διατηρούσε το κόμμα στην εξουσία. Η εξουσία άλλωστε δεν πρέπει να λησμονούμε ότι είναι το καλύτερο φάρμακο για να γιατρέψει κάθε ιδεολογική, πολιτική και εκλογική ασθένεια.
Ο τρόπος εκλογής του Ευάγγελου Βενιζέλου, εκτός των άλλων, άφησε αρκετά τραύματα στο ΠΑΣΟΚ. Αρκετοί ψίθηροι εμφανίστηκαν οι οποίοι στην καλύτερη περίπτωση άφηναν υπόνοιες για διάφορες ασχήμιες που έγιναν σε αρκετά εκλογικά τμήματα. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος μίλησε για μεγάλη νίκη, όμως πως μπορεί να ισχύει αυτό τη στιγμή που ήταν μόνο ένας υποψήφιος και σε αρκετές περιπτώσεις δεν υπήρχαν οι στοιχειώδεις εγγυήσεις αξιοπιστίας αυτής της διαδικασίας; Ως νέος πρόεδρος του κόμματος ο Βενιζέλος θα κριθεί στην πράξη από το ιδεολογικό πλαίσιο στο οποίο θα κινηθεί, την πολιτική που θα διαμορφώσει, τα πρόσωπα που θα επιλέξει, το ύφος της δημόσιας παρουσίας που θα τον διακρίνει και εντέλει από τα εκλογικά αποτελέσματα που θα φέρει το ΠΑΣΟΚ στις κάλπες. Ο Βενιζέλος καλείται να αναγεννήσει το ΠΑΣΟΚ, το οποίο έχει υποστεί κάτι το μοναδικό: ποτέ στη σύγχρονη ιστορία της χώρας ή, τουλάχιστον, στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, ένα κόμμα δεν υπέστη τόσο μεγάλη απώλεια ψηφοφόρων όσο αυτή που υφίσταται τώρα το ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον σε πρώτη φάση δημοσκοπικά. Ένα κόμμα που ήταν πρώτο-και αυτοδύναμο κυβερνητικά-πριν από τριάντα μήνες, σήμερα είναι σε φάση εκλογικής κατρακύλας και ιδεολογικής αναζήτησης. Η κοινωνία πλέον δεν ψάχνει για έναν απόλυτο αρχηγό ο οποίος ως δια μαγείας θα καταφέρει να λύσει όλα τα προβλήματα. Ειδικά στην εποχή που ζούμε, όλα είναι θολά και οι ψηφοφόροι ενώ μπορεί να έχουν τη διάθεση να ακούσουν ιδέες και προτάσεις, βλέπουν ότι οι ιδεολογικές ή οι πολιτικές αντιπαραθέσεις έχουν ξεθωριάσει. Αλλά σ' αυτές ακριβώς τις εποχές αναζητεί η κοινωνία το καινούργιο, το πρωτοποριακό, σ' αυτές αναζητεί το διέξοδο και το άσπρο φως στην άκρη του τούνελ. Ο Βενιζέλος αυτό το στοίχημα καλείται να κερδίσει το οποίο είναι αρκετά δύσκολο. Η κοινωνία θέλει να ξεφύγει απο τα τετριμμένα και αναζητεί νέους τρόπους άσκησης πολιτικής από τους κυβερνώντες. Δεν επιθυμεί την ξύλινη γλώσσα που συνηθίζεται ακόμα, ενώ χρειάζεται συλλογικές λύσεις στα κοινά μας προβλήματα. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει τα κόμματα εξουσίας σε πρώτη φάση να πάψουν να λειτουργούν με αρχηγικό τρόπο, να καταστήσουν τους πολίτες πραγματικούς συμμέτοχους, να έχουν ξεκάθαρο ιδεολογικό υπόβαθρο και ουσιαστικά με λίγα λόγια οφείλουν να επανιδρυθούν. Το ερώτημα στο οποίο καλείται να βρει απάντηση ο Βενιζέλος, όσο και ο Σαμαράς από την άλλη πλευρά, είναι κατά πόσο η επανίδρυση μπορεί να πραγματοποιηθεί με τα ίδια υλικά και τα ίδια πρόσωπα. Δύσκολο ερώτημα το οποίο θα πρέπει να απαντηθεί με πράξεις πολύ σύντομα.

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΣΤΟ ΠΙΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΟΥ

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος εν τέλει θα είναι ο μοναδικός υποψήφιος για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με την απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου του Κινήματος. Ο υπουργός Οικονομικών, όπως ανακοίνωσε ο πρόεδρος της Επιτροπής Καταστατικού και Πιστοποίησης (ΕΚΑΠ) Γιώργος Ανωμερίτης κατέθεσε στην Επιτροπή πρόταση, συνοδευόμενη από 189 υπογραφές. Ο Χρήστος Παπουτσής, ο οποίος φάνταζε μέχρι πριν λίγες μέρες το αντίπαλο δέος, κατέθεσε μεν πρόταση, χωρίς όμως τις προαπαιτούμενες υπογραφές, ενώ ο Στέφανος Τζουμάκας κατέθεσε εκπρόθεσμη πρόταση επίσης χωρίς υπογραφές. Το θέμα με τη συγκέντρωση των αναγκαίων υπογραφών, ξεσήκωσε αντιδράσεις από την πλευρά των κ.κ. Παπουτσή και Τζουμάκα οι οποίοι ούτε λίγο ούτε πολύ υποστήριξαν ότι επικράτησαν τα διαδικαστικά χαρακτηριστικά της πολιτικής. Μετά από αυτές τις εξελίξεις στην Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ, την ερχόμενη Κυριακή ο κ. Βενιζέλος θα είναι ο μοναδικός υποψήφιος σε μία εκλογή που θα γίνει από τη βάση, με μεγέθη και διαδικασίες που μάλλον θα τον απογοητεύσουν. Είναι, άλλωστε, γνωστό, ότι δεν θα προτιμούσε εκλογή από μικρό αριθμό πολιτών-όταν ο προκάτοχος του εξελέγη από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες. Επίσης ο κ. Βενιζέλος δεν θα ήθελε να συνδέσει την εκλογή του με επεισόδια που, ενδεχομένως, να σημειωθούν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Όμως όπως και να έχει, το βράδυ της επόμενης Κυριακής θα κάνει τις πρώτες του δηλώσεις ως νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
Εκτός από τις διεργασίες εντός ΠΑΣΟΚ, αρκετά ενδιαφέρουσες είναι και αυτές που συμβαίνουν εκτός του Κινήματος. Άμεσα αναμένεται η ίδρυση νέου κόμματος υπό την κ. Κατσέλη και τον κ. Καστανίδη, στο οποίο το πιθανότερο είναι να προσχωρήσουν αρκετοί από τους πρόσφατα διαγραφέντες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Το υπό διαμόρφωση κόμμα θα επιχειρήσει να εκφράσει το λεγόμενο κοινωνικό ΠΑΣΟΚ και θα έχει ως πολιτικό – ιδεολογικό του υπόβαθρο τη σοσιαλδημοκρατία, ενώ είναι σχεδόν βέβαιο πως θα επιχειρήσει τη συνεννόηση με τη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη, την οποία κατακεραυνώνει αρκετά συχνά ο κ. Βενιζέλος. Το ΠΑΣΟΚ, μετά από την ταραχώδη διακυβέρνηση της χώρας τα τελευταία 2,5 χρόνια, έχει πληγωθεί αρκετά τόσο πολιτικά, εκλογικά αλλά και σε στελεχιακό δυναμικό. Πολλά στελέχη έχουν αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ και η εκλογική καθίζηση αναμένεται να φανεί στις εθνικές εκλογές. Εκτός της αποχώρησης πολλών στελεχών και ψηφοφόρων, το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα το οποίο είναι αμιγώς πολιτικό. Με αφορμή την κρίση στη χώρα μας, συνέβησαν τεράστιες αλλαγές τα τελευταία χρόνια. Από την ειδυλλιακή προεκλογική περίοδο του ’07, ο κ. Παπανδρέου υποχρεώθηκε να προσγειωθεί στην πραγματικότητα. Το ΠΑΣΟΚ από την σοσιαλδημοκρατική προεκλογική ρητορεία κλήθηκε να εφαρμόσει ένα νεοφιλελεύθερο μίγμα πολιτικής, το οποίο συνοδευόμενο με τα Μνημόνια έφερε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση, ανεργία και φτώχια στην ελληνική κοινωνία.
Το ΠΑΣΟΚ πλέον πρέπει να αποφασίσει με ποιους θέλει να προχωρήσει και κυρίως κάτω από ποια ιδεολογική πλατφόρμα. Οι επιλογές είναι απλές και μετρημένες στα δάχτυλα. Ή θα συνεχίσει να είναι το πιο φιλο-μνημονιακό κόμμα, ασκώντας πολιτικές νεοφιλελεύθερες ή θα ακολουθήσει έναν δρόμο που φαίνεται να τον έχει εγκαταλείψει τελευταία, αυτόν της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι του και η διάσπαση μετά τις τελευταίες εξελίξεις δεν είναι απίθανη. Το ΠΑΣΟΚ αν θέλει να έχει μέλλον στο πολιτικό σύστημα, οφείλει να συζητήσει στο εσωτερικό του πολιτικά. Αν αυτό το είχε κάνει νωρίτερα, τα πράγματα ίσως να ήταν καλύτερα τόσο για το ίδιο όσο και για τη χώρα. Όμως τότε η οποιαδήποτε πολιτική – ιδεολογική διαφωνία καλυπτόταν αρκετά εύκολα κάτω από την ομπρέλα της εξουσίας.

Η ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Με αφορμή το πρόβλημα της χώρας μας, γίναμε σε πολλές περιπτώσεις μάρτυρες της ευρωπαϊκής ατολμίας. Εκτός αυτού, κάθε φορά που οι διεθνείς οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης υποβάθμιζαν εν μια νυκτί μια εθνική οικονομία, η Ευρώπη παρακολουθούσε εντελώς αμήχανη. Η δημοσιονομική κρίση σε ευρωπαϊκό επίπεδο συνεχίζεται, μετατράπηκε με γοργούς ρυθμούς σε κρίση χρέους και απειλείται σοβαρά η σταθερότητα του Ευρώ και της Ε.Ε. Αυτοί που πλήττονται είναι οι πολίτες των δοκιμαζόμενων χωρών της Ε.Ε. , οι οποίοι υποχρεώνονται να υπακούσουν σε πολιτικές άγριας λιτότητας, ενώ ακόμα και σήμερα οι ‘’απρόσωπες’’ αγορές χαίρουν κάθε ασυλίας και μπορούν να ανατρέπουν με μια τους απόφαση όλες τις θεσμικές ισορροπίες της παραδοσιακής δημοκρατικής οργάνωσης του κράτους. Η πολιτική εξουσία όπως φαίνεται ως σήμερα, αναγκάζεται ή επιλέγει να υποκύψει στα συμφέροντα των αγορών. Αυτή η αλληλουχία των γεγονότων προκαλεί όλο και συχνότερα πλέον το εξής ερώτημα: υπάρχει πραγματική δημοκρατία στην Ε.Ε.; Αν μη τι άλλο, η κρίση στην ευρωζώνη έχει φανερώσει τα αδιέξοδα που προκύπτουν όταν η δημοκρατία συμφιλιώνεται χωρίς κανέναν κανόνα με τον άκρατο καπιταλισμό. Εξ’ αρχής η πολιτική ηγεσία της Ε.Ε δεν έβαλε κάποια όρια στη δράση κερδοσκόπων, οίκων αξιολόγησης και τραπεζών ενώ θα μπορούσε πολύ εύκολα να το επιβάλλει από την πρώτη στιγμή. Εκτός αυτού γινόμαστε μάρτυρες της επιβολής πολιτικής από μια γραφειοκρατική ολιγαρχία των Βρυξελλών την οποία δεν έχει καν εκλέξει ο ευρωπαίος πολίτης. Σε όλα τα επίπεδα της Ε.Ε. υπάρχει μια ραγδαία μετατόπιση εξουσίας προς μια ομάδα γραφειοκρατών οι οποίοι κυβερνούν κατά τρόπο απολυταρχικό θέλοντας να προασπίσουν τα συμφέροντα οικονομικών ελίτ και οικονομικά εύρωστων κρατών.
Είναι προφανές ότι η μόνη απάντηση στις τυφλές και αδιέξοδες λογικές των αγορών είναι η αναβίωση της πολιτικής. Όχι βεβαίως της πολιτικής που εκφράζουν η Μέρκελ, ο Σαρκοζί και οι αξιωματούχοι της τρόικας. Η κρίση που βιώνει η Ευρώπη πρέπει να λειτουργήσει ως εφαλτήριο για την αναγέννηση της γηραιάς ηπείρου με όρους δημοκρατίας, ελευθερίας και ισοτιμίας. Θα πρέπει να κατοχυρωθούν όλα τα κεκτημένα και σταδιακά να καταστεί η Ε.Ε. πραγματικό θεσμικό και πολιτικό ανάχωμα απέναντι στην ολιγαρχία των αγορών. Οι ευρωπαϊκές οικονομίες γίνονται στόχος καθώς κινούνται μέσα σ' ένα χρηματοοικονομικό σύστημα, όπου κυριαρχούν ιδιώτες «επενδυτές» τράπεζες, ασφαλιστικοί οργανισμοί και χρηματοπιστωτικές εταιρείες και, συνεπώς, η αναζήτηση του μέγιστου και άμεσου κέρδους οδηγεί συχνά σε κερδοσκοπικές πρακτικές. Δεν είναι συνεπώς παράλογο αυτές οι αγορές να επιβάλλουν στις υπερχρεωμένες χώρες, λόγω του κινδύνου μη αποπληρωμής των χρεών τους, υψηλά επιτόκια που μπορεί να τις οδηγούν στη χρεοκοπία, παρά τις πολιτικές αυστηρής λιτότητας που υποχρεώνονται να εφαρμόζουν. Είναι αυτονόητο ότι οι αγορές καθοδηγούνται στις «τοποθετήσεις» τους, δηλ. στον τρόπο που δανείζουν και στα επιτόκια που απαιτούν, από τους οίκους αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας των χωρών που δανείζουν. Για όλους αυτούς τους λόγους, ανάμεσα στη σχέση δημοκρατίας και αγορών οφείλουν να μπουν καθορισμένοι κανόνες. Αυτό θα αυξήσει τη δύναμη των δημοκρατιών, αποδίδοντας στους πολίτες την επιλογή ανάμεσα σε διαφορετικά μοντέλα ανάπτυξης χωρίς να περιμένουν τις ‘’απρόσωπες’’ αγορές να επιλέξουν για λογαριασμό τους.

ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΚΤΑΚΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

Μετά την ψήφιση του νέου μνημονίου, η ζωή όλων μας αλλάζει με υπερβολικά γρήγορους ρυθμούς. Μπορεί να διεγράφη ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου χρέους , όμως ουδείς είναι σίγουρος για το εάν είναι αρκετό αυτό. Όπως είπαμε και πρόσφατα, το νέο μνημόνιο μόνο χρόνο δίνει στη χώρα μας ενώ η πιθανότητα πτώχευσης μπορεί για λίγο να υποχώρησε αλλά δεν έχει αποκλειστεί. Ένας από τους βασικούς στόχους του νέου μνημονίου, είναι η ελληνική οικονομία να περάσει από την τωρινή ύφεση του 7% σε ανάπτυξη της τάξης του 2,5% τα επόμενα τρία χρόνια. Στόχος ο οποίος είναι ακατόρθωτος χωρίς ανάπτυξη. Στον τομέα της ανάπτυξης πρέπει να βοηθήσει η Ε.Ε με ειδικά ευρωπαϊκά κονδύλια, τα οποία θα επανεκκινήσουν δημόσια έργα τα οποία έχουν παύσει λόγω των άδειων κρατικών ταμείων. Από το νέο δάνειο που θα πάρει η χώρα μας δεν προβλέπονται χρήματα για την τόνωση της αγοράς . Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι ακόμα δεν έχουν αξιοποιηθεί αρκετά δις ευρώ από το ΕΣΠΑ. Όπως καταλαβαίνει εύκολα κανείς, το πρώτο μεγάλο στοίχημα, ανεξαρτήτου μνημονίου, είναι η ανάπτυξη η οποία θα δείξει ότι τα γρανάζια της ελληνικής οικονομίας αρχίζουν ξανά να κινούνται. Θα πρέπει η χώρα μας να παράξει προϊόντα και να παρέχει υπηρεσίες που θα έχουν ζήτηση στις διεθνείς αγορές γεγονός το οποίο θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας και θα τονώσει την αγοραστική δύναμη αρκετών συμπολιτών μας.
Εκτός από το μνημόνιο και ότι αυτό προβλέπει, θα πρέπει η κυβέρνηση να προχωρήσει άμεσα σε εσωτερικές πολιτικές που θα ανακουφίσουν τον κόσμο. Μετά από τις συνεχιζόμενες μειώσεις μισθών και συντάξεων, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται στην εντατική. Επιτακτική ανάγκη είναι η μείωση στις τιμές των αγαθών. Πρόσφατα μια πρωτοβουλία εθελοντών για πώληση πατάτας χωρίς την εμπλοκή μεσαζόντων, έδειξε ότι για χρόνια τώρα η αισχροκέρδεια κυριαρχούσε με το κράτος απλό παρατηρητή. Το κράτος οφείλει να προστατέψει τον καταναλωτή, του οποίου η αγοραστική δύναμη έχει κατακερματιστεί. Ακόμα, οι ελληνικές τράπεζες πρέπει να βοηθήσουν και αυτές από μεριάς τους. Βεβαίως και δεν φημίζονται για την ανθρωπιστική τους προσέγγιση, όμως αν θέλουν να έχουν μέλλον πρέπει να ‘κουρέψουν’ αρκετά από τα δάνεια του κόσμου. Όλοι εκείνοι που αποδεδειγμένα δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αποπληρώσουν το δάνειό τους , θα πρέπει να ενταχθούν σε ειδικές ρυθμίσεις. Οι τράπεζες θα πρέπει από την πλευρά τους να χαρίσουν ένα μέρος του δανείου και το υπόλοιπο να το αναγάγουν σε περισσότερες δόσεις με αρκετά χαμηλά επιτόκια από τα σημερινά. Ασφαλώς και δεν φταίνε οι ελληνικές τράπεζες για την παγκόσμια οικονομική κρίση, όμως το μερίδιο που τους αναλογεί στη δημιουργία της φούσκας του εγχώριου υπερκαταναλωτισμού είναι μεγάλο. Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που οι τράπεζες τηλεφωνούσαν καθημερινά σε πολλούς συμπολίτες μας και του ‘δώριζαν’ πιστωτικές κάρτες και αλόγιστα δάνεια. Η αγορά και η ελληνική κοινωνία δεν ήταν έτοιμη να ακολουθήσει αυτό το ράλι υπερκαταναλωτισμού και τα οδυνηρά αποτελέσματα φάνηκαν κατόπιν εορτής.
Εκτός από τα παραπάνω, πρέπει να καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή. Έχει βαρεθεί ο κόσμος να ακούει για πάταξη της φοροδιαφυγής και αποτελέσματα να μην βλέπει. Εκατοντάδες Έλληνες επιχειρηματίες έχουν μεταφέρει τα χρήματά τους εκτός Ελλάδας και ακόμα να γίνει κάτι επ’ αυτού από την κυβέρνηση. Τα χρήματα αυτά πρέπει με κάποιο τρόπο να επιστρέψουν εδώ, να φορολογηθούν αναλογικά και να υποχρεωθούν αυτοί οι επιχειρηματίες να επενδύσουν ένα μέρος τους σε εγχώριες επενδύσεις. Μπορεί οι παραπάνω λύσεις να μην θεωρούνται συνηθισμένες, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η χώρα ζει έκτακτες καταστάσεις. Και οι έκτακτες καταστάσεις πρέπει ν’ αντιμετωπίζονται άμεσα, με έκτακτα και διαφορετικά από τα συμβατικά μέτρα.

ΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΠΗ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

Εν τέλει το νέο μνημόνιο και τα σκληρά μέτρα που αυτό επιτάσσει, ψηφίστηκε επί της αρχής με 199 "ναι" και με 74 "όχι", με σημαντικές διαρροές όμως από τα δυο μεγάλα κόμματα. Συνολικά 31 βουλευτές από το ΠΑΣΟΚ διαφοροποιήθηκαν ενώ οι διαρροές από τη ΝΔ ανέρχονται σε 20. Οι αλλαγές που φέρνει το νέο μνημόνιο είναι σκληρές και τα αποτελέσματα στην καθημερινότητα και στη ζωή μας θα φανούν άμεσα. Όσον αφορά τις συντάξεις, μειώνονται κατά 15% στα «ευγενή ταμεία», άλλο τόσο μειώνονται οι επικουρικές ενώ κατά 7% λιγότερη σύνταξη θα παίρνουν οι ασφαλισμένοι του ΝΑΤ. Οι μισθοί παίρνουν και αυτοί την κατηφόρα. Ο βασικός μισθός μειώνεται κατά 22%, για τους νέους κάτω των 25 ετών κατά 32% ενώ αναστέλλονται όλες οι ωριμάνσεις. Με το νέο μνημόνιο η όλο και αυξανόμενη ανεργία δυστυχώς θα συνεχίσει την άνοδό της. Τη διετία 2012-214 το νέο μνημόνιο προβλέπει συνολική ύφεση 4% με 5%. Τα «λουκέτα» στην αγορά θα αυξηθούν, ενώ υπολογίζεται ότι επιπλέον 160.000 συμπολίτες μας θα χάσουν την εργασία τους. Το εισόδημά μας θα συμπιεστεί κατά πολύ ενώ οι φόροι θα είναι ακόμα περισσότεροι μιας και αυξάνονται οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, καταργούνται φοροαπαλλαγές και προνομιακά καθεστώτα, ενώ πιθανό είναι το αφορολόγητο όριο να καταργηθεί τελείως.
Με όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας πιστοποιείται ότι μαζί με την Ελλάδα, η κρίση επηρεάζει αποφασιστικά και την Ευρώπη. Υπό τις τρέχουσες συνθήκες, θεωρείται πια οικουμενικά αυτονόητο πως η δημοσιονομική πειθαρχία και η σκληρή λιτότητα συνιστούν τη μόνη απάντηση σε όλα τα διαφαινόμενα αδιέξοδα. Όλοι φαίνεται να συναποδέχονται ότι, στο όνομα της ορθολογικότητας και της κυριαρχίας των οικονομικών αριθμών, οι ανάλγητες αγορές μπορεί και πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να προωθούν τα συμφέροντά τους, τσακίζοντας, στην ανάγκη ανελέητα, όσους βρεθούν στο διάβα τους. Η συνταγή είναι άλλωστε γνωστή, ιστορικά δοκιμασμένη και έχει ακουστεί πάμπολλες φορές από τα χείλη των δανειστών μας: «Προσαρμοσθείτε ή λιμοκτονήστε». Για τον λόγο αυτό, οι πολίτες των υπόλοιπων ευρωπαϊκών και μη κρατών, μπαίνουν στη θέση των Ελλήνων μιας και πιστεύουν ότι σύντομα μπορεί να βρεθούν στη θέση τους. Σε πολλές πόλεις της Ευρώπης πραγματοποιήθηκαν συγκεντρώσεις συμπαράστασης υπέρ της χώρας μας και τα συνθήματα που κυριάρχησαν ήταν: «Όχι στην Ευρώπη των αρπακτικών του καπιταλισμού, ναι στην Ευρώπη της αλληλεγγύης», «Προσοχή, αύριο θα γίνει και εδώ Αθήνα», «Σήμερα η Ελλάδα, αύριο εσύ», «Κάτω το ΔΝΤ», «Αλληλεγγύη για την Ελλάδα και ενάντια στις Τράπεζες», «Όχι σε Μέρκελ και Σαρκοζί που στραγγαλίζουν τους λαούς», «Αυτοί που σπέρνουν τη μιζέρια θα εισπράξουν τον θυμό». Αν μη τι άλλο, μόνο θετική είναι η αφύπνιση των ευρωπαίων πολιτών και αυτοί είναι που πράττουν αυτά τα οποία θα έπρεπε ήδη να έχει επιδείξει η ευρωπαϊκή ηγεσία: ομοψυχία, αλληλεγγύη και συμπαράσταση.
Μπορεί να γινόμαστε μάρτυρες της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης από την πλευρά των πολιτών, όμως συνεχίζει να απουσιάζει η πολιτική απάντηση στην κρίση. Η επιλογή των κρατούντων να υποταγούν στις αγορές αντί να τις πατάξουν αμείλικτα –και προφανώς θα μπορούσαν ακόμα και σήμερα να το πετύχουν, αν το ήθελαν– δείχνει ότι το πολιτικό, ιδεολογικό και πολιτιστικό πρόταγμα μιας συνεχώς συγκλίνουσας αλληλέγγυας Ευρώπης που απαρτίζεται από διαφορετικούς και ισοτίμους λαούς και πολιτισμούς έχει ήδη εκπνεύσει. Μοιραία, λοιπόν, το σχέδιο της ευρωπαϊκής οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ενότητας δείχνει να βαλτώνει με αφορμή την ελληνική κρίση. Η Ευρώπη του Ντελόρ και του Σμιτ απέχει έτη φωτός από την Ευρώπη της Μέρκελ και του Σαρκοζί.

ΒΑΛΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΙΑ ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

Κρίσιμες είναι οι ώρες που περνά η πατρίδα μας , μιας και ακόμα δεν έχει αποφασιστεί η ψήφιση του PSI και η μείωση του ύψους του δημοσίου χρέους. Προκειμένου η τρόικα να αποδεχθεί τα παραπάνω, απαιτεί ριζικές ανατροπές στο εργασιακό καθεστώς και στον ιδιωτικό τομέα πλέον. Οι ανατροπές αυτές έχουν να κάνουν με τον κατώτατο μισθό, με την κατάργηση του13ου και 14ου μισθού, κατάργηση κλαδικών συμβάσεων. Οι απαιτήσεις αυτές είναι επιτακτικές και επίμονες για την τρόικα και ''δίνετε το ελεύθερο'' στον πρωθυπουργό και τους αρχηγούς των κομμάτων που απαρτίζουν την κυβέρνηση, το ύψος των αλλαγών που θα γίνουν αποδεκτές. Εκτός από τις επικείμενες ανατροπές στον ιδιωτικό τομέα, γίνεται ακόμα λόγος για την αναγκαιότητα απόλυσης περίπου 100.000 υπαλλήλων του στενού και ευρύτερου δημοσίου τομέα. Είναι γεγονός ότι στο δημόσιο τομέα, υπάρχουν πολλές υπηρεσίες με πλεονάζον προσωπικό και άλλες που εμφανέστατα υπολειτουργούν. Ακόμα και σήμερα συμβαίνουν αυτά ενώ θα έπρεπε προ πολλού να έχει μπει τάξη στο δημόσιο τομέα. Μιας και δεν λειτούργησε καθόλου η εφεδρεία, στην περίπτωση που υπάρχουν θέσεις στο δημόσιο τομέα που κρίνονται μη οργανικές, μπορεί να καταργηθούν και σύμφωνα με το Σύνταγμα μπορούν να επιφέρουν την απόλυση του υπαλλήλου, γεγονός το οποίο ουδέποτε έχει συμβεί ως σήμερα. Η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων παραμένει ένα ζήτημα ταμπού για την ελληνική κοινωνία και κυρίως για τα κόμματα, αν και πλέον δεν αντιμετωπίζεται με τόση οξύτητα όσο παλαιότερα. Σίγουρα δεν είναι και το πλέον ευχάριστο να απειλείται η θέση ενός δημοσίου υπαλλήλου, ο οποίος έχει προγραμματίσει τη ζωή του και τις υποχρεώσεις του βασιζόμενος στη σιγουριά που απολαμβάνει.

Είναι όμως εξίσου δυσάρεστο το γεγονός ότι καθημερινά εκατοντάδες ιδιωτικοί υπάλληλοι χάνουν τη δουλειά τους. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα δεν απολαμβάνουν καμιά μονιμότητα και αυτούς έχει βάλει στόχο πλέον ξεκάθαρα η τρόικα. Όπλο τους είναι η σκληρή εργασία και διαρκώς αξιολογούνται. Και δεν είναι μόνο αυτό. Ο μισθός των περισσοτέρων ιδιωτικών υπαλλήλων είναι σαφώς κατώτερος του μέσου δημοσίου, ενώ το ωράριο μεγαλύτερο. Σαφώς και δεν επιχειρείται διαχωρισμός των εργαζομένων, όμως τη στιγμή που γίνεται έντονος διάλογος για τους δημοσίους υπαλλήλους, πρέπει κάποια στιγμή να ασχοληθούν οι αρμόδιοι σοβαρά και με τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα. Εκτός της προσπάθειας για κατάργηση κατώτατου, 13ου και 14ου μισθού, η πιθανή νομιμοποίηση των ατομικών συμβάσεων που απαιτεί η τρόικα θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε εργασιακή ζούγκλα δίνοντας το τελειωτικό χτύπημα σε κάθε έννοια συλλογικής προστασίας των εργαζομένων. Όπως καταλαβαίνει ο καθένας, στην περίπτωση που θα καλείται ατομικά ο κάθε εργαζόμενος ενώπιον του εργοδότη για την υπογραφή ατομικής σύμβασης, με το περίστροφο της απόλυσης πάνω στο τραπέζι και με την ανεργεία να καλπάζει, θα αναγκαστεί να υπογράφει νέα ατομική σύμβαση εργασίας και αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα , με πρόσχημα την ανάπτυξη που μόνη σίγουρη δε θα είναι, τη δημιουργία πάμφθηνης και ευέλικτης εργασίας για το ξένο και εγχώριο ιδιωτικό κεφάλαιο.

Έχει αναφερθεί αρκετές φορές από αυτή τη στήλη ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνεται διαχωρισμός δημοσίων και ιδιωτικών υπαλήλων, πόσο μάλλον να επιχειρείται η διαμόρφωση εμφυλίου κλίματος ανάμεσά τους. Όλοι είναι πολίτες που υποφέρουν από τους συνεχιζόμενους φόρους, από τις μειώσεις μισθών και από την ανεργεία. Όμως, με πρόσχημα την ανάπτυξη, για άλλη μια φορά η τρόικα εξαπολύει επίθεση στους ιδιωτικούς υπαλλήλους και με λίγα λόγια λέει στην κυβέρνηση ότι είτε θα πτωχεύσει η χώρα είτε θα πτωχεύσει το μεγαλύτερο μέρος των ιδιωτικών υπαλλήλων. Αυτός ο εκβιασμός εκτός από άδικος είναι και ανήθικος. Για την πιθανή πτώχευση της χώρας, τη μικρότερη ευθύνη έχουν οι ιδιωτικοί υπάλληλοι. Στο σημείο αυτό πρέπει η κυβέρνηση να βάλει μια 'κόκκινη γραμμή'. Συνέχεια από την κυβέρνηση ακούν οι πολίτες για κόκκινη γραμμή και κόκκινη γραμμή δεν βλέπουν. Όλα όσα περνούν οι πολίτες έχουν περάσει χωρίς ίχνος αντίστασης και αντίδρασης από τους κυβερνώντες. Δεν αξίζει στον ελληνικό λαό να κοιμάται και να ξυπνά με το φόβο νέων φορολογικών μέτρων, απολύσεων κ.ο.κ. Πρέπει ακόμα και την ύστατη ώρα ο πρωθυπουργός και τα κόμματα που απαρτίζουν την κυβέρνηση να συμφωνήσουν και σε κάτι άλλο πέρα από την πτώχευση της χώρας: να βάλουν φρένο στους συνεχιζόμενους εκβιασμούς της τρόικας και να λειτουργήσουν προς όφελος του ελληνικού λαού. Να βάλουν κόκκινη γραμμή στις εξωφρενικές και μη αποτελεσματικές απαιτήσεις των δανειστών μας και να μιλήσουν στον ελληνικό λαό. Τότε ενδεχομένως το χείριστο κλίμα για το πολιτικό σύστημα ν' αναστραφεί κάπως και η υπερηφάνεια και η αισιοδοξία να επιστρέψει στους συμπολίτες μας.