ΤΙ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ Η ΙΤΑΛΙΑ

Στις πρόσφατες εκλογές της Ιταλίας, ο συνασπισμός της Κεντροαριστεράς αναδείχθηκε νικητής, συγκεντρώνοντας 110.000 περισσότερες ψήφους από τον παραδοσιακό του αντίπαλο. Πιο συγκεκριμένα, ο κεντρο-αριστερός συνασπισμός του Μπερσάνι κέρδισε με μικρή διαφορά τις εκλογές στην κάτω βουλή, συγκεντρώνοντας το 29,54% των ψήφων έναντι του 29,18% που έλαβε ο κεντρο- δεξιός συνασπισμός του Μπερλουσκόνι. Βάσει της εκλογικής νομοθεσίας, ο νικητής των περισσότερων ψήφων κερδίζει 340 από τις 630 έδρες της Κάτω Βουλής, ενώ οι ηττημένοι μοιράζονται τις υπόλοιπες έδρες. Η συμμετοχή ήταν η χαμηλότερη στην ιστορία της Ιταλίας, στο 75%, αλλά ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη και από την αποχή προκάλεσε το ποσοστό που συγκέντρωσε το κόμμα Five-Star Movement του Γκρίλο, ένα αντί-συστημικό, λαϊκιστικό κόμμα που δημιουργήθηκε μόλις πριν από τρία χρόνια, και έλαβε το 25,5% των ψήφων. Τέλος, ο συνασπισμός του απερχόμενου πρωθυπουργού Μάριο Μόντι, που είχε τη στήριξη επιχειρηματικών και ευρωπαϊκών κύκλων, έλαβε μόλις το 10,56% των ψήφων. Ο εκλογικός καταποντισμός του τεχνοκράτη Μόντι, δείχνει ξεκάθαρα ότι οι Ιταλοί ψηφοφόροι απέρριψαν το μοντέλο λιτότητας που κυριαρχεί στη γερμανοκρατούμενη Ευρώπη. Καταψήφισαν τον εκλεκτό του Βερολίνου και των Βρυξελλών και θέλησαν να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην ασκούμενη πολιτική. Οι ψηφοφόροι στην Ιταλία είπαν όχι σε μια αντίληψη ανάπτυξης της ΕΕ ως τιμωρού και πειθάρχησης των λαών της Ευρώπης. Διαχρονικά οι Ιταλοί είναι υπέρμαχοι της ενοποίησης, και με το αποτέλεσμα των εκλογών έδειξαν με τον πλέον τρανταχτό τρόπο ότι δεν επιθυμούν μια Γερμανική Ευρώπη, αλλά θέλουν μια διέξοδο που θα βάζει πάνω απ’ όλα την αλληλεγγύη, τις πολιτικές προς το λαϊκό συμφέρον και την αναγέννηση του ευρωπαϊκού οράματος, κόντρα στις αγορές, στους τεχνοκράτες και στους κερδοσκόπους. Το υψηλό ποσοστό που συγκέντρωσε τόσο ο Μπερλουσκόνι, όσο και ο κωμικός ηθοποιός Γκρίλο, δείχνει τη σύγχυση που επικρατεί στο μυαλό των Ιταλών ψηφοφόρων. Αφενός, από τα ποσοστά τους φαίνεται η γενικότερη απαξίωση του κοινοβουλευτικού ιταλικού πολιτικού κόσμου, ο οποίος σύσσωμος στηρίζει την αντιλαϊκή πολιτική. Αφετέρου, με τις πρόσφατες πατριωτικές τοποθετήσεις του Μπερλουσκόνι, στην Ιταλία αυξάνουν τόσο ο αρνητικός εθνικισμός, όσο και ένας δημιουργικός πατριωτισμός, ο οποίος αυτομάτως φαίνεται πως σβήνει το φαιδρό παρελθόν του Μπερλουσκόνι. Το αποτέλεσμα των εκλογών είναι επίσης, ένα ηχηρό χαστούκι για την ριζοσπαστική Αριστερά. Οι Ιταλοί με την ψήφο τους είπαν ότι δεν μπορούν πλέον να αντέξουν πολιτικές λιτότητας, που τους βυθίζουν καθημερινά όλο και περισσότερο. Έστειλαν ένα μήνυμα τόσο στις λοιπές δοκιμαζόμενες χώρες όσο και στην Ευρώπη συνολικά. Με την εκτόξευση του Γκρίλο έδειξαν την περιφρόνησή τους στο καθεστωτικό σύστημα. Έδειξαν όμως παράλληλα ότι περιμένουν να εκφραστούν από κάποιον που θα τους πει την αλήθεια και θα παλέψει για μια άλλη πολιτική από αυτή που εφαρμόζεται στην Ιταλία και στον υπόλοιπο Νότο. Ο κόσμος πανευρωπαϊκά δεν ξύπνησε ένα πρωινό και αποφάσισε να στραφεί σε αντι – συστημικές επιλογές. Κάθε μια επιλογή συναρτάται και εξηγείται από τις ασκούμενες πολιτικές λιτότητας. Αυτό ακόμα δεν έχει γίνει αντιληπτό από την ευρωπαϊκή ηγεσία και τους υποστηρικτές της. Οι ευρωπαίοι πολίτες θέλουν κάτι διαφορετικό, μια εναλλακτική πολιτική. Μόνο με ευρωπαϊκές συμμαχίες μπορεί να αλλάξει κάτι τόσο για το μέλλον της ενοποίησης όσο και των ευρωπαίων πολιτών.

ΤΟ ΝΤΟΜΙΝΟ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ

Όλοι συμφωνούμε ότι άρρηκτα συνδεδεμένη με την οικονομική ύφεση που περνάμε είναι η κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας. Έχουμε επαναλάβει πολλές φορές ότι όσο συνεχίζεται η πολιτική της μείωσης μισθών, των απολύσεων και της υπερφορολόγησης, τόσο θα βουλιάζουμε ως χώρα στην ύφεση. Πρόσφατα οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί εξήγγειλαν ότι θα πολεμήσουν την ανεργία με μια δέσμη μέτρων. Στην Ελλάδα των τελευταίων χρόνων, ο πόλεμος στην ανεργία θυμίζει την πάταξη της φοροδιαφυγής και τα μέτρα για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας και την ανάπτυξη. Και οι τρεις αυτοί πυλώνες δεν έχουν αποδώσει τα αναμενόμενα και η κρίση στη χώρα μας παρατείνεται και είναι πιθανό να χειροτερέψει η κατάσταση τους επόμενους μήνες. Δεν χρειάζεται κανείς να ανατρέξει στην πρόσφατη παραδοχή του «λάθους» εκ μέρους του ΔΝΤ. Αρκεί πολύ απλά να σταθεί στις προβλέψεις για την εξέλιξη της ανεργίας που κατεγράφη επίσημα στο 27% τον περασμένο Νοέμβριο και, όπως προβλέπουν σήμερα η Στατιστική Αρχή, ο ΟΑΕΔ, το ΚΕΠΕ και το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, ως τον Μάιο θα έχει αγγίξει το 30%! Και να σκεφτεί κανείς ότι το μνημόνιο υπολόγιζε την ανεργία για το 2013 περίπου στο 23%. Η ανεργία εκτός από το προφανές πρόβλημα διαβίωσης που δημιουργεί στους απεγνωσμένους συμπολίτες μας, έχει και πολλές παράπλευρες επιπτώσεις εξίσου σοβαρές: ένας άνεργος δεν πρόκειται να καταναλώσει κάτι περισσότερο από τα απολύτως απαραίτητα, δεν θα έχει τη δυνατότητα να αποπληρώσει φόρους, χρέη σε εφορίες, ΔΕΚΟ, ασφαλιστικά ταμεία και εν τέλει δεν θα δύναται να είναι συνεπής απέναντι στις υποχρεώσεις του. Αυτό δημιουργεί ένα ντόμινο επιπτώσεων που συμπαρασύρει όλες τις προβλέψεις και τις ψευδαισθήσεις που τρέφει το οικονομικό επιτελείο, οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί και οι τρόικα. Η στρεβλή αντιμετώπιση της ανεργίας μέχρι σήμερα περιελάμβανε γιγάντωση του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Παλαιότερα ήταν τα stage, τώρα είναι οι προσλήψεις μέσω ΜΚΟ. Και στο μεγαλύτερο ποσοστό, αυτές οι ευκαιριακές προσλήψεις ήταν για την τακτοποίηση γνωστών, συγγενών και φίλων. Στην Ελλάδα που έχει αλλάξει , και πολλοί ακόμα να το καταλάβουν, τέτοιες λογικές πρέπει να πάψουν να υπάρχουν. Και τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί με αξιώσεις την πρωτιά στις εκλογές, όποτε αυτές διεξαχθούν, και έχει προτείνει τη δημιουργία 100.000 νέων θέσεων εργασίας στο δημόσιο τομέα, εύλογα θα σκεφτεί ο καθένας ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας δεν έχει αντιληφθεί ούτε το πώς φτάσαμε ως εδώ ούτε θέλει να κάνει τις απαραίτητες ρήξεις για να ξεφύγουμε από τον πάτο. Η Ελλάδα έπαψε προ πολλού να είναι χώρα παραγωγής και μετατράπηκε σε χώρα παροχής υπηρεσιών. Η διαρκής κοινωνική κινητικότητα, η ισχυροποίηση της μεσαίας τάξης και η αστικοποίηση μαράζωσε πλήρως την περιφέρεια. Εργοστάσια και βιομηχανίες έκλεισαν μιας και όλοι έβλεπαν το μέλλον τους μπροστά σε ένα γραφείο. Και σταδιακά η εργασία έδωσε τη θέση της στην απασχόληση. Ως χώρα έχουμε τρεις δυνατούς πυλώνες που θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε: γεωργία – κτηνοτροφία, τουρισμό και ναυτιλία. Με μακρόπνοη λογική όμως και όχι ευκαιριακά. Εκεί πρέπει να γίνουν οι απαιτούμενες επενδύσεις και να δοθούν φορολογικά και άλλα κίνητρα. Στο σημείο αυτό θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμη και η αλλαγή πολιτικής στον ΟΑΕΔ. Θα μπορούσε αντί για τα επιδόματα ανεργίας, να καλύπτει για ένα διάστημα εξ’ ολοκλήρου τις ασφαλιστικές εισφορές εργοδότη και ασφαλισμένου. Ακόμα, δεν θα πρέπει στην Ελλάδα να δαιμονοποιούμε το προγράμματα σύμπραξης δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Με μια τέτοια δέσμη μέτρων θα είχαμε πραγματική μείωση της ανεργίας, τόνωση της κατανάλωσης και επενδύσεις. Δεν είναι δύσκολο να το αντιληφθεί η κυβέρνηση και οι εταίροι. Διάθεση για ρήξεις θέλει και αποφασιστικότητα. Η οποία απ’ ότι φαίνεται προς το παρόν δεν υπάρχει και για τον λόγο αυτό δεν υπάρχει αισιοδοξία για το παρόν και το μέλλον.

ΠΟΛΕΜΗΣΤΕ ΤΗ ΦΤΩΧΙΑ, ΟΧΙ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ

Εκτός από την Ευρώπη, η οικονομική ύφεση συνεχίζεται αμείωτη και στις ΗΠΑ, από τις οποίες δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ξεκίνησε με τα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού ρίσκου. Το καλοκαίρι του 2009, πολλοί πίστεψαν ότι οι ΗΠΑ ξεπέρασαν την κρίση, όμως η αλήθεια είναι ότι τότε απλώς περισώθηκαν τα επιχειρηματικά κέρδη και τα μπόνους των διευθυντικών στελεχών. Η ραχοκοκαλιά της Αμερικής, η μεσαία τάξη, δεν έπαψε να ανησυχεί για το μέλλον της, και φτάσαμε φέτος να είναι ορατός ο ‘δημοσιονομικός γκρεμός’, όπου αυτομάτως θα γίνονταν μειώσεις σε δαπάνες και στην πρόνοια. Ο Ομπάμα για να αντιμετωπίσει τον εκ νέου οικονομικό εκτροχιασμό είχε δυο επιλογές: ή να ακολουθήσει το γερμανικό παράδειγμα λιτότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ή να στραφεί σε πραγματικές πολιτικές για την τόνωση της ανάπτυξης και ενίσχυσης της εργασίας. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, διάλεξε τον δεύτερο δρόμο, καθώς δεσμεύτηκε πρόσφατα για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και για αύξηση του κατώτατου μισθού. Θετική εντύπωση έκανε η τοποθέτηση του Ομπάμα για το ρόλο του κράτους: Ενώ στην Ευρώπη βλέπουμε ότι συνεχώς συρρικνώνεται, στην Αμερική, στην πλέον φιλελεύθερη χώρα, ο Ομπάμα πιστεύει ότι το κράτος πρέπει να μεριμνεί για πολλούς και όχι για λίγους προνομιούχους. Με άλλα λόγια, αρκετά χρόνια μετά τη δήλωση Κλίντον ότι ‘το μεγάλο κράτος τελείωσε’, ο Ομπάμα δείχνει να έχει τη θέληση να χτίσει εξαρχής το κοινωνικό κράτος των ΗΠΑ προς όφελος της πολυπληθέστατης μεσαίας τάξης που δοκιμάζεται καθημερινά και στην Αμερική. Εκτός αυτού, ο Ομπάμα ανακοίνωσε ότι θα επιβληθεί μεγαλύτερη φορολογία στους πλουσίους, ούτως ώστε να μην χρειαστεί η μεσαία τάξη να δει για άλλη μια φορά το εισόδημά της να μειώνεται. Αν μη τι άλλο, πρόκειται για πολιτικές προτάσεις ασυνήθιστες για την άκρως νεοφιλελεύθερη Αμερική, και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ήδη έχουν κατακεραυνώσει τον πλανητάρχη οι Ρεπουμπλικάνοι, οι οποίοι επιθυμούν φοροαπαλλαγές για τους πλουσίους, μείωση του ρόλου του κράτους και λιτότητα στους μισθούς των εργαζομένων. Αυτά που συμβαίνουν στην Αμερική, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με όσα διαδραματίζονται στην Ευρώπη, και ειδικά στη χώρα μας. Η θέση της Μέρκελ για λιτότητα, περικοπές και απολύσεις, έχει ριζώσει για τα καλά σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, και πλασάρεται στον κόσμο ως το μόνο φάρμακο για να ξεπεραστεί η ύφεση. Όλοι βεβαίως γνωρίζουν το ακριβώς αντίθετο: η λιτότητα θα βυθίσει τους ευρωπαίους πολίτες ακόμα περισσότερο στον πάτο της ύφεσης. Το παράδειγμα του Ομπάμα, πρέπει να εφαρμοστεί και στην Ευρώπη. Άλλη λύση δεν υπάρχει για να φτιάξουν τα πράγματα. Το ερώτημα όμως είναι αν πραγματικά οι ηγεσίες στην Ευρώπη θέλουν ν’ αλλάξουν τα πράγματα προς όφελος των μη προνομιούχων, των ανέργων και της μεσαίας τάξης. Οι ως τώρα πολιτικές επιλογές τόσο της ελληνικής κυβέρνησης, όσο και των εταίρων, δείχνουν δυστυχώς το ακριβώς αντίθετο. Αντί να υιοθετήσουν μέτρα για όλους αυτούς που υποφέρουν από την κρίση, τους βάζουν το μαχαίρι πιο βαθιά στο λαιμό. Στη χώρα μας έχουν καταργηθεί συλλογικές συμβάσεις, έχουν μειωθεί κατά πολύ οι μισθοί και το κοινωνικό κράτος έχει κατακρεουργηθεί. Και συνεχίζεται ακόμα η καραμέλα της ανάπτυξης χωρίς να έχουμε ως τώρα χειροπιαστά αποτελέσματα, ενώ την ίδια ώρα ο κ. Μέργος δηλώνει ότι είναι αρκετά υψηλός ο κατώτατος μισθός και πρέπει να τον περικόψει η κυβέρνηση. Ας κοιτάξει όμως λίγο η κυβέρνηση τι γίνεται στις ΗΠΑ, στη μέκκα του νεοφιλελευθερισμού. Οι χώρες της ευρωζώνης, και δη η Ελλάδα, χρειάζονται πολιτικές παρόμοιες για να ξεπεραστεί η κρίση. Νέες θέσεις εργασίας και αύξηση του κατώτατου μισθού θα έπρεπε να είναι στην κορυφή της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Σαμαρά. Θα έπρεπε η τρικομματική κυβέρνηση, και περισσότερο το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, να επιβάλλουν στην ατζέντα την ανάγκη επαναοριοθέτησης του ρόλου του κοινωνικού κράτους. Όχι εκείνου του κράτους που δίνει παράνομα επιδόματα και μαϊμού συντάξεις. Αλλά εκείνου που θα σκύψει στα προβλήματα των μη προνομιούχων και θα τους προσφέρει μια ανακούφιση μέχρι να σταθούν ξανά στα πόδια τους. Δεν πρέπει να ξεχνάει η κυβέρνηση, ότι ο εχθρός που πρέπει να πολεμήσει είναι η φτώχια, και όχι οι φτωχοί.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ

Στην Ελλάδα πλέον, με αφορμή την κρίση σε όλα τα επίπεδα, ζούμε την απόλυτη εκδοχή του παραλόγου. Πριν από λίγες μέρες συνελήφθησαν οι νέοι, που φαίνονται να εμπλέκονται σε τρομοκρατική οργάνωση, για την ληστεία στην Κοζάνη και το γεγονός αυτό πυροδότησε μια ακόμη μάχη των άκρων. Οι μεν υποστήριζαν με πάθος ότι αυτοί οι νέοι είναι επαναστάτες, δρουν κόντρα στο σύστημα και το κατεστημένο και λίγο πολύ τους παρουσίασαν σαν θύματα του συστήματος και ήρωες ταυτόχρονα. Οι δε, δικαιολόγησαν τους αστυνομικούς για τον φερόμενο ξυλοδαρμό των παιδιών και χάρηκαν για την ακραία επιβολή της τάξης. Με άλλα λόγια, στην Ελλάδα του σήμερα έχει χαθεί παντελώς το μέτρο, απουσιάζει η λογική και η ιδεολογική πολιτική των άκρων και του παραλόγου κυριαρχεί. Στην Ελλάδα του σήμερα, η πολιτική και κοινωνική κρίση είναι πιο σοβαρή από την οικονομική, διότι η τελευταία κάποια στιγμή θα ξεπεραστεί. Είναι γεγονός ότι ως κοινωνία μεγαλώσαμε στρεβλά: Η πολιτική ελίτ έχει πάψει να εμπνέει, το κράτος δικαίου έχει κατακρεουργηθεί, και γενικότερα η ισονομία, η αξιοκρατία και η δικαιοσύνη είναι έννοιες που δεν εφαρμόζονται. Αυτά έχουν ως αποτέλεσμα τη δυσαρέσκεια και την οργή των πολιτών. Όλα ως εδώ είναι αντιληπτά και κατανοητά. Αυτό όμως που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με τίποτα, είναι η ανεξέλεγκτη νέας μορφής τρομοκρατία που αναπτύσσεται ραγδαία δίπλα μας. Οι συλληφθέντες δήλωσαν ότι δεν αναγνωρίζουν καμία αρχή και ότι είναι πολιτικοί κρατούμενοι. Με τα λεγόμενά τους, δικαιολόγησαν τη χρήση βίας. Δεν είναι όμως μόνο τα παιδιά αυτά που νιώθουν οργή για το σύστημα που κυριαρχεί. Υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες παιδιά, το σύγχρονο μορφωμένο και άνεργο προλεταριάτο, που μεγαλώνουν στην ίδια κοινωνία, έχουν τα ίδια ερεθίσματα, τους ίδιους προβληματισμούς και ανησυχίες, έχουν τα ίδια όνειρα, βιώνουν καθημερινά τις αδικίες του ίδιου σάπιου συστήματος, όμως έχουν μια τεράστια διαφορά με τους συλληφθέντες της Κοζάνης: δεν βρίσκουν αποκούμπι στη βία με πρόσχημα την ανάγκη ανατροπής ενός κατά τα άλλα υπαρκτού και σάπιου κατεστημένου. Για τη λάθος πορεία αυτών των παιδιών, οι ευθύνες βαραίνουν την οικογένειά τους. Η οικογένεια είναι υπεύθυνη για την κύρια διαπαιδαγώγηση των τέκτων της. Παιδιά καταξιωμένων και ευκατάστατων ανθρώπων, απόφοιτοι των καλύτερων ιδιωτικών σχολείων, παιδιά που ουσιαστικά δεν αντιμετώπισαν δυσκολίες στην έως τώρα πορεία της ζωής τους, φτάνουν να αναζητούν την ‘κοινωνική επανάσταση’ μέσω της καταστροφής, της βίας και της παρανομίας. Και όλα πάντα γίνονται στο όνομα του σάπιου και άδικου συστήματος. Εύκολη καραμέλα μεν, άκρως επικίνδυνη δε. Και στο σημείο αυτό είναι που το παράλογο ντύνεται με το μανδύα του λογικού σε αυτή τη χώρα: Έχουμε φτάσει σε τέτοια κατάσταση όπου θεωρούμε εντελώς φυσιολογικό να σκοτώνει ο καθένας τον διπλανό του, να καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του ο χούλιγκαν και να τρομοκρατεί ο ‘αγανακτισμένος’, επειδή με τον τρόπο αυτό αντιστέκονται κατά του σαθρού συστήματος. Όμως δεν πρέπει σε καμία περίπτωση η κάθε αναρχική ή εγκληματική συμπεριφορά να ηρωοποιείτε ή ακόμα χειρότερα να εκλαμβάνεται ως επαναστατική πράξη. Στόχος του κοινωνικού συνόλου, θα πρέπει να είναι ο διαρκής αγώνας, στα πλαίσια της νομιμότητας, ώστε να βελτιωθεί η καθημερινότητά μας και ν’ αλλάξουν όλες οι στρεβλώσεις του άδικου κράτους. Αυτό απαιτεί συλλογική δράση, διαφορετικές επιλογές και αλλαγή του τρόπου σκέψης μας. Μπορεί να φαίνονται απλά αυτά τα βήματα, όμως η αλήθεια είναι ότι χρειάζεται η προσωπική εσωτερική επανάσταση του καθενός και αυτό θέλει και χρόνο και θυσίες. Μόνο με τον τρόπο αυτό μπορούμε ως χώρα να υπερβούμε την πολυεπίπεδη κρίση που βιώνουμε. Κάθε άλλη ‘επαναστατική’ , τρομοκρατική δράση, θα μας βυθίσει ακόμα περισσότερο και γι’ αυτό θα είμαστε μόνο εμείς υπεύθυνοι και κανένας κακός εταίρος.

Πραγματική επιθυμία για αλλαγή της χώρας ή απλά πυροτεχνήματα?- Άρθρο του Θεοδόση Κοριτσίδη-

Τις τελευταίες μέρες στην χώρα έχει επίσημα κηρυχτεί ένας «πόλεμος» μετά τη δεύτερη συνεχόμενη επιστράτευση. Μετά τους εργαζομένους στα ΜΜΜ ήρθε και η απόφαση για την επιστράτευση των εργαζομένων στο εμπορικό ναυτικό. Η κυβέρνηση δείχνει να θέλει να τα βάλει με τα συνδικάτα και τα συμφέροντα που αυτά προστατεύουν. Το μέγα ζήτημα είναι ότι ήταν οι ίδιοι άνθρωποι τα τελευταία 40 χρόνια που έφτιαξαν αυτά τα συνδικάτα, αυτές τις συντεχνίες και τους έκαναν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Προσωπικά εμένα με βρίσκει σύμφωνο αυτή η πράξη της κυβέρνησης με τη διαφορά όμως ότι πρέπει να το εφαρμόσει σε όλους. Η Ελλάδα βρίσκεται σε εμφύλιο, αλληλοκατηγορούμενων κοινωνικών ομάδων -άλλοτε δικαίως και άλλοτε αδίκως – με αποτέλεσμα να χάνουμε τον στόχο και να βλέπουμε μόνο το δέντρο και όχι το δάσος. Πρέπει η κυβέρνηση να περάσει νόμο που να εντάσσει τους υπαλλήλους της βουλής στο ενιαίο μισθολόγιο. Να δείξει δηλαδή ότι τα τελευταία δικά της παιδιά παύουν να είναι στο απυρόβλητο. Και αν τύχει και ξανακλείσουν τις πόρτες και δεν τους αφήνουν να φύγουν να καλέσουν τις αστυνομικές δυνάμεις και να τους συλλάβουν γιατί η βουλή δεν είναι κανενός τσιφλίκι. Δεν μπορεί το 20% του πληθυσμού να πληρώνει το υπόλοιπο 80%. Ο κόσμος είναι ο τελευταίος που φταίει γιατί παίρνει ένα ποσό πολύ μεγάλο ως μισθό ή σύνταξη, γιατί τους τα έδωσαν τα κόμματα – και δεν εννοώ μόνο αυτά που άσκησαν εξουσία, αλλά και τα «μικρά» - αλλά φταίει που δεν καταλαβαίνει σε τι κατάσταση βρίσκεται η χώρα και ότι αν δεν κάνουμε κάτι δραστικό θα πτωχεύσουμε και επίσημα – γιατί στην ουσία έχει γίνει -.Δεν μπορεί το 2013 ο οδηγός του μετρό να λαμβάνει 1800 ευρώ και ο πιλότος της πολεμικής αεροπορίας να παίρνει βασικό μισθό τα 900 ευρώ. Αμέσως δημιουργείτε αίσθημα αδικίας και ορθώς. Από την άλλη μεριά συνεχίζονται οι σπατάλες με το να αγοράζει η βουλή καινούριους φορητούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές για τους βουλευτές. Δεν μπορεί το ταχυδρομικό ταμιευτήριο μετά την θύελλα αντιδράσεων για την πώληση του να βγάζει κονδύλι 243.000 ευρώ για την αγορά πόλο καλοκαιρινών T-Shirt. Η χώρα δεν έχει ξεφύγει σε καμία περίπτωση από την πιθανότητα πτώχευσης και πρέπει να κάνουμε κάτι όλοι μαζί. Τα κρούσματα βίας γίνονται πλέον καθημερινή ρουτίνα. Ο κόσμος ψάχνοντας κάτι να του δώσει ελπίδα στρέφεται σε επικίνδυνους ανθρώπους και οργανώσεις που όταν καταλάβει τι πραγματικά τους προσφέρουν θα είναι πολύ αργά. Γίνεται πολύς λόγος για τους 4 νέους που προσπάθησαν να ληστέψουν μια τράπεζα και φέρονται να είναι μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης. Τα αίτια για τις πράξεις τους αυτές μπορεί να είναι πολλά, όμως ο κοινός παρανομαστής όλων εκείνων που αποφασίζουν να ακολουθήσουν έναν δρόμο που δεν έχει γυρισμό είναι το αδιέξοδο και η έλλειψη ελπίδας που «βγάζει» η χώρα. Το ελληνικό κράτος αυτή την στιγμή στην ουσία είναι τελείως διαλυμένο και φαίνεται στην κάθε δημόσια υπηρεσία, στις απεργίες όλων των κλάδων, το κλείσιμο των εθνικών οδών από τους αγρότες, από την κατάσταση που έχει περιέλθει ο στρατός, το ναυτικό, η αεροπορία μας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα η έλλειψη καυσίμων για τις πολεμικές ασκήσεις ετοιμότητας της χώρας, φρεγάτα του πολεμικού ναυτικού είχε 7 χρόνια να κάνει συντήρηση και άνοιξε σαν κονσερβοκούτι, η πολιτική πίεση που μας ασκούν οι δανειστές μας για την πώληση νησιών - εδαφών γενικά – την πλήρη εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου μας. Το πόσο χαμηλά έχουμε πέσει – και ζητώ συγνώμη που θα στεναχωρήσω τους υγιείς και σωστούς αγρότες – φαίνεται και από το ότι οι αγρότες κλείνουν τις εθνικές οδούς τις τελευταίες 10 μέρες. Δηλαδή τα τελευταία 3 χρόνια που γίνεται η σφαγή κυρίως σε ιδιωτικούς υπαλλήλους – με απολύσεις και απλήρωτους 5-6 μήνες- και τους συνταξιούχους – την μοναδική κοινωνική ομάδα που θα έπρεπε να μην πειραχθεί καθόλου – που ήταν…?Υπάρχουν 2 εξηγήσεις για μένα. Η 1η είναι ότι τα 500 εκατομμύρια που τους είχε μοιράσει παρανόμως ο κ. Χατζηγάκης - και πληρώνουμε ακόμα πρόστιμο -τελείωσαν και η 2η και μάλλον η επικρατέστερη είναι ότι τα κοινοτικά κονδύλια της Ε.Ε για την αγροτική πολιτική στην Ελλάδα από φέτος θα είναι κατά πολύ μειωμένα. Τόσα χρόνια πολλοί έκαναν τις επιδοτήσεις σπίτια, αυτοκίνητα, λουλούδια, κοσμήματα ,με εξαίρεση ελαχίστων οι οποίοι φρόντισαν να επενδύσουν σε γη, καινοτόμες καλλιέργειες και αναβάθμιση αγροτικού εξοπλισμού τους. Βέβαια σε όλα αυτά πρωταγωνιστής ήταν το ελληνικό κράτος και οι λειτουργοί του που υπέγραφαν σε όλους τις επιδοτήσεις και τα κονδύλια για τις όποιες καταστροφές. –γνωστό το παράδειγμά με τα 10 πρόβατα ενός χωριού που τα έκαναν βόλτα από χωράφι σε χωράφι και ο ελεγκτής τους έβγαζε όλους κτηνοτρόφους -. Πρέπει να βγάλουμε τις παρωπίδες και να δούμε την αλήθεια. Ο κόσμος επίσης δεν θέλει εξιλαστήρια θύματα τύπου Τσοχατζόπουλου – που ορθώς είναι στην φυλακή μαζί με την σύζυγο του – αλλά πραγματική δικαιοσύνη. Ο ρυθμός με τον οποίο τα σκάνδαλα και οι παράνομες πράξεις πολιτικών , δημοτικών υπαλλήλων και γενικά ανθρώπων που είχαν αλισβερίσι με το κράτος βγαίνουν στην επιφάνεια με καταιγιστικό ρυθμό ενισχύοντας ακόμα περισσότερο το αίσθημα αδικίας του μέσου πολίτη, που δεν είχε σχέση με το κράτος, εκείνος που είχε σχέση με το κράτος αλλά δεν πηρέ ούτε μια δραχμή και κυρίως των ηλικιωμένων . Το συμπέρασμα είναι ότι ήρθε ο καιρός να κηρύξουμε τον πόλεμο στους πραγματικούς παράγοντες που μας δυσκολεύουν την ζωή. Να το κάνουμε εμείς οι πολίτες γιατί οι πολιτικοί στο μεγαλύτερο ποσοστό τους είναι ανίκανοι να τα βάλουν με τους πελάτες – ψηφοφόρους τους. Και επειδή η προϊστορία έχει αποδείξει αυτό που λέω, δυστυχώς θα γίνει το ίδιο για αυτό τον λόγο θα είναι όποιος πιστεύει ότι δεν μπορεί να πάει….. σπίτι του. Εύχομαι πραγματικά να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο μας. Λέγοντας αυτό δεν σημαίνει να πάρουμε όλοι τα όπλα, να σκοτώνουμε ή δεν ξέρω τι άλλο, αλλά να αντιληφτούμε την πραγματικότητα και να κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας βοηθώντας, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον και να αγωνιστούμε να φτιάξουμε την χώρα που ζούμε αν μη τι άλλο. Κάτι τελευταίο και πολύ σημαντικό είναι ότι αν πραγματικά ο κ. Σαμαράς έχει καταλάβει τι συμβαίνει -όπως εκείνος λέει- να δώσει τα παραπάνω από 9 δισεκατομμύρια ευρώ που χρωστάει το δημόσιο σε όλου τους ιδιώτες. Δεν μιλάμε για ανάπτυξη αλλά για την επιβίωση….. Καλή Δύναμη σε όλους και μην ξεχνάτε μερικά πράγματα περνάνε –ακόμα – από τα δικά μας χέρια……

ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΘΟΥΝ ΤΑ ΛΑΘΗ

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πριν λίγες μέρες παραδέχθηκε πως δεν είχε εκτιμήσει σωστά τις επιπτώσεις των Μνημονίων στη διαιώνιση της ελληνικής ύφεσης. Το ΔΝΤ, δεν ανακάλυψε ξαφνικά την Αμερική. Η διαπίστωση, ότι η διαρκής λιτότητα εντείνει την ύφεση, έχει ειπωθεί από πολλούς: πολιτικοί, οικονομολόγοι, και απλοί πολίτες έχουν υποστηρίξει εδώ και πολύ καιρό ότι το πρόγραμμα ‘’δεν βγαίνει’’. Τα λάθη που γίνονται από την αρχή της κρίσης, σκόπιμα ή μη, είναι αμέτρητα από όλους τους συμβαλλόμενους. Από την πρώτη στιγμή, ενώ όλοι μιλούσαν για ευρωπαϊκή κρίση, η κ. Μέρκελ και η Γερμανία δεν το έβλεπαν. Αντιθέτως, είχαν τιμωρητική στάση απέναντι στη χώρα μας και αυτό ήταν ηλίου φαεινότερο. Όταν οι γερμανοί αξιωματούχοι αντιλήφθηκαν ότι η κρίση του Νότου θα επηρεάσει άμεσα και τη Γερμανία, η κριτική προς τη χώρα μας ατόνησε και άρχισαν να γίνονται οι πρώτες συζητήσεις για ενιαία ευρωπαϊκή λύση για την επιβίωση της Ευρώπης και του κοινού νομίσματος. Η ελληνική κοινωνία, από την αρχή της εφαρμογής του Μνημονίου, μπήκε σε μια πολύ δύσκολη δοκιμασία. Αυτό το πρόγραμμα ‘σωτηρίας’ δεν έβγαινε εξ’ αρχής. Αντιθέτως, συνεχίζει να οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τη χώρα στην καταστροφή. Δεν είναι δυνατόν η κοινωνία να υποστηρίζει συνεχώς νέες περικοπές, νέες αυξήσεις και δεκάδες φόρους, την ίδια στιγμή που η ανεργία των Ελλήνων είναι η μεγαλύτερη στην Ευρωζώνη και τα λουκέτα καθημερινά πολλαπλασιάζονται. Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο η πάταξη της φοροδιαφυγής και η έλλειψη της ανάπτυξης όπως λένε αρκετοί. Το χρέος είναι ανεξέλεγκτο, εντελώς μη διαχειρίσιμο και η μόνη σοβαρή λύση θα ήταν ένα γενναίο κούρεμα του χρέους. Αυτό που δεν κατάλαβε εξ’ αρχής το ΔΝΤ και οι ευρωπαίοι εταίροι είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι (μόνο) ο Έλληνας ασθενής, αλλά η Ευρωζώνη και το ευρώ ως κοινό νόμισμα με τον τρόπο που δημιουργήθηκε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ποτέ δεν έγινε πραγματική ευρωπαϊκή ενοποίηση. Η ενοποιητική διαδικασία διαχρονικά έγινε με εντελώς σπασμωδικές κινήσεις, απλώς για να έχουν οι χώρες της ευρωζώνης κοινό νόμισμα. Ούτε κοινή οικονομική πολιτική υπήρξε, ούτε κοινή φορολογική. Ακόμα και μια απλή κίνηση, η οποία θα μπορούσε να δώσει πολλές λύσεις στην ευρωπαϊκή κρίση, το ευρωομόλογο, δεν γίνεται πράξη. Οι Έλληνες πολίτες έχουν φτάσει στα όριά τους και δεν αντέχουν άλλο. Πολλά νοικοκυριά έχουν ήδη πτωχεύσει καθώς δεν μπορούν να ανταποκριθούν ούτε στις βασικές τους ανάγκες. Το κράτος, με την δίχως λογική πολιτική που ακολουθεί, το πιθανότερο είναι να πτωχεύσει σύντομα. Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των πολιτών είναι αρκετά δις ευρώ και όταν οι ίδιοι οι πολίτες δεν μπορούν να υποστηρίξουν το εκάστοτε οικονομικό πρόγραμμα, πολύ απλά δεν πρόκειται να πετύχει. Μετά από όλα αυτά που έχουν γίνει συντελεστεί στην ελληνική κοινωνία, η ‘’παραδοχή’’ του ΔΝΤ είναι ένα λογικό επακόλουθο. Είναι όμως οξύμωρο το γεγονός ότι ακόμα και τώρα, παρόλο που παραδέχθηκαν ότι η πολιτική που ακολουθείται είναι λανθασμένη, ζητούν την εφαρμογή σκληρών μέτρων! Η τεράστια ύφεση οδηγεί στην αδυναμία πληρωμής φόρων, στα άδεια ταμεία και στην αγωνία της κυβέρνησης να βρει άλλους πόρους. Τα περιβόητα ισοδύναμα. Η κυβέρνηση όμως γνωρίζει και αυτή ότι το πρόγραμμα δε βγαίνει, γνωρίζει τις φοροδοτικές δυνατότητες των Ελλήνων, και ξέρει επίσης ότι όσες ΔΕΚΟ και ακίνητα να πουληθούν, τα ταμεία δεν πρόκειται να γεμίσουν γιατί το χρέος με την πολιτική αυτή μεγαλώνει κάθε μέρα. Το ερώτημα που προκύπτει είναι τι πρέπει να κάνει πλέον η κυβέρνηση μαζί με τους εταίρους της. Η μόνη λύση είναι, εκτός ενός νέου κουρέματος του χρέους το οποίο επιβάλλεται, η χαλάρωση της πολιτικής λιτότητας. Και αυτή, και η προηγούμενη κυβέρνηση έκαναν ότι πρόσταζαν οι εταίροι. Πλέον όμως δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για ενδοτισμούς και υποτακτική στάση. Η παραδοχή του λάθους πρέπει να πληρωθεί από τους δανειστές και η πληρωμή θα είναι τα λιγότερα μέτρα για την Ελλάδα. Σίγουρα, τα διαχρονικά λάθη της ελληνικής οικονομίας και οι στρεβλώσεις πρέπει να διορθωθούν, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Όμως, αυτό μπορεί να επιτευχθεί με ένα διαφορετικό μείγμα, με μια λιγότερο αυστηρή προσέγγιση στη διαχείριση της κρίσης που αναδύεται με σαφήνεια την τελευταία περίοδο και οδηγεί πολίτες και κράτος στο τέλμα.

ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΛΙΤ

Πολύ μελάνι χύθηκε όλη την προηγούμενη βδομάδα για την απεργία των εργαζομένων του Μετρό. Πολλά γράφτηκαν και λέχθηκαν, τόσο από τους υποστηρικτές της απεργίας όσο και από τους υπολοίπους που συντάχθηκαν εναντίον των απεργών. Αυτονόητο είναι το γεγονός ότι το δικαίωμα στην απεργία είναι ιερό, είναι σε τελική φάση ο μόνος μοχλός πίεσης που έχει απομείνει στους εργαζομένους που πλήττονται από διάφορα μέτρα και πολιτικές. Είναι η μόνη απάντηση απέναντι στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και στις ελαστικές μορφές εργασίας. Όταν η κάθε απεργία έχει αντίκτυπο στην καθημερινότητα των υπολοίπων πολιτών, τότε είναι που το πράγμα γίνεται αρκετά πολύπλοκο και δημιουργούνται πολεμικές καταστάσεις. Η απόφαση του υπουργού κ. Χατζηδάκη, σε συνεννόηση με τον Πρωθυπουργό, ήταν μια ακραία απόφαση επιβολής της τάξης. Και αυτή η απόφαση στάθηκε η αφορμή για να ακουστούν ξανά στο προσκήνιο ακραίες εκφράσεις και χαρακτηρισμοί εκατέρωθεν. Η απεργία αυτή, εκτός από τα παραπάνω, φανέρωσε σωρεία προβλημάτων, τα οποία εν πολλοίς ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για τη σημερινή διαμορφωθείσα κατάσταση στη χώρα. Στο δημόσιο τομέα, εδώ και δεκαετίες κυριαρχεί η ρουσφετολογική πολιτική και η ‘’τακτοποίηση’’ των διαφόρων ημετέρων. Η Έκθεση του γενικού επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κ. Ρακιντζή αποκάλυψε περιπτώσεις διορισμού ανθρώπων, εντελώς άσχετων με το αντικείμενο για το οποίο προσελήφθησαν. Ενδεικτικά, έγινε πρόσληψη οδηγού σε συρμό με μοναδική πρότερη εμπειρία του dealer σε καζίνο, ενώ τελειόφοιτος του ΤΕΙ Νοσηλευτικής επιλέχτηκε για να καλύψει το πόστο του τεχνίτη συντήρησης. Το ποιο τραγικό της υπόθεσης, είναι ότι πολλοί εργαζόμενοι κλήθηκαν να περάσουν τη διαδικασία της συνέντευξης από 9 έως 21 μέρες μετά την πρόσληψή τους. Εντύπωση προκαλεί επίσης και το πολύ υψηλό μισθολόγιο που ίσχυε για τους εργαζόμενους στο Μετρό. Σύμφωνα με την έκθεση Ρακιντζή το 2009, δηλαδή λίγο πριν από την κρίση, ο χαμηλότερος μισθός ήταν για υπάλληλο προμηθειών και έφτανε τα 1.825 ευρώ το μήνα. Τα υπόλοιπα νούμερα ξεφεύγουν από τη σφαίρα της λογικής, και φτάνουμε στον γενικό διευθυντή, ο οποίος αμειβόταν με κάτι λιγότερο από 8.000 ευρώ το μήνα. Χρήματα που προκαλούν ζαλάδα και οργή σε έναν εργαζόμενο του ιδιωτικού τομέα, του οποίου ο μισθός υπολείπεται κατά πολύ. Σαφώς και δεν ευθύνονται για την κατάσταση αυτή οι εργαζόμενοι. Τα κόμματα και οι κυβερνήσεις είναι υπεύθυνα, διότι είχαν μετατρέψει, και συνεχίζουν όσο μπορούν, το κράτος σε φέουδο και λάφυρο. Το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα, τώρα που τα δανεικά τελείωσαν, έχει έρθει πλέον αντιμέτωπο με τα διάφορα τέρατα που το ίδιο δημιούργησε. Ένα ακόμα σημαντικό συμπέρασμα που για ακόμη μια φορά επιβεβαιώθηκε με την απεργία των εργαζομένων του Μετρό, είναι ότι στην Ελλάδα ο συνδικαλισμός, ακολουθεί κατά πόδας όλες τις στρεβλώσεις της μεταπολιτευτικής κομματικής πολιτικής. Τις ημέρες της απεργίας, ξέσπασε κάποιου είδους ανεξήγητη επιδημία, διότι δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά ότι εκείνοι που δήλωσαν ρεπό, ασθένειες και άδειες ήταν πάνω από 1.000 άτομα. Οι ηγεσίες των συνδικάτων, αποφασίζουν πάντα με γνώμονα μια μελλοντική τους αξιοποίηση στο κυβερνητικό περιβάλλον, και τις περισσότερες φορές όταν πλήττονται από κάποιο μέτρο, δρουν ως άλλοι Ναπολέοντες. Κάνουν ό,τι θέλουν, αδιαφορώντας για το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Το γεγονός αυτό δείχνει ξεκάθαρα, ότι είμαστε μια κοινωνία πλήρως ατομιστική. Μια κοινωνία που στο πέρας των ετών έμαθε να διεκδικεί τα πάντα, αλλά όταν πρόκειται για τήρηση υποχρεώσεων κωφεύει και κηρύττει κάθε είδους, δίκαια ή άδικα, αντάρτικα. Με άλλα λόγια, ο συνδικαλισμός και η πολιτική στην Ελλάδα, μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό. Και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άραγε, όταν τα κραταιά συνδικάτα χρησιμοποιήθηκαν από τις κατά καιρούς κυβερνήσεις ως άρμα διεκδίκησης της εξουσίας; Η χώρα μας δυστυχώς έχει τραβήξει πολλά. Και απ’ ότι φαίνεται θα τραβήξει και άλλα, για τον απλούστατο λόγο ότι έχει την πολιτική και συνδικαλιστική ελίτ που (δεν) της αξίζει.

Η ΠΟΛΥΣΥΝΘΕΤΗ ΒΙΑ

Η βία στη χώρα μας βρίσκεται σε έξαρση. Γκαζάκια σε σπίτια δημοσιογράφων, επίθεση με καλάσνικοφ στα γραφεία της ΝΔ, τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών, δολοφονίες μεταναστών, και άλλα πολλά περιστατικά τα οποία δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας, συνθέτουν ένα μωσαϊκό βίαιης συμπεριφοράς ιδιαιτέρως ανησυχητικό για τον τόπο. Από τον Οκτώβριο του 2009, στην ελληνική κοινωνία, λόγω των ραγδαίων και ριζικών αλλαγών που έχει επιβάλλει το μνημόνιο σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, πραγματοποιείται ένας έντονος κοινωνικός μετασχηματισμός, ο οποίος τροφοδοτεί και τον αναβρασμό. Εκτός αυτού, η ακροδεξιά ρητορική έχει μπει για τα καλά στη δημόσια σφαίρα και καθημερινότητα. Η βία που εκπορεύεται από μεμονωμένα άτομα ή ομάδες, χαρακτηρίζεται από πολλούς ως υποκειμενική βία. Η υποκειμενική βία, όμως, είναι απλά το πιο φανερό σκέλος ενός τρίπτυχου, που συμπεριλαμβάνει και άλλα δύο είδη αντικειμενικής βίας. Σε πρώτο επίπεδο, υπάρχει η «συμβολική βία» η οποία ενσωματώνεται στην γλώσσα και στις διάφορες μορφές της. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ο σεξιστικός λόγος, το βρίσιμο και γενικά σε όλες οι περιπτώσεις όπου αναπαράγονται σχέσεις κοινωνικής κυριαρχίας. Κατά ένα δεύτερο επίπεδο, υπάρχει αυτό που ονομάζουν αρκετοί ερευνητές ως «συστημική» βία. Η συστημική βία είναι αυτή, σύμφωνα με τον φιλόσοφο Σλαβόι Ζίζεκ, που προκύπτει από τις καταστροφικές συνέπειες της μη ομαλής λειτουργίας των οικονομικών και πολιτικών συστημάτων. Η έξαρση της βίας στη χώρα μας, είναι ένα φαινόμενο εξαιρετικά πολυσύνθετο, το οποίο βεβαίως δεν λύνεται, ούτε καν εξηγείται, απλώς και μόνο από την καθολική καταδίκη του. Συνεχώς παρατηρούμαι την ανάπτυξη ενός ιδιότυπου λαϊκισμού γύρω από την θεματική της βίας. Μέρη αυτού του φαινομένου είναι απ’ τη μια η τρικομματική κυβέρνηση, και από την άλλη η αξιωματική αντιπολίτευση. Η κυβέρνηση συνεχώς εγκαλεί το ΣΥΡΙΖΑ να καταδικάσει τα διάφορα περιστατικά βίας: από την τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών, μέχρι και τις διάφορες καταλήψεις αναρχικών που λαμβάνουν χώρα σε αρκετά δημόσια κτήρια. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά του καταδικάζει με τον δικό του παραδοσιακό τρόπο τη βία και αυτομάτως κατηγορεί την κυβέρνηση για τη διαμόρφωση μιας οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, η οποία τροφοδοτεί τη βία. Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η Χρυσή Αυγή, οι οποίοι με την ακραία, συνομωσιολογική ρητορική τους, επιδιώκουν, και εν μέρει πετυχαίνουν, τον φανατισμό του κοινωνικού συνόλου. Με άλλα λόγια, τα κόμματα κατηγορούν εκατέρωθεν το ένα το άλλο, καταδικάζουν με τον δικό τους τρόπο τη βία, πυροδοτούν μια ρητορική πόλωσης, και στο διά ταύτα, δείχνουν ανήμπορα να εξηγήσουν το φαινόμενο της βίας που όλο και γιγαντώνεται. Στο σημείο αυτό, πρέπει να γίνει ένας σημαντικός διαχωρισμός: Είναι άλλο πράγμα η τρομοκρατική τυφλή βία, η οποία έχει ταλαιπωρήσει για δεκαετίες και συνεχίζει να ταλαιπωρεί τη χώρα, και τελείως διαφορετικό φαινόμενο η καθημερινή βίαιη (όχι κατ’ ανάγκη σωματική) που υιοθετείται από όλο και περισσότερους συνανθρώπους μας. Σχεδόν όλοι, θεωρούμε ότι το ‘’σύστημα’’ και οι πολιτικές οι οποίες εφαρμόζονται είναι άδικες για το μεγαλύτερο κομμάτι του κοινωνικού συνόλου. Είναι πάρα πολλοί εκείνοι οι οποίοι νιώθουν εγκλωβισμένοι και καταπιεσμένοι. Όταν λοιπόν ένα σύστημα πολιτικής παράγει αδικία, πόνο και απογοήτευση για τους ανθρώπους, την ίδια στιγμή είναι πολύ πιθανό να τους οδηγήσει στην υιοθέτηση διαφόρων μορφών αντι -βίας. Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, η βίαιη συμπεριφορά των απογοητευμένων δεν συνιστά επιλογή, αλλά συνέπεια και αποτέλεσμα. Η βία, κυρίως η ατομική, προκύπτει από πολλούς ψυχολογικούς παράγοντες και σε πολλές περιπτώσεις είναι μη αντιμετωπίσιμη. Αν τις περισσότερες φορές παρουσιάζεται από τα μέρη του συστήματος ως επιλογή, τότε αποσιωπούνται τα πραγματικά αίτιά της. Πολύ σημαντική είναι η βία που είναι σύμφυτη στις σχέσεις εκμετάλλευσης, η βία που παράγει τη φτώχεια και καθιστά περιττό ένα κομμάτι της ανθρωπότητας. Εκτός αυτής, υπάρχει και η καθημερινή βία (ανεργία, φτώχεια, ευέλικτες εργασιακές σχέσεις κλπ), και ακριβώς αυτό είναι που μετατρέπει την θλίψη και την απογοήτευση σε αντι-βία. Σαφώς και η ειρηνική δράση είναι η ενδεικτική μορφή διεκδίκησης, όμως δεν πρέπει κανείς να κλείνει τα μάτια και να κρύβει κάτω από το χαλί τις πολυσύνθετες εκφάνσεις της βίας. Όσο ένα φαινόμενο απλώς καταγγέλλεται και δεν ερευνάται σε βάθος, τόσο θα μεγαλώνει.

Η ΛΙΣΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΑΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΣ- του Θεοδόση Κοριτσίδη-

Η αφορμή για να γράψω αυτό το κείμενο είναι αυτά που τα τραγελαφικά που συμβαίνουν στην χώρα τον τελευταίο καιρό. Εχθές παίχτηκαν τουλάχιστον 2 θεατρικά έργα. Το πρώτο ήταν ανάμεσα στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ κ. Ευάγγελο Βενιζέλο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Αλέξη Τσίπρα. Το έργο, είχε καλά σχεδιασμένο σενάριο – αν και έχει παιχτεί πολύ και από πολλούς με καθόλου επιτυχία – και τρομερή σκηνοθεσία. Και οι δύο, με τα ίδια επιχειρήματα εδώ και καιρό, δείχνουν για άλλη μια φορά πόσο μακριά είναι από την καθημερινότητα των πολιτών και πως δυστυχώς δεν έχουν καταλάβει τι γίνεται γύρω τους. Υπάρχει ένα σοβαρό θέμα – όχι το σοβαρότερο στην Ελλάδα και στην ζωή μας – που αφόρα την λίστα Λαγκαρντ. Λίστα η οποία απλά περιείχε ονόματα καταθετών που έβγαλαν χρήματα στο εξωτερικό. Προσοχή, από μόνο του ένα όνομα σε αυτή την λίστα δεν είναι και ένοχο. Μπορεί κάποιοι, μπορεί όλοι, μπορεί και κανείς, να μην έχει καταβάλει στο κράτος τα νόμιμα χρήματα. Αρχίζει λοιπόν ο κ. Τσίπρας να ζητά ευθύνες για την λίστα από δυο πρώην πρωθυπουργούς και από 2 πρώην υπουργούς οικονομικών – εκ των οποίων ο ένας ακόμα κυκλοφορεί παρανόμως με την θωρακισμένη BMW του υπουργείου οικονομικών χωρίς να έχει το αξίωμα – λέγοντας ότι όλοι ήξεραν για την ύπαρξη της λίστας και δεν έκαναν τίποτα. Και το καλύτερο έρχεται όταν ο ένας αρχίζει να ρίχνει τις ευθύνες στον άλλον και ακούμε διάφορα σενάρια υπαρκτά ή μη. Το σενάριο είναι ότι η λίστα έφτασε στον τότε υπουργό οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος την είχε δώσει σε έναν συνεργάτη του για να βρει και να τον ενημερώσει για τους 20 καταθέτες με τα μεγαλύτερα ποσά καταθέσεων. Ο συνεργάτης έκανε μια εβδομάδα είπε – όταν η διαδικασία αυτή παίρνει λιγότερο από 2 λεπτά μαζί με την εκτύπωση – και όταν την πήγε στον υπουργό της είπε να την διαγράψει από τον τοπικό υπολογιστή του υπουργείου. Εδώ μπαίνει ένα πολύ σημαντικό θέμα για εμένα. Κάθε υπάλληλος που είναι σε θέσεις με απόρρητα έγγραφα – υπουργείο Οικονομικών, Εξωτερικών, Αμύνης – θα πρέπει να υπογράφει ένα συμφωνητικό οπού θα διασφαλίζει τον οργανισμό σε περίπτωση «διαρροής» οποιαδήποτε πληροφορίας. Το δεύτερο σενάριο είναι ότι την λίστα ο τότε υπουργός την έδωσε στον επικεφαλής του ΣΔΟΕ να την ελέγξει σε στικάκι USB. Ο επικεφαλής του ΣΔΟΕ είδε την λίστα, την έδωσε στην γραμματέα του, γιατί όπως λέει δεν είχε και δεν έχει καμία σχέση με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, και επειδή δεν είχε πρωτόκολλο και αριθμό επίσημου εγγράφου πίστεψε ότι είναι προϊόν υποκλοπής από την ΕΥΠ και δεν μπορούσε να το χρησιμοποιήσει. Το τρίτο σενάριο είναι ότι η λίστα βρισκόταν σε συρτάρι για παραπάνω από ένα χρόνο στο γραφείο του μετέπειτα υπουργού οικονομικών κ. Βενιζέλου που δεν θυμάται πως βρέθηκε εκεί, δεν την είχε διαβάσει – όπως ισχυρίζεται - και μάλιστα γίνεται και ήρωας γιατί είναι εκείνος που την φέρνει στο φως της δημοσιότητας να μάθει ο κόσμος την αλήθεια. Και τώρα αφήνουμε τα σενάρια και πάμε στα γεγονότα. Η λίστα δυστυχώς για όλους και κυρίως για τον κ. Παπακωνσταντίνου είχε αριθμό πρωτοκόλλου και το Γαλλικό υπουργείο Οικονομικών το είχε στείλει με κάθε επισημότητα για νόμιμη «εκμετάλλευσή» του από τις Ελληνικές αρχές σε οπτικό δίσκο (CD). Στο ΣΔΟΕ δόθηκε ένα στικάκι USB, και συγκεκριμένα στον τότε επικεφαλή κ. Διώτη , και στην συνέχεια κατέληξε στα χέρια ή καλύτερα στο συρτάρι του κ. Βενιζέλου. Κάποια στιγμή το υπουργείο Οικονομικών αποφασίζει – και γινόμαστε για άλλη μία φορά ρεζίλι – να ζητήσει άλλη μια φορά, επίσημα πλέον, αντίγραφο της λίστα από τις Γαλλικές Αρχές. Η λίστα ορθώς δίνεται στην δικαιοσύνη που αρχίζει και ξετυλίγει το κουβάρι για να εξακριβώσει τι έχει γίνει. Φαίνεται λοιπόν ότι η μοναδική αλλοίωση είναι 3 ονόματα , συγγενικά πρόσωπα του τότε υπουργού Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου . Σε αυτό ακριβώς το σημείο μπαίνουν πολλά ερωτήματα. Υπάρχει αλήθεια άνθρωπος που να πιστεύει ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου θα έκανε μία αλλοίωση στην λίστα και θα έβγαζε μόνο συγγενικά του πρόσωπα; Υπάρχει αλήθεια άνθρωπος που να πιστεύει ότι στην διαδρομή δεν έγινε μία αντιγραφή από έναν άσχετο για να την εκμεταλλευτεί; Υπάρχει ένας άνθρωπος που να πιστεύει ότι ο κ. Βενιζέλος είχε την λίστα και δεν την διάβασε; ΚΑΝΕΙΣ είναι η απάντηση……. Εχθές πήρε μία απόφαση το ελληνικό κοινοβούλιο να στείλει τον κ. Παπακωνσταντίνου στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής και ορθώς έπραξε. Το θέμα είναι ότι ακόμα και σήμερα φαίνεται ότι δεν έχει πάρει κανείς από τους 300 τι γίνεται στην κοινωνία μας, γιατί αν είχαν καταλάβει θα τους έστελναν όλους στην επιτροπή προς διερεύνηση και εκεί θα έβγαινε ένα αποτέλεσμα . Επίσης, ο κ. Βενιζέλος εχθές προσωπικά σόκαρε με την κυνικότητά του, λέγοντας τόσο εύκολα ότι έχει πάρει σπίτι του έγγραφα του υπουργείου Αμύνης από την εποχή που διετέλεσε υπουργός. Το πολιτικό σύστημα έχει σαπίσει και το μόνο που έχει μείνει είναι το εξωτερικό ακόμα μέρος που φαίνεται καλό. Έχουν βάλει – και καλώς το έκαναν – 4-5 ονόματα για να ακούσει ο κόσμος - βλέπε Τσοχατζόπουλο, Λαυρεντιάδη, και άλλους «σελέμπριτυ» - και να σκεφτεί ότι κάτι γίνεται στο όνομα της κάθαρσης. Στην πραγματικότητα όμως, δεν γίνεται τίποτα. Υπάρχει σε όλα μια συγκάλυψη, ένα μαύρο πέπλο που σκεπάζει τα πάντα και αφήνει τίποτα και κανέναν να φανεί, εκτός από εκείνους που το σύστημα θέλει να αποκαλύψει. Δεν λέω ότι είναι κάποιος ένοχος , - άλλωστε και ο δολοφόνος έχει το τεκμήριο της αθωότητας - αλλά ας πάνε στην δικαιοσύνη και να κρίνει εκείνη. Ακούγοντας πλέον τα νοσοκομεία να δανείζονται λάδι για να φτιάχνουν φαγητό στους ασθενείς – όταν κάποτε πέταγαν στα σκουπίδια ολόκληρα κουτιά με γάζες και γάντια για να παίρνουν μίζες - , να μην έχουν πλέον στα χειρουργεία τα κατάλληλα εργαλεία και τις αντίστοιχες προμήθειες για να κάνουν σωστά την δουλεία τους, ακούγοντας το επίσημο κράτος να λέει στα παιδιά που θέλουν να μπουν στην Ελληνική Αστυνομία – όσα θέλουν ακόμα γιατί είναι λίγοι εκείνοι που για 700 ευρώ θα θέλουν να ρισκάρουν καθημερινά τη ζωή τους – ότι οι επιτυχόντες του 2013, θα φοιτήσουν 2015 μόνο και μόνο για να μην φαίνονται σαν δαπάνες στον προϋπολογισμό του κράτους, τότε καταλαβαίνει κανείς ότι απλά σε λίγα χρόνια θα υπάρχει Ελλάδα - ως έδαφος, γιατί ως σημαία δεν ξέρω αν υπάρχει – και δεν θα υπάρχουν Έλληνες. Το 2013 είναι για μένα μία πολύ σημαντική χρονιά που μπορεί να αλλάξει πολλά στην χώρα. Φέτος αλλάζει το Σύνταγμα. Είναι ευκαιρία αν θέλουμε πραγματικά να πάμε μπροστά , να αλλάξουμε και το Σύνταγμά μας με βαθιές τομές προς το καλύτερο. Ελπίζω έστω και την τελευταία στιγμή να μην πουλήσουν αυτή την χώρα. Τραγικό σημείο αναφοράς πρόσφατο ΦΕΚ όπου είχε τοποθεσία «Βερολίνο». Αυτό δείχνει και το σημείο κατάντιας στην οποία έχει επέλθει το πολιτικό σύστημα, αλλά και η ίδια ΕΛΛΑΔΑ. Ο κόσμος περνάει πολύ δύσκολα και ακούει για άλλη μια φορά να τον κοροϊδεύουν με τον χειρότερο τρόπο σε ένα πολύ απλό πράγμα που δείχνει την έλλειψη λογικής: αποσύρεται το νομοσχέδιο για την έκτακτη εισφορά στα σκάφη αναψυχής με την πιο βλακώδες δικαιολογία ότι κανείς δεν θα έδινε χρήματα ούτως ή άλλως. Θα κλείσω λέγοντας ότι πρέπει να κάνουμε κάτι σαν Έλληνες όλοι μαζί….. Το τι, θα το δείξει ο χρόνος…..

Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΣΤΕΓΩΝ ΑΝΑΖΗΤΑ ΕΥΗΚΟΑ ΩΤΑ

Σχεδόν όλοι μας, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο έχουμε επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την κρίση. Η μείωση των εισοδημάτων, η ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου, η ανεργία και τόσα άλλα στα οποία έχουμε αναφερθεί πολλές φορές, μας έχουν μετατρέψει σε θύματα της οικονομικής ύφεσης που πλήττει αβυσσαλέα τη χώρα. Υπάρχουν όμως, στην Ελλάδα του σήμερα, και κάποια άλλα θύματα, τα οποία έχουν φτάσει κυριολεκτικά στον πάτο, και έχουν απολέσει κάθε ελπίδα. Περισσότεροι από 20.000 συμπολίτες μας έχουν σπίτι τους το δρόμο, περιφέρονται από πλατεία σε πλατεία, κουρνιάζουν σε γωνίες, σε παγκάκια και σε εισόδους κατοικιών και γενικά ζουν σε ακατάλληλες συνθήκες στέγασης, βιώνοντας με τον τρόπο αυτό την πιο ακραία μορφή φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού. Πολλοί περισσότεροι απ’ αυτούς τους ανθρώπους είναι εκείνοι που βρίσκονται σε κίνδυνο έλλειψης στέγης ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας που πλήττει όλες τις ηλικίες και τις επαγγελματικές κατηγορίες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι χιλιάδες συμπολίτες μας πήραν βαθιά ανάσα ανακούφισης από το πάγωμα των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας για έναν ακόμη χρόνο. Άστεγοι είναι και εκείνοι οι οποίοι φιλοξενούνται αναγκαστικά, γιατί έχασαν την κατοικία τους, ή ζουν σε ακατάλληλες στεγαστικές συνθήκες, που δεν καλύπτουν τις βασικές προδιαγραφές μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης. Δυστυχώς ανέκαθεν υπήρχαν άστεγοι, όμως τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της οικονομικής ύφεσης , το πρόβλημα αυτό τείνει να πάρει εκρηκτικές διαστάσεις αναδεικνύοντας τώρα, περισσότερο από ποτέ, το έλλειμμα κοινωνικών και προνοιακών πολιτικών στην χώρα μας, τα οποία βεβαίως δεν μπορούν να επισκιαστούν από τις κατά τόπους φιλανθρωπίες οργανισμών, μεμονωμένων ατόμων ή οποιουδήποτε άλλου. Η κοινωνική πολιτική πρέπει να είναι πρωταρχικώς στόχος κάθε κράτους και να μην επαφίεται αποκλειστικά στη διάθεση και στην αλληλεγγύη των πολιτών του. Για να καταλάβει κανείς την απουσία προνιακής πολιτικής για τους άστεγους, αρκεί μόνο να αναφερθεί ότι μόλις πριν λίγο καιρό, οι άστεγοι στη χώρα μας αναγνωρίσθηκαν θεσμικά ως ειδική - ευάλωτη κοινωνική ομάδα που χρήζει ειδικών μέτρων προστασίας (Ν.4052/12). Μέχρι σήμερα, η μόνη πολιτική που ανακουφίζει κάπως τους άστεγους αφορά φιλανθρωπικού τύπου παροχές , ενώ την ίδια στιγμή δεν υπάρχει θεσμοθετημένη καμία δράση που να αφορά την πρόληψη του φαινομένου και κυρίως την ένταξη αστέγων στην αγορά εργασίας, την αποκατάστασή τους στον κοινωνικό ιστό. Αντιθέτως, αυτοί οι αξιοπρεπείς άνθρωποι της διπλανής πόρτας, παραμένουν εγκλωβισμένοι στον φαύλο κύκλο του κοινωνικού περιθωρίου. Από την Ελλάδα της προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων, από την Ελλάδα των τότε νεόπλουτων, έχουμε φτάσει πλέον στην Ελλάδα της μιζέριας και των νεόπτωχων. Οι νεόπτωχοι, είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι οι οποίοι μπορεί πριν λίγους μήνες είχαν το σπίτι τους και τη δουλειά τους, σήμερα όμως περιφέρονται άστεγοι στους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης αλλά και σε κάθε πόλη της Ελλάδος, χωρίς όνειρα και ελπίδες. Ένα κράτος, όσα οικονομικά προβλήματα και να αντιμετωπίζει, πρέπει να μπορεί να στηρίζει τον πολίτη που δεν έχει μέρος να ζήσει, να του δίνει ένα πιάτο φαγητό και να του παρέχει ένα περιβάλλον μέσω του οποίου θα μπορεί να επανενταχθεί στην κοινωνία ομαλά. Η κρατική πυγμή και οντότητα δεν πρέπει να εξαντλείται μόνο στη συλλογή εσόδων και στην περικοπή δαπανών. Το κράτος ισχυροποιείται στα μάτια του κόσμου όταν είναι δίπλα στους μη προνομιούχους πολίτες. Η οικονομία και η έξοδος από την κρίση είναι θέματα ύψιστης σημασίας, αλλά μέτρα κοινωνικού και προνοιακού χαρακτήρα θα εξισορροπούσαν την ολοφάνερη κοινωνική αδικία που συντελείται στις πλάτες αυτών των ανθρώπων, θα αγκάλιαζαν τα ασθενέστερα στρώματα και θα δημιουργούσαν ένα πλέγμα κοινωνικών υπηρεσιών το οποίο θα ήταν πραγματικά κοντά στον πολίτη. Ο πολίτης θα σεβαστεί το κράτος μόνο όταν το νιώσει δίπλα του. Και αυτό οφείλει να το κατανοήσει η τρικομματική κυβέρνηση.

Η ΤΡΙΠΛΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ

Με την είσοδο της νέας χρονιάς, το πρόβλημα της θέρμανσης που αντιμετωπίζουν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας έχει οξυνθεί. Μπορεί να βρισκόμαστε στην καρδιά του χειμώνα, και οι θερμοκρασίες να έχουν πάρει την κατιούσα, όμως 2 στους 10 είχαν ως τώρα τη δυνατότητα να βάλουν πετρέλαιο θέρμανσης για να ζεσταθούν . Το κόστος του πετρελαίου θέρμανσης στην Ελλάδα έφτασε στα 1.266 ευρώ ανά 1.000 λίτρα κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2012, αυξημένο κατά 48% σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του προηγούμενου έτους. Αντιθέτως, το κόστος αγοράς της ίδιας ποσότητας πετρελαίου ανερχόταν στα 861 ευρώ στο Ηνωμένο Βασίλειο, σύμφωνα με την IEA, και στα 790 ευρώ στη Νέα Υόρκη. Σαφώς πιο οικονομικό δηλαδή, σε πολύ πιο πλούσιες χώρες από τη δική μας. Η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης, η οποία από το 2009 έχει σχεδόν τριπλασιαστεί, τη στιγμή που τα εισοδήματα βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση, κρίνεται για τους περισσότερους απαγορευτική. Τα 52,5 λεπτά ανά λίτρο του 2009 (τιμή εκκίνησης) έχουν φτάσει πλέον τα 1,35 - 1,40 ευρώ. Πέρυσι τον Οκτώβριο η μέση τιμή εκκίνησης διαμορφώθηκε στα 95 λεπτά. Ως αποτέλεσμα της ύφεσης και της υψηλής τιμής του πετρελαίου θέρμανσης, η πτώση της ζήτησης, σύμφωνα με στοιχεία που προέρχονται τόσο από τους βενζινοπώλες όσο και από τους πρατηριούχους, ξεπερνά σε πανελλαδικό επίπεδο το 80% σε σχέση με πέρυσι. H απαγορευτική τιμή του πετρελαίου έχει ωθήσει τους πολίτες προς τα τζάκια, τις ξυλόσομπες και τους ξυλολέβητες, τα οποία υπό συγκεκριμένες μετεωρολογικές συνθήκες, οδηγούν σε αύξηση της ήδη υψηλής ατμοσφαιρικής ρύπανσης και ειδικά των επικίνδυνων αιωρούμενων σωματιδίων. Δεν είναι τυχαίο που έχει ενταθεί το τελευταίο διάστημα η συζήτηση για την επικινδυνότητα της όλο και αυξανόμενης αιθαλομίχλης. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στο Λονδίνο τη δεκαετία του '50, τα τζάκια είχαν απαγορευτεί για να αντιμετωπιστεί η θανατηφόρα αιθαλομίχλη. Από την άλλη, όλο και περισσότεροι επιλέγουν ως μέσο θέρμανσης τα air condition, τη στιγμή όμως που έρχονται νέες αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ. Με άλλα λόγια, νέα δυσβάσταχτα έξοδα, τα οποία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει κάποιος τη στιγμή που δεν μπορεί να καλύψει τις βασικές, καθημερινές, βιοποριστικές του ανάγκες. Ενώ ταυτόχρονα, το επίδομα θέρμανσης, το οποίο τελευταία στιγμή εγκρίθηκε, δεν μπορεί να καλύψει το υπέρογκο έξοδο του πετρελαίου θέρμανσης. Είναι ηλίου φαεινότερο, ότι η αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης, όχι μόνο δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα και έσοδα στα κρατικά ταμεία, αλλά δημιούργησε πολλαπλά κοινωνικά και όχι μόνον προβλήματα. Το μέτρο αφενός έχει αποτύχει για λόγους ανθρωπιστικούς, καθώς έχει οδηγήσει εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες σε ολόκληρη τη χώρα σε απόγνωση. Τίθεται ευθέως ζήτημα υγείας για σημαντικό μέρος του πληθυσμού αλλά και στοιχειωδών όρων αξιοπρεπούς διαβίωσης. Αφετέρου, έχει αποτύχει για λόγους περιβαλλοντικούς, καθώς η αναγκαστική προσφυγή των ανθρώπων αυτών σε εναλλακτικούς τρόπους θέρμανσης, όπως τα τζάκια ή οι ξυλόσομπες, και η χρήση κάθε λογής καύσιμης ύλης σε αυτά έχουν οδηγήσει στην επανεμφάνιση νέφους αιθαλομίχλης, δημιουργώντας σαφείς κινδύνους για τη δημόσια υγεία. Τέλος, σε ότι έχει να κάνει με τα κρατικά έσοδα, και εκεί η αποτυχία είναι μεγάλη: Σύμφωνα με την Ομοσπονδία Βενζινοπωλών Ελλάδος (ΟΒΕ) τα προσδοκώμενα έσοδα από την εξίσωση του φόρου ήταν 800 εκατ ευρώ. Μέχρι σήμερα τα έσοδα φτάνουν μόλις τα 150 εκατ. δημιουργώντας ένα κενό της τάξεως των 650 εκατομμυρίων. Και η πρόσφατη μνημονιακή ιστορία του τόπου, έχει δείξει ότι όταν αποτυγχάνει ένα μέτρο στην άντληση εσόδων, έρχεται ένα άλλο ισοδύναμο για να καλύψει τις μαύρες τρύπες. Και το ισοδύναμο αυτό θα είναι νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, απολύσεις και φορολογία. Στην πολιτική και σε μια χώρα φυσιολογικής λειτουργίας, ισχύει ότι όταν ένα μέτρο έχει αποτύχει παταγωδώς, όταν δεν εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο ελήφθη και επιπλέον δημιουργεί ζημία σε πολλούς τομείς της καθημερινότητας των πολιτών και του κράτους, πρέπει να αποσύρεται με συνοπτικές διαδικασίες. Αυτό πρέπει να γίνει και με το πετρέλαιο θέρμανσης, στην παράλογη βέβαια Ελλάδα. Να μειωθεί η τιμή του, ώστε να μπορεί ο κόσμος να ζεσταθεί, αλλά να μπουν και κάποια εκατομμύρια ευρώ στα κρατικά ταμεία. Δεν θέλει κόπο για να γίνει αυτό από το οικονομικό επιτελείο, ούτε ιδιαίτερη σοφία. Λογική χρειάζεται, η οποία απουσιάζει εδώ και δεκαετίες από τη χώρα.