ΜΗ ΦΩΝΑΖΕΤΕ, ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ Ο ΟΛΑΝΤ

Όλοι συμφωνούμε ότι η Ευρώπη πλέον έχει γίνει άντρο της Γερμανίας και της μονοδιάστατης πολιτικής της. Η νεοφιλελεύθερη και υφεσιακή πολιτική της Καγκελαρίου έχει αυξήσει το μέγεθος της κρίσης και βουλιάζει ακόμα περισσότερο τις χώρες του Νότου. Θα περίμενε κανείς να υπάρξει κάποια αντίδραση σ’ αυτή την πολιτική από τις υπόλοιπες  (άλλοτε) ισχυρές χώρες, όπως λόγου χάρη από τη Γαλλία. Αντ’ αυτού, η Γαλλία μοιάζει εντελώς ανίκανη να αντιδράσει ενώ ο κ. Ολάντ ήδη δέχεται δριμείς κριτικές, και δικαίως. Λιγότερο από ένα χρόνο πριν, όταν εκλέχθηκε ο νέος Γάλλος Πρόεδρος, υπήρχαν πολλές ελπίδες τόσο στη χώρα του, όσο και στον Ευρωπαϊκό Νότο, για τη χάραξη μιας νέας εναλλακτικής πολιτικής. Οι στενές επαφές που είχαν Μέρκελ και Σαρκοζί, καθώς και οι ασφυκτικές επιπτώσεις της οικονομικής ύφεσης στις χώρες της ευρωζώνης, είχαν δημιουργήσει πρόσφορο έδαφος για τον κ. Ολάντ.

Σήμερα όμως, όλες αυτές οι ελπίδες έχουν εξαφανισθεί, και ο κ. Ολάντ είναι εκνευριστικά απόντας από το πεδίο των εξελίξεων και το τραπέζι των αποφάσεων. Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν η Γαλλία, που να μην ξεχνάμε υπήρξε συνιδρυτής της Ενωμένης Ευρώπης, δεν ήταν τόσο δραματικά απούσα. Και ποτέ άλλοτε μεταπολεμικά, ένας Γάλλος πρόεδρος δεν βρέθηκε στη δεινή θέση του κ. Ολάντ, να τον αγνοούν τόσο προκλητικά οι Γερμανοί. Κάποιες εξηγήσεις μπορούν να δοθούν από τους υποστηρικτές του για αυτή την απουσία του: υποτίμηση της κατάστασης τόσο στη Γαλλία όσο και πανευρωπαϊκά, αύξηση της εσωτερικής ανεργίας, ατελέσφορες προεκλογικές δεσμεύσεις. Είναι γεγονός ότι στη Γαλλία έχουν χαθεί χιλιάδες θέσεις εργασίας, η ανάπτυξη είναι μόλις στο 0,1%, ενώ πρόσφατα ο οίκος Moody’s υποβάθμισε τη Γαλλία από ΑΑΑ σε ΑΑ. Οι ευθύνες του πρώην Προέδρου Σαρκοζί είναι βεβαίως μεγάλες, όμως η αναβλητικότητα και η απραξία του νυν ευθύνονται εξίσου για τα παραπάνω. Η δημοτικότητά του (μεταξύ 28% - 30%) είναι η χαμηλότερη που είχε ποτέ Γάλλος Πρόεδρος, ενώ όσες φορές προσπάθησε με περιοδείες, με συνεντεύξεις και με άλλα μέσα να αντιστρέψει το αρνητικό κλίμα που έχει ήδη διαμορφωθεί, απέτυχε παταγωδώς. Οι Γάλλοι ψηφοφόροι τον χλευάζουν και είναι τόσο έντονη η απογοήτευσή τους διότι πολύ απλά είχαν στηρίξει σε αυτόν πολλές ελπίδες για ανάκαμψη. Αυτές όμως αποδείχθηκαν φρούδες, τουλάχιστον μέχρι σήμερα.

Προεκλογικά, θεωρήθηκε ένας ηγέτης που θα μπορούσε να σταθεί απέναντι στη Μέρκελ, ως αντίπαλο δέος στη λιτότητα και τη σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία. Είχε τονίσει την αναγκαιότητα των ευρωομολόγων όμως πολύ γρήγορα έκανε πίσω, αφού η κατάσταση της γαλλικής οικονομίας δεν του επέτρεπε να προκαλέσει ανοικτή σύγκρουση με τον σκληρό πυρήνα του ευρώ. Στην πρόσφατη περίπτωση της Κύπρου, ο Γάλλος Πρόεδρος δεν είχε ουσιαστικά κανένα λόγο στις διαπραγματεύσεις και έμοιαζε σαν πιστός υπηρέτης του Βερολίνου και των επιταγών του. Αλλά δεν είναι μόνο η απουσία του Ολάντ που προκαλεί εντυπώσεις: οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές απουσιάζουν από τις εξελίξεις και έχουν να διατυπώσουν σοβαρές εναλλακτικές προτάσεις από την εποχή που στην ευρωπαϊκή ατζέντα κυριαρχούσε το Ευρωσύνταγμα. Δηλαδή από το 2005!

Η Γαλλία έχει τεράστια πολιτική ιστορία, το δίχως άλλο. Είναι λαός που έχει αγωνιστεί πολύ, έχει διεκδικήσει και θυσιαστεί για ιδανικά, έχει εμπνεύσει εκατομμύρια πολίτες, και βεβαίως έχει αναδείξει και κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες τεράστιου βεληνεκούς, οι οποίοι πρωτοστάτησαν κάποιες δεκαετίες πριν στη δημιουργία της Ενωμένης Ευρώπης. Αυτό λοιπόν το ένδοξο παρελθόν είναι που λησμονείται και κάνει τη σημερινή απογοήτευση για τη γαλλική απουσία ακόμα μεγαλύτερη. Ο Ολάντ κινδυνεύει δυστυχώς να καταταγεί και αυτός στη λίστα εκείνη των μικρών ηγετών που είναι ανίκανοι να αντιμετωπίσουν και να λύσουν τα τεράστια προβλήματα της Ευρώπης προς όφελος των λαών. Έχουμε ξαναπεί πολλές φορές και στο παρελθόν άλλωστε ότι το έλλειμμα ηγεσίας και πολιτικής στους κόλπους της Ε.Ε είναι τεράστιο και το μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό. 

ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΟΧΙ ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΘΟΥΝ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ

Λίγες μέρες μετά την περιπέτεια στην οποία μπήκε η Κύπρος, κάποια πράγματα πρέπει να ειπωθούν, πέρα από τους ανώφελους πανηγυρισμούς και τις δηλώσεις περηφάνιας για τον κυπριακό λαό που κατέκλεισαν την επικαιρότητα και στη χώρα μας. Μετά το αρχικό ΟΧΙ που είπε η κυπριακή βουλή στην πρόταση για φορολόγηση των καταθέσεων των πολιτών, κάθε άλλη απόπειρα για συμμαχίες και εναλλακτικές λύσεις έχει πέσει στο κενό, τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. Το ΔΝΤ μετά από αρκετές διαπραγματεύσεις ζήτησε τη συγχώνευση του υγιούς κομματιού της Λαϊκής με την Τράπεζα Κύπρου, γεγονός το οποίο δεν δέχεται η κυβέρνηση καθώς η Τράπεζα Κύπρου θα πρέπει να αναλάβει να αποπληρώσει ποσό 9,5 δισ. ευρώ, περίπου, που έχει αντλήσει η Λαϊκή Τράπεζα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Σε ό,τι αφορά τη φορολόγηση καταθέσεων, φαίνεται ότι τελικώς θα επιβληθεί ‘κούρεμα’ μόνο στις καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ, πρόταση η οποία όπως υποστηρίζουν οι εταίροι είχαν κάνει εξ’ αρχής, ενώ η κυπριακή πλευρά ήταν αυτή που ήθελε τη φορολόγηση και των μικρότερων καταθέσεων.  Μέχρι την ώρα αυτή συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις και όλοι ευελπιστούν να βρεθεί μια συμφέρουσα λύση για τη χώρα και τους πολίτες της. Εκτός όμως της λύσης που θα προκύψει, αρκετά σημαντικά είναι και τα διδάγματα που μας παρέχει η κυπριακή περιπέτεια.

Αρχικά, ο πρόεδρος Αναστασιάδης γνώριζε εξαρχής τον κίνδυνο που διατρέχει η οικονομία της Κύπρου. Όπως βεβαίως γνώριζε και ο πρώην Πρόεδρος Χριστόφιας. Το γεγονός ότι γνώριζαν την αλήθεια και έβλεπαν προς τα που όδευε η κατάσταση, θα έπρεπε να τους αναγκάσει να εφαρμόσουν ή να έχουν έτοιμο ένα ορθολογικό σχέδιο διάσωσης αντί να περιμένουν τα τετελεσμένα. Με άλλα λόγια, η κυπριακή πλευρά δεν είχε προετοιμάσει ένα σχέδιο αντιμετώπισης της κατάστασης και αυτό λειτούργησε πολύ αρνητικά. Ακόμα, όταν μια χώρα κινδυνεύει, το σύνηθες είναι να έχει ήδη καλλιεργήσει κάποιες συμμαχίες που θα τη βοηθήσουν τις κρίσιμες στιγμές. Οι Κύπριοι ηγέτες υπερεκτίμησαν το ρόλο που θα μπορούσε να παίξει ο ρώσικος παράγοντας. Πίστεψαν ότι η όλο και αυξανόμενη ρωσική παρουσία στο νησί και στις καταθέσεις, συνεπικουρούμενη με τη σημαντική γεωπολιτική θέση της Κύπρου, θα εξανάγκαζαν τη Ρωσία σε μια άνευ όρων υποστήριξη των αιτημάτων της κυπριακής κυβέρνησης. Υποτίμησαν όμως το γεγονός ότι σε μια Ευρώπη που όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και περισσότερο ‘φιλο –γερμανική’, οι Ρώσοι δεν ήταν διατεθειμένοι να ρισκάρουν την ειδική σχέση που έχουν τόσο με το Βερολίνο όσο και με την Ε.Ε. Η γερμανοποίηση της Ε.Ε, με την ταυτόχρονη εξασθένιση της Γαλλίας και της Ιταλίας είναι υπεύθυνη για το γεγονός ότι όλο και περισσότερες χώρες δέχονται αδιαμαρτύρητα τις γερμανικές νουθεσίες για λιτότητα. Η απουσία εναλλακτικών ευρωπαϊκών συμμαχιών είναι έντονη και αυτό το πληρώνει και η Κύπρος, παρόλο που αρχικά αντέδρασε. 

Το ΟΧΙ των Κυπρίων ήταν αναγκαίο για να καταλάβει η Μέρκελ και οι ακραιφνείς υποστηρικτές της ότι οι λαοί της Ευρώπης δεν αντέχουν άλλη λιτότητα προς όφελος των τραπεζών και των κάθε λογής κερδοσκόπων. Κόντρα στη γερμανική λογική πρέπει να οικοδομηθούν συμμαχίες εντός της Ε.Ε ώστε να πιέσουν τα πράγματα σε μια άλλη κατεύθυνση. Για τον λόγο αυτό δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να προσπαθήσουν κάποιοι να καπηλευτούν το ΟΧΙ και να επαναπαυτούν σε αυτό.  Οι επιλογές της Γερμανίας στην αντιμετώπιση της κρίσης είναι βέβαιο ότι τορπιλίζουν την ενότητα και την αλληλεγγύη και σίγουρα δεν υπηρετούν το όραμα της ενοποιημένης Ευρώπης.
Η Ε.Ε. αποτελείται ξεκάθαρα από δύο ταχύτητες πλέον: Ο ισχυρός Βορράς επιβάλλει τα συμφέροντά του στο Νότο, διευρύνοντας το χάσμα ανάπτυξης και ευημερίας. Κοντόφθαλμα, οι υποστηρικτές του Βερολίνου θα ψέξουν τους Κύπριους, θα τους κουνήσουν το δάχτυλο και θα τους απειλήσουν με βάναυσα μέτρα. Όπως βεβαίως έκαναν και με τη δική μας χώρα. Πέρα από τα εκατέρωθεν πανηγύρια, οι μεν για το ΟΧΙ, και οι δεν για την αποφασιστικότητα της Γερμανίας στην εφαρμογή προγραμμάτων σκληρής λιτότητας, πρέπει όλοι να σταθούν σε μια ιδιαιτέρως ανησυχητική προοπτική: η κυπριακή περιπέτεια θα δυναμώσει ακόμη περισσότερο τους αντιευρωπαϊκούς ψιθύρους σε όλο το μήκος της ευρωπαϊκής επικράτειας. Ακόμα και στο Βερολίνο, όπου ήδη έκανε την εμφάνισή του ένα αντιευρωπαϊκό κόμμα.  

 Είναι κοινώς αποδεκτό ότι η ευρωζώνη, και μακροπρόθεσμα η Ε.Ε., δεν γίνεται να μακροημερεύσει με τις πολιτικές που ακολουθούνται. Κόντρα στην πιθανή διάλυση, την οποία πολλοί επιθυμούν για δεκάδες λόγους, πιο αναγκαία είναι η ισχυροποίηση της Ε.Ε σε μια κατεύθυνση αλληλεγγύης, να καταστεί η Ευρώπη των λαών και όχι η Ευρώπη των οικονομικών ελίτ. Η οικοδόμηση μιας άλλης Ευρώπης δεν μπορεί να χτιστεί πάνω σε ένα και μόνο ΟΧΙ. Η αρχική αντίδραση των Κυπρίων πρέπει να είναι η απαρχή για ν’ αναζητήσουν μεταξύ τους οι χώρες που πλήττονται από την κρίση κοινό βηματισμό και πορεία.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΤΙΔΗΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΓΝΩΣΗ

Ο ναζιστικός χαιρετισμός του ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ, Γιώργου Κατίδη, έχει δημιουργήσει αλγεινή εντύπωση τόσο στο ποδοσφαιρικό κοινό όσο και στο κοινωνικό – πολιτικό γίγνεσθαι. Ο ποδοσφαιριστής τιμωρήθηκε, όπως πρόσφατα είχε τιμωρηθεί και η Βούλα Παπαχρήστου. Σε τέτοιες περιπτώσεις όμως, η τιμωρία περνά σε δεύτερη μοίρα, παρόλο που αυτή του Κατίδη είναι υπερβολική. Το ανησυχητικό είναι ότι έχουν συμβεί στη χώρα μας, η οποία δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχει τραβήξει πολλά από το ναζισμό και το φασισμό, δυο παρόμοια περιστατικά μέσα σε διάστημα λίγων μηνών, ενώ ταυτόχρονα η Χρυσή Αυγή πλησιάζει διψήφια ποσοστά σε δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Και δεν είναι μόνο αυτό. Η Χρυσή Αυγή απλώνεται σε όλη την ελληνική κοινωνία, με αποκορύφωμα το πρόσφατο περιστατικό με την κατήχηση μικρών παιδιών. Αυτή η ασθένεια που έχει πλήξει την κοινωνία, όπως άλλες παρόμοιες, πρέπει να αντιμετωπίζεται πριν την έξαρσή της, μέσω της πρόληψης.

Ο ποδοσφαιριστής Κατίδης, είναι ένα μικρό παιδί 20 ετών. Πολλά παιδιά της ηλικίας του δεν έχουν διδαχθεί για τα δεινά που προκάλεσε ο ναζισμός τόσο στη χώρα μας όσο και παγκοσμίως. Η νέα γενιά της Ελλάδας, αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της οποίας είναι ο Κατίδης, είναι μια γενιά στην καλύτερη των περιπτώσεων ημιμαθής. Έχει ελλιπή γνώση ιστορικών γεγονότων και ενδιαφέρεται μόνο να παπαγαλίσει ότι αρκεί για τις πανελλήνιες εξετάσεις. Η ανάγνωση ενός εξωσχολικού βιβλίου αποτελεί αγγαρεία, ενώ οι επισκέψεις στα μουσεία μας είναι είδος προς εξαφάνιση. Το εκπαιδευτικό σύστημα στη μορφή που έχει, φέρει τεράστιες ευθύνες για αυτό το σκηνικό ημιμάθειας που έχει δημιουργηθεί. Και αν μαζί μ’ αυτά λάβουμε υπόψη την απέχθεια και την οργή των νέων ανθρώπων για το πολιτικό σύστημα, τότε διαμορφώνεται ένα έδαφος εξαιρετικά πρόσφορο για τη δράση της Χρυσής Αυγής.

Η εξοντωτική τιμωρία του αθλητή, θα τον οδηγήσει σχεδόν σίγουρα στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής και θα τον ηρωοποιήσει στα μάτια των υποστηρικτών της. Για να σταματήσει αυτή η αιμορραγία προς τα άκρα, δυο πράγματα πρέπει να γίνουν βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Πρώτον, το πολιτικό σύστημα πρέπει να προχωρήσει σε γενναία αυτοκάθαρση και να σταθεί ξανά δίπλα στους πολίτες. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι σε περιοχές όπου απουσίαζε εντελώς το κράτος από τα καθημερινά προβλήματα ασφάλειας των πολιτών, η Χρυσή Αυγή σάρωσε και συνεχίζει να ανεβαίνει με ραγδαίους ρυθμούς. Δευτερευόντως, τεράστιο ρόλο καλείται να παίξει η εκπαίδευση. Η κατάσταση στα ελληνικά σχολεία είναι ιδιαιτέρως ανησυχητική. Είμαστε η δεύτερη χώρα σε όλη την Ευρώπη σε περιστατικά σχολικής βίας και εκφοβισμού, και παρόλο που έχει συσταθεί το ‘Παρατηρητήριο για την πρόληψη της σχολικής βίας και του εκφοβισμού’, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές δεν έχουν ενημερωθεί από το Υπουργείο Παιδείας, δεν έχουν συμμετάσχει σε κάποιο επιμορφωτικό σεμινάριο και συνεχίζουν να παρακολουθούν τα περιστατικά σχολικής βίας αδυνατώντας να αντιδράσουν.

Εκτός αυτού, η νέα γενιά πρέπει να διδαχθεί στο σχολείο για το τι αντιπροσωπεύει ο ιδεολογικός χώρος που πρεσβεύει η Χρυσή Αυγή. Να μάθει για το ναζισμό, το φασισμό και για την ιστορική τους δράση και τότε να αποφασίσει αν τους εκφράζει το συγκεκριμένο κόμμα. Πολλοί συμπολίτες μας, με γνώμονα μόνο την απέχθειά τους στο υπάρχον πολιτικό σύστημα στρέφονται προς τη Χρυσή Αυγή, η οποία όπου βρεθεί και όπου σταθεί κατηγορεί τους πάντες και αυτοπροβάλλεται σαν ελληνική λύση ηθικής και εξιλέωσης. Αν γίνουν πράξη τα παραπάνω, αφενός το πολιτικό σύστημα θα αποκαταστήσει κάπως την εικόνα του στα μάτια του κόσμου, αφετέρου η νέα γενιά θα έχει τα απαραίτητα γνωστικά εφόδια για να κρίνει και να αποφασίσει για τις ιδεολογικές προτιμήσεις της. Η γνώση πρέπει να μεταλαμπαδευτεί στους νέους ανθρώπους, γιατί όπως είχε πει και ο Πλούταρχος, ‘Οι γνώσεις είναι για το πνεύμα ό,τι τα μάτια για το σώμα, δηλαδή, το φως της διάνοιας. Αντίθετα, η άγνοια και η αμάθεια είναι το σκοτάδι’.

ΕΠΙΟΡΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ

Όλο αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες μέρες στη χώρα με αφορμή τους επίορκους δημοσίους υπαλλήλους, είναι εντελώς κωμικοτραγικό και αναμφίβολα εκθέτει την κυβέρνηση. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, οι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι, ενώ αρχικά ανέρχονταν στις 7.000, η κυβέρνηση κάνει λόγο για περίπου 1.300 και εντοπίζονται σε όλο το φάσμα του δημοσίου τομέα. Το μεγαλύτερο ποσοστό υπάρχει στους ΟΤΑ, με τους υπαλλήλους της πολεοδομίας να κατέχουν την μερίδα του λέοντος, ενώ εξίσου μεγάλος είναι ο αριθμός όσων εργάζονται σε υπουργεία αλλά και σε νοσοκομεία. Στη λίστα αναλυτικά βρίσκονται 62 γιατροί, 56 δάσκαλοι και καθηγητές, 128 εφοριακοί, 619 δημοτικοί υπάλληλοι και 72 νοσηλευτές. Την περιβόητη λίστα με τους επίορκους παρέδωσαν οι υπηρεσίες του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης εδώ και περίπου δύο εβδομάδες και σε αυτή περιλαμβάνονται 2.200 ποινικές διώξεις για σοβαρά αδικήματα που κατηγορούνται ότι διέπραξαν 1.301 υπάλληλοι από το 2007 μέχρι και το 2012. Σε μια ευνομούμενη, φυσιολογική χώρα, αυτοί οι υπάλληλοι θα βρίσκονταν ήδη στο σπίτι τους χωρίς πολλά – πολλά. Στην Ελλάδα όμως, η οποία είναι η χώρα – επιτομή του παραλόγου, αντί να τιμωρούνται, κάποιοι επιβραβεύονται κιόλας. Πιο συγκεκριμένα, επίορκοι υπάλληλοι του ΕΟΤ, οι οποίοι αν και είναι κατηγορούμενοι για αδικήματα κακουργηματικού και πλημμεληματικού χαρακτήρα, όχι απλώς καταφέρνουν να ανελιχθούν σε καλύτερες θέσεις, αλλά κάποιοι εξ αυτών συχνά εξασφαλίζουν θέσεις εργασίας στην Ευρώπη με μηνιαίο εισόδημα που ξεπερνά το ποσό των 10.000 ευρώ! Και έχουμε φτάσει στο σημείο η Τρόικα να απαιτεί την απόλυση αυτών των ανθρώπων από το δημόσιο, ενώ θα έπρεπε η ελληνική κυβέρνηση να έχει προχωρήσει χωρίς δεύτερη συζήτηση σε αυτή την κίνηση πολύ πιο πριν. Τα αδικήματα όλων αυτών των ανθρώπων δεν είναι ίδιας βαρύτητας, ωστόσο όλα αφορούν βαριά πειθαρχικά παραπτώματα, τα οποία, αν τα έκαναν εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι είναι αιωνίως οι αδικημένοι, θα είχαν φύγει χωρίς αποζημίωση την επομένη το πρωί. Οι υποθέσεις αυτών των υπαλλήλων σέρνονται μεταξύ πειθαρχικών συμβουλίων και ποινικών δικαστηρίων εδώ και χρόνια που σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να φτάνουν έως και τα 10, όσος και ο χρόνος εξάντλησης όλων των βαθμών της Δικαιοσύνης. Κατά τη διάρκεια όμως αυτού του διαστήματος, οι υπάλληλοι αυτοί εργάζονται κανονικά και πληρώνονται επίσης κανονικά. Οι επίορκοι υπάλληλοι θα έπρεπε να ‘παυθούν’ μέχρι να τελεσιδηκήσει η όποια δικαστική απόφαση, και αν τυχόν δικαιωθούν να πάρουν αναδρομικά όσα χρήματα έχασαν στο διάστημα αυτό και να γυρίσουν στην οργανική τους θέση. Η παραμονή όμως στη θέση τους, είναι ένα γεγονός εντελώς προσβλητικό προς το 1,5 εκατομμύριο των ανέργων συμπολιτών μας. Και είναι ακόμα πιο προσβλητικό η κυβέρνηση να κρύβετε πίσω από την ακαμψία και την ατολμία της και να κατηγορεί την ‘κακή’ Τρόικα που ζητάει την απόλυση αυτών των ανθρώπων. Όταν όμως είναι η ίδια όμηρος όλων αυτών των υπαλλήλων, τι θα μπορούσε να κάνει;; Η εκάστοτε κυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα δεν ήταν άλλωστε οι υπεύθυνοι για χιλιάδες μη αξιοκρατικούς διορισμούς; Τα κόμματα δεν είναι υπεύθυνα για το πέπλο ατιμωρησίας που απλώνεται σε όλο το εύρος του δημοσίου τομέα; Με λίγα λόγια, τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ, αν θέλουν να ισχυροποιηθούν κάπως στα μάτια του εκλογικού σώματος αλλά και αν επιθυμούν να επιτελέσουν τις κυβερνητικές τους υποχρεώσεις, θα πρέπει να ‘σκοτώσουν’ τις αντιλήψεις που τα ίδια εξέθρεψαν τόσα χρόνια. Αν δεν το κάνουν, εκτός από τους υπαλλήλους θα είναι επίορκα και τα ίδια.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ Η' ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ?- Άρθρο του Θεοδόση Κοριτσίδη-

Τα τελευταία στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας από τις επίσημες αρχές της χώρας για το ποσοστό συνολικής ανεργίας (27% ) και της ανεργίας σε νέους κάτω των 25 ετών (60%), είναι καθρέφτης και περιγράφουν στο 100% την κατάσταση της κοινωνίας αυτή την στιγμή. Η κυβέρνηση βρίσκεται για άλλη μία φορά με την πλάτη στον τοίχο, χωρίς να μπο-ρεί να έρθει σε σύγκρουση με τα συνδικάτα και εκείνους που τόσα χρόνια στην ουσία πολεμούν με μόνο γνώμονα τα δικά τους συμφέροντα. Χωρίς να μπορεί να συλλέξει τους φόρους, αφού είναι λογικό να μην μπορεί ο κόσμος να αντεπεξέλθει –όχι γιατί δεν θέλει - , χωρίς να μπορεί να πιάσει εκείνους που φοροδιαφεύγουν – γιατί άλλο φοροφυγάς και άλλο φοροοφειλέτης – με αποτέλεσμα όλοι οι οικονομικοί στόχοι του έτους να πηγαίνουν πίσω και η Τρόικα να ζητά «αίμα» κυρίως με φόρους και απολύσεις. Κάθε χρόνο της κρίσης, αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς ο αριθμός των ανθρώπων – κυρίως νέων μέχρι 35 ετών – που εγκαταλείπουν την χώρα για να γίνουν μετανάστες αναζητώντας μια δουλεία και μια αξιοπρεπή ζωή στο εξωτερικό. Ακόμα και εκείνοι που έχουν μια «καλή» δουλεία βλέποντας την υπερφορολόγηση, το κόστος ζωής στα ύψη, την αγοραστική τους δύναμη να μειώνεται γνωρίζοντας ότι κάθε μήνα ο μισθός τους μπορεί να είναι διαφορετικός -με τις αλλαγές σε φόρους, χαράτσια, και το κάθε παράλογο αίτημα της κυβέρνησης για χρήματα – τους δημιουργείται η ανάγκη για την εύρεση μιας καλύτερης προοπτικής. Ο πόλεμος που μας γίνεται πέρα από οικονομικός είναι κυρίως ψυχολογικός. Με τον βομβαρδισμό μας από εφημερίδες, κανάλια, πολιτικούς με το τι μπορεί να συμβεί, σκεφτόμαστε ότι δεν πρέπει να χάσουμε και αυτά που έχουμε και δεν κάνουμε τίποτα. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι τελικά δεν έχουμε κάτι δικό μας και σιγά - σιγά μας τα παίρνουν όλα. Εδώ λοιπόν είναι που μπαίνει το ερώτημα: Μετανάστευση ή Επανάσταση? Ο ένας δρόμος είναι η μετανάστευση. Να πάμε σε άλλες χώρες βρίσκοντας μία δουλειά και κάνοντας μία αξιοπρεπή ζωή, έχοντας υγεία, παιδεία και όλες τις υπηρεσίες που θα έπρεπε ένα κανονικό κράτος να παρέχει στον πολίτη. Ειδικότερα, όταν βλέπει όλος ο κόσμος ότι δεν αλλάζει κάτι προς το καλύτερο και του έχουν αφαιρέσει το δικαίωμα της ελπίδας, «τρελαίνεται». Από την άλλη βέβαια υπάρχει η επιλογή της επανάστασης. Λέγοντας επανάσταση βέβαια δεν εννοώ τη βία, αλλά το να καταλάβουμε ότι τελικά δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε. Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι πέρα από τις όποιες διαφορές μας έχουμε ένα τεράστιο κοινό σημείο: είμαστε όλοι ΕΛΛΗΝΕΣ. Αυτός ο λόγος πρέπει να είναι ο κινητήριος μοχλός για να αντιδράσουμε. Όλοι οι νόμοι αλλάζουν για να νομιμοποιούν το άδικο, το τρελό, με αποτέλεσμα καθετί που κάνουμε να είναι παράνομο. Πρέπει να αλλάξουμε μυαλά και στάση ζωής, αντιλαμβανόμενοι τον βιασμό της ζωής μας. Φοβούμενοι ότι θα χάσουμε αυτά που έχουμε, φοβόμαστε να κάνουμε κάτι και να αλλάξουμε τη ζωή μας, φοβόμαστε να αντιδράσουμε, φοβόμαστε να έρθουμε σε σύγκρουση με το σύστημα. Στην ουσία όμως τα χάνουμε όλα, και πέρα από τα υλικά αγαθά, χάνουμε κυρίως την αξιοπρέπεια μας, την ελευθερία μας, τη ΖΩΗ μας. Το πολιτικό σύστημα είναι σαπισμένο και τα υπάρχοντα κόμματα είναι ανίκανα να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, έστω και αν προσωρινά ο κόσμος βρίσκει αποκούμπι σε κάποιο από αυτά. Πρέπει λοιπόν να σταματήσουμε την χωρίς νόημα κουβέντα και τον τσακωμό για το ποιος φταίει – αυτό δεν σημαίνει συγχωροχάρτι για κανέναν και τίποτα – και να είμαστε ενωμένοι για το καλό όλων μας. Να κάνουμε πραγματικούς αγώνες και όχι για τα «μάτια του κόσμου» και να ανοίξουμε τα μάτια και τα μυαλά μας. Είμαστε όμως έτοιμοι για κάτι τέτοιο; Είμαστε έτοιμοι, αν χρειαστεί, να θυσιάσουμε πράγματα – κυρίως υλικά αγαθά - για την ουσιαστική ζωή μας; Έχουμε τα κότσια να πούμε δεν θέλουμε άλλα χρήματα από την Τρόικα και ας πτωχεύσουμε; Να περάσουμε 5 χρόνια πολύ δύσκολα αλλά να ξέρουμε ότι μετά πραγματικά θα είμαστε εντάξει; Και φυσικά με άλλους ανθρώπους να μας κυβερνάνε… Δυστυχώς η προσωπική μου άποψη είναι πως όχι. Το μόνο που εύχομαι είναι τα ί-δια τα γεγονότα να μας φέρουν σε ένα σημείο που θα γίνουμε έτοιμοι και να είμαστε όλοι μαζί για κάτι που πραγματικά θα αλλάξει τα πράγματα. Θα μπορούσα να πω πολλά πράγματα για το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε αλλά φοβάμαι ότι, αν τα πω, ο «Μεγάλος Αδερφός» θα με περάσει για μέλος Πυρήνων της Φωτιάς…

ΤΙ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ Η ΙΤΑΛΙΑ

Στις πρόσφατες εκλογές της Ιταλίας, ο συνασπισμός της Κεντροαριστεράς αναδείχθηκε νικητής, συγκεντρώνοντας 110.000 περισσότερες ψήφους από τον παραδοσιακό του αντίπαλο. Πιο συγκεκριμένα, ο κεντρο-αριστερός συνασπισμός του Μπερσάνι κέρδισε με μικρή διαφορά τις εκλογές στην κάτω βουλή, συγκεντρώνοντας το 29,54% των ψήφων έναντι του 29,18% που έλαβε ο κεντρο- δεξιός συνασπισμός του Μπερλουσκόνι. Βάσει της εκλογικής νομοθεσίας, ο νικητής των περισσότερων ψήφων κερδίζει 340 από τις 630 έδρες της Κάτω Βουλής, ενώ οι ηττημένοι μοιράζονται τις υπόλοιπες έδρες. Η συμμετοχή ήταν η χαμηλότερη στην ιστορία της Ιταλίας, στο 75%, αλλά ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη και από την αποχή προκάλεσε το ποσοστό που συγκέντρωσε το κόμμα Five-Star Movement του Γκρίλο, ένα αντί-συστημικό, λαϊκιστικό κόμμα που δημιουργήθηκε μόλις πριν από τρία χρόνια, και έλαβε το 25,5% των ψήφων. Τέλος, ο συνασπισμός του απερχόμενου πρωθυπουργού Μάριο Μόντι, που είχε τη στήριξη επιχειρηματικών και ευρωπαϊκών κύκλων, έλαβε μόλις το 10,56% των ψήφων. Ο εκλογικός καταποντισμός του τεχνοκράτη Μόντι, δείχνει ξεκάθαρα ότι οι Ιταλοί ψηφοφόροι απέρριψαν το μοντέλο λιτότητας που κυριαρχεί στη γερμανοκρατούμενη Ευρώπη. Καταψήφισαν τον εκλεκτό του Βερολίνου και των Βρυξελλών και θέλησαν να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην ασκούμενη πολιτική. Οι ψηφοφόροι στην Ιταλία είπαν όχι σε μια αντίληψη ανάπτυξης της ΕΕ ως τιμωρού και πειθάρχησης των λαών της Ευρώπης. Διαχρονικά οι Ιταλοί είναι υπέρμαχοι της ενοποίησης, και με το αποτέλεσμα των εκλογών έδειξαν με τον πλέον τρανταχτό τρόπο ότι δεν επιθυμούν μια Γερμανική Ευρώπη, αλλά θέλουν μια διέξοδο που θα βάζει πάνω απ’ όλα την αλληλεγγύη, τις πολιτικές προς το λαϊκό συμφέρον και την αναγέννηση του ευρωπαϊκού οράματος, κόντρα στις αγορές, στους τεχνοκράτες και στους κερδοσκόπους. Το υψηλό ποσοστό που συγκέντρωσε τόσο ο Μπερλουσκόνι, όσο και ο κωμικός ηθοποιός Γκρίλο, δείχνει τη σύγχυση που επικρατεί στο μυαλό των Ιταλών ψηφοφόρων. Αφενός, από τα ποσοστά τους φαίνεται η γενικότερη απαξίωση του κοινοβουλευτικού ιταλικού πολιτικού κόσμου, ο οποίος σύσσωμος στηρίζει την αντιλαϊκή πολιτική. Αφετέρου, με τις πρόσφατες πατριωτικές τοποθετήσεις του Μπερλουσκόνι, στην Ιταλία αυξάνουν τόσο ο αρνητικός εθνικισμός, όσο και ένας δημιουργικός πατριωτισμός, ο οποίος αυτομάτως φαίνεται πως σβήνει το φαιδρό παρελθόν του Μπερλουσκόνι. Το αποτέλεσμα των εκλογών είναι επίσης, ένα ηχηρό χαστούκι για την ριζοσπαστική Αριστερά. Οι Ιταλοί με την ψήφο τους είπαν ότι δεν μπορούν πλέον να αντέξουν πολιτικές λιτότητας, που τους βυθίζουν καθημερινά όλο και περισσότερο. Έστειλαν ένα μήνυμα τόσο στις λοιπές δοκιμαζόμενες χώρες όσο και στην Ευρώπη συνολικά. Με την εκτόξευση του Γκρίλο έδειξαν την περιφρόνησή τους στο καθεστωτικό σύστημα. Έδειξαν όμως παράλληλα ότι περιμένουν να εκφραστούν από κάποιον που θα τους πει την αλήθεια και θα παλέψει για μια άλλη πολιτική από αυτή που εφαρμόζεται στην Ιταλία και στον υπόλοιπο Νότο. Ο κόσμος πανευρωπαϊκά δεν ξύπνησε ένα πρωινό και αποφάσισε να στραφεί σε αντι – συστημικές επιλογές. Κάθε μια επιλογή συναρτάται και εξηγείται από τις ασκούμενες πολιτικές λιτότητας. Αυτό ακόμα δεν έχει γίνει αντιληπτό από την ευρωπαϊκή ηγεσία και τους υποστηρικτές της. Οι ευρωπαίοι πολίτες θέλουν κάτι διαφορετικό, μια εναλλακτική πολιτική. Μόνο με ευρωπαϊκές συμμαχίες μπορεί να αλλάξει κάτι τόσο για το μέλλον της ενοποίησης όσο και των ευρωπαίων πολιτών.

ΤΟ ΝΤΟΜΙΝΟ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ

Όλοι συμφωνούμε ότι άρρηκτα συνδεδεμένη με την οικονομική ύφεση που περνάμε είναι η κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας. Έχουμε επαναλάβει πολλές φορές ότι όσο συνεχίζεται η πολιτική της μείωσης μισθών, των απολύσεων και της υπερφορολόγησης, τόσο θα βουλιάζουμε ως χώρα στην ύφεση. Πρόσφατα οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί εξήγγειλαν ότι θα πολεμήσουν την ανεργία με μια δέσμη μέτρων. Στην Ελλάδα των τελευταίων χρόνων, ο πόλεμος στην ανεργία θυμίζει την πάταξη της φοροδιαφυγής και τα μέτρα για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας και την ανάπτυξη. Και οι τρεις αυτοί πυλώνες δεν έχουν αποδώσει τα αναμενόμενα και η κρίση στη χώρα μας παρατείνεται και είναι πιθανό να χειροτερέψει η κατάσταση τους επόμενους μήνες. Δεν χρειάζεται κανείς να ανατρέξει στην πρόσφατη παραδοχή του «λάθους» εκ μέρους του ΔΝΤ. Αρκεί πολύ απλά να σταθεί στις προβλέψεις για την εξέλιξη της ανεργίας που κατεγράφη επίσημα στο 27% τον περασμένο Νοέμβριο και, όπως προβλέπουν σήμερα η Στατιστική Αρχή, ο ΟΑΕΔ, το ΚΕΠΕ και το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, ως τον Μάιο θα έχει αγγίξει το 30%! Και να σκεφτεί κανείς ότι το μνημόνιο υπολόγιζε την ανεργία για το 2013 περίπου στο 23%. Η ανεργία εκτός από το προφανές πρόβλημα διαβίωσης που δημιουργεί στους απεγνωσμένους συμπολίτες μας, έχει και πολλές παράπλευρες επιπτώσεις εξίσου σοβαρές: ένας άνεργος δεν πρόκειται να καταναλώσει κάτι περισσότερο από τα απολύτως απαραίτητα, δεν θα έχει τη δυνατότητα να αποπληρώσει φόρους, χρέη σε εφορίες, ΔΕΚΟ, ασφαλιστικά ταμεία και εν τέλει δεν θα δύναται να είναι συνεπής απέναντι στις υποχρεώσεις του. Αυτό δημιουργεί ένα ντόμινο επιπτώσεων που συμπαρασύρει όλες τις προβλέψεις και τις ψευδαισθήσεις που τρέφει το οικονομικό επιτελείο, οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί και οι τρόικα. Η στρεβλή αντιμετώπιση της ανεργίας μέχρι σήμερα περιελάμβανε γιγάντωση του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Παλαιότερα ήταν τα stage, τώρα είναι οι προσλήψεις μέσω ΜΚΟ. Και στο μεγαλύτερο ποσοστό, αυτές οι ευκαιριακές προσλήψεις ήταν για την τακτοποίηση γνωστών, συγγενών και φίλων. Στην Ελλάδα που έχει αλλάξει , και πολλοί ακόμα να το καταλάβουν, τέτοιες λογικές πρέπει να πάψουν να υπάρχουν. Και τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί με αξιώσεις την πρωτιά στις εκλογές, όποτε αυτές διεξαχθούν, και έχει προτείνει τη δημιουργία 100.000 νέων θέσεων εργασίας στο δημόσιο τομέα, εύλογα θα σκεφτεί ο καθένας ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας δεν έχει αντιληφθεί ούτε το πώς φτάσαμε ως εδώ ούτε θέλει να κάνει τις απαραίτητες ρήξεις για να ξεφύγουμε από τον πάτο. Η Ελλάδα έπαψε προ πολλού να είναι χώρα παραγωγής και μετατράπηκε σε χώρα παροχής υπηρεσιών. Η διαρκής κοινωνική κινητικότητα, η ισχυροποίηση της μεσαίας τάξης και η αστικοποίηση μαράζωσε πλήρως την περιφέρεια. Εργοστάσια και βιομηχανίες έκλεισαν μιας και όλοι έβλεπαν το μέλλον τους μπροστά σε ένα γραφείο. Και σταδιακά η εργασία έδωσε τη θέση της στην απασχόληση. Ως χώρα έχουμε τρεις δυνατούς πυλώνες που θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε: γεωργία – κτηνοτροφία, τουρισμό και ναυτιλία. Με μακρόπνοη λογική όμως και όχι ευκαιριακά. Εκεί πρέπει να γίνουν οι απαιτούμενες επενδύσεις και να δοθούν φορολογικά και άλλα κίνητρα. Στο σημείο αυτό θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμη και η αλλαγή πολιτικής στον ΟΑΕΔ. Θα μπορούσε αντί για τα επιδόματα ανεργίας, να καλύπτει για ένα διάστημα εξ’ ολοκλήρου τις ασφαλιστικές εισφορές εργοδότη και ασφαλισμένου. Ακόμα, δεν θα πρέπει στην Ελλάδα να δαιμονοποιούμε το προγράμματα σύμπραξης δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Με μια τέτοια δέσμη μέτρων θα είχαμε πραγματική μείωση της ανεργίας, τόνωση της κατανάλωσης και επενδύσεις. Δεν είναι δύσκολο να το αντιληφθεί η κυβέρνηση και οι εταίροι. Διάθεση για ρήξεις θέλει και αποφασιστικότητα. Η οποία απ’ ότι φαίνεται προς το παρόν δεν υπάρχει και για τον λόγο αυτό δεν υπάρχει αισιοδοξία για το παρόν και το μέλλον.

ΠΟΛΕΜΗΣΤΕ ΤΗ ΦΤΩΧΙΑ, ΟΧΙ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ

Εκτός από την Ευρώπη, η οικονομική ύφεση συνεχίζεται αμείωτη και στις ΗΠΑ, από τις οποίες δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ξεκίνησε με τα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού ρίσκου. Το καλοκαίρι του 2009, πολλοί πίστεψαν ότι οι ΗΠΑ ξεπέρασαν την κρίση, όμως η αλήθεια είναι ότι τότε απλώς περισώθηκαν τα επιχειρηματικά κέρδη και τα μπόνους των διευθυντικών στελεχών. Η ραχοκοκαλιά της Αμερικής, η μεσαία τάξη, δεν έπαψε να ανησυχεί για το μέλλον της, και φτάσαμε φέτος να είναι ορατός ο ‘δημοσιονομικός γκρεμός’, όπου αυτομάτως θα γίνονταν μειώσεις σε δαπάνες και στην πρόνοια. Ο Ομπάμα για να αντιμετωπίσει τον εκ νέου οικονομικό εκτροχιασμό είχε δυο επιλογές: ή να ακολουθήσει το γερμανικό παράδειγμα λιτότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ή να στραφεί σε πραγματικές πολιτικές για την τόνωση της ανάπτυξης και ενίσχυσης της εργασίας. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, διάλεξε τον δεύτερο δρόμο, καθώς δεσμεύτηκε πρόσφατα για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και για αύξηση του κατώτατου μισθού. Θετική εντύπωση έκανε η τοποθέτηση του Ομπάμα για το ρόλο του κράτους: Ενώ στην Ευρώπη βλέπουμε ότι συνεχώς συρρικνώνεται, στην Αμερική, στην πλέον φιλελεύθερη χώρα, ο Ομπάμα πιστεύει ότι το κράτος πρέπει να μεριμνεί για πολλούς και όχι για λίγους προνομιούχους. Με άλλα λόγια, αρκετά χρόνια μετά τη δήλωση Κλίντον ότι ‘το μεγάλο κράτος τελείωσε’, ο Ομπάμα δείχνει να έχει τη θέληση να χτίσει εξαρχής το κοινωνικό κράτος των ΗΠΑ προς όφελος της πολυπληθέστατης μεσαίας τάξης που δοκιμάζεται καθημερινά και στην Αμερική. Εκτός αυτού, ο Ομπάμα ανακοίνωσε ότι θα επιβληθεί μεγαλύτερη φορολογία στους πλουσίους, ούτως ώστε να μην χρειαστεί η μεσαία τάξη να δει για άλλη μια φορά το εισόδημά της να μειώνεται. Αν μη τι άλλο, πρόκειται για πολιτικές προτάσεις ασυνήθιστες για την άκρως νεοφιλελεύθερη Αμερική, και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ήδη έχουν κατακεραυνώσει τον πλανητάρχη οι Ρεπουμπλικάνοι, οι οποίοι επιθυμούν φοροαπαλλαγές για τους πλουσίους, μείωση του ρόλου του κράτους και λιτότητα στους μισθούς των εργαζομένων. Αυτά που συμβαίνουν στην Αμερική, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με όσα διαδραματίζονται στην Ευρώπη, και ειδικά στη χώρα μας. Η θέση της Μέρκελ για λιτότητα, περικοπές και απολύσεις, έχει ριζώσει για τα καλά σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, και πλασάρεται στον κόσμο ως το μόνο φάρμακο για να ξεπεραστεί η ύφεση. Όλοι βεβαίως γνωρίζουν το ακριβώς αντίθετο: η λιτότητα θα βυθίσει τους ευρωπαίους πολίτες ακόμα περισσότερο στον πάτο της ύφεσης. Το παράδειγμα του Ομπάμα, πρέπει να εφαρμοστεί και στην Ευρώπη. Άλλη λύση δεν υπάρχει για να φτιάξουν τα πράγματα. Το ερώτημα όμως είναι αν πραγματικά οι ηγεσίες στην Ευρώπη θέλουν ν’ αλλάξουν τα πράγματα προς όφελος των μη προνομιούχων, των ανέργων και της μεσαίας τάξης. Οι ως τώρα πολιτικές επιλογές τόσο της ελληνικής κυβέρνησης, όσο και των εταίρων, δείχνουν δυστυχώς το ακριβώς αντίθετο. Αντί να υιοθετήσουν μέτρα για όλους αυτούς που υποφέρουν από την κρίση, τους βάζουν το μαχαίρι πιο βαθιά στο λαιμό. Στη χώρα μας έχουν καταργηθεί συλλογικές συμβάσεις, έχουν μειωθεί κατά πολύ οι μισθοί και το κοινωνικό κράτος έχει κατακρεουργηθεί. Και συνεχίζεται ακόμα η καραμέλα της ανάπτυξης χωρίς να έχουμε ως τώρα χειροπιαστά αποτελέσματα, ενώ την ίδια ώρα ο κ. Μέργος δηλώνει ότι είναι αρκετά υψηλός ο κατώτατος μισθός και πρέπει να τον περικόψει η κυβέρνηση. Ας κοιτάξει όμως λίγο η κυβέρνηση τι γίνεται στις ΗΠΑ, στη μέκκα του νεοφιλελευθερισμού. Οι χώρες της ευρωζώνης, και δη η Ελλάδα, χρειάζονται πολιτικές παρόμοιες για να ξεπεραστεί η κρίση. Νέες θέσεις εργασίας και αύξηση του κατώτατου μισθού θα έπρεπε να είναι στην κορυφή της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Σαμαρά. Θα έπρεπε η τρικομματική κυβέρνηση, και περισσότερο το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, να επιβάλλουν στην ατζέντα την ανάγκη επαναοριοθέτησης του ρόλου του κοινωνικού κράτους. Όχι εκείνου του κράτους που δίνει παράνομα επιδόματα και μαϊμού συντάξεις. Αλλά εκείνου που θα σκύψει στα προβλήματα των μη προνομιούχων και θα τους προσφέρει μια ανακούφιση μέχρι να σταθούν ξανά στα πόδια τους. Δεν πρέπει να ξεχνάει η κυβέρνηση, ότι ο εχθρός που πρέπει να πολεμήσει είναι η φτώχια, και όχι οι φτωχοί.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ

Στην Ελλάδα πλέον, με αφορμή την κρίση σε όλα τα επίπεδα, ζούμε την απόλυτη εκδοχή του παραλόγου. Πριν από λίγες μέρες συνελήφθησαν οι νέοι, που φαίνονται να εμπλέκονται σε τρομοκρατική οργάνωση, για την ληστεία στην Κοζάνη και το γεγονός αυτό πυροδότησε μια ακόμη μάχη των άκρων. Οι μεν υποστήριζαν με πάθος ότι αυτοί οι νέοι είναι επαναστάτες, δρουν κόντρα στο σύστημα και το κατεστημένο και λίγο πολύ τους παρουσίασαν σαν θύματα του συστήματος και ήρωες ταυτόχρονα. Οι δε, δικαιολόγησαν τους αστυνομικούς για τον φερόμενο ξυλοδαρμό των παιδιών και χάρηκαν για την ακραία επιβολή της τάξης. Με άλλα λόγια, στην Ελλάδα του σήμερα έχει χαθεί παντελώς το μέτρο, απουσιάζει η λογική και η ιδεολογική πολιτική των άκρων και του παραλόγου κυριαρχεί. Στην Ελλάδα του σήμερα, η πολιτική και κοινωνική κρίση είναι πιο σοβαρή από την οικονομική, διότι η τελευταία κάποια στιγμή θα ξεπεραστεί. Είναι γεγονός ότι ως κοινωνία μεγαλώσαμε στρεβλά: Η πολιτική ελίτ έχει πάψει να εμπνέει, το κράτος δικαίου έχει κατακρεουργηθεί, και γενικότερα η ισονομία, η αξιοκρατία και η δικαιοσύνη είναι έννοιες που δεν εφαρμόζονται. Αυτά έχουν ως αποτέλεσμα τη δυσαρέσκεια και την οργή των πολιτών. Όλα ως εδώ είναι αντιληπτά και κατανοητά. Αυτό όμως που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με τίποτα, είναι η ανεξέλεγκτη νέας μορφής τρομοκρατία που αναπτύσσεται ραγδαία δίπλα μας. Οι συλληφθέντες δήλωσαν ότι δεν αναγνωρίζουν καμία αρχή και ότι είναι πολιτικοί κρατούμενοι. Με τα λεγόμενά τους, δικαιολόγησαν τη χρήση βίας. Δεν είναι όμως μόνο τα παιδιά αυτά που νιώθουν οργή για το σύστημα που κυριαρχεί. Υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες παιδιά, το σύγχρονο μορφωμένο και άνεργο προλεταριάτο, που μεγαλώνουν στην ίδια κοινωνία, έχουν τα ίδια ερεθίσματα, τους ίδιους προβληματισμούς και ανησυχίες, έχουν τα ίδια όνειρα, βιώνουν καθημερινά τις αδικίες του ίδιου σάπιου συστήματος, όμως έχουν μια τεράστια διαφορά με τους συλληφθέντες της Κοζάνης: δεν βρίσκουν αποκούμπι στη βία με πρόσχημα την ανάγκη ανατροπής ενός κατά τα άλλα υπαρκτού και σάπιου κατεστημένου. Για τη λάθος πορεία αυτών των παιδιών, οι ευθύνες βαραίνουν την οικογένειά τους. Η οικογένεια είναι υπεύθυνη για την κύρια διαπαιδαγώγηση των τέκτων της. Παιδιά καταξιωμένων και ευκατάστατων ανθρώπων, απόφοιτοι των καλύτερων ιδιωτικών σχολείων, παιδιά που ουσιαστικά δεν αντιμετώπισαν δυσκολίες στην έως τώρα πορεία της ζωής τους, φτάνουν να αναζητούν την ‘κοινωνική επανάσταση’ μέσω της καταστροφής, της βίας και της παρανομίας. Και όλα πάντα γίνονται στο όνομα του σάπιου και άδικου συστήματος. Εύκολη καραμέλα μεν, άκρως επικίνδυνη δε. Και στο σημείο αυτό είναι που το παράλογο ντύνεται με το μανδύα του λογικού σε αυτή τη χώρα: Έχουμε φτάσει σε τέτοια κατάσταση όπου θεωρούμε εντελώς φυσιολογικό να σκοτώνει ο καθένας τον διπλανό του, να καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του ο χούλιγκαν και να τρομοκρατεί ο ‘αγανακτισμένος’, επειδή με τον τρόπο αυτό αντιστέκονται κατά του σαθρού συστήματος. Όμως δεν πρέπει σε καμία περίπτωση η κάθε αναρχική ή εγκληματική συμπεριφορά να ηρωοποιείτε ή ακόμα χειρότερα να εκλαμβάνεται ως επαναστατική πράξη. Στόχος του κοινωνικού συνόλου, θα πρέπει να είναι ο διαρκής αγώνας, στα πλαίσια της νομιμότητας, ώστε να βελτιωθεί η καθημερινότητά μας και ν’ αλλάξουν όλες οι στρεβλώσεις του άδικου κράτους. Αυτό απαιτεί συλλογική δράση, διαφορετικές επιλογές και αλλαγή του τρόπου σκέψης μας. Μπορεί να φαίνονται απλά αυτά τα βήματα, όμως η αλήθεια είναι ότι χρειάζεται η προσωπική εσωτερική επανάσταση του καθενός και αυτό θέλει και χρόνο και θυσίες. Μόνο με τον τρόπο αυτό μπορούμε ως χώρα να υπερβούμε την πολυεπίπεδη κρίση που βιώνουμε. Κάθε άλλη ‘επαναστατική’ , τρομοκρατική δράση, θα μας βυθίσει ακόμα περισσότερο και γι’ αυτό θα είμαστε μόνο εμείς υπεύθυνοι και κανένας κακός εταίρος.

Πραγματική επιθυμία για αλλαγή της χώρας ή απλά πυροτεχνήματα?- Άρθρο του Θεοδόση Κοριτσίδη-

Τις τελευταίες μέρες στην χώρα έχει επίσημα κηρυχτεί ένας «πόλεμος» μετά τη δεύτερη συνεχόμενη επιστράτευση. Μετά τους εργαζομένους στα ΜΜΜ ήρθε και η απόφαση για την επιστράτευση των εργαζομένων στο εμπορικό ναυτικό. Η κυβέρνηση δείχνει να θέλει να τα βάλει με τα συνδικάτα και τα συμφέροντα που αυτά προστατεύουν. Το μέγα ζήτημα είναι ότι ήταν οι ίδιοι άνθρωποι τα τελευταία 40 χρόνια που έφτιαξαν αυτά τα συνδικάτα, αυτές τις συντεχνίες και τους έκαναν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Προσωπικά εμένα με βρίσκει σύμφωνο αυτή η πράξη της κυβέρνησης με τη διαφορά όμως ότι πρέπει να το εφαρμόσει σε όλους. Η Ελλάδα βρίσκεται σε εμφύλιο, αλληλοκατηγορούμενων κοινωνικών ομάδων -άλλοτε δικαίως και άλλοτε αδίκως – με αποτέλεσμα να χάνουμε τον στόχο και να βλέπουμε μόνο το δέντρο και όχι το δάσος. Πρέπει η κυβέρνηση να περάσει νόμο που να εντάσσει τους υπαλλήλους της βουλής στο ενιαίο μισθολόγιο. Να δείξει δηλαδή ότι τα τελευταία δικά της παιδιά παύουν να είναι στο απυρόβλητο. Και αν τύχει και ξανακλείσουν τις πόρτες και δεν τους αφήνουν να φύγουν να καλέσουν τις αστυνομικές δυνάμεις και να τους συλλάβουν γιατί η βουλή δεν είναι κανενός τσιφλίκι. Δεν μπορεί το 20% του πληθυσμού να πληρώνει το υπόλοιπο 80%. Ο κόσμος είναι ο τελευταίος που φταίει γιατί παίρνει ένα ποσό πολύ μεγάλο ως μισθό ή σύνταξη, γιατί τους τα έδωσαν τα κόμματα – και δεν εννοώ μόνο αυτά που άσκησαν εξουσία, αλλά και τα «μικρά» - αλλά φταίει που δεν καταλαβαίνει σε τι κατάσταση βρίσκεται η χώρα και ότι αν δεν κάνουμε κάτι δραστικό θα πτωχεύσουμε και επίσημα – γιατί στην ουσία έχει γίνει -.Δεν μπορεί το 2013 ο οδηγός του μετρό να λαμβάνει 1800 ευρώ και ο πιλότος της πολεμικής αεροπορίας να παίρνει βασικό μισθό τα 900 ευρώ. Αμέσως δημιουργείτε αίσθημα αδικίας και ορθώς. Από την άλλη μεριά συνεχίζονται οι σπατάλες με το να αγοράζει η βουλή καινούριους φορητούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές για τους βουλευτές. Δεν μπορεί το ταχυδρομικό ταμιευτήριο μετά την θύελλα αντιδράσεων για την πώληση του να βγάζει κονδύλι 243.000 ευρώ για την αγορά πόλο καλοκαιρινών T-Shirt. Η χώρα δεν έχει ξεφύγει σε καμία περίπτωση από την πιθανότητα πτώχευσης και πρέπει να κάνουμε κάτι όλοι μαζί. Τα κρούσματα βίας γίνονται πλέον καθημερινή ρουτίνα. Ο κόσμος ψάχνοντας κάτι να του δώσει ελπίδα στρέφεται σε επικίνδυνους ανθρώπους και οργανώσεις που όταν καταλάβει τι πραγματικά τους προσφέρουν θα είναι πολύ αργά. Γίνεται πολύς λόγος για τους 4 νέους που προσπάθησαν να ληστέψουν μια τράπεζα και φέρονται να είναι μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης. Τα αίτια για τις πράξεις τους αυτές μπορεί να είναι πολλά, όμως ο κοινός παρανομαστής όλων εκείνων που αποφασίζουν να ακολουθήσουν έναν δρόμο που δεν έχει γυρισμό είναι το αδιέξοδο και η έλλειψη ελπίδας που «βγάζει» η χώρα. Το ελληνικό κράτος αυτή την στιγμή στην ουσία είναι τελείως διαλυμένο και φαίνεται στην κάθε δημόσια υπηρεσία, στις απεργίες όλων των κλάδων, το κλείσιμο των εθνικών οδών από τους αγρότες, από την κατάσταση που έχει περιέλθει ο στρατός, το ναυτικό, η αεροπορία μας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα η έλλειψη καυσίμων για τις πολεμικές ασκήσεις ετοιμότητας της χώρας, φρεγάτα του πολεμικού ναυτικού είχε 7 χρόνια να κάνει συντήρηση και άνοιξε σαν κονσερβοκούτι, η πολιτική πίεση που μας ασκούν οι δανειστές μας για την πώληση νησιών - εδαφών γενικά – την πλήρη εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου μας. Το πόσο χαμηλά έχουμε πέσει – και ζητώ συγνώμη που θα στεναχωρήσω τους υγιείς και σωστούς αγρότες – φαίνεται και από το ότι οι αγρότες κλείνουν τις εθνικές οδούς τις τελευταίες 10 μέρες. Δηλαδή τα τελευταία 3 χρόνια που γίνεται η σφαγή κυρίως σε ιδιωτικούς υπαλλήλους – με απολύσεις και απλήρωτους 5-6 μήνες- και τους συνταξιούχους – την μοναδική κοινωνική ομάδα που θα έπρεπε να μην πειραχθεί καθόλου – που ήταν…?Υπάρχουν 2 εξηγήσεις για μένα. Η 1η είναι ότι τα 500 εκατομμύρια που τους είχε μοιράσει παρανόμως ο κ. Χατζηγάκης - και πληρώνουμε ακόμα πρόστιμο -τελείωσαν και η 2η και μάλλον η επικρατέστερη είναι ότι τα κοινοτικά κονδύλια της Ε.Ε για την αγροτική πολιτική στην Ελλάδα από φέτος θα είναι κατά πολύ μειωμένα. Τόσα χρόνια πολλοί έκαναν τις επιδοτήσεις σπίτια, αυτοκίνητα, λουλούδια, κοσμήματα ,με εξαίρεση ελαχίστων οι οποίοι φρόντισαν να επενδύσουν σε γη, καινοτόμες καλλιέργειες και αναβάθμιση αγροτικού εξοπλισμού τους. Βέβαια σε όλα αυτά πρωταγωνιστής ήταν το ελληνικό κράτος και οι λειτουργοί του που υπέγραφαν σε όλους τις επιδοτήσεις και τα κονδύλια για τις όποιες καταστροφές. –γνωστό το παράδειγμά με τα 10 πρόβατα ενός χωριού που τα έκαναν βόλτα από χωράφι σε χωράφι και ο ελεγκτής τους έβγαζε όλους κτηνοτρόφους -. Πρέπει να βγάλουμε τις παρωπίδες και να δούμε την αλήθεια. Ο κόσμος επίσης δεν θέλει εξιλαστήρια θύματα τύπου Τσοχατζόπουλου – που ορθώς είναι στην φυλακή μαζί με την σύζυγο του – αλλά πραγματική δικαιοσύνη. Ο ρυθμός με τον οποίο τα σκάνδαλα και οι παράνομες πράξεις πολιτικών , δημοτικών υπαλλήλων και γενικά ανθρώπων που είχαν αλισβερίσι με το κράτος βγαίνουν στην επιφάνεια με καταιγιστικό ρυθμό ενισχύοντας ακόμα περισσότερο το αίσθημα αδικίας του μέσου πολίτη, που δεν είχε σχέση με το κράτος, εκείνος που είχε σχέση με το κράτος αλλά δεν πηρέ ούτε μια δραχμή και κυρίως των ηλικιωμένων . Το συμπέρασμα είναι ότι ήρθε ο καιρός να κηρύξουμε τον πόλεμο στους πραγματικούς παράγοντες που μας δυσκολεύουν την ζωή. Να το κάνουμε εμείς οι πολίτες γιατί οι πολιτικοί στο μεγαλύτερο ποσοστό τους είναι ανίκανοι να τα βάλουν με τους πελάτες – ψηφοφόρους τους. Και επειδή η προϊστορία έχει αποδείξει αυτό που λέω, δυστυχώς θα γίνει το ίδιο για αυτό τον λόγο θα είναι όποιος πιστεύει ότι δεν μπορεί να πάει….. σπίτι του. Εύχομαι πραγματικά να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο μας. Λέγοντας αυτό δεν σημαίνει να πάρουμε όλοι τα όπλα, να σκοτώνουμε ή δεν ξέρω τι άλλο, αλλά να αντιληφτούμε την πραγματικότητα και να κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας βοηθώντας, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον και να αγωνιστούμε να φτιάξουμε την χώρα που ζούμε αν μη τι άλλο. Κάτι τελευταίο και πολύ σημαντικό είναι ότι αν πραγματικά ο κ. Σαμαράς έχει καταλάβει τι συμβαίνει -όπως εκείνος λέει- να δώσει τα παραπάνω από 9 δισεκατομμύρια ευρώ που χρωστάει το δημόσιο σε όλου τους ιδιώτες. Δεν μιλάμε για ανάπτυξη αλλά για την επιβίωση….. Καλή Δύναμη σε όλους και μην ξεχνάτε μερικά πράγματα περνάνε –ακόμα – από τα δικά μας χέρια……

ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΘΟΥΝ ΤΑ ΛΑΘΗ

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πριν λίγες μέρες παραδέχθηκε πως δεν είχε εκτιμήσει σωστά τις επιπτώσεις των Μνημονίων στη διαιώνιση της ελληνικής ύφεσης. Το ΔΝΤ, δεν ανακάλυψε ξαφνικά την Αμερική. Η διαπίστωση, ότι η διαρκής λιτότητα εντείνει την ύφεση, έχει ειπωθεί από πολλούς: πολιτικοί, οικονομολόγοι, και απλοί πολίτες έχουν υποστηρίξει εδώ και πολύ καιρό ότι το πρόγραμμα ‘’δεν βγαίνει’’. Τα λάθη που γίνονται από την αρχή της κρίσης, σκόπιμα ή μη, είναι αμέτρητα από όλους τους συμβαλλόμενους. Από την πρώτη στιγμή, ενώ όλοι μιλούσαν για ευρωπαϊκή κρίση, η κ. Μέρκελ και η Γερμανία δεν το έβλεπαν. Αντιθέτως, είχαν τιμωρητική στάση απέναντι στη χώρα μας και αυτό ήταν ηλίου φαεινότερο. Όταν οι γερμανοί αξιωματούχοι αντιλήφθηκαν ότι η κρίση του Νότου θα επηρεάσει άμεσα και τη Γερμανία, η κριτική προς τη χώρα μας ατόνησε και άρχισαν να γίνονται οι πρώτες συζητήσεις για ενιαία ευρωπαϊκή λύση για την επιβίωση της Ευρώπης και του κοινού νομίσματος. Η ελληνική κοινωνία, από την αρχή της εφαρμογής του Μνημονίου, μπήκε σε μια πολύ δύσκολη δοκιμασία. Αυτό το πρόγραμμα ‘σωτηρίας’ δεν έβγαινε εξ’ αρχής. Αντιθέτως, συνεχίζει να οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τη χώρα στην καταστροφή. Δεν είναι δυνατόν η κοινωνία να υποστηρίζει συνεχώς νέες περικοπές, νέες αυξήσεις και δεκάδες φόρους, την ίδια στιγμή που η ανεργία των Ελλήνων είναι η μεγαλύτερη στην Ευρωζώνη και τα λουκέτα καθημερινά πολλαπλασιάζονται. Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο η πάταξη της φοροδιαφυγής και η έλλειψη της ανάπτυξης όπως λένε αρκετοί. Το χρέος είναι ανεξέλεγκτο, εντελώς μη διαχειρίσιμο και η μόνη σοβαρή λύση θα ήταν ένα γενναίο κούρεμα του χρέους. Αυτό που δεν κατάλαβε εξ’ αρχής το ΔΝΤ και οι ευρωπαίοι εταίροι είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι (μόνο) ο Έλληνας ασθενής, αλλά η Ευρωζώνη και το ευρώ ως κοινό νόμισμα με τον τρόπο που δημιουργήθηκε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ποτέ δεν έγινε πραγματική ευρωπαϊκή ενοποίηση. Η ενοποιητική διαδικασία διαχρονικά έγινε με εντελώς σπασμωδικές κινήσεις, απλώς για να έχουν οι χώρες της ευρωζώνης κοινό νόμισμα. Ούτε κοινή οικονομική πολιτική υπήρξε, ούτε κοινή φορολογική. Ακόμα και μια απλή κίνηση, η οποία θα μπορούσε να δώσει πολλές λύσεις στην ευρωπαϊκή κρίση, το ευρωομόλογο, δεν γίνεται πράξη. Οι Έλληνες πολίτες έχουν φτάσει στα όριά τους και δεν αντέχουν άλλο. Πολλά νοικοκυριά έχουν ήδη πτωχεύσει καθώς δεν μπορούν να ανταποκριθούν ούτε στις βασικές τους ανάγκες. Το κράτος, με την δίχως λογική πολιτική που ακολουθεί, το πιθανότερο είναι να πτωχεύσει σύντομα. Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των πολιτών είναι αρκετά δις ευρώ και όταν οι ίδιοι οι πολίτες δεν μπορούν να υποστηρίξουν το εκάστοτε οικονομικό πρόγραμμα, πολύ απλά δεν πρόκειται να πετύχει. Μετά από όλα αυτά που έχουν γίνει συντελεστεί στην ελληνική κοινωνία, η ‘’παραδοχή’’ του ΔΝΤ είναι ένα λογικό επακόλουθο. Είναι όμως οξύμωρο το γεγονός ότι ακόμα και τώρα, παρόλο που παραδέχθηκαν ότι η πολιτική που ακολουθείται είναι λανθασμένη, ζητούν την εφαρμογή σκληρών μέτρων! Η τεράστια ύφεση οδηγεί στην αδυναμία πληρωμής φόρων, στα άδεια ταμεία και στην αγωνία της κυβέρνησης να βρει άλλους πόρους. Τα περιβόητα ισοδύναμα. Η κυβέρνηση όμως γνωρίζει και αυτή ότι το πρόγραμμα δε βγαίνει, γνωρίζει τις φοροδοτικές δυνατότητες των Ελλήνων, και ξέρει επίσης ότι όσες ΔΕΚΟ και ακίνητα να πουληθούν, τα ταμεία δεν πρόκειται να γεμίσουν γιατί το χρέος με την πολιτική αυτή μεγαλώνει κάθε μέρα. Το ερώτημα που προκύπτει είναι τι πρέπει να κάνει πλέον η κυβέρνηση μαζί με τους εταίρους της. Η μόνη λύση είναι, εκτός ενός νέου κουρέματος του χρέους το οποίο επιβάλλεται, η χαλάρωση της πολιτικής λιτότητας. Και αυτή, και η προηγούμενη κυβέρνηση έκαναν ότι πρόσταζαν οι εταίροι. Πλέον όμως δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για ενδοτισμούς και υποτακτική στάση. Η παραδοχή του λάθους πρέπει να πληρωθεί από τους δανειστές και η πληρωμή θα είναι τα λιγότερα μέτρα για την Ελλάδα. Σίγουρα, τα διαχρονικά λάθη της ελληνικής οικονομίας και οι στρεβλώσεις πρέπει να διορθωθούν, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Όμως, αυτό μπορεί να επιτευχθεί με ένα διαφορετικό μείγμα, με μια λιγότερο αυστηρή προσέγγιση στη διαχείριση της κρίσης που αναδύεται με σαφήνεια την τελευταία περίοδο και οδηγεί πολίτες και κράτος στο τέλμα.