ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΘΑΤΣΕΡΙΣΜΟΥ ΠΛΑΝΑΤΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Ο θάνατος της πρώην Σιδηράς Κυρίας, Μάργκαρετ Θάτσερ, ξεσήκωσε πλήθος συζητήσεων παγκοσμίως: Για την προσφορά της,  την πολιτική κληρονομιά που άφησε, για τις αδυσώπητες κόντρες που δημιούργησε στη Βρετανία και σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Η Θάτσερ, όπως κάθε μεγάλη πολιτική προσωπικότητα, είχε φανατικούς υποστηρικτές και ορκισμένους εχθρούς. Αποκορύφωμα του διχασμού που είχε δημιουργήσει στο λαό της Βρετανίας ήταν τα περιστατικά που έλαβαν χώρα στο Νησί μετά τη γνωστοποίηση του θανάτου της: αφενός οι θιασώτες της πολιτικής της θρηνούσαν και έβγαζαν ανακοινώσεις για την πυγμή και τον πατριωτισμό της, αφετέρου όλοι οι υπόλοιποι είχαν στήσει τοπικά πανηγύρια και ένιωθαν απελευθερωμένοι! Ειδικά τα ποδοσφαιρικά γήπεδα της Γηραιάς Αλβιόνας, μετατράπηκαν σε χώρους γιορτής με αφορμή το θάνατο μιας πολιτικού που συγκρούστηκε όσο λίγοι με τον ποδοσφαιρικό χουλιγκανισμό. 

Η Βρετανία της Θάτσερ, ιστορικά τοποθετείτε σε μια περίοδο κοσμογονικών αλλαγών, σε μια δωδεκαετία που άλλαξε ριζικά τη φυσιογνωμία όχι μόνο της βρετανικής κοινωνίας αλλά και ολόκληρου του πλανήτη, αφού μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα μεταμορφώθηκε κυριολεκτικά το παγκόσμιο πολιτικό αλλά και οικονομικό γίγνεσθαι, με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την (θεωρητικά) άνευ όρων επικράτηση του καπιταλισμού και των αγορών. Η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν από τους σημαντικότερους παράγοντες της διαμόρφωσης αυτού του νέου παγκόσμιου τοπίου, διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε το ρητό της για την μη ύπαρξη εναλλακτικής επιλογής απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό. Ακόμα, το όνομα της Θάτσερ ταυτίστηκε με τον περιορισμό του κράτους, την απελευθέρωση των αγορών και τις ιδιωτικοποιήσεις και από τότε η λέξη ‘Θατσερισμός’ είναι πολλών νοημάτων, λέξη η οποία ουσιαστικά οριοθετεί ιδεολογικά τον νεοφιλελευθερισμό. Η λέξη ‘Θατσερισμός’, δηλαδή  το δόγμα που συνδυάζει τον οικονομικό φιλελευθερισμό και τον κοινωνικό συντηρητισμό , χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Marxism Today, το περιοδικό της παλαιάς ρεβιζιονιστική πτέρυγας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Μεγάλης Βρετανίας. 

Η επιμονή της Θάτσερ για κόντρα μέχρις εσχάτων με τα συνδικάτα, ειδικά με τους ανθρακωρύχους, έφερε το διχασμό στη βρετανική κοινωνία. Μπορεί η Βρετανία που παρέδωσε η Θάτσερ να ήταν μια χώρα με θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, με πιο υψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα, με πιο ισχυρή θέση στη διεθνή σκακιέρα, όμως από την άλλη ήταν μια χώρα με πιο έντονες τις ανισότητες. Η ανεργία αυξήθηκε, τα συνδικάτα τα οποία μπορούσαν να διεκδικήσουν καλύτερες εργασιακές σχέσης και συνθήκες εργασίας αποδεκατίστηκαν ενώ η αξία της εργασίας έπεσε ραγδαίως, για τον πολύ απλό λόγο ότι αν κάποιος δεν ήθελε να δουλέψει για χ χρήματα, βρισκόταν ένας άλλος που παρακαλούσε να δουλέψει για λιγότερα. Αυτό το μοντέλο βεβαίως είναι που ισχύει πλέον σε πάρα πολλές χώρες. Με την απειλή της απόλυσης, οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται να εργαστούν με λιγότερα χρήματα και με όχι και τις καλύτερες συνθήκες. Η πολιτική της Θάτσερ μπορεί να ευνόησε τους αριθμούς της βρετανικής ανάπτυξης, όμως απ’ την άλλη ήταν υπεύθυνη για μεγάλα υπερκέρδη που τα καρπώνονται οι μεγάλες επιχειρήσεις και οι πολυεθνικές. 

Η αλήθεια είναι ότι η Θάτσερ άλλαξε τη Βρετανία  μετατρέποντάς τη σε κοιτίδα της νέας επιχειρηματικότητας, η μεσαία τάξη έζησε καλύτερα, οι ιδιωτικοποιήσεις στην πλειοψηφία τους απέδωσαν. Από την άλλη όμως, δεν ενδιαφέρθηκε για τους φτωχούς, για τους μη προνομιούχους του Λονδίνου και όλης της Βρετανίας. Αντιθέτως, θεωρούσε τους ηττημένους των εκλογών ως χαμένους και καταδικασμένους σε ανέχεια και μιζέρια. Ήταν υπέρμαχος της επικράτησης του ατομισμού και κατακεραύνωνε κάθε συλλογικότητα. Με την επικράτηση της Θάτσερ στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ο ‘Θατσερισμός’ όπως τον γνωρίσαμε αργότερα, ενδεχομένως να ήταν ένα μέρος της απάντησης στην κρίση που ταλάνιζε τη Βρετανία. Το άλλο μέρος όμως, και το σημαντικότερο, ήταν ένα ισχυρό κράτος πρόνοιας, η πρόληψη για τους μη έχοντες, η αξιοπρέπεια στους χώρους δουλειάς, η αλληλεγγύη με τα άλλα κράτη. Και δυστυχώς αυτό το σκέλος της λύσης απουσίαζε από τη θατσερική πολιτική. Μπορεί η Θάτσερ να έχασε την πρωθυπουργία το 1990, και πριν λίγες μέρες να έφυγε από τη ζωή, όμως ακόμα και σήμερα ο ΄Θατσερισμός’ είναι αυτός που επικρατεί σε όλη την Ευρώπη, με σχεδόν ίδια χαρακτηριστικά. Η Μέρκελ, ως άλλη Θάτσερ, είναι υπέρμαχος της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και του κοινωνικού συντηρητισμού και τα αποτελέσματα είναι γνωστά σε όλη την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια.  Ο ‘Θατσερισμός’ ζει και βασιλεύει, και μπορεί πριν αρκετά χρόνια να φάνταζε ως μια πιθανή λύση για τα ευρωπαϊκά προβλήματα, τώρα όμως φαίνεται ξεκάθαρα ότι είναι αυτός υπεύθυνος για την καταστροφική πολιτική τροπή που έχει πάρει η Ευρώπη.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ; - Άρθρο του Θεοδόση Κοριτσίδη-

Αφορμή για να γράψω αυτό το κείμενο είναι το τέλος της Ευρώπης ή τουλάχιστον με τον τρόπο που την γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε με σκοπό να δημιουργηθεί ένας πόλος που θα μπορεί να σταθεί απέναντι σε Αμερική, Ασία (Κίνα, Ιαπωνία ) και φυσικά Ρωσία. Στήθηκε ένας μηχανισμός που ένωσε αρκετά κράτη και άρχισαν πολλές χώρες να οργανώνονται και να εξελίσσουν το κράτος τους. Δημιουργήθηκαν πολλά ευρωπαϊκά πακέτα χρηματοδότησης που κάλυπταν όλους τους επαγγελματικούς κλάδους και βοήθησαν σε πολλές χώρες να ανέβει το βιοτικό επίπεδο και πολλές φορές να το δημιουργούν και σε χώρες όπου έως τότε ήταν άγνωστος ο όρος.

Καθώς περνούσαν τα χρόνια και οι λεγόμενες μικρές χώρες ανέβαιναν επίπεδο, και άλλες χώρες  προσθέτονταν στην ένωση. Περίπου στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 αποφασίστηκε να δημιουργηθεί και ένα κοινό νόμισμα το οποίο είναι γνωστό με οικονομικούς όρους ως “σκληρό” νόμισμα για να μπορεί να “σταθεί” απέναντι σε Αμερικάνικο Δολάριο, Γιεν, Αγγλική Στερλίνα. Φυσικά υπήρχαν και άλλοι λόγοι, όπως το να μην χρειάζεται να γίνεται συνάλλαγμα ανάμεσα σε χώρες της Ευρώπης όπως πριν, ελεύθερη διακίνηση του χρήματος, ευκολότερες συναλλαγές στο εμπόριο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έβαλε κάποιους δημοσιονομικούς κανόνες και προϋποθέσεις για την ένταξη κάθε χώρας στην Νομισματική Ένωση. Έτσι από την 1η Ιανουαρίου 1999, 11 χώρες (Αυστρία, Βέλγιο, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ιρλανδία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Κάτω Χώρες, Πορτογαλία, Ισπανία) υιοθέτησαν το  καινούριο νόμισμα και στην συνέχεια όποτε κάθε χώρα πληρούσε πλέον τις προϋποθέσεις που είχαν τεθεί, υιοθετούσε και εκείνη το Ευρώ. Εκεί έγιναν 2 σοβαρά λάθη που είναι 2 από τους παράγοντες για την τωρινή κατάσταση του βιώνει η Ευρώπη. Πρώτον δεν ακολουθήθηκε μία κοινή οικονομική πολιτική σε όλες τις χώρες και το δεύτερο και πολύ σοβαρό, ότι πολλές χώρες δυστυχώς δεν πληρούσαν καθόλου ή πληρούσαν με πλασματικά νούμερα (βλέπε Ελλάδα, που λίγους μήνες πριν δανείστηκε 10 δις Δραχμές για να είναι εντάξει τα νούμερα και οι οικονομικοί δείκτες) τις προϋποθέσεις με αποτέλεσμα στην πραγματικότητα να μην είναι σωστά προετοιμασμένες για να ενταχτούν στην νομισματική ένωση.

            Όμως το Ευρώ ήταν ένα μεγάλο στοίχημα για τις λεγόμενες οικονομικά εύρωστες χώρες του Βορρά (Γερμανία, Κάτω Χώρες, Αυστρία , Φιλανδία, Βέλγιο) και φυσικά Γαλλία και Ισπανία (από τις μεγαλύτερες τότε οικονομίες με συνεισφορά τεράστιου ποσοστού στο συνολικό ΑΕΠ της Ένωσης). Έτσι βοηθούσαν τις χώρες (ακόμα και εκείνες που δεν έπρεπε να ενταχθούν)  για την ενσωμάτωσή τους στο Ευρώ. Ο κύκλος του χρήματος -για να καταλάβουμε τι γίνεται- είναι ο εξής: ιδιώτες – κυρίως τραπεζίτες – δανείζουν την ΕΚΤ με ένα μικρό επιτόκιο, στην συνεχεία η ΕΚΤ δανείζει τις χώρες με επιτόκιο ανάλογα την δυνατότητα της οικονομίας τους και το τι παράγουν ή μόνο τις οικονομικά εύρωστες χώρες και εν συνεχεία εκείνες με την σειρά τους τις άλλες χώρες.

Φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα, μετά από περίπου 40 χρόνια από την δημιουργία της Ε.Ε. και 15 χρόνια από το κοινό νόμισμα στα πρόθυρα της διάλυσης της νομισματικής ένωσης και ίσως και την ευρωπαϊκής ένωσης ή έστω έτσι όπως την ξέρουμε μέχρι τώρα. Η αδιάλλακτη στάση  της Γερμανίας στη λιτότητα και σε διάφορα δημοσιονομικά θέματα όλων των χωρών φαίνεται να είναι ικανή να τα τινάξει όλα στον αέρα. Η Ελλάδα δυστυχώς και με την εθνική ευθύνη όλων όσων κυβέρνησαν τον τόπο τα τελευταία 40 χρόνια έγινε το τέλειο πειραματόζωο για το πως πρέπει να κινηθεί από εδώ και πέρα η Ένωση (και κυρίως η Γερμανία). Μετά από 3 χρόνια λιτότητας και 5 χρόνια ύφεσης η χώρα είναι στο χειρότερο σημείο της και δείχνει η συνταγή αυτή να είναι λάθος.

Ένα λάθος που έμαθαν από αυτό και στην επόμενη χώρα (την Κύπρο) έκαναν ένα βήμα παραπάνω κουρεύοντας τις καταθέσεις (με σκοπό να σώσουν για άλλη μία φορά τις τράπεζες, να πλήξουν τους χιλιάδες καταθέτες και offshore εταιρίες και τέλος να φέρουν όσες περισσότερες καταθέσεις στο “ασφαλές” τραπεζικό σύστημα της Γερμανίας). Αυτές τις μέρες άλλωστε, θα περάσει νόμος για τις καταθέσεις. Σε περίπτωση που θα πρέπει να σωθεί μία τράπεζα να κουρεύονται αυτόματα οι καταθέσεις πάνω από 100 χιλιάδες ευρώ και σε κάποιες περιπτώσεις και κάτω από τις 100 χιλιάδες. Όσο περνάει ο καιρός ακόμα και χώρες εύρωστες μέχρι εχθές αρχίζουν να αντιμετωπίζουν πρόβλημα και εκεί που ήταν δίπλα στην Γερμανία, περνάνε στην απέναντι όχθη με τις υπόλοιπες ¨κακές¨ χώρες αφήνοντας μόνη της την Γερμανία που δείχνει ότι την νοιάζει μόνο ο εαυτός της (βλέπε Λουξεμβούργο, Κάτω χώρες ). Η οικονομική (τεχνητή) κρίση εξαπλώνεται πολύ γρήγορα με αποτέλεσμα να έχει ξεφύγει του ελέγχου ακόμα και της Γερμανίας.

Αυτή την στιγμή Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Κύπρος είναι ασθενείς, Κάτω Χώρες, Λουξεμβούργο, Βέλγιο νοσούν ενώ Γερμανία, Δανία, Σουηδία, Φιλανδία, Νορβηγία είναι ακόμα υγιείς, αλλά το μεγάλο ερώτημα είναι μέχρι πότε. Είμαστε σε ένα οικονομικό πόλεμο με τις κυβερνήσεις να μην μπορούν στην πραγματικότητα να κάνουν τίποτα και να έχουν παραδώσει τα κλειδιά στους τραπεζίτες που στην ουσία ¨γδύνου픨τις χώρες και τους λαούς τους. Αν δεν αλλάξει σύντομα η συνταγή, η νομισματική ένωση θα διαλυθεί και ίσως να είμαστε και πολύ κοντά στην διάλυση της Ε.Ε. Κάθε χώρα θα αναγκαστεί να διαχωρίσει την θέση της για να σωθεί και το εγχείρημα να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, ως ακόμα μια  αποτυχημένη προσπάθεια να είναι ενωμένοι οι λαοί. Δυστυχώς το Ευρώ στις χώρες που δεν ήταν έτοιμες να το υιοθετήσουν έκανε πολύ κακό, φέρνοντας ακρίβεια σε όλους τους τομείς. Δυστυχώς το σχέδιο μετοχοποίησης των λαών συνεχίζεται και πολύ φοβάμαι ότι το τέλος είναι πολύ κοντά και θα είναι γρήγορο. Το φαινόμενο αυτό είναι πλέον παγκόσμιο και η πολιτικοοικονομική αστάθεια δημιουργεί πολλά περισσότερα προβλήματα από ότι μπορούν να διαχειριστούν οι “ηγέτες”, και τέλος δημιουργεί μία Ευρώπη πολλών ταχυτήτων.

ΤΕΤΑΜΕΝΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΕΑΤΙΚΗ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟ

Εύθραυστες είναι οι ισορροπίες στον 38ο παράλληλο, καθώς η κατάσταση ανάμεσα στη Βόρεια και τη Νότια Κορέα είναι εξαιρετικά τεταμένη και δεν πρέπει να αποκλειστεί ακόμα και η άμεση πολεμική σύρραξη. Η Πιονγιάνγκ έχει ήδη προειδοποιήσει τους ξένους πολίτες και τις διπλωματικές αποστολές να εγκαταλείψουν τη Βόρεια Κορέα, καθώς το καθεστώς πλέον δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλειά τους. Οι Νοτιοκορεάτες εργαζόμενοι στη βιομηχανική ζώνη Καϊσόνγκ, την οποία διαχειρίζονται από κοινού οι δύο χώρες και βρίσκεται σε βορειοκορεατικό έδαφος, έχουν ήδη αρχίσει να εγκαταλείπουν τις δουλειές τους, καθώς η Βόρεια Κορέα έχει απαγορεύσει την πρόσβαση. Η βιομηχανική περιοχή Καϊσόνγκ που βρίσκεται σε απόσταση 10 χιλιομέτρων εντός του βορειοκορεατικού εδάφους, εγκαινιάστηκε το 2004, σε μια συμβολική - κατ' αρχάς - κίνηση, να καθιερωθεί η συνεργασία ανάμεσα στις δύο χώρες. Το συγκρότημα όμως έγινε, με το πέρασμα του χρόνου, πολύτιμη πηγή συναλλάγματος για τη Βόρεια Κορέα. Πάντοτε παρέμενε ανοιχτό, ανεξάρτητα από τις κατά καιρούς εντάσεις στην κορεατική χερσόνησο. Εξαίρεση αποτέλεσε μόνο μια ημέρα το 2009. Η διέλευση των συνόρων λειτουργούσε κανονικά κατά τις τελευταίες εβδομάδες, παρά τις αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ Βορρά και Νότου. Η λειτουργική σταθερότητα του συγκροτήματος θεωρείται βαρόμετρο στις διμερείς σχέσεις και το κλείσιμο του εκλαμβάνεται ως μια απότομη κλιμάκωση της έντασης. Η απαγόρευση εισόδου στο βιομηχανικό συγκρότημα, δημιουργεί φόβους ότι το καθεστώς της Πιονγιάνγκ, αρχίζει να πραγματοποιεί μέρος των απειλών της. 

Εκτός των παραπάνω, έχουν οξύνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση άλλα δυο αρκετά σοβαρά περιστατικά: αφενός η απόφαση της Πιονγιάνγκ να ακυρώσει τις συμφωνίες μη-επίθεσης που είχε υπογράψει τα τελευταία χρόνια με τη Σεούλ, αφετέρου η διακοπή λειτουργίας του «κόκκινου τηλεφώνου» που συνέδεε τις δύο πλευρές. Δεν είναι ωστόσο η πρώτη φορά που ακυρώνεται το σύμφωνο επίθεσης του 1991, με το οποίο οι δύο πλευρές δεσμεύονταν να διευθετήσουν ειρηνικά τις διαφορές τους. Παρόλα αυτά, κανείς δεν μπορεί να αψηφήσει τις απειλές μιας πυρηνικής δύναμης, η οποία δρα ανεξέλεγκτη. Για του λόγου το αληθές, πριν από λίγες μέρες, η Βόρεια Κορέα μετέφερε στην ανατολική της ακτή έναν δεύτερο πύραυλο μεσαίου βεληνεκούς Musudan και τον τοποθέτησε σε κινητό εκτοξευτήρα. Ο πύραυλος Musudan, ο οποίος αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια στρατιωτικής παρέλασης τον Οκτώβριο του 2010, διαθέτει, θεωρητικά, βεληνεκές 3.000 χιλιομέτρων και την ικανότητα να πλήξει την Νότια Κορέα και την Ιαπωνία. Το βεληνεκές του μπορεί να φθάσει τα 4.000 εάν έχει ελαφριά γόμωση και, κατά συνέπεια, έχει θεωρητικά την ικανότητα να πλήξει το νησί Γκουάμ στον Ειρηνικό Ωκεανό, όπου βρίσκονται σημαντικές αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις. Ακόμα, οι υποψίες για τη διεξαγωγή της 4^ης πυρηνικής δοκιμής είναι αρκετές, καθώς όπως υποστηρίζουν διάφορες πηγές τόσο της Νότιας Κορέας όσο και της Αμερικής, υπάρχει έντονη και παράξενη κινητικότητα στην περιοχή.

Η τρίτη πυρηνική δοκιμή της Βόρειας Κορέας είχε πραγματοποιηθεί στις 12 Φεβρουαρίου και ήταν αυτή που προκάλεσε την επιβολή κυρώσεων από τα Ηνωμένα Έθνη. Από τότε και ιδιαίτερα μετά την έναρξη των κοινών στρατιωτικών ασκήσεων ΗΠΑ-Νότιας Κορέας, η Βόρεια Κορέα όξυνε τη ρητορική της, με αποτέλεσμα την επικίνδυνη κλιμάκωση που παρατηρείται τις τελευταίες μέρες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μια ενδεχόμενη σύρραξη δυο ισχυρότατων οπλοστασίων, που μπορούν κάλλιστα να φτάσουν μέχρι και στη χρήση πυρηνικών, θα έχει ολέθριες επιπτώσεις σε όλο τον πλανήτη. Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εδώ και αρκετές δεκαετίες η κατάσταση είναι τεταμένη, καθώς η Βόρεια και η Νότια Κορέα παραμένουν σε εμπόλεμη κατάσταση μετά τον πόλεμο (1950-1953) αφού η ένοπλη σύρραξη τερματίστηκε με την κήρυξη μιας εκεχειρίας και όχι μιας συνθήκης ειρήνης.

ΜΗ ΦΩΝΑΖΕΤΕ, ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ Ο ΟΛΑΝΤ

Όλοι συμφωνούμε ότι η Ευρώπη πλέον έχει γίνει άντρο της Γερμανίας και της μονοδιάστατης πολιτικής της. Η νεοφιλελεύθερη και υφεσιακή πολιτική της Καγκελαρίου έχει αυξήσει το μέγεθος της κρίσης και βουλιάζει ακόμα περισσότερο τις χώρες του Νότου. Θα περίμενε κανείς να υπάρξει κάποια αντίδραση σ’ αυτή την πολιτική από τις υπόλοιπες  (άλλοτε) ισχυρές χώρες, όπως λόγου χάρη από τη Γαλλία. Αντ’ αυτού, η Γαλλία μοιάζει εντελώς ανίκανη να αντιδράσει ενώ ο κ. Ολάντ ήδη δέχεται δριμείς κριτικές, και δικαίως. Λιγότερο από ένα χρόνο πριν, όταν εκλέχθηκε ο νέος Γάλλος Πρόεδρος, υπήρχαν πολλές ελπίδες τόσο στη χώρα του, όσο και στον Ευρωπαϊκό Νότο, για τη χάραξη μιας νέας εναλλακτικής πολιτικής. Οι στενές επαφές που είχαν Μέρκελ και Σαρκοζί, καθώς και οι ασφυκτικές επιπτώσεις της οικονομικής ύφεσης στις χώρες της ευρωζώνης, είχαν δημιουργήσει πρόσφορο έδαφος για τον κ. Ολάντ.

Σήμερα όμως, όλες αυτές οι ελπίδες έχουν εξαφανισθεί, και ο κ. Ολάντ είναι εκνευριστικά απόντας από το πεδίο των εξελίξεων και το τραπέζι των αποφάσεων. Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν η Γαλλία, που να μην ξεχνάμε υπήρξε συνιδρυτής της Ενωμένης Ευρώπης, δεν ήταν τόσο δραματικά απούσα. Και ποτέ άλλοτε μεταπολεμικά, ένας Γάλλος πρόεδρος δεν βρέθηκε στη δεινή θέση του κ. Ολάντ, να τον αγνοούν τόσο προκλητικά οι Γερμανοί. Κάποιες εξηγήσεις μπορούν να δοθούν από τους υποστηρικτές του για αυτή την απουσία του: υποτίμηση της κατάστασης τόσο στη Γαλλία όσο και πανευρωπαϊκά, αύξηση της εσωτερικής ανεργίας, ατελέσφορες προεκλογικές δεσμεύσεις. Είναι γεγονός ότι στη Γαλλία έχουν χαθεί χιλιάδες θέσεις εργασίας, η ανάπτυξη είναι μόλις στο 0,1%, ενώ πρόσφατα ο οίκος Moody’s υποβάθμισε τη Γαλλία από ΑΑΑ σε ΑΑ. Οι ευθύνες του πρώην Προέδρου Σαρκοζί είναι βεβαίως μεγάλες, όμως η αναβλητικότητα και η απραξία του νυν ευθύνονται εξίσου για τα παραπάνω. Η δημοτικότητά του (μεταξύ 28% - 30%) είναι η χαμηλότερη που είχε ποτέ Γάλλος Πρόεδρος, ενώ όσες φορές προσπάθησε με περιοδείες, με συνεντεύξεις και με άλλα μέσα να αντιστρέψει το αρνητικό κλίμα που έχει ήδη διαμορφωθεί, απέτυχε παταγωδώς. Οι Γάλλοι ψηφοφόροι τον χλευάζουν και είναι τόσο έντονη η απογοήτευσή τους διότι πολύ απλά είχαν στηρίξει σε αυτόν πολλές ελπίδες για ανάκαμψη. Αυτές όμως αποδείχθηκαν φρούδες, τουλάχιστον μέχρι σήμερα.

Προεκλογικά, θεωρήθηκε ένας ηγέτης που θα μπορούσε να σταθεί απέναντι στη Μέρκελ, ως αντίπαλο δέος στη λιτότητα και τη σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία. Είχε τονίσει την αναγκαιότητα των ευρωομολόγων όμως πολύ γρήγορα έκανε πίσω, αφού η κατάσταση της γαλλικής οικονομίας δεν του επέτρεπε να προκαλέσει ανοικτή σύγκρουση με τον σκληρό πυρήνα του ευρώ. Στην πρόσφατη περίπτωση της Κύπρου, ο Γάλλος Πρόεδρος δεν είχε ουσιαστικά κανένα λόγο στις διαπραγματεύσεις και έμοιαζε σαν πιστός υπηρέτης του Βερολίνου και των επιταγών του. Αλλά δεν είναι μόνο η απουσία του Ολάντ που προκαλεί εντυπώσεις: οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές απουσιάζουν από τις εξελίξεις και έχουν να διατυπώσουν σοβαρές εναλλακτικές προτάσεις από την εποχή που στην ευρωπαϊκή ατζέντα κυριαρχούσε το Ευρωσύνταγμα. Δηλαδή από το 2005!

Η Γαλλία έχει τεράστια πολιτική ιστορία, το δίχως άλλο. Είναι λαός που έχει αγωνιστεί πολύ, έχει διεκδικήσει και θυσιαστεί για ιδανικά, έχει εμπνεύσει εκατομμύρια πολίτες, και βεβαίως έχει αναδείξει και κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες τεράστιου βεληνεκούς, οι οποίοι πρωτοστάτησαν κάποιες δεκαετίες πριν στη δημιουργία της Ενωμένης Ευρώπης. Αυτό λοιπόν το ένδοξο παρελθόν είναι που λησμονείται και κάνει τη σημερινή απογοήτευση για τη γαλλική απουσία ακόμα μεγαλύτερη. Ο Ολάντ κινδυνεύει δυστυχώς να καταταγεί και αυτός στη λίστα εκείνη των μικρών ηγετών που είναι ανίκανοι να αντιμετωπίσουν και να λύσουν τα τεράστια προβλήματα της Ευρώπης προς όφελος των λαών. Έχουμε ξαναπεί πολλές φορές και στο παρελθόν άλλωστε ότι το έλλειμμα ηγεσίας και πολιτικής στους κόλπους της Ε.Ε είναι τεράστιο και το μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό. 

ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΟΧΙ ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΘΟΥΝ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ

Λίγες μέρες μετά την περιπέτεια στην οποία μπήκε η Κύπρος, κάποια πράγματα πρέπει να ειπωθούν, πέρα από τους ανώφελους πανηγυρισμούς και τις δηλώσεις περηφάνιας για τον κυπριακό λαό που κατέκλεισαν την επικαιρότητα και στη χώρα μας. Μετά το αρχικό ΟΧΙ που είπε η κυπριακή βουλή στην πρόταση για φορολόγηση των καταθέσεων των πολιτών, κάθε άλλη απόπειρα για συμμαχίες και εναλλακτικές λύσεις έχει πέσει στο κενό, τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. Το ΔΝΤ μετά από αρκετές διαπραγματεύσεις ζήτησε τη συγχώνευση του υγιούς κομματιού της Λαϊκής με την Τράπεζα Κύπρου, γεγονός το οποίο δεν δέχεται η κυβέρνηση καθώς η Τράπεζα Κύπρου θα πρέπει να αναλάβει να αποπληρώσει ποσό 9,5 δισ. ευρώ, περίπου, που έχει αντλήσει η Λαϊκή Τράπεζα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Σε ό,τι αφορά τη φορολόγηση καταθέσεων, φαίνεται ότι τελικώς θα επιβληθεί ‘κούρεμα’ μόνο στις καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ, πρόταση η οποία όπως υποστηρίζουν οι εταίροι είχαν κάνει εξ’ αρχής, ενώ η κυπριακή πλευρά ήταν αυτή που ήθελε τη φορολόγηση και των μικρότερων καταθέσεων.  Μέχρι την ώρα αυτή συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις και όλοι ευελπιστούν να βρεθεί μια συμφέρουσα λύση για τη χώρα και τους πολίτες της. Εκτός όμως της λύσης που θα προκύψει, αρκετά σημαντικά είναι και τα διδάγματα που μας παρέχει η κυπριακή περιπέτεια.

Αρχικά, ο πρόεδρος Αναστασιάδης γνώριζε εξαρχής τον κίνδυνο που διατρέχει η οικονομία της Κύπρου. Όπως βεβαίως γνώριζε και ο πρώην Πρόεδρος Χριστόφιας. Το γεγονός ότι γνώριζαν την αλήθεια και έβλεπαν προς τα που όδευε η κατάσταση, θα έπρεπε να τους αναγκάσει να εφαρμόσουν ή να έχουν έτοιμο ένα ορθολογικό σχέδιο διάσωσης αντί να περιμένουν τα τετελεσμένα. Με άλλα λόγια, η κυπριακή πλευρά δεν είχε προετοιμάσει ένα σχέδιο αντιμετώπισης της κατάστασης και αυτό λειτούργησε πολύ αρνητικά. Ακόμα, όταν μια χώρα κινδυνεύει, το σύνηθες είναι να έχει ήδη καλλιεργήσει κάποιες συμμαχίες που θα τη βοηθήσουν τις κρίσιμες στιγμές. Οι Κύπριοι ηγέτες υπερεκτίμησαν το ρόλο που θα μπορούσε να παίξει ο ρώσικος παράγοντας. Πίστεψαν ότι η όλο και αυξανόμενη ρωσική παρουσία στο νησί και στις καταθέσεις, συνεπικουρούμενη με τη σημαντική γεωπολιτική θέση της Κύπρου, θα εξανάγκαζαν τη Ρωσία σε μια άνευ όρων υποστήριξη των αιτημάτων της κυπριακής κυβέρνησης. Υποτίμησαν όμως το γεγονός ότι σε μια Ευρώπη που όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και περισσότερο ‘φιλο –γερμανική’, οι Ρώσοι δεν ήταν διατεθειμένοι να ρισκάρουν την ειδική σχέση που έχουν τόσο με το Βερολίνο όσο και με την Ε.Ε. Η γερμανοποίηση της Ε.Ε, με την ταυτόχρονη εξασθένιση της Γαλλίας και της Ιταλίας είναι υπεύθυνη για το γεγονός ότι όλο και περισσότερες χώρες δέχονται αδιαμαρτύρητα τις γερμανικές νουθεσίες για λιτότητα. Η απουσία εναλλακτικών ευρωπαϊκών συμμαχιών είναι έντονη και αυτό το πληρώνει και η Κύπρος, παρόλο που αρχικά αντέδρασε. 

Το ΟΧΙ των Κυπρίων ήταν αναγκαίο για να καταλάβει η Μέρκελ και οι ακραιφνείς υποστηρικτές της ότι οι λαοί της Ευρώπης δεν αντέχουν άλλη λιτότητα προς όφελος των τραπεζών και των κάθε λογής κερδοσκόπων. Κόντρα στη γερμανική λογική πρέπει να οικοδομηθούν συμμαχίες εντός της Ε.Ε ώστε να πιέσουν τα πράγματα σε μια άλλη κατεύθυνση. Για τον λόγο αυτό δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να προσπαθήσουν κάποιοι να καπηλευτούν το ΟΧΙ και να επαναπαυτούν σε αυτό.  Οι επιλογές της Γερμανίας στην αντιμετώπιση της κρίσης είναι βέβαιο ότι τορπιλίζουν την ενότητα και την αλληλεγγύη και σίγουρα δεν υπηρετούν το όραμα της ενοποιημένης Ευρώπης.
Η Ε.Ε. αποτελείται ξεκάθαρα από δύο ταχύτητες πλέον: Ο ισχυρός Βορράς επιβάλλει τα συμφέροντά του στο Νότο, διευρύνοντας το χάσμα ανάπτυξης και ευημερίας. Κοντόφθαλμα, οι υποστηρικτές του Βερολίνου θα ψέξουν τους Κύπριους, θα τους κουνήσουν το δάχτυλο και θα τους απειλήσουν με βάναυσα μέτρα. Όπως βεβαίως έκαναν και με τη δική μας χώρα. Πέρα από τα εκατέρωθεν πανηγύρια, οι μεν για το ΟΧΙ, και οι δεν για την αποφασιστικότητα της Γερμανίας στην εφαρμογή προγραμμάτων σκληρής λιτότητας, πρέπει όλοι να σταθούν σε μια ιδιαιτέρως ανησυχητική προοπτική: η κυπριακή περιπέτεια θα δυναμώσει ακόμη περισσότερο τους αντιευρωπαϊκούς ψιθύρους σε όλο το μήκος της ευρωπαϊκής επικράτειας. Ακόμα και στο Βερολίνο, όπου ήδη έκανε την εμφάνισή του ένα αντιευρωπαϊκό κόμμα.  

 Είναι κοινώς αποδεκτό ότι η ευρωζώνη, και μακροπρόθεσμα η Ε.Ε., δεν γίνεται να μακροημερεύσει με τις πολιτικές που ακολουθούνται. Κόντρα στην πιθανή διάλυση, την οποία πολλοί επιθυμούν για δεκάδες λόγους, πιο αναγκαία είναι η ισχυροποίηση της Ε.Ε σε μια κατεύθυνση αλληλεγγύης, να καταστεί η Ευρώπη των λαών και όχι η Ευρώπη των οικονομικών ελίτ. Η οικοδόμηση μιας άλλης Ευρώπης δεν μπορεί να χτιστεί πάνω σε ένα και μόνο ΟΧΙ. Η αρχική αντίδραση των Κυπρίων πρέπει να είναι η απαρχή για ν’ αναζητήσουν μεταξύ τους οι χώρες που πλήττονται από την κρίση κοινό βηματισμό και πορεία.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΤΙΔΗΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΓΝΩΣΗ

Ο ναζιστικός χαιρετισμός του ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ, Γιώργου Κατίδη, έχει δημιουργήσει αλγεινή εντύπωση τόσο στο ποδοσφαιρικό κοινό όσο και στο κοινωνικό – πολιτικό γίγνεσθαι. Ο ποδοσφαιριστής τιμωρήθηκε, όπως πρόσφατα είχε τιμωρηθεί και η Βούλα Παπαχρήστου. Σε τέτοιες περιπτώσεις όμως, η τιμωρία περνά σε δεύτερη μοίρα, παρόλο που αυτή του Κατίδη είναι υπερβολική. Το ανησυχητικό είναι ότι έχουν συμβεί στη χώρα μας, η οποία δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχει τραβήξει πολλά από το ναζισμό και το φασισμό, δυο παρόμοια περιστατικά μέσα σε διάστημα λίγων μηνών, ενώ ταυτόχρονα η Χρυσή Αυγή πλησιάζει διψήφια ποσοστά σε δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Και δεν είναι μόνο αυτό. Η Χρυσή Αυγή απλώνεται σε όλη την ελληνική κοινωνία, με αποκορύφωμα το πρόσφατο περιστατικό με την κατήχηση μικρών παιδιών. Αυτή η ασθένεια που έχει πλήξει την κοινωνία, όπως άλλες παρόμοιες, πρέπει να αντιμετωπίζεται πριν την έξαρσή της, μέσω της πρόληψης.

Ο ποδοσφαιριστής Κατίδης, είναι ένα μικρό παιδί 20 ετών. Πολλά παιδιά της ηλικίας του δεν έχουν διδαχθεί για τα δεινά που προκάλεσε ο ναζισμός τόσο στη χώρα μας όσο και παγκοσμίως. Η νέα γενιά της Ελλάδας, αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της οποίας είναι ο Κατίδης, είναι μια γενιά στην καλύτερη των περιπτώσεων ημιμαθής. Έχει ελλιπή γνώση ιστορικών γεγονότων και ενδιαφέρεται μόνο να παπαγαλίσει ότι αρκεί για τις πανελλήνιες εξετάσεις. Η ανάγνωση ενός εξωσχολικού βιβλίου αποτελεί αγγαρεία, ενώ οι επισκέψεις στα μουσεία μας είναι είδος προς εξαφάνιση. Το εκπαιδευτικό σύστημα στη μορφή που έχει, φέρει τεράστιες ευθύνες για αυτό το σκηνικό ημιμάθειας που έχει δημιουργηθεί. Και αν μαζί μ’ αυτά λάβουμε υπόψη την απέχθεια και την οργή των νέων ανθρώπων για το πολιτικό σύστημα, τότε διαμορφώνεται ένα έδαφος εξαιρετικά πρόσφορο για τη δράση της Χρυσής Αυγής.

Η εξοντωτική τιμωρία του αθλητή, θα τον οδηγήσει σχεδόν σίγουρα στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής και θα τον ηρωοποιήσει στα μάτια των υποστηρικτών της. Για να σταματήσει αυτή η αιμορραγία προς τα άκρα, δυο πράγματα πρέπει να γίνουν βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Πρώτον, το πολιτικό σύστημα πρέπει να προχωρήσει σε γενναία αυτοκάθαρση και να σταθεί ξανά δίπλα στους πολίτες. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι σε περιοχές όπου απουσίαζε εντελώς το κράτος από τα καθημερινά προβλήματα ασφάλειας των πολιτών, η Χρυσή Αυγή σάρωσε και συνεχίζει να ανεβαίνει με ραγδαίους ρυθμούς. Δευτερευόντως, τεράστιο ρόλο καλείται να παίξει η εκπαίδευση. Η κατάσταση στα ελληνικά σχολεία είναι ιδιαιτέρως ανησυχητική. Είμαστε η δεύτερη χώρα σε όλη την Ευρώπη σε περιστατικά σχολικής βίας και εκφοβισμού, και παρόλο που έχει συσταθεί το ‘Παρατηρητήριο για την πρόληψη της σχολικής βίας και του εκφοβισμού’, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές δεν έχουν ενημερωθεί από το Υπουργείο Παιδείας, δεν έχουν συμμετάσχει σε κάποιο επιμορφωτικό σεμινάριο και συνεχίζουν να παρακολουθούν τα περιστατικά σχολικής βίας αδυνατώντας να αντιδράσουν.

Εκτός αυτού, η νέα γενιά πρέπει να διδαχθεί στο σχολείο για το τι αντιπροσωπεύει ο ιδεολογικός χώρος που πρεσβεύει η Χρυσή Αυγή. Να μάθει για το ναζισμό, το φασισμό και για την ιστορική τους δράση και τότε να αποφασίσει αν τους εκφράζει το συγκεκριμένο κόμμα. Πολλοί συμπολίτες μας, με γνώμονα μόνο την απέχθειά τους στο υπάρχον πολιτικό σύστημα στρέφονται προς τη Χρυσή Αυγή, η οποία όπου βρεθεί και όπου σταθεί κατηγορεί τους πάντες και αυτοπροβάλλεται σαν ελληνική λύση ηθικής και εξιλέωσης. Αν γίνουν πράξη τα παραπάνω, αφενός το πολιτικό σύστημα θα αποκαταστήσει κάπως την εικόνα του στα μάτια του κόσμου, αφετέρου η νέα γενιά θα έχει τα απαραίτητα γνωστικά εφόδια για να κρίνει και να αποφασίσει για τις ιδεολογικές προτιμήσεις της. Η γνώση πρέπει να μεταλαμπαδευτεί στους νέους ανθρώπους, γιατί όπως είχε πει και ο Πλούταρχος, ‘Οι γνώσεις είναι για το πνεύμα ό,τι τα μάτια για το σώμα, δηλαδή, το φως της διάνοιας. Αντίθετα, η άγνοια και η αμάθεια είναι το σκοτάδι’.

ΕΠΙΟΡΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ

Όλο αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες μέρες στη χώρα με αφορμή τους επίορκους δημοσίους υπαλλήλους, είναι εντελώς κωμικοτραγικό και αναμφίβολα εκθέτει την κυβέρνηση. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, οι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι, ενώ αρχικά ανέρχονταν στις 7.000, η κυβέρνηση κάνει λόγο για περίπου 1.300 και εντοπίζονται σε όλο το φάσμα του δημοσίου τομέα. Το μεγαλύτερο ποσοστό υπάρχει στους ΟΤΑ, με τους υπαλλήλους της πολεοδομίας να κατέχουν την μερίδα του λέοντος, ενώ εξίσου μεγάλος είναι ο αριθμός όσων εργάζονται σε υπουργεία αλλά και σε νοσοκομεία. Στη λίστα αναλυτικά βρίσκονται 62 γιατροί, 56 δάσκαλοι και καθηγητές, 128 εφοριακοί, 619 δημοτικοί υπάλληλοι και 72 νοσηλευτές. Την περιβόητη λίστα με τους επίορκους παρέδωσαν οι υπηρεσίες του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης εδώ και περίπου δύο εβδομάδες και σε αυτή περιλαμβάνονται 2.200 ποινικές διώξεις για σοβαρά αδικήματα που κατηγορούνται ότι διέπραξαν 1.301 υπάλληλοι από το 2007 μέχρι και το 2012. Σε μια ευνομούμενη, φυσιολογική χώρα, αυτοί οι υπάλληλοι θα βρίσκονταν ήδη στο σπίτι τους χωρίς πολλά – πολλά. Στην Ελλάδα όμως, η οποία είναι η χώρα – επιτομή του παραλόγου, αντί να τιμωρούνται, κάποιοι επιβραβεύονται κιόλας. Πιο συγκεκριμένα, επίορκοι υπάλληλοι του ΕΟΤ, οι οποίοι αν και είναι κατηγορούμενοι για αδικήματα κακουργηματικού και πλημμεληματικού χαρακτήρα, όχι απλώς καταφέρνουν να ανελιχθούν σε καλύτερες θέσεις, αλλά κάποιοι εξ αυτών συχνά εξασφαλίζουν θέσεις εργασίας στην Ευρώπη με μηνιαίο εισόδημα που ξεπερνά το ποσό των 10.000 ευρώ! Και έχουμε φτάσει στο σημείο η Τρόικα να απαιτεί την απόλυση αυτών των ανθρώπων από το δημόσιο, ενώ θα έπρεπε η ελληνική κυβέρνηση να έχει προχωρήσει χωρίς δεύτερη συζήτηση σε αυτή την κίνηση πολύ πιο πριν. Τα αδικήματα όλων αυτών των ανθρώπων δεν είναι ίδιας βαρύτητας, ωστόσο όλα αφορούν βαριά πειθαρχικά παραπτώματα, τα οποία, αν τα έκαναν εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι είναι αιωνίως οι αδικημένοι, θα είχαν φύγει χωρίς αποζημίωση την επομένη το πρωί. Οι υποθέσεις αυτών των υπαλλήλων σέρνονται μεταξύ πειθαρχικών συμβουλίων και ποινικών δικαστηρίων εδώ και χρόνια που σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να φτάνουν έως και τα 10, όσος και ο χρόνος εξάντλησης όλων των βαθμών της Δικαιοσύνης. Κατά τη διάρκεια όμως αυτού του διαστήματος, οι υπάλληλοι αυτοί εργάζονται κανονικά και πληρώνονται επίσης κανονικά. Οι επίορκοι υπάλληλοι θα έπρεπε να ‘παυθούν’ μέχρι να τελεσιδηκήσει η όποια δικαστική απόφαση, και αν τυχόν δικαιωθούν να πάρουν αναδρομικά όσα χρήματα έχασαν στο διάστημα αυτό και να γυρίσουν στην οργανική τους θέση. Η παραμονή όμως στη θέση τους, είναι ένα γεγονός εντελώς προσβλητικό προς το 1,5 εκατομμύριο των ανέργων συμπολιτών μας. Και είναι ακόμα πιο προσβλητικό η κυβέρνηση να κρύβετε πίσω από την ακαμψία και την ατολμία της και να κατηγορεί την ‘κακή’ Τρόικα που ζητάει την απόλυση αυτών των ανθρώπων. Όταν όμως είναι η ίδια όμηρος όλων αυτών των υπαλλήλων, τι θα μπορούσε να κάνει;; Η εκάστοτε κυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα δεν ήταν άλλωστε οι υπεύθυνοι για χιλιάδες μη αξιοκρατικούς διορισμούς; Τα κόμματα δεν είναι υπεύθυνα για το πέπλο ατιμωρησίας που απλώνεται σε όλο το εύρος του δημοσίου τομέα; Με λίγα λόγια, τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ, αν θέλουν να ισχυροποιηθούν κάπως στα μάτια του εκλογικού σώματος αλλά και αν επιθυμούν να επιτελέσουν τις κυβερνητικές τους υποχρεώσεις, θα πρέπει να ‘σκοτώσουν’ τις αντιλήψεις που τα ίδια εξέθρεψαν τόσα χρόνια. Αν δεν το κάνουν, εκτός από τους υπαλλήλους θα είναι επίορκα και τα ίδια.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ Η' ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ?- Άρθρο του Θεοδόση Κοριτσίδη-

Τα τελευταία στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας από τις επίσημες αρχές της χώρας για το ποσοστό συνολικής ανεργίας (27% ) και της ανεργίας σε νέους κάτω των 25 ετών (60%), είναι καθρέφτης και περιγράφουν στο 100% την κατάσταση της κοινωνίας αυτή την στιγμή. Η κυβέρνηση βρίσκεται για άλλη μία φορά με την πλάτη στον τοίχο, χωρίς να μπο-ρεί να έρθει σε σύγκρουση με τα συνδικάτα και εκείνους που τόσα χρόνια στην ουσία πολεμούν με μόνο γνώμονα τα δικά τους συμφέροντα. Χωρίς να μπορεί να συλλέξει τους φόρους, αφού είναι λογικό να μην μπορεί ο κόσμος να αντεπεξέλθει –όχι γιατί δεν θέλει - , χωρίς να μπορεί να πιάσει εκείνους που φοροδιαφεύγουν – γιατί άλλο φοροφυγάς και άλλο φοροοφειλέτης – με αποτέλεσμα όλοι οι οικονομικοί στόχοι του έτους να πηγαίνουν πίσω και η Τρόικα να ζητά «αίμα» κυρίως με φόρους και απολύσεις. Κάθε χρόνο της κρίσης, αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς ο αριθμός των ανθρώπων – κυρίως νέων μέχρι 35 ετών – που εγκαταλείπουν την χώρα για να γίνουν μετανάστες αναζητώντας μια δουλεία και μια αξιοπρεπή ζωή στο εξωτερικό. Ακόμα και εκείνοι που έχουν μια «καλή» δουλεία βλέποντας την υπερφορολόγηση, το κόστος ζωής στα ύψη, την αγοραστική τους δύναμη να μειώνεται γνωρίζοντας ότι κάθε μήνα ο μισθός τους μπορεί να είναι διαφορετικός -με τις αλλαγές σε φόρους, χαράτσια, και το κάθε παράλογο αίτημα της κυβέρνησης για χρήματα – τους δημιουργείται η ανάγκη για την εύρεση μιας καλύτερης προοπτικής. Ο πόλεμος που μας γίνεται πέρα από οικονομικός είναι κυρίως ψυχολογικός. Με τον βομβαρδισμό μας από εφημερίδες, κανάλια, πολιτικούς με το τι μπορεί να συμβεί, σκεφτόμαστε ότι δεν πρέπει να χάσουμε και αυτά που έχουμε και δεν κάνουμε τίποτα. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι τελικά δεν έχουμε κάτι δικό μας και σιγά - σιγά μας τα παίρνουν όλα. Εδώ λοιπόν είναι που μπαίνει το ερώτημα: Μετανάστευση ή Επανάσταση? Ο ένας δρόμος είναι η μετανάστευση. Να πάμε σε άλλες χώρες βρίσκοντας μία δουλειά και κάνοντας μία αξιοπρεπή ζωή, έχοντας υγεία, παιδεία και όλες τις υπηρεσίες που θα έπρεπε ένα κανονικό κράτος να παρέχει στον πολίτη. Ειδικότερα, όταν βλέπει όλος ο κόσμος ότι δεν αλλάζει κάτι προς το καλύτερο και του έχουν αφαιρέσει το δικαίωμα της ελπίδας, «τρελαίνεται». Από την άλλη βέβαια υπάρχει η επιλογή της επανάστασης. Λέγοντας επανάσταση βέβαια δεν εννοώ τη βία, αλλά το να καταλάβουμε ότι τελικά δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε. Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι πέρα από τις όποιες διαφορές μας έχουμε ένα τεράστιο κοινό σημείο: είμαστε όλοι ΕΛΛΗΝΕΣ. Αυτός ο λόγος πρέπει να είναι ο κινητήριος μοχλός για να αντιδράσουμε. Όλοι οι νόμοι αλλάζουν για να νομιμοποιούν το άδικο, το τρελό, με αποτέλεσμα καθετί που κάνουμε να είναι παράνομο. Πρέπει να αλλάξουμε μυαλά και στάση ζωής, αντιλαμβανόμενοι τον βιασμό της ζωής μας. Φοβούμενοι ότι θα χάσουμε αυτά που έχουμε, φοβόμαστε να κάνουμε κάτι και να αλλάξουμε τη ζωή μας, φοβόμαστε να αντιδράσουμε, φοβόμαστε να έρθουμε σε σύγκρουση με το σύστημα. Στην ουσία όμως τα χάνουμε όλα, και πέρα από τα υλικά αγαθά, χάνουμε κυρίως την αξιοπρέπεια μας, την ελευθερία μας, τη ΖΩΗ μας. Το πολιτικό σύστημα είναι σαπισμένο και τα υπάρχοντα κόμματα είναι ανίκανα να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, έστω και αν προσωρινά ο κόσμος βρίσκει αποκούμπι σε κάποιο από αυτά. Πρέπει λοιπόν να σταματήσουμε την χωρίς νόημα κουβέντα και τον τσακωμό για το ποιος φταίει – αυτό δεν σημαίνει συγχωροχάρτι για κανέναν και τίποτα – και να είμαστε ενωμένοι για το καλό όλων μας. Να κάνουμε πραγματικούς αγώνες και όχι για τα «μάτια του κόσμου» και να ανοίξουμε τα μάτια και τα μυαλά μας. Είμαστε όμως έτοιμοι για κάτι τέτοιο; Είμαστε έτοιμοι, αν χρειαστεί, να θυσιάσουμε πράγματα – κυρίως υλικά αγαθά - για την ουσιαστική ζωή μας; Έχουμε τα κότσια να πούμε δεν θέλουμε άλλα χρήματα από την Τρόικα και ας πτωχεύσουμε; Να περάσουμε 5 χρόνια πολύ δύσκολα αλλά να ξέρουμε ότι μετά πραγματικά θα είμαστε εντάξει; Και φυσικά με άλλους ανθρώπους να μας κυβερνάνε… Δυστυχώς η προσωπική μου άποψη είναι πως όχι. Το μόνο που εύχομαι είναι τα ί-δια τα γεγονότα να μας φέρουν σε ένα σημείο που θα γίνουμε έτοιμοι και να είμαστε όλοι μαζί για κάτι που πραγματικά θα αλλάξει τα πράγματα. Θα μπορούσα να πω πολλά πράγματα για το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε αλλά φοβάμαι ότι, αν τα πω, ο «Μεγάλος Αδερφός» θα με περάσει για μέλος Πυρήνων της Φωτιάς…

ΤΙ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ Η ΙΤΑΛΙΑ

Στις πρόσφατες εκλογές της Ιταλίας, ο συνασπισμός της Κεντροαριστεράς αναδείχθηκε νικητής, συγκεντρώνοντας 110.000 περισσότερες ψήφους από τον παραδοσιακό του αντίπαλο. Πιο συγκεκριμένα, ο κεντρο-αριστερός συνασπισμός του Μπερσάνι κέρδισε με μικρή διαφορά τις εκλογές στην κάτω βουλή, συγκεντρώνοντας το 29,54% των ψήφων έναντι του 29,18% που έλαβε ο κεντρο- δεξιός συνασπισμός του Μπερλουσκόνι. Βάσει της εκλογικής νομοθεσίας, ο νικητής των περισσότερων ψήφων κερδίζει 340 από τις 630 έδρες της Κάτω Βουλής, ενώ οι ηττημένοι μοιράζονται τις υπόλοιπες έδρες. Η συμμετοχή ήταν η χαμηλότερη στην ιστορία της Ιταλίας, στο 75%, αλλά ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη και από την αποχή προκάλεσε το ποσοστό που συγκέντρωσε το κόμμα Five-Star Movement του Γκρίλο, ένα αντί-συστημικό, λαϊκιστικό κόμμα που δημιουργήθηκε μόλις πριν από τρία χρόνια, και έλαβε το 25,5% των ψήφων. Τέλος, ο συνασπισμός του απερχόμενου πρωθυπουργού Μάριο Μόντι, που είχε τη στήριξη επιχειρηματικών και ευρωπαϊκών κύκλων, έλαβε μόλις το 10,56% των ψήφων. Ο εκλογικός καταποντισμός του τεχνοκράτη Μόντι, δείχνει ξεκάθαρα ότι οι Ιταλοί ψηφοφόροι απέρριψαν το μοντέλο λιτότητας που κυριαρχεί στη γερμανοκρατούμενη Ευρώπη. Καταψήφισαν τον εκλεκτό του Βερολίνου και των Βρυξελλών και θέλησαν να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην ασκούμενη πολιτική. Οι ψηφοφόροι στην Ιταλία είπαν όχι σε μια αντίληψη ανάπτυξης της ΕΕ ως τιμωρού και πειθάρχησης των λαών της Ευρώπης. Διαχρονικά οι Ιταλοί είναι υπέρμαχοι της ενοποίησης, και με το αποτέλεσμα των εκλογών έδειξαν με τον πλέον τρανταχτό τρόπο ότι δεν επιθυμούν μια Γερμανική Ευρώπη, αλλά θέλουν μια διέξοδο που θα βάζει πάνω απ’ όλα την αλληλεγγύη, τις πολιτικές προς το λαϊκό συμφέρον και την αναγέννηση του ευρωπαϊκού οράματος, κόντρα στις αγορές, στους τεχνοκράτες και στους κερδοσκόπους. Το υψηλό ποσοστό που συγκέντρωσε τόσο ο Μπερλουσκόνι, όσο και ο κωμικός ηθοποιός Γκρίλο, δείχνει τη σύγχυση που επικρατεί στο μυαλό των Ιταλών ψηφοφόρων. Αφενός, από τα ποσοστά τους φαίνεται η γενικότερη απαξίωση του κοινοβουλευτικού ιταλικού πολιτικού κόσμου, ο οποίος σύσσωμος στηρίζει την αντιλαϊκή πολιτική. Αφετέρου, με τις πρόσφατες πατριωτικές τοποθετήσεις του Μπερλουσκόνι, στην Ιταλία αυξάνουν τόσο ο αρνητικός εθνικισμός, όσο και ένας δημιουργικός πατριωτισμός, ο οποίος αυτομάτως φαίνεται πως σβήνει το φαιδρό παρελθόν του Μπερλουσκόνι. Το αποτέλεσμα των εκλογών είναι επίσης, ένα ηχηρό χαστούκι για την ριζοσπαστική Αριστερά. Οι Ιταλοί με την ψήφο τους είπαν ότι δεν μπορούν πλέον να αντέξουν πολιτικές λιτότητας, που τους βυθίζουν καθημερινά όλο και περισσότερο. Έστειλαν ένα μήνυμα τόσο στις λοιπές δοκιμαζόμενες χώρες όσο και στην Ευρώπη συνολικά. Με την εκτόξευση του Γκρίλο έδειξαν την περιφρόνησή τους στο καθεστωτικό σύστημα. Έδειξαν όμως παράλληλα ότι περιμένουν να εκφραστούν από κάποιον που θα τους πει την αλήθεια και θα παλέψει για μια άλλη πολιτική από αυτή που εφαρμόζεται στην Ιταλία και στον υπόλοιπο Νότο. Ο κόσμος πανευρωπαϊκά δεν ξύπνησε ένα πρωινό και αποφάσισε να στραφεί σε αντι – συστημικές επιλογές. Κάθε μια επιλογή συναρτάται και εξηγείται από τις ασκούμενες πολιτικές λιτότητας. Αυτό ακόμα δεν έχει γίνει αντιληπτό από την ευρωπαϊκή ηγεσία και τους υποστηρικτές της. Οι ευρωπαίοι πολίτες θέλουν κάτι διαφορετικό, μια εναλλακτική πολιτική. Μόνο με ευρωπαϊκές συμμαχίες μπορεί να αλλάξει κάτι τόσο για το μέλλον της ενοποίησης όσο και των ευρωπαίων πολιτών.