ΣΤΡΟΦΗ 180 ΜΟΙΡΩΝ --Άρθρο του Θεοδόση Κοριτσίδη--

Κλείσαμε μια εβδομάδα Αριστερά....και από τις πρώτες κιόλας μέρες η κυβέρνηση χάραξε μια εντελώς καινούρια διαπραγματευτική πολιτική. Οι αντιδράσεις σε εσωτερικό και εξωτερικό είναι μοιρασμένες. Στο μεν εσωτερικό τα κόμματα που τρομοκρατούσαν τον λαό προεκλογικά, φαίνεται να εύχονται την αποτυχία της κυβέρνησης για να επιβεβαιωθούν πανηγυρικά και συνέχεια κάνουν μόνο και μία ερώτηση: “Που θα βρείτε τα λεφτά;;”. Από την άλλη μεριά στο εξωτερικό δημιουργείται ένα διαφορετικό ρεύμα αλλαγής σε χώρες του Νότου (κυρίως στην Ισπανία με τους Podemos) αλλά και την ξαφνική στήριξη του Γάλλου υπουργού οικονομικών που τοποθετήθηκε υπέρ στο να μας δοθεί χρόνος και βοήθεια. Στην αντίπερα όχθη βρίσκονται οι χώρες του Βορρά με μπροστάρηδες Ολλανδία, Γερμανία που κάνουν και λένε οτιδήποτε για να μας σπάσουν κοινώς τον τσαμπουκά.

                 

 Την προηγούμενη εβδομάδα ο Ολλανδός πρόεδρος του Eurogroup, μετά την συνάντηση του με τον κύριο Βαρουφάκη στο τέλος της κοινής τους συνέντευξης τύπου, έδειξε όσο περισσότερο μπορούσε τη δυσαρέσκειά του για την αλλάγη πλεύσης της ελληνικής κυβέρνησης. Επίσης από όλα τα επίσημα γερμανικά χείλη, εδώ και περίπου 1-2 μήνες που έγινε γνωστό ότι θα έχουμε εκλογές, έβγαιναν προς τα έξω όλα εκείνα που λέγονται «εξωτερική» γραμμή για τα πολιτικά δρώμενα στην χώρα, επισημαίνοντας πως το καλύτερο για την χώρα είναι να βγει μία κυβέρνηση που την ξέρουν, πως δεν υπάρχει περίπτωση κουρέματος και πως αν δεν συνεχιστεί το πρόγραμμα δεν θα υπάρξει περαιτέρω αναχρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών από την ΕΚΤ.

 Και ξαφνικά όλοι σιγά σιγά φαίνεται να ρίχνουν λίγο νερό στο κρασί τους. Από τη μία, οι δανειστές και εταίροι μας λένε “θέλουμε την Ελλάδα στο ευρώ και στην οικογένεια της Ε.Ε και θα την βοηθήσουμε”, “ίσως μπορέσουμε να κάνουμε κάποιο «κούρεμα» χρέους” , “ας τους δώσουμε λίγο χρόνο”. Από την άλλη, η κυβέρνηση πάλι αρνείται τις μονομερείς κινήσεις, διαβεβαιώνει προς πάσα κατεύθυνση ότι η χώρα θα εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις και θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να μην έρθει σε ρήξη με την Ευρώπη. “Τελείωνει” την ΤΡΟΙΚΑ όπως άλλωστε είχε προεκλογικά υποσχεθεί με την διαφόρα ότι ίσως το καινούριο μνημόνιο το ονομάσει απλά “πρόγραμμα” για να ηχεί όμορφα στα αυτιά του κόσμου.

 Φυσικά θετικά βήματα είναι η επαναφορά της 13ης σύνταξης για εκείνους που λαμβάνουν λιγότερα από 700 ευρώ τον μήνα, η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 μικτά, η κατάργηση των 5 ευρώ για τα νοσοκομεία αλλά δεν παύουν να είναι απλά παυσίπονα για μια κοινωνία που την τελευταία 5ετία απλά φτωχοποιήθηκε και ένα κράτος διαλύθηκε τελείως. Ο προσωπικός μου φόβος είναι μήπως η νέα κυβέρνηση απλά κάνει πράγματα τα οποία θα πληρώσει με οδυνηρό τρόπο και σε χειρότερο τρόπο ο ελληνικός λαός σε μερικούς μήνες. Προσοχή, φυσικά και δεν λέω ότι η πολιτική που εφαρμοζόταν ήταν η σωστή αλλά ποτέ δεν έγινε ουσιαστική αναδριάθρωση του κράτους. Τα προβλήματα μας δεν ήταν η ΕΡΤ, οι καθαρίστριες ή οι σχολικοί φύλακες.

Αντίθετα, το πρόβλημα ήταν και είναι η φοροδιαφυγή –κυρίως του κεφαλαίου – και η σπατάλη του δημοσίου χρήματος. Είναι γνωστό άλλωστε ότι όταν παίρναμε μία δόση από το ΔΝΤ ή την Ε.Ε μεγάλο μέρος πήγαινε σε Γαλλία ή Γερμανία για την αγορά πανάκριβων εξοπλιστικών προγραμμάτων και αποπληρωμή παλαιότερων δανείων και τόκων. Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι οι λαοί μεταξύ τους δεν έχουν πραγματικά να χωρίσουν τίποτα. Τα πολιτικά πιόνια, το σύστημα και οι τραπεζίτες έχουν λόγους να μας “χωρίζουν” για να γίνονται αυτά που θέλουν. Ένα μεγάλο ερώτημα λοιπόν είναι αν αυτή η αλλαγή των 180 μοιρών είναι πραγματική και ουσιαστική ή απλά είναι ένα ακόμα τέχνασμα του σύστηματος για να πετύχει αργότερα τον σκόπο του και να διαλύσει κάθε ελπίδα για αλλάγη όπως επιδεικτικά έκανε με την Κύπρο (κούρεμα καταθέσεων προς παραδειγματισμό).

 Αυτός ο μήνας είναι πολύ σημαντικός. Ο υπουργός οικονομικών κάνει συνεχείς επαφές με ξένους ομολόγους του για να παρουσιάσει τις ιδέες και τις προτάσεις την ελληνικής πλευράς και να ακούσει τις δικές τους. Το μόνο που χρειάζεται είναι υπομονή και χρόνος για την καινούρια κυβέρνηση. Μακάρι να υπάρχει σχέδιο και η ζωή μας να γίνει ουσιαστικά καλύτερη. Όμως αναμφίβολα, πρέπει να δώσουμε μεγάλη έμφαση στα επόμενα χρόνια σε κάτι που δεν τονίζεται από κανέναν πολιτικό ....στην ΠΑΙΔΕΙΑ. Αυτό είναι που λείπει από την κοινωνία πλεόν για να μπορεί να σκεφτεί, να “μετρήσει” τις επιλογές της. Όταν αρχίσουμε να δίνουμε τη θετική και συνειδητή ψήφο μας, και όχι την αρνητική για το ποιος θα μας δώσει τα περισσότερα τότε ίσως πραγματικά κερδίσουμε κάτι. 

Υπομονή λοιπόν να δούμε τι θα γίνει.... εις το επανιδείν.

ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ

Λίγο μετά τα πρώτα exit polls, ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως επιτυγχάνει σαρωτική νίκη με πάνω από 10 μονάδες διαφορά και βρίσκεται κοντά στην αυτοδυναμία. Οι δημοσκόποι που μιλούσαν για ντέρμπι, ξεγυμνώθηκαν και οφείλουν να εξηγήσουν αν λειτουργούν επαγγελματικά και δεοντολογικά, ή αν απλώς θέλουν καθ' υπόδειξη κάποιον να εξαπατούν προεκλογικά το εκλογικό σώμα και να το πλάθουν όπως θέλουν... Η ΝΔ, πόνταρε προεκλογικά στην τρομοκράτηση των ψηφοφόρων, στη γκρίζα διαφήμιση και ηττήθηκε πανηγυρικά, γεγονός που θα τις προκαλέσει μεγάλες εσωκομματικές τριβές, με τα ‘γαλάζια’ στρατόπεδα να παίρνουν ήδη θέσεις μάχης για την επόμενη ημέρα. Το ΠΑΣΟΚ είχε θέσει ως στόχο την τρίτη θέση και , επίσης, απέτυχε παταγωδώς, μιας και όπως φαίνεται καταλαμβάνει την έκτη θέση… Οι ΑΝΕΛ καταφέρνουν να μπουν στη Βουλή, ενώ το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών μάλλον μένει έξω, μαζί με ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ κτλ. Έκπληξη τα αισθητά ανεβασμένα ποσοστά του Βασίλη Λεβέντη, αλλά και το χαμηλό ποσοστό του Ποταμιού, παρόλη την πλύση εγκεφάλου που έγινε προεκλογικά.

Οι ψηφοφόροι επέλεξαν συντριπτικά τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι τόσο γιατί είναι πλήρως πεπεισμένοι για την επαναφορά κεκτημένων και την πιστή εκπλήρωση των προεκλογικών του δεσμεύσεων, αλλά βαθιά μέσα τους ελπίζουν ότι κάτι μπορεί ν’ αλλάξει. Το κυριότερο, θέλησαν  με την ψήφο τους να τιμωρήσουν τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ για τις πολιτικές που ακολούθησαν και τη μηδενική αντίστασή τους στις απαιτήσεις των δανειστών. Ο χώρος του Κέντρου παραμένει πιο κατακερματισμένος από ποτέ, ενώ ντροπή είναι το ποσοστό της ΧΑ και η πιθανή κατάληψη της τρίτης θέσης. Και αυτός είναι και ο μεγαλύτερος φόβος για το κοντινό μέλλον, μιας και εάν αποτύχει ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν κάνει πολλά απ’ αυτά που έχει υποσχεθεί, οι ψηφοφόροι θα νιώσουν για ακόμη μια φορά προδομένοι και δεν είναι διόλου απίθανο να στραφούν προς τα άκρα. Όποιος πιστεύει ότι δεν είναι εύκολο αυτό, ας θυμηθούμε ότι πριν λίγα χρόνια η ΧΑ είχε ποσοστό κάτω από το 0,5%  και το ΠΑΣΟΚ κοντά στο 45%... Η κρίση γέννησε το Μνημόνιο και τη λιτότητα, η λιτότητα προκάλεσε έντονο λαϊκισμό και γέννησε κάθε λογής κόμματα, εκτόξευσε τον ΣΥΡΙΖΑ, και ελπίδα όλων είναι να μη φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ με την πολιτική του τη ΧΑ…

Αυτό που μένει, είναι ότι την 26^η του Γενάρη η χώρα θα συνεχίσει να υπάρχει, και ακόμα και αυτοδυναμία να πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να ψάξει πραγματικά για συμμαχίες και συναινέσεις διότι μπροστά του έχει έναν Γολγοθά. Ευχή όλων, το αποτέλεσμα να ταρακουνήσει την Ευρώπη, και να αντιληφθεί η κ. Μέρκελ και οι σταυροφόροι της λιτότητας ότι ο ελληνικός λαός δεν εκβιάστηκε και επέλεξε να αποφασίσει ο ίδιος για το μέλλον του, με την ελπίδα για καλύτερες μέρες και μια αξιοπρεπή ζωή.  

ΟΙ ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΙ ΚΡΙΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Λίγο πριν τις εκλογές, και ενώ η πόλωση και η αντιπαράθεση μεγαλώνουν, πολλοί πολίτες εμφανίζονται, και είναι πραγματικά, αναποφάσιστοι. Τα κομματικά επιτελεία εργάζονται πυρετωδώς, και εκτός από τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους τους, ρίχνουν το μεγαλύτερο βάρος τους στους αναποφάσιστους για να επιτύχουν τέσσερις κυρίως στόχους: την αυτοδυναμία (ΣΥΡΙΖΑ), την ανατροπή στην πρώτη θέση (ΝΔ), την κατάληψη της τρίτης θέσης (Ποτάμι, Χρυσή Αυγή, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ), και την είσοδο στη Βουλή (Ανεξάρτητοι Έλληνες, Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών, ΔΗΜΑΡ). 

Με βάση όλες τις δημοσκοπήσεις που κυκλοφορούν, το ποσοστό των αναποφάσιστων κινείται πάνω από το 10% του εκλογικού σώματος. Ποσοστό τεράστιο, αν αναλογιστεί κανείς ότι πίσω από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, το ‘’κόμμα των αναποφάσιστων’’ θα καταλάμβανε με μεγάλη άνεση την τρίτη θέση… Οι αναποφάσιστοι σε πολύ μεγάλο ποσοστό φιλο-ευρωπαϊστές και προέρχονται, οι περισσότεροι, από τον χώρο της δεξιάς και της κεντροδεξιάς (51%), ενώ το 36% από εκείνον της αριστεράς και της κεντροαριστεράς, με βάση τα εκλογικά αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του 2012. Το ηλικιακό τους προφίλ είναι έντονα νεανικό και είτε είναι άνεργοι είτε φοιτητές. Σε αυτό το τμήμα των ψηφοφόρων θα απευθυνθούν τα κομματικά επιτελεία τις επόμενες ημέρες, ευελπιστώντας να ενισχύσουν τη θέση τους. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι στις ηλικίες από 18 έως και 34 ετών το ποσοστό των αναποφάσιστων ανέρχεται στο 18%, δηλαδή ένας στους πέντε ψηφοφόρους. Παράλληλα, σε αυτές τις ηλικίες το 23% βρίσκεται στην ανεργία (με όρους οικονομικώς ενεργού πληθυσμού, το ποσοστό αυτό ανεβαίνει στο 40%), ενώ ένα επιπλέον ποσοστό 24% ανήκει στην κατηγορία των φοιτητών/σπουδαστών. Ακόμα και παλαιότερα, μεγάλο κομμάτι των αναποφάσιστων εντοπιζόταν στις νέες ηλικίες, και όπως δείχνει το πρόσφατο παρελθόν, μεγάλο μέρος των νέων αναποφάσιστων επέλεγαν την  αποχή από την εκλογική διαδικασία. Αυτή τη φορά το πιθανότερο είναι η αποχή να μειωθεί, δεδομένου ότι αφενός η πόλωση είναι πολύ μεγάλη, και αφετέρου η νέα γενιά στα χρόνια της κρίσης άρχισε να ασχολείται με την πολιτική και κυρίως να προβληματίζεται για τις εξελίξεις και το μέλλον της.

Ένα άλλο σημαντικό εύρημα των δημοσκοπήσεων, δείχνει ότι περίπου το 18% των αναποφάσιστων θα αποφασίσει τι θα ψηφίσει την τελευταία εβδομάδα, ενώ δεν είναι και λίγοι αυτοί που θα αποφασίσουν ακόμα και τη μέρα των εκλογών. Αυτοί οι άνθρωποι σαφώς και αγωνιούν για την οικονομία, όμως θα ήθελαν ν’ ακούσουν και τις προτάσεις των κομμάτων για άλλα θέματα της δημόσιας ατζέντας: για το φορολογικό, για το ασφαλιστικό, για την παιδεία, την υγεία, την ασφάλεια και την ανάπτυξη. Αντ’ αυτού, η κυβέρνηση επενδύει στο φόβο, τις απειλές και την παραπληροφόρηση, και η αξιωματική αντιπολίτευση στην έντονη παροχολογία, στους ζουρνάδες και στις εσωκομματικές αμφισημίες. Οι αναποφάσιστοι, παραμένουν αναποφάσιστοι γιατί σε αρκετές περιπτώσεις δεν ξέρουν τι πραγματικά θέλουν και έχουν αντικρουόμενες απόψεις: σε ποσοστά 70-75% υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα πρέπει να μείνει πάση θυσία στο ευρώ. Παράλληλα όμως είναι θετικοί σε μηνύματα που αφορούν την έξοδο της χώρας από το μνημόνιο και την προοπτική οικονομικής ανάπτυξης με την αύξηση της απασχόλησης και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. 

Όπως και να έχει, οι αναποφάσιστοι αναμένεται να παίξουν μεγάλο ρόλο τόσο στη διαμόρφωση του αποτελέσματος, όσο και στη σύνθεση της νέας Βουλής. Αυτό το ξέρουν τα κόμματα, και για τον λόγο αυτό επενδύουν την καμπάνια των τελευταίων ημερών στη μεγάλη δεξαμενή των αναποφάσιστων. Ό,τι και εάν αποφασίσουν οι τελευταίοι, το σημαντικότερο είναι να πάνε στα εκλογικά τμήματα και να ψηφίσουν. Η αποχή δεν πρέπει να είναι σε υψηλά επίπεδα, διότι θα δώσει εκατέρωθεν άλλοθι και δεν θα λύσει κανένα απολύτως πρόβλημα. Οι πολίτες καλούνται να ψηφίσουν σε μια ιδιαιτέρως κρίσιμη συγκυρία και ήρθε η ώρα να ασχοληθούν σοβαρά με τη χώρα και το μέλλον τους. Οι εκλογές είναι υπόθεση όλων μας, και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστούν.

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗ

Τα Χριστούγεννα ανέκαθεν ήταν η αγαπημένη μου εποχή (μαζί με το καλοκαιράκι βεβαίως). Σαν παιδί λάτρευα τούτες τις όμορφες μέρες αλλά δεν θυμάμαι να έγραψα γράμμα στον Άγιο Βασίλη ούτε μια φορά. Πάντα έλεγα στον μεγάλο Γιάννη ή στη Χαρούλα αυτά που ήθελα και εκείνοι φρόντιζαν! Τα χρόνια πέρασαν, μεγαλώσαμε, πολλοί χάσαμε την παιδική μας αθωότητα και είπα φέτος για πρώτη φορά να γράψω ένα γράμμα στον Άγιο που μάθαμε πολλοί από τις διαφημίσεις της Coca Cola. Πάμε λοιπόν.

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Πότε δεν σε πολυπίστεψα, δεν σου έστειλα γράμμα, και δεν σε είδα ούτε μια φορά να κατεβαίνεις από την καμινάδα μας. Φέτος νομίζω ότι ήμουν αρκετά καλό παιδί και μέρες που είναι θα ήθελα να σου ζητήσω για πρώτη φορά κάποια πραγματάκια:

-        -   Σου ζητάω να σταματήσεις την εθνική μας κατάθλιψη, την οποία συναντά κανείς όπου και εάν γυρίσει το κεφάλι του. Εύχομαι να έρθει ξανά το χαμόγελο και η ελπίδα στην όμορφή μας χώρα, και τα κατεβασμένα κεφάλια, η στεναχώρια και τα δάκρυα να μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

-          - Σου ζητάω να αλλάξεις τα μυαλά και τις πρακτικές των πολιτικών μας. Λόγια, χιλιάδες λόγια απ’ όλους και αποτέλεσμα μηδέν. Οι μεν εφαρμόζουν μια πολιτική καθ’ υπόδειξη των ‘φίλων’ εταίρων και έχουν οδηγήσει στη φτωχοποίηση του λαού. Οι απέναντι υπόσχονται στους πάντες τα πάντα και δεν έχουν πείσει τον κόσμο ότι μπορούν να κάνουν κάτι διαφορετικό. Οι παραδίπλα έχουν πολλά δίκια αλλά παραμένουν προσκολλημένοι στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, και έχουν γλώσσα πιο ξύλινη και από τραπέζι. Οι άλλοι είναι ναζιστές και οι Ανεξάρτητοι διαφωνούν σε όλα με τους απέναντι αλλά θέλουν να κυβερνήσουν μαζί τους. Μύλος! Όλοι τους το χαβά τους, εις βάρος των Ελλήνων.

-      -   Πριν ν’ αλλάξεις τα μυαλά των εθνοπατεράδων μας, φρόντισε καλέ μου Άγιε να ταρακουνήσεις τα δικά μας. Αφενός εμείς τους οδηγούμε στη Βουλή και είμαστε υπεύθυνοι για την ψήφο μας. Αφετέρου, μετά από όσα έχουμε περάσει ακόμα πιστεύουμε σε σωτήρες, σε μαθητευόμενους μάγους, και έχουμε όλη την καλή διάθεση να πιαστούμε πάλι κορόιδα. Εμείς μάθαμε να πηγαίνουμε σε μπλε, πράσινα, κόκκινα, ροζ γραφεία για να τακτοποιηθούμε (εις βάρος ικανότερων συνανθρώπων μας) και πέραν του εαυτού μας δεν ενδιαφερόμασταν για τίποτα συλλογικό. Έχουμε και εμείς μερίδιο για εδώ που φτάσαμε, όμως ακόμα και τώρα, αμετανόητα επιρρίπτουμε αλλού τις ευθύνες και σφυρίζουμε αδιάφορα. Παρόλα αυτά η κατάσταση σταδιακά αλλάζει, γι΄αυτό σου ζητάω να μας ταρακουνήσεις λίγο για να δούμε τα πράγματα λίγο πιο καθαρά και συλλογικά.

-         -   Σειρά τώρα έχουν οι πόλεις μας. Βοήθα λίγο να γίνουν πιο ανθρώπινες, πιο καθαρές, πιο πράσινες και με σεβασμό στα ΑΜΕΑ, στα παιδιά και τους ηλικιωμένους. Να γίνουν πιο φωτεινές, χρωματιστές και το γκρίζο να πάει και να μην ξαναγυρίσει.

-          -  Σαν παιδί που του αρέσει πολύ η μπάλα (η κανονική, όχι η σπυριάρα) βοήθησε να καθαρίσει το ποδόσφαιρό μας από τις εγκληματικές οργανώσεις, από τα στημένα παιχνίδια, από τους εγκάθετους διαιτητές, από τους πληρωμένους οπαδικούς στρατούς και από τους γκάνγκστερ προέδρους. Μόνο έτσι θα γεμίσουν ξανά τα γήπεδα, θα αποκτήσουν νόημα οι Κυριακές μας και θα αγαπήσουμε ξανά το ελληνικό ποδόσφαιρο.

-          -  Να επανέλθουμε όμως στο θέμα των μυαλών. Βάλε λιγάκι στους δημοσιογράφους (όχι σε όλους) και μετάτρεψέ τους από υστερικές φωνές προπαγάνδας και διαμορφωτές της κοινής γνώμης σε φορείς λογικής, φωνές ενημέρωσης και καταρτισμένης άποψης. Κάνε τους λίγο ανεξάρτητους και κόψε την συνδιαλλαγή με την εξουσία και τη διαπλοκή.

-          - Άγιε Βασίλη, δώσε φώτιση στο οικονομικό επιτελείο, στο τωρινό και το αυριανό, ώστε να σταματήσουν τη συνεχόμενη φορολογία, να βρουν τους φοροφυγάδες και τους φοροαποφεύγοντες και να πάρουν ζεστό χρήμα από εκεί που δεν τολμούν καν να κοιτάξουν. Να αφήσουν τα γεροντάκια να χαρούν την πενιχρή τους σύνταξη και να κοιτάξουν προς τις θάλασσές μας και να εντοπίσουν τους μεγαλοκαρχαρίες. Δεν χρειάζονται μεγαλοστομίες και βαρύγδουπες δηλώσεις, παρά μόνο τόλμη και θέληση.

-          - Και κάτι τελευταίο που δεν αφορά μόνο τη χώρα μου: Βάλε τους ευρωπαίους ηγέτες άμεσα στο χειρουργείο για επέμβαση καρδιάς και μυαλού. Να καταλάβουν ότι οι πολιτικές λιτότητες, η κυριαρχία των αγορών και η ανεργία δεν βοηθούν τους ευρωπαίους πολίτες αλλά τους εξωθούν στη φτώχια, στα άκρα του πολιτικού φάσματος και τους κάνουν αντι – ευρωπαίους.

Ελπίζω να μην σε κούρασα με τις επιθυμίες μου. Έχω και άλλα πολλά να ζητήσω, αλλά ξέρω ότι πολλοί σου έγραψαν για αυτά που σου είπα και για ακόμα περισσότερα. Αν δεν μπορέσεις να τα φτιάξεις όλα αυτά, δώσε μόνο ελπίδα στον κόσμο. Δώσε του δύναμη  να παλέψει για ένα καλύτερο, ανθρώπινο και αξιοπρεπές 2015. Δώσε δύναμη στη γενιά μου να αντιληφθεί ότι μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να κάνουμε καλύτερο το παρόν, ελπιδοφόρο και αισιόδοξο το μέλλον. Δώσε μας δύναμη να είμαστε καλά για να μπορούμε να αγωνιζόμαστε για ένα πιο ανθρώπινο αύριο.

ΖΕΙ ΟΣΟ ΖΟΥΝ ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΤΟΥ

Άλλη μια επέτειος του Πολυτεχνείου πέρασε, για άλλη μια φορά υπήρξαν αντικρουόμενες απόψεις πάνω σε καυτά ζητήματα του τότε και σε σημαντικές απορίες του σήμερα: Υπήρξαν θύματα ή όλα ήταν ένα ψέμα; Έκανε καλό η Χούντα στη χώρα και τους Έλληνες; Φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου για την καταστροφή της χώρας; Ζούμε σήμερα μια ‘κοστουμαρισμένη’ οικονομική Χούντα; Αυτά, και άλλα τόσα ερωτήματα κάθε χρόνο τέτοια μέρα οξύνονται και πυροδοτούν αντιδράσεις και ατέρμονες συζητήσεις. Ας τα πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή.

 

Η χουντική επταετία ήταν μια ξεκάθαρη κατάλυση του πολιτεύματος. Η δική μας η γενιά είχε την τύχη να μη ζήσει εκείνη την περίοδο. Τότε, η ελευθερία,  η ελευθεροτυπία, και όλα τα ελευθεριακά δικαιώματα ήταν απαγορευμένα. Οι συλλήψεις και ο βασανισμένος χιλιάδων ανθρώπων ήταν καθημερινό φαινόμενο. Όποιος διαφωνούσε με το καθεστώς, είχε μπει στη μαύρη λίστα και η ζωή του γινόταν ένα μαρτύριο. Η διαβόητη ΕΣΑ βασάνισε χιλιάδες και έγινε συνώνυμο του τρόμου και του πόνου. Επίσημα, την πρώτη βδομάδα συνελήφθησαν 6.500 πολίτες και σε τέσσερα χρόνια πάνω από 3.300 πέρασαν απ’ τα στρατοδικεία. Η ανάκριση στο ΕΑΤ-ΕΣΑ άφηνε ανάπηρους απ’ το ξύλο, τα ηλεκτροσόκ και τη «φάλαγγα» όσους δυσφορούσαν με το «γύψο». Τα κόμματα κι οι απεργίες απαγορεύτηκαν, στα συνδικάτα και τους φοιτητικούς συλλόγους οι διοικήσεις διορίζονταν, χαφιέδες της Ασφάλειας παντού, λογοκρισία στον Τύπο.  Η καταπίεση, ο αυταρχισμός και η έλλειψη ελευθερίας ήταν το τρίπτυχο της Χούντας. Και ήταν λίγοι εκείνοι που είχαν διάθεση να αντιδράσουν. Όλοι οι υπόλοιποι είτε φοβόντουσαν, είτε προσκολλήθηκαν στο χουντικό σύστημα. Το μεγαλύτερο μέρος του λαού δεν αντιδρούσε, όχι μόνο λόγω φόβου. Κάποιοι ‘την έβρισκαν’ με τη Χούντα. Και δεν εννοούμε μόνο επιχειρηματικά… Ας μην ξεχνάμε, ότι μεγάλο μέρος της Γερμανίας λάτρευε τον Χίτλερ και πολλά εκατομμύρια Ιταλοί σαγηνεύονταν από τον Μουσολίνι.

Στο πέρας του χρόνου, πολλά έχουν ειπωθεί για τη γενιά του Πολυτεχνείου. Η γενιά εκείνη είχε σίγουρα ιδανικά και έδωσε αγώνες για την ελευθερία. Δεν έριξε τη Χούντα μόνη της, όμως συνέβαλε καθοριστικά στην ‘απονομιμοποίησή’  και στο ‘αδυνάτισμά’ της στα μάτια του λαού. Την έκανε να φαίνεται τρωτή και έδωσε δύναμη και σε φοβισμένους Έλληνες να αντιδράσουν.  Πολλοί άνθρωποι από εκείνη τη γενιά έγιναν βουλευτές, υπουργοί και δεν ήταν λίγοι αυτοί που εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους στο Πολυτεχνείο παντοιοτρόπως. Όπως επίσης μόνο λίγοι δεν είναι εκείνοι που πραγματικά έδωσαν και την ψυχή τους στον αγώνα για ελευθερία και συνειδητά θέλησαν να μείνουν στο παρασκήνιο της πολιτικής ζωής, πιστοί στα ιδανικά και  την ιδεολογία τους. Η ‘γενιά του Πολυτεχνείου’ κάπου στην πορεία της και στην απότομη ενηλικίωσή της έχασε λίγο το δρόμο της και από ένα σημείο και μετά πολλά μέλη της δεν σεβάστηκαν τη δημοκρατία και τους θεσμούς της, για τους οποίους πολλοί θυσιάστηκαν, και απομακρύνθηκαν εντελώς από τους συνανθρώπους τους.

Σχετικά με την άποψη ορισμένων ότι δεν υπήρξαν νεκροί, το πόρισμα Τσεβά δυστυχώς για εκείνους δεν τους δικαιώνει. Και όταν μιλάμε για νεκρούς, δεν είναι ανάγκη να δολοφονήθηκαν μπροστά στην Πύλη ή από τις ρόδες του τανκς… Η  Χρυσή Αυγή και διάφορες ακροδεξιές οργανώσεις αμφισβητούν με ανιστόρητο και γλοιώδη τρόπο την ύπαρξη θυμάτων κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ωστόσο, πάρα την μαύρη και αναμενόμενη προπαγάνδα  είναι πολύ δύσκολο να οριστεί ο ακριβής αριθμός των νεκρών. 

Το Πολυτεχνείο αποτελεί φάρο ελπίδας για το δυσοίωνο μέλλον μας. Σίγουρα, πολλοί ήταν εκείνοι που το καπηλεύτηκαν, εκείνοι που έκαναν πολιτική καριέρα στις πλάτες του, και ξάφνου άφησαν το μαχητικό μανδύα και φόρεσαν τα κοστούμια της εξουσίας. Πολλοί είναι εκείνοι που το καταδικάζουν για όσα δεινά προκάλεσε η ‘γενιά’ του στη χώρα. Πολλοί είναι και εκείνοι που λένε ότι στο Πολυτεχνείο δεν έγινε τίποτα και δεν πέθανε κανείς. Ότι και να λέει ο καθένας, το Πολυτεχνείο αποτελεί μια ένδοξη στιγμή για τους Έλληνες που αγωνίστηκαν για δημοκρατία και ελευθερία. Και μπορεί να αποτελέσει μόνο παράδειγμα για όλους εμάς. 

Σήμερα είναι πάρα πολλοί εκείνοι που πιστεύουν ότι ζούμε σε μια ιδιότυπη Χούντα. Άλλοι τη λένε οικονομική, άλλοι μνημονιακή. Και γενικότερα ο καθένας την ονοματίζει όπως θέλει. Το ίδιο συμβαίνει και με τους βουλευτές. Όλοι τους βρίζουμε, τους κατηγορούμε για όλα, όμως ξεχνάμε ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν μπήκαν στο Κοινοβούλιο με κλήρωση. Από κάποιους ψηφίστηκαν. Εμείς τους ψηφίσαμε και αυτοί οι άνθρωποι είναι η δειγματοληπτική απεικόνιση του εκλογικού σώματος. Οποιαδήποτε ταύτιση του τότε με το σήμερα όμως,  είναι αδόκιμη και επικίνδυνη. Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα να μην έχεις την ελευθερία σου και διαφορετικό να μην μπορείς να πληρώσεις τις υποχρεώσεις σου. Ενδεχομένως να είναι εξίσου βάναυσο αλλά είναι εντελώς διαφορετικές οι περιστάσεις. Υπεύθυνοι για τις πράξεις της ‘γενιάς του Πολυτεχνείου’ δεν είμαστε. Όμως, είμαστε υπεύθυνοι για τη χάραξη του δικού μας μέλλοντος. Όσο δεν αντιδρούμε τη στιγμή που η πιο καταρτισμένη και μορφωμένη γενιά είναι και αυτή με τους περισσοτέρους ανέργους, τότε δεν έχουμε δικαίωμα να ομιλούμε.