ΚΑΥΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Για ακόμη μια φορά μια ελληνική κυβέρνηση περιμένει πως και πως την αξιολόγηση, τα χρήματα και το πράσινο φως από τους δανειστές για να ‘ανασάνει’. Μπροστά στο φάντασμα της άτακτης χρεοκοπίας οι κυβερνώντες λένε ναι σε κάθε απαίτηση των εταίρων και προετοιμάζονται να παρουσιαστούν μπροστά στο λαό και να μετατρέψουν για άλλη μια φορά το μαύρο σε άσπρο, πείθοντάς μας ότι όλα αυτά τα νέα μέτρα που έρχονται είναι (ξανά) για το καλό μας. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τα δημοσιονομικά αποτελέσματα του 2015, παρόλο που χρωστάει παντού (οι οφειλές του δημοσίου στις επιχειρήσεις αυξήθηκαν... μόλις κατά 2 δισ.).  Πανηγυρίζει για το οριακό πλεόνασμα, αλλά ταυτόχρονα η πραγματική οικονομία παραμένει γονατισμένη και τα capital controls παραμένουν στη ζωή μας. Βεβαίως αυτό μικρή σημασία έχει, καθώς όπως μας είπε και ο κ. Μάρδας μέχρι και οι τουρίστες τα ξέχασαν… Με τον ίδιο τρόπο που ξέχασε ο ΣΥΡΙΖΑ τι παραμύθια πουλούσε και πόση ‘ελπίδα’ τάισε τον κόσμο πριν γίνει κυβέρνηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν θεωρεί ότι ακολουθεί πετυχημένη οικονομική πολιτική. Ή για να το πούμε καλύτερα, έτσι θέλει να λέει στον κόσμο. Γιατί σίγουρα ξέρουν στο κυβερνητικό επιτελείο ότι όταν απόρροια της ‘πετυχημένης πολιτικής’ τους είναι νεα μέτρα αφαίμαξης 5,5 δις ευρώ, κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Βέβαια δεν σκέφτονται όλοι στην κυβέρνηση με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχουν και εκείνοι που είναι πεπεισμένοι ότι τα νεα μέτρα δεν οδηγούν πουθενά, παρά μόνο εντείνουν τη λαϊκή εξαθλίωση. Ξέρουν ότι με τα νεα φορολογικά μέτρα η πραγματική οικονομία θα υποφέρει περισσότερο, η ανάκαμψη θα παραμείνει όνειρο απατηλό και σε λίγους μήνες το κράτος θα δει για άλλη μια φορά τα ταμειακά του διαθέσιμα να συρρικνώνονται και θα κληθεί ξανά να ενδώσει στις απαιτήσεις των δανειστών. Και αυτοί που σκέφτονται έτσι, δεν αποκλείεται σε οποιαδήποτε δυσκολία να τινάξουν στον αέρα την κυβερνητική πλειοψηφία.

Αυτό προφανώς σκέφτεται και ο Πρωθυπουργός και προσπαθεί με κάθε τρόπο αφενός να πείσει τους βουλευτές του να στηρίξουν τα νεα μέτρα, αφετέρου να σερβίρει στον λαο τις νέες θυσίες με ‘φιλολαϊκό’ και ‘αριστερό’ περιτύλιγμα. Πολλά περιθώρια όμως δεν υπάρχουν, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας δεν συγκεκτρώνουν πλέον τα μεγάλα ποσοστά δημοφιλίας και αποδοχής που είχαν πριν λίγους μήνες. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, ο Πρωθυπουργός  δεν φαντάζει πια ως ο Αριστερός αστέρας που θα καταργούσε με ένα νόμο και ένα άρθρο τα μνημόνια και τις πολιτικές λιτότητες και θα άλλαζε ολόκληρη την Ευρώπη. Προσγειώθηκε απότομα στην πραγματικότητα και κατάλαβε πολύ νωρίς ότι με εκβιασμούς και μονομερείς ενέργειες δεν θα μπορούσε να κερδίσει τίποτα. Ακόμα και οι πιο ένθερμοι, ακόμα και αυτοί που βολεύτηκαν – αξιοκρατικά πάντα... - , γνωρίζουν ότι η κυβίστικη που έκανε η κυβέρνηση ήταν τεράστια. Όπως επίσης γνωρίζουν ότι από εκεί που νόμιζαν ότι θα άλλαζαν συθέμελα την Ευρώπη, η χώρα μας έγινε ο φτωχότερος των συγγενών.

Με άλλα λόγια, άλλα πίστευαν πως θα συναντήσουν, άλλα είδαν και πολύ περισσότερο άλλα κατάφεραν. Αυτή η αλληλουχία γεγονότων δημιουργεί και ένα εύλογο ερώτημα: Κατά πόσο ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση είναι διατεθιμένοι να φτάσουν μέχρι τέλους για την επίτευξη μιας συμφωνίας; Μήπως με αφορμή την εσωτερική και εξωτερική πίεση, το πολιτικό κόστος και τις αντιδράσεις αποφασίσουν να τα τινάξουν όλα στον αέρα και να οδηγηθούμε τελικά στο Grexit; Ουδείς μπορεί να γνωρίζει τι θα συμβεί. Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι μήνες που έρχονται είναι πάρα πολύ κρίσιμοι και το καλοκαίρι προμηνύεται καυτό. Με το σενάριο των πρόωρων εκλογών να βρίσκεται πάντα στην ατζέντα.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΗΓΕΤΗΣ

Η οικονομική και η προσφυγική κρίση συνεχίζονται αμείωτες και δείχνουν για μια ακόμη φορά την έλλειψη ηγεσίας τόσο στη χώρα μας όσο και ευρωπαϊκά. Όλα αυτά τα μαύρα χρόνια για την Ευρώπη συνολικά, η απουσία ικανής πολιτικής ηγεσίας είναι κάτι παραπάνω από αισθητή. Πολλοί μιλούν για ηγέτες και ηγεσίες, θεοποιούν και δαιμονοποιούν ανθρώπους όμως ποια είναι πραγματικά τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ένας πολιτικός ηγέτης;

Πάνω απ’ όλα η ηγεσία είναι μια σειρά από στόχους. Χωρίς στόχους ένας ηγέτης δεν μπορεί να μακροημερεύσει. Ή αν τελικά τα καταφέρει, θα έχει φροντίσει να ξεγελάσει τους ψηφοφόρους, να υποκλέψει τη συμπάθειά τους και γρήγορα θα πέσει με την ίδια ταχύτητα που ανήλθε. Ένας πολιτικός ηγέτης επιβάλλεται να δίνει όραμα στους ανθρώπους. Μέσα από την αισιοδοξία του, η οποία είναι απαραίτητη προϋπόθεση, να εμπνέει το λαό και να του δείχνει το δρόμο προς το καλύτερο. Το καλύτερο πολλές φορές μπορεί να θυμίζει ναρκοπέδιο προβλημάτων, όμως χαρισματικός ηγέτης είναι αυτός που μπορεί και λύνει τα προβλήματα, αυτός που είναι ικανός να πάρει θαρραλέες αποφάσεις και όχι ο μοιρολάτρης που συνεχώς σκέφτεται το ίδιο το πρόβλημα, περικυκλώνεται από αυτό και δεν είναι σε θέση να βρει την παραμικρή λύση.  

Ο Bass κατηγοριοποίησε τους πολιτικούς ηγέτες σε τρεις ομάδες:  Στην πρώτη περιλαμβάνονται οι εγωιστές (self – oriented), οι οποίοι είναι προσανατολισμένοι στον εαυτό τους, έχουν συχνά πολύ ισχυρές εξουσιαστικές τάσεις και σε σπάνιες περιπτώσεις είναι ευεργετικοί για το κοινό καλό. Δυστυχώς έχουμε πάρα πολλά παραδείγματα τέτοιων ηγετών. Στη δεύτερη κατηγορία ο Bass τοποθετεί τους στοχοπροσηλωμένους ηγέτες, οι οποίοι είναι πραγματιστές και αφοσιώνονται στην επίτευξη των στόχων που έχουν θέσει εξ’ αρχής. Στην τρίτη και τελευταία ομάδα συναντάμε τους συνεργατικούς ηγέτες. Αυτή η μορφή ηγεσίας έχει τις απαιτούμενες δεξιότητες για την επίλυση των προβλημάτων και τον μετριασμό των συγκρούσεων μεταξύ των οπαδών τους και του κοινού καλού.  Ο Μαξ Βέμπερ ακολούθως μίλησε για τους παραδοσιακούς ηγέτες (π.χ οι μονάρχες οι οποίοι νομιμοποιούν την εξουσία τους διαμέσου μακρόχρονων εθνικών πρακτικών), για τους χαρισματικούς και για τους ορθολογιστές – γραφειοκρατικούς. 

Πολλοί ‘ηγέτες’ τα τελευταία έτη επέλεξαν να επενδύσουν στον λαϊκισμό και σε αμφίσημες ιδεολογικές επινοήσεις και εκμεταλλευόμενοι το φόβο του λαού και την ανάγκη του να βρει ένα αποκούμπι ελπίδας βρέθηκαν από την άκρη του φάσματος στην κορυφή. Ο σημερινός πολιτικός κόσμος του τόπου ηγείται μόνον κατ’ ευφημισμόν. Αντί να δουν την αλήθεια και να βρουν λύσεις, όπως πρέπει να κάνει η ηγεσία, αποποιούνται την ουσία του ρόλου τους και στρουθοκαμηλίζουν διαρκώς. Δεν καθοδηγούν και σε ουδεμία περίπτωση εμπνέουν. Το μόνο που κάνουν είναι να μένουν αποβλακωμένοι και να εκπληρώνουν κάθε λογής και κάθε προέλευσης απαιτήσει αδιαφορώντας για το κοινό καλό.

Η κρίση μαζί με το μνημόνιο, όπως έχουμε αναφέρει και άλλες φορές, έφτιαξε πολιτικές καριέρες και δημιούργησε διάφορες ‘ηγεσίες’. Όλον αυτό τον καιρό οι αντιπολιτεύσεις είχαν μπολιαστεί μέσα στον άκρατο λαϊκισμό και στις υποσχέσεις και αυτά τους ακολούθησαν και όταν έγιναν συμπολιτεύσεις. Απότομα προσγειώθηκαν στην πραγματικότητα όμως τα ανέμελα καταγγελτικά αντιπολιτευτικά χρόνια συνέχισαν να τους ορίζουν.  Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία που βρίσκεται η χώρα μας, αλλά και ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, όχι μόνο δεν υπάρχει ισχυρός ηγέτης, αλλά το άσχημο είναι ότι ούτε καν φαίνεται στον ορίζοντα. Μακάρι τα πράγματα να ήταν ευοίωνα και αισιόδοξα όμως η ζωή φροντίζει να μας θυμίζει με κάθε ευκαιρία ότι όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες. 

Η ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΑΡΜΟΤΑΣ

Το όχι και τόσο μακρινό 1993, στην εκπληκτική ταινία φαντασίας  η ‘Μέρα της Μαρμότας’, ο συμπαθής Μπιλ Μάρεϊ ξαφνικά βρίσκεται παγιδευμένος στο χρόνο και αναγκάζεται να ζει την ίδια μέρα ξανά και ξανά. Αρκετά χρόνια μετά, οι Έλληνες πολίτες έχουν μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου του Αμερικανού ηθοποιού και νιώθουν παγιδευμένοι και , το χειρότερο, καταδικασμένοι, να ζουν συνεχώς τις ίδιες ατέρμονες καταστάσεις χωρίς να αλλάζει το παραμικρό. Όλα αυτά τα χρόνια της πολυεπίπεδης κρίσης βιώνουμε καθημερινά φοροεπιδρομές, απολύσεις, ανεργία, μειώσεις μισθών και συντάξεων, λουκέτα στις επιχειρήσεις και γύρω μας νιώθουμε να βλέπουμε τα ίδια καταθλιπτικά και  απεγνωσμένα πρόσωπα. Θα θέλαμε να βρισκόμασταν παγιδευμένοι μέσα σε ένα όνειρο, όμως έχουμε κολλήσει σε μια άσχημη πραγματικότητα η οποία δύσκολα θα μεταβληθεί άμεσα προς το καλύτερο.

Για την πραγματικότητα αυτή, μπορούμε να κατηγορήσουμε πολλούς: κόμματα, πρωθυπουργούς, πολιτικούς, βουλευτές, τεχνοκράτες, ευρωπαίους, ΔΝΤ. Μπορούμε ακόμα να ψέξουμε  τη μοίρα και  το πεπρωμένο και η λίστα των υπευθύνων παραμένει  ατελείωτη και έτοιμη να συμπληρωθεί  και από άλλες αιτίες. Πολλάκις ξεγελαστήκαμε από τους πολιτικούς. Ή καλύτερα, θέλαμε να ξεγελαστούμε γιατί πάντα είναι ευκολότερη η πίστη σε έναν μάγο με ραβδί ο οποίος αυτομάτωςθα μας απαλλάξει από όλες τις ευθύνες και θα μας μοιράσει απλόχερα ό,τι επιζητούμε. Μας συνέφερε να πιστεύουμε σε ψέματα, παραμύθια και μεγαλοστομίες και έτσι επαναπαυόμασταν και περιμέναμε την ώρα που θα δικαιωθεί η υποσυνείδητη αμφιβολία μας για να διατρανώσουμε σε όλους τους τόνους ότι ‘όλοι είναι ίδιοι’ και να συνεχίσουμε αμέριμνοι τη ζωή μας.

Το πιο λυπηρό σε όλη αυτή την κατάσταση είναι ότι οι περισσότεροι παραμένουμε κολλημένοι σε διαπιστώσεις και εύκολα κατηγορώ. Όπως ο Μπιλ Μάρεϊ στη ‘Μέρα της Μαρμότας’, υποκύψαμε σε αυτή την κατάσταση, μπήκαμε σε μια φάση λήθαργου και άνευ όρων αποδοχής της επαναλαμβανόμενης πραγματικότητας. Αυτή ήταν η εύκολη, μα επιβλαβής αντίδραση. Το δύσκολο, αλλά ταυτόχρονα λυτρωτικό, είναι να πάμε ένα βήμα παραπέρα και να ξεκινήσουμε να βλέπουμε αλλιώς τη ζωή μας, επανεξετάζοντας  τις επιλογές και τις προτεραιότητές μας.  Να σταματήσουμε να ψάχνουμε τριγύρω μας για θύτες και να σκεφτούμε πως μπορεί να αλλάξει η κατάσταση. Πρέπει να πάψουμε να είμαστε κολλημένοι στην επίτευξη μόνο του ατομικού συμφέροντος και να δράσουμε συλλογικά. Να αναζητήσουμε ευκαιρίες μέσα σε όλο το εύρος της κρίσης και να πάψουμε να περιμένουμε μαγικές λύσεις από μαθητευόμενους μάγους, λαϊκιστές και ψεύτες.

Οι πολίτες σήμερα, νιώθουν για τον ΣΥΡΙΖΑ την ίδια απογοήτευση με αυτή που ένιωσαν από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Ίσως να είναι και ακόμα μεγαλύτερη μιας και για πολλούς ο Τσίπρας φάνταζε ως κάτι νέο, διαφορετικό και ελπιδοφόρο. Πέρα από συγκεκριμένες συλλογικότητες που αντιδρούν δυναμικά, οι υπόλοιποι μοιάζουμε σαν να έχουμε αποδεχθεί  τα πάντα. Στο όνομα του ‘δεν υπάρχει εναλλακτική’, έχουμε αφομοιώσει κάθε εντολή των Βρυξελλών και του Βερολίνου και πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Κοινώς, έχουμε συμβιβαστεί απόλυτα και παραμένουμε πλήρως αδρανοποιημένοι και παραιτημένοι από κάθε όνειρο, από κάθε αγώνα. Στη ‘Μέρα της Μαρμότας’, όλα άλλαξαν όταν ο πρωταγωνιστής είδε τα πράγματα με άλλη οπτική. Όταν πίστεψε στον εαυτό του και ήταν έτοιμος να δώσει κάθε είδους μάχη κόντρα στην επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα τότε ήρθε η λύτρωση. Πολλοί ίσως πιστεύουν ότι αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες. Λάθος. Όλα γίνονται όταν είμαστε διατεθειμένοι να πιστέψουμε και να δουλέψουμε για να γίνουν. Η καθημερινότητά μας θα αλλάξει όταν μπούμε σε διαδικασία δράσης. Και όταν έρθουν οι πρώτες μικρές αλλαγές, τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα έρθουν και οι μεγαλύτερες.

Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΓΡΗΓΟΡΑΚΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΛΑΣΣΟΝ

Το ΠΑΣΟΚ διαχρονικά είχε στο DNA του τις εσωκομματικές ζυμώσεις και τις έντονες συντροφικές αντιπαραθέσεις, χαρακτηριστικό που συναντάται σε πολλά κόμματα εξουσίας. Τούτη τη φορά όμως πραγματικά ξεπέρασε και τον ίδιο του τον εαυτό! Οι εσωκομματικές εκλογές της Ν.Δ και η επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, έφεραν διαξιφισμούς και αντεγκλήσεις, και αυτά με τη σειρά τους έφεραν τη διαγραφή του Λεωνίδα Γρηγοράκου.  Ο κ. Γρηγοράκος έκλεισε το μάτι στη Ν.Δ, η κ. Γεννηματά έκανε λόγο για άβυσσο, τα στελέχη και τα μέλη του κόμματος προβληματίζονται, άλλοι ετοιμάζονται  για βήμα προς τα δεξιά, άλλοι για τα’ αριστερά και είναι λίγοι αυτοί που αναλύουν ψύχραιμα τη διαμορφωθείσα κατάσταση  και τη νέα μορφή που ενδέχεται να πάρει άμεσα το πολιτικό σκηνικό. 

Η επικράτηση Μητσοτάκη άνοιξε μια συζήτηση περί μελλοντικών συνεργασιών και ο νέος Πρόεδρος της Ν.Δ ,μιλώντας για το περίφημο κέντρο, προϊδέασε τους ψηφοφόρους για μια νέα πιο κεντρώα Ν.Δ. Το κέντρο ανέκαθεν αποτελεί μήλο της έριδος για πολλούς. Το ΠΑΣΟΚ ιστορικά ήταν το κόμμα που ηγεμόνευσε στο χώρου του κέντρου. Η κατάσταση αυτή δεν άλλαζε, μέχρι που το μνημόνιο, οι πολιτικές λιτότητας, η πολυεπίπεδη κρίση και η θορυβώδης κατάρρευση του πολιτικού σκηνικού όπως το ξέραμε, συμπίεσε αφόρητα το ΠΑΣΟΚ από όλες τις πλευρές και αυτό είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων και τη σταδιακή μετατόπιση των κεντρώων προς τον ΣΥΡΙΖΑ (και λιγότερο προς τη Ν.Δ). 

Για να απολέσει ο ΣΥΡΙΖΑ το Κέντρο, η λύση για κάποιους είναι η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού μετώπου, μιας παράταξης που θα θελήσει να εκφράσει όσους ψήφισαν ‘Ναι’ στο δημοψήφισμα. Ενός ευρωπαϊκού πολιτικού φορέα που θα έχει έκφραση σε όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος. Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν πολύ βολική για πάρα πολλούς που επεξεργάζονται τέτοια σενάρια χρόνια τώρα. Και τώρα με τον Μητσοτάκη το σενάριο ξαναζεσταίνεται και πλασάρεται στους ψηφοφόρους καθημερινά. Το ΠΑΣΟΚ – Δημοκρατική Συμπαράταξη οφείλει να δημιουργήσει όλες τις ικανές και αναγκαίες προϋποθέσεις για έναν πολιτικά στιβαρό και ιδεολογικά ξεκάθαρο τρίτο πόλο. Καλείται να οριοθετήσει το χώρο του και να δώσει ένα ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα, σε ένα σκηνικό το οποίο πολύ άμεσα θα μετατραπεί σε αρένα ακραιφνούς διπολισμού.  Δεν πρέπει να γίνει ουρά ούτε του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε της ΝΔ. 

Ως σύγχρονο Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, πρέπει να διαβάσει σωστά τα σημεία των καιρών και να εκφράσει αυτούς που διαχρονικά εξέφραζε, με σύγχρονους όρους, αμιγώς πολιτικούς και όχι με όρους συνδιαλλαγής. Ως σύγχρονο Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα οφείλει να βρει μια ισορροπία μεταξύ αγοράς και κράτους, μεταξύ του ατόμου και του συνόλου. Το κύριο χαρακτηριστικό της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατικής σκέψης πρέπει να ακουμπά στους σύγχρονους μη προνομιούχους , στους αδύναμους , στους ευάλωτους της ελληνικής  κοινωνίας και στους ανθρώπους που έχουν απογοητευτεί από τα κόμματα και απέχουν συνειδητά. Η σοσιαλδημοκρατία πρέπει να στηρίζεται σε αρχές όπως η πρόνοια, η αναδιανομή, η κοινωνική δικαιοσύνη και στο σεβασμό της διαφορετικότητας. Και βεβαίως το ΠΑΣΟΚ οφείλει αν θέλει να έχει παρόν και μέλλον να ανοιχτεί στην κοινωνία. Και εννοείται να σταματήσει τον αλληλοσπαραγμό και την αναπόληση διχαστικών συνεδρίων και εσωκομματικών ξεκαθαρισμάτων. Η δύσκολη πραγματικότητα και η ανίκανη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ τα ξεπερνά όλα αυτά και τα περιθώρια στένεψαν πολύ. Η διαγραφή Γρηγοράκου είναι το έλασσον. Εξάλλου και ο ίδιος με τη στάση του την επιζητούσε και τώρα είναι απελευθερωμένος. Το μείζον είναι το ΠΑΣΟΚ – Δημοκρατική Συμπαράταξη να δώσει το πολιτικό του στίγμα όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται, να αποφασίσει με ποιους θέλει να προχωρήσει και που θέλει να πάει και ταυτόχρονα να συνεχίσει την ανανέωση.

ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΓΥΡΟΣ

Μετά κόπου, βασάνων και αρκετών τραγελαφικών σκηνικών, ο πρώτος γύρος εκλογής Προέδρου στη Νέα Δημοκρατία ολοκληρώθηκε και στη δεύτερη και κρισιμότερη στροφή θα διασταυρώσουν τα ξίφη τους ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η μάχη αυτή έχει να κάνει με το παλιό και το καινούριο. Άποψη την οποία έκανε σημαία τους τελευταίους μήνες ο Απόστολος Τζιτζικώστας, χωρίς βεβαίως να προσκομίσει κάποιο νέο χαρακτηριστικό στον πολιτικό του λόγο, ο οποίος παρέμεινε στρογγυλεμένος, γενικόλογος και άνευ πολιτικής σημασίας. Ο Άδωνις Γεωργιάδης από την πλευρά του, διατράνωνε σε όλους τους τόνους ότι είναι αυτοδημιούργητος και έχει πολλά εργασιακά ένσημα στην πλάτη του. Αληθές. Από την άλλη όμως, οι ψηφοφόροι δεν ξέχασαν ότι όσο ήταν στον ΛΑ.Ο.Σ εξαπέλυε συνεχώς επιθέσεις στη Ν.Δ και δεν παύουν ακόμα και σήμερα να τον θεωρούν ξένο μέσα στους νεοδημοκρατικούς κόλπους. 

 

Ενδεχομένως πολλοί να πιστεύουν ότι νικητής του πρώτου γύρου είναι ο Μεϊμαράκης. Τυπικά έτσι είναι. Ουσιαστικά όμως, τον ‘αέρα’ του νικητή τον έχει ο Μητσοτάκης. Για δυο κυρίως λόγους: Αφενός διότι όλες οι δημοσκοπήσεις τον έδιναν στην τρίτη θέση, μακριά από το δίδυμο Μεϊμαράκη – Τζιτζικώστα. Αφετέρου, στα μάτια των ψηφοφόρων της Ν.Δ, ο Μεϊμαράκης ήταν ο εκλεκτός της καραμανλικής πλευράς, και αυτό του έδινε εξ’ αρχής ένα πολύ μεγάλο προβάδισμα αλλά συνάμα αποτέλεσε και ένα εμπόδιο για αυτόν καθώς πολλοί ήταν εκείνοι που θεώρησαν ότι η υποψηφιότητά του είχε έντονα παλαιοκομματικά χαρακτηριστικά. Εκ του αποτελέσματος φάνηκε ότι η υποψηφιότητα Μητσοτάκη κατάφερε να κινητοποιήσει ανθρώπους της εργασίας, της αγοράς και του ιδιωτικού τομέα, γενικώς ανθρώπους μακριά από τα εσωκομματικά της Ν.Δ,  οι οποίοι βλέποντας  να έχει ήδη δοθεί το δαχτυλίδι της διαδοχής από την καραμανλική πλευρά αλλά ταυτόχρονα παρατηρώντας  και την πορεία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ, συμμετείχαν στη διαδικασία εκλογής και έδωσαν στον Κυριάκο Μητσοτάκη την ώθηση που χρειαζόταν.  Για του λόγου το αληθές, παρά όλες τις αντιξοότητες (οικονομική κρίση, καθημερινά προβλήματα, απέχθεια προς κόμματα και πολιτικούς), στη διαδικασία εκλογής συμμετείχαν 400.000 άνθρωποι και αυτό είναι ένα πολύ ενθαρρυντικό στοιχείο όχι μόνο για τη Ν.Δ, αλλά και για την πολιτική γενικότερα. Τα μέλη και οι φίλοι ενός κόμματος χρειάζεται να συμμετέχουν ενεργά, όχι μόνο στην επιλογή ενός προσώπου, αλλά κυρίως στην παραγωγή θέσεων και στη χάραξη της πολιτικής ενός κομματικού οργανισμού. 

Ο Μητσοτάκης συγκεντρώνει αρκετά θετικά χαρακτηριστικά. Ένα τέτοιο είναι το επώνυμό του, το οποίο του έδωσε τη δυνατότητα να αναρριχηθεί πιο εύκολα στην κομματική επετηρίδα αλλά και να ‘περπατήσει’ πιο άνετα στην πολιτική αρένα. Ταυτόχρονα όμως, αυτό αποτελεί και το μεγαλύτερό του μειονέκτημα: Στα μάτια της κοινής γνώμης, το επίθετο Μητσοτάκης δημιουργεί αντικρουόμενα συναισθήματα και καλώς ή κακώς ο Κυριάκος καλείται καθημερινά να απολογείται για πολιτικές ή αντιλήψεις του πατέρα του. Πολλοί δεν μπαίνουν καν στον κόπο να τον ακούσουν γιατί πολύ απλά λέγεται Μητσοτάκης, και αυτό από μόνο του είναι άδικο και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί πολιτικό επιχείρημα. Ακόμα, του προσάπτουν ότι προέρχεται από πολιτικό τζάκι. Αυτό σηκώνει αρκετή συζήτηση. Τα πολιτικά τζάκια δεν αποτελούν ελληνικό προνόμιο, συναντώνται σε όλη την υφήλιο. Από την άλλη, δεν μπορεί κανείς να απαγορεύσει σε κανέναν να θέσει υποψηφιότητα σε οποιαδήποτε θέση με την κατηγορία ότι είναι μέλος μιας πολιτικής φαμίλιας. Ο καθένας μπορεί, και ο καθένας καλό είναι να κρίνεται από το λόγο και τις πολιτικές του και όχι από το γενεαλογικό του δέντρο. Στην τελική είδαμε και αυτούς που δεν προέρχονται από πολιτικό τζάκι και τις ευθύνες που έχουν για την κατάρρευση της χώρας…

Όπως και να έχει, μετά από όσα έχουμε περάσει ως χώρα και μετά την καταρράκωση του πολιτικού μας συστήματος, πρέπει τα κόμματα να εκσυγχρονιστούν και να γίνουν αντάξια της συγκυρίας.  Και μόνο το γεγονός ότι στον δεύτερο γύρο πέρασε ο Μητσοτάκης και όχι ο Τζιτζικώστας είναι ένα γεγονός εκ πρώτης όψεως θετικό. Ο πρώτος είχε ένα πολιτικό αφήγημα, στο οποίο ο καθένας μπορεί είτε να συμφωνήσει είτε να διαφωνήσει. Ο δεύτερος δεν είχε να προτάξει κάτι γόνιμο, πέρα από το γεγονός ότι είναι νέος.  Το αρνητικό είναι η πρωτιά του Μεϊμαράκη. Ο δεύτερος γύρος θα είναι απρόβλεπτος, και ουδείς μπορεί να κάνει κάποια πρόβλεψη. Παρόλα αυτά, ο πρώτος γύρος ήταν ένα καλό βήμα για να αρχίσει η κουβέντα περί εκσυγχρονισμού και εκμοντερνισμού των κομμάτων.

Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ 'ΣΑΚΕΛΑΡΙΔΗΔΩΝ'

Παραιτήθηκε πριν λίγο ο Γαβριήλ Σακελαρίδης, μιας και του ήταν αδύνατο να ψηφίσει τα αποψινά μέτρα και να στηρίξει την κυβερνητική πολιτική. Τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν αυτομάτως με δηλώσεις συμπάθειας και ανδρείας για τον συμπαθή Γαβριήλ. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο μέχρι πρότινος κυβερνητικός βουλευτής  δεν έγινε χθες μέλος της συμπολίτευσης. Εξαρχής ήταν σημαντικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, και παρακολούθησε εκ των έσω (και εβρισκόμενος πολύ κοντά στον Πρωθυπουργό) την άνοδο του κόμματός του. Ο κ. Σακελαρίδης άραγε δε γνώριζε ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα συνεχίσει τα μνημόνια και τη λιτότητα; Λησμόνησε την υπογραφή των μέτρων πριν καν ακόμα ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει για δεύτερη φορά τις εκλογές; Δεν ήξερε ότι η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος ήταν ένα εσωκομματικό στοίχημα του ΣΥΡΙΖΑ και ουδόλως θα λογάριαζε τη λαϊκή βούληση; Ο κ. Σακελαρίδης δεν γνώριζε ότι η κατάργηση των μνημονίων με ένα νόμο και ένα άρθρο, η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ,η εφαρμογή του προγράμματος  της Θεσσαλονίκης, η προστασία της πρώτης κατοικίας και τόσα άλλα ήταν απλώς παραμύθια της Χαλιμάς; Ο συμπαθής Γαβριήλ δεν ήταν ο ίδιος άνθρωπος που ως μέλος της αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ είχε επενδύσει στον λαϊκισμό και στις φρούδες ελπίδες και είχε γεμίσει το μυαλό των απογοητευμένων ανθρώπων με ψέματα και ελπίδα; 

Προφανώς όλα αυτά δεν τα έμαθε τις τελευταίες ημέρες. Γνώριζε πολύ καλά τι συμβαίνει και τι έρχεται. Η σημερινή παραίτηση ενδεχομένως να τον κάνει συμπαθή σε ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, μιας και οι απογοητευμένοι και διαρκώς προδομένοι λατρεύουν να ανακαλύπτουν νέους ‘ήρωες’ και θέλγονται από τους ‘αντισυμβατικούς’. Το φαινόμενο αυτό εξάλλου μόνο νέο δεν είναι: Πολλοί στο παρελθόν – και μετά βεβαιότητας θα ακολουθήσουν άλλοι τόσοι στο μέλλον- πιστεύουν ότι με μια μόνο κίνηση θα σβήσουν όλα όσα πρέσβευαν μέχρι χθες. Θέλουν να πιστεύουν - εκμεταλλευόμενοι την επιλεκτική και κοντή μνήμη των ψηφοφόρων- πως με μια ‘ηρωική έξοδο’ θα ξεπλύνουν τις κυβερνητικές τους αμαρτίες και θα παρουσιαστούν ξανά ‘αγνοί’ και ‘αμόλυντοι’ μπροστά στο εκλογικό σώμα. Λανθάνουν αν αυτό πιστεύουν. Η υποκρισία των ‘Σακελαρίδηδων’ περισσεύει και καλό είναι να γνωρίζουν πως οι εποχές έχουν αλλάξει άρδην και οι περισσότεροι ψηφοφόροι μόνο ανυποψίαστοι δεν είναι.