Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Αναμφίβολα, το κεντρικό μήνυμα της πολιτικής ατζέντας των δύο μεγάλων κομμάτων για τις προσεχείς εκλογές, είναι η έξοδος από τη χρηματοπιστωτική κρίση και οι πολιτικές οι οποίες θα κάνουν την έξοδο αυτή ‘εύκολη’ για τον ελληνικό λαό και την οικονομία της χώρας. Ακούμε συνεχώς από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ προτάσεις που αφορούν την οικονομική πολιτική, όπως: για πάγωμα μισθών, φορολόγηση μεγάλης περιουσίας, ΕΤΑΚ, έκτακτες εισφορές, νέο φορολογικό σύστημα, φορολόγηση των κερδών των τραπεζών κτλ. Αδιαμφισβήτητα, η οικονομία έχει ταυτιστεί με την πολιτική, για να μην πούμε ότι την έχει ξεπεράσει κιόλας. Όλα τα επώδυνα μέτρα τα οποία κατά καιρούς λαμβάνονται εις βάρος των συνταξιούχων και των χαμηλόμισθων, λαμβάνονται στο όνομα της ευημερίας των αριθμών. Προκειμένου το έλλειμμα, το δημόσιο χρέος και ο δημόσιος δανεισμός να μειωθούν. Παρατηρούμε παγκοσμίως τις τελευταίες δεκαετίες μια θεοποίηση της οικονομίας. Αλλά από την άλλη, υπάρχουν και άλλοι τομείς πολιτικής εξίσου σημαντικοί: η υγεία, η παιδεία, η εξωτερική πολιτική, η δημόσια τάξη και η κοινωνική πολιτική. Το κοινωνικό κράτος.

Η ανεργία είναι η πιο ακραία και άγρια μορφή κοινωνικής αδικίας και πηγή ανισότητας και φτώχιας. Τη στιγμή αυτή, η αγορά εργασίας είναι τελείως απορυθμισμένη και έχει βυθίσει την κοινωνία σε γενικευμένη ανασφάλεια. Οι πολίτες βλέπουν το δικαίωμά τους για μια αξιοπρεπή δουλειά να γίνεται αντικείμενο συναλλαγής και πελατειακών σχέσεων. Βλέπουν την ανυπαρξία οποιασδήποτε συγκροτημένης πολιτικής για τη δημιουργία νέων και καλύτερων θέσεων εργασίας. Για να καταπολεμηθεί η ανεργία, πρέπει να γίνει επένδυση στην ποιότητα και στον άνθρωπο. Σίγουρα, το κράτος από μόνο του δεν μπορεί να καλύψει το έλλειμμα της απασχόλησης. Πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα η στήριξη σε ευάλωτες ομάδες όπως οι νέοι, οι μακροχρόνια άνεργοι, οι ηλικιωμένοι και οι άνεργες γυναίκες.

Επίσης, όταν κάνουμε λόγο για κοινωνικό κράτος, πρέπει να μιλάμε για εξάλειψη της φτώχιας και για μια δίκαιη κοινωνική ασφάλιση. Η φτώχεια δεν είναι απλώς κοινωνικό φαινόμενο, η φτώχεια ήταν, είναι και θα είναι το πολιτικό πρόβλημα που αντικατοπτρίζει αδυναμίες και ανεπάρκειες του πολιτικού, οικονομικού και διοικητικού μας συστήματος, για την διασφάλιση, σε όλους, ίσων ευκαιριών ένταξης στον παραγωγικό και κοινωνικό ιστό. Η κοινωνική ασφάλιση αποτελεί δημόσιο κοινωνικό αγαθό που η Πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει για κάθε πολίτη. Ο αναδιανεμητικός, καθολικός και δημόσιος χαρακτήρας του ασφαλιστικού συστήματος αποτελούν τις σταθερές του. Τη βιωσιμότητα και την επάρκειά του πρέπει να την εγγυάται το κράτος.

Τέλος, μια ακόμη μορφή κοινωνικού κράτους είναι η δημόσια δωρεάν υγεία. Το ΕΣΥ οδεύει προς την πλήρη παρακμή. Μια λύση θα μπορούσε να είναι αφενός η ανατροπή της καταστροφικής πορείας του ΕΣΥ με ταυτόχρονη αύξηση των δαπανών για την υγεία, και αφετέρου η δημιουργία στις πόλεις ολοκληρωμένου συστήματος Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας με νέες Μονάδες Οικογενειακής Ιατρικής του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Επιπλέον λύσεις θα ήταν η εφαρμογή μιας σύγχρονης πολιτικής για το φάρμακο, με τη χρήση ενιαίου τύπου μηχανογραφικά ελεγχόμενης συνταγής (για όλα τα Ταμεία), τον περιορισμό της πολυφαρμακίας, και την αντιμετώπιση των ελλείψεων. Η πρόληψη είναι σημαντικότατη για τους βασικότερους παράγοντες που προσδιορίζουν την υγεία: κάπνισμα, διατροφή, άσκηση, αλκοόλ, μόλυνση περιβάλλοντος και τροχαία και εργατικά ατυχήματα. Οι πολίτες θα μπορούσαν να προβαίνουν σε προληπτικές εξετάσεις ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός και να υπάρχουν δωρεάν υποχρεωτικούς εμβολιασμούς σε όλον τον πληθυσμό και σε όλες τις ηλικίες.

Όπως καταλαβαίνει κανείς, πολλά είναι τα μέτρα, και άλλα πολλά που δεν αναφέρθηκαν για εξοικονόμηση χώρου, που μπορούν να εφαρμοστούν ώστε να έχουμε ως χώρα ένα δίκαιο κοινωνικό κράτος. Σαφώς η οικονομία και η έξοδος από την κρίση είναι ύψιστης σημασίας, αλλά μέτρα σαν τα παραπάνω θα εξισορροπούσαν την ολοφάνερη κοινωνική αδικία, θα αγκάλιαζαν τα ασθενέστερα στρώματα και θα δημιουργούσαν ένα πλέγμα κοινωνικών υπηρεσιών το οποίο θα ήταν πραγματικά κοντά στον πολίτη. Ο πολίτης θα σεβαστεί το κράτος μόνο όταν το νιώσει δίπλα του. Και αυτό οφείλει να το κάνει πράξη η επόμενη κυβέρνηση του τόπου.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΣΗΜΙΤΗ

Η αλήθεια είναι ότι η σημέρινη είδηση για μη συμμετοχή του κ. Σημίτη στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ προκάλεσε αίσθηση. Οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ ίσως είναι λίγο μουδιασμένοι. Ίσως πιστεύουν ότι το Κίνημα μπορεί να μπει σε δεύτερο κύκλο εσωστρέφειας με τις μνήμες από την εκλογική μάχη Παπανδρέου - Βενιζέλου να είναι ακόμα νωπές. Αδιαμφησβήτητα ο κ. Σημίτης υπήρξε ένας πετυχημένος Πρωθυπουργός. Ειδικά την πρώτη 4ετία του έγιναν πάρα πολλά και σημαντικά έργα στη χώρα. Επιτυχία του η είσοδος στο Ευρώ (αν και βιαστική κατά τη γνώμη μου), οι Ολυμπιακοί αγώνες του 2004, η Αττική Οδός, το Ελ. Βενιζέλος, η Γέφυρου του Ριου και άλλα πολλά. Η δεύτερη 4ετία στιγματίστηκε από την αλματώδη πτώση του Χρηματιστηρίου. Στο μέγα αυτό θέμα, ο τότε Πρωθυπουργός δεν ευθύνεται άμεσα. Έπρεπε όμως, και αυτό ήταν τεράστιο λάθος του, να μην προτρέπει τον κόσμο να αγοράσει μετοχές. Έπρεπε να κρατήσει μια μετριοπάθεια. Σαφώς και έπρεπε να έχει πατάξει τη διαφθορά, τα σκάνδαλα τύπου Πόρτο Καρράς. Δεν ξεχνάει εύκολα ο Έλληνας πολίτης το ευχαριστώ που είχε πει στους Αμερικάνους, και την παράδοση του Οτσαλάν. Σε ότι αφορά τα κομματικά, δεν νομίζω ότι οι σύντροφοι του στο ΠΑΣΟΚ έχουν ξεχάσει τον τρόπο με τον οποίο διεκδίκησε στο Συνέδριο του '96 την αρχηγία στο κόμμα. '' Η γίνομαι αρχηγός του κόμματος ή παραιτούμαι από Πρωθυπουργός''...Ούτε την υποχώρησή του το 2004 όπου με τον τρόπο του είπε στον σημερινό Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ''ή αναλαμβάνεις το κόμμα, ή το διαλύουμαι. Εγώ φεύγω''. Και προς τιμήν του ο Παπανδρέου προτίμησε να φορτωθεί μια διαφενόμενη ήττα (η οποία δεν ήταν σε καμία περίπτωση δική του) παρά να οπισθοχωρήσει. Στο σήμερα τώρα, οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ μπορεί να ξαφνιάστηκαν με το σημερινό γεγονός, να στεναχωρήθηκαν, να μπήκαν σε σκέψεις. Δεν πρέπει όμως αυτό το γεγονός να οδηγήσει στελέχη, μέλη, φίλους και ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ στην αποχή από τις ερχόμενες εκλογές. Η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται αν ο Σημίτης από τη μια ή ο Σουφλιάς από την άλλη, θα είναι στα ψηφοδέλτια των 2 κομμάτων. Θέλει λύσεις στα καθημερινά προβλήματα, θέλει μια αξιόπιστη και δυνατή κυβέρνηση. Στην πολιτική ,με μαθηματική ακρίβεια φτάνει κάποτε το πλήρωμα του χρόνου. Ακόμα και πρώην Πρωθυπουργοί δεν αποτελούν εξαίρεση. Πρόσωπα έρχονται και φεύγουν. Οι πολιτική όμως, τα προβλήματα, οι ανάγκες της κοινωνίας μένουν για πάντα. Και στο κάτω κάτω, καλύτερη είναι η αποχώρηση από τη θέση του Επίτιμου Προέδρου.

ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ

Πολύς λόγος γίνεται από τον κ. Καραμανλή και από Υπουργούς, βουλευτές και στελέχη της ΝΔ για την 'εκβιαστική' κίνηση του ΠΑΣΟΚ να αποφασίσει από τώρα την μη ψήφιση του κ. Παπούλια τον ερχόμενο Μάρτη. Για όλους στη ΝΔ, αυτή ήταν η δικαιολογία τους για την προκήρυξη πρόωρων στις 4 Οκτωβρίου. Κατηγορούν το ΠΑΣΟΚ για μικροπολιτική, ανευθυνότητα και για καταπάτηση των θεσμών. Η αλήθεια είναι όμως, ότι προέχει το συμφέρον της χώρας και των πολιτών. Η μοναδική ευκαιρία για να αλλάξει σελίδα ο τόπος, πριν την προκήρυξη των πρόωρων εκλογών, ήταν η εκλογή του Προέδρου Δημοκρατίας. Εξ’ άλλου, είναι και η μοναδική ευκαιρία που έχει η εκάστοτε αντιπολίτευση για να προκαλέσει εκλογές. Η αλήθεια είναι ότι κατά τις συζητήσεις στη Ζ’ Αναθεωρητική Βουλή είχε προταθεί, χωρίς όμως να υιοθετηθεί και θεσπιστεί, η απάλειψη της διαδικασίας της Βουλής και της διενέργειας εκλογών εάν δεν τελεσφορήσουν οι τρεις προβλεπόμενες στο άρθρο 32 του Συντάγματος ψηφοφορίες με αυξημένη πλειοψηφία των βουλευτών για την εκλογή του Προέδρου Δημοκρατίας. Όπως προβλέπει η διάταξη του άρθρου 32, η διάλυσης της Βουλής προβλέπεται όταν διαπιστωθεί αδυναμία επίτευξης της αυξημένης πλειοψηφίας σε έναν υποψήφιο. Η συνταγματική διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 32 του Συντάγματος τυπικά δεν παραβιάζεται από την πρόθεση του ΠΑΣΟΚ να προκαλέσει εκλογές το Μάρτιο. Όπως επίσης δεν παραβιάζεται από τον εκάστοτε Πρωθυπουργό το άρθρο 42 παράγραφος 2 που προβλέπει την κυβερνητική διάλυση της Βουλής. Από το 1977 εφαρμόζεται το άρθρο 41 για λόγους που ενίοτε εμπίπτουν στην έννοια του ‘εθνικού θέματος εξαιρετικής σημασίας’ και ενίοτε είναι εντελώς προσχηματικοί. Αν πραγματικά τα πολιτικά κόμματα νοιάζονται τόσο πολύ εσχάτως για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, πρέπει να γίνουν πολλά, να έχει πολιτικά εργαλεία στα χέρια του για να είναι ουσιαστικός ο ρόλος του ως ρυθμιστή του πολιτεύματος. Δεν μπορεί να ρυθμίζει το πολίτευμα με την παρουσία του και μόνο, όσο κύρος και αποδοχή και αν διαθέτει. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ως ρυθμιστής, δεν παρεμβαίνει παρά σε περιπτώσεις εμφανούς και έντονης δυσλειτουργίας της πολιτείας. Όταν παρεμβαίνει, η παρέμβασή του έχει συμβολικό χαρακτήρα με έμφαση στον εντοπισμό του προκείμενου προβλήματος και της εστίασης της προσοχής των κρατικών λειτουργών και των πολιτών σ' αυτό, όχι την πρόταση συγκεκριμένης λύσης. Έτσι δεν χρειάζεται να παίρνει θέσεις αμφιλεγόμενες που θα μείωναν ενδεχομένως την αποδοχή του από το σύνολο των πολιτών. Για να έχει ουσιαστικό περιεχόμενο ο θεσμός του Προέδρου, ο Πρόεδρος θα μπορούσε να δικαιούται να ζητήσει από την Βουλή την διενέργεια δημοψηφίσματος. Το δημοψήφισμα θα διενεργείται με την έγκριση του αιτήματος του Προέδρου από αυξημένη πλειοψηφία της Βουλής (3/5). Επίσης, θα μπορούσε Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε έκτακτες περιστάσεις να ζητήσει από τον Πρωθυπουργό την επείγουσα σύγκλιση του υπουργικού συμβουλίου, αιτιολογώντας το αίτημά του και προσδιορίζοντας την ημερήσια διάταξη της συνεδρίασης. Ο πρωθυπουργός θα ανταποκρίνεται εντός τριημέρου στο αίτημα του Προέδρου, και θα τον ενημερώνει προσωπικά αμέσως μετά το πέρας της συνεδρίασης για το αποτέλεσμά της. Το πολιτικό μας σύστημα έχει ανάγκη από έναν ουσιαστικό θεσμό του Πρόεδρου της Δημοκρατίας, και ένα πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή θα ήταν η απευθείας εκλογή του Προέδρου Δημοκρατίας από το λαό.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Ο Πρωθυπουργός κ. Καραμανλής στο διάγγελμα που έβγαλε ενώπιον του ελληνικού λαού τόνισε ορθώς ότι ‘ η χώρα βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Είναι λοιπόν η ώρα να συνειδητοποιήσουμε όλοι την πραγματικότητα και να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις. Και αυτό αφορά τόσο την ηγεσία του τόπου όσο και ολόκληρη την κοινωνία’ . Οι 3 προκλήσεις που ανέδειξε ο κ. Καραμανλής ήταν: το νοικοκύρεμα του κράτους και ο αυστηρότερος έλεγχος των δημοσίων δαπανών, ο πόλεμος κατά της φοροδιαφυγής και η θέσπιση διαρθρωτικών μέτρων τα οποία θα λειτουργήσουν μακροπρόθεσμα και θα καταστήσουν την οικονομία νοικοκυρεμένη, ανταγωνιστική και δυναμική. Οι 3 αυτές προκλήσεις πράγματι είναι αναγκαίες αλλά ο κ. Καραμανλής είχε στη διάθεσή του 5 ολόκληρα χρόνια για να πραγματοποιήσει αυτούς τους στόχους. Για τη μη πραγματοποίηση των ανωτέρω, ο κ. Καραμανλής τόνισε ότι το πολιτικό περιβάλλον δεν ήταν το ενδεδειγμένο και επέρριψε ευθύνες στο ΠΑΣΟΚ, και προσωπικά στον κ. Παπανδρέου, για την επιλογή του να μην ψηφίσει το Μάρτιο του 2010 τον Κάρολο Παπούλια για Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ουσιαστικά για προκήρυξη πρόωρων εκλογών με αφορμή αυτό το γεγονός.

Ο κ. Καραμανλής με αυτά που είπε στο διάγγελμά του, κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ για όλα τα κακώς κείμενα. Το κατηγορεί για ανευθυνότητα, εύκολες και ανέξοδες εξαγγελίες και για μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Το ΠΑΣΟΚ όμως τα τελευταία 5 χρόνια βρίσκεται στην αντιπολίτευση και όχι στην κυβέρνηση. Δεν μπορεί να φταίει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ή το ΚΚΕ ή ο ΛΑ.Ο.Σ ή ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α , για την ακυβερνησία στην οποία έχει περιέλθει εδώ και καιρό η χώρα. Ο κ. Καραμανλής είχε άπλετο χρόνο, από το 2004, και άπλετη υποστήριξη και ρεύμα στην κοινωνία, να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις που είχε εξαγγείλει και να κάνει πράξη την πάταξη στη διαφθορά. Το γεγονός ότι τα 5 αυτά χρόνια, προέκυψαν σκάνδαλα όπως οι Κουμπάροι, τα καρτέλ, οι υποκλοπές, τα ομόλογα, το Βατοπαίδι, η Ζίμενς , ο Ζαχόπουλος και άλλα, δείχνουν ξεκάθαρα ότι ο κ. Καραμανλής και η παράταξή του μόνο κάθαρση δεν έκαναν. Κάθαρση η οποία είχε γίνει η προεκλογική σημαία της Νέας Δημοκρατίας το 2004. Δεν μπορεί να φταίει το ΠΑΣΟΚ για την ύπαρξη αυτών των σκανδάλων.

Επίσης, ο κ. Καραμανλής μίλησε για δύσκολους και εύκολους δρόμους. Ο δύσκολος δρόμος σύμφωνα με τα λεγόμενά του, είναι αυτός που υπόσχεται η παράταξή του και ο εύκολος είναι αυτός που προτείνει το ΠΑΣΟΚ. Το σίγουρο είναι ότι η χώρα μας, και δη η οικονομία της, βρίσκονται σε μεγάλο αδιέξοδο. Κάθε δρόμος, εύκολος ή δύσκολος, για να είναι ‘προσβάσιμος’, χρειάζεται πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα. Δυστυχώς για την ελληνική κοινωνία, η ΝΔ δεν έδειξε να τη διαθέτει.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, οι πρόωρες εκλογές είναι αυτό που χρειαζόταν η χώρα μας αυτή τη στιγμή, μιας και έχουμε εδώ και καιρό περιέλθει σε έντονη προεκλογική περίοδο. Συμφωνώ με τον κ. Καραμανλή ο οποίος είπε ότι το κόμμα που θα κερδίσει χρειάζεται νωπή λαϊκή εντολή, διότι η κατάσταση στη χώρα μας, είναι ένα βήμα από το να θεωρηθεί μη αναστρέψιμη. Οφείλει όμως να πει στον κόσμο για ποιο λόγο πρέπει οι πολίτες να εμπιστευτούν για 3^η φορά το κόμμα του μέσα σε 5 χρόνια. Διότι ακόμα και ο πιο καλόπιστος οπαδός της Νέας Δημοκρατίας, θα δυσκολευόταν να γράψει σε μια κόλλα Α4 τα έργα και τις μεταρρυθμίσεις της ΝΔ την τελευταία 5ετία. Η χώρα πλέον χρειάζεται σταθερότητα και οι εκλογές της 4^ης Οκτωβρίου είναι ιδιαίτερα σημαντικές. Τα 2 μεγάλα κόμματα έχουν την ευκαιρία να προβάλλουν στους ψηφοφόρους τα προγράμματά τους. Το ΠΑΣΟΚ όλα δείχνουν ότι θα επικρατήσει στις εκλογές, αλλά όλα τα στελέχη του οφείλουν να γνωρίζουν ότι πλέον ο λαός περιμένει πολλά. Περιμένει σταθερότητα και όχι μεγάλα λόγια. Μόνο μεγάλα έργα και αποφασιστικότητα. Δεν έχει την πολυτέλεια η χώρα μας να χάσει και άλλα χρόνια. Η υπομονή και η ανοχή των πολιτών έχει εξαντληθεί.