Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ

Η 26η Ιουνίου έχει καθιερωθεί ως παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών και της παράνομης διακίνησής τους από το 1987 με πρωτοβουλία της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, προκειμένου να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη για τις επιπτώσεις από τη χρήση ναρκωτικών ουσιών και της παράνομης διακίνησής τους. Κάθε χρόνο εκατοντάδες εκδηλώσεις πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα, πολλά άρθρα γράφονται, αλλά δυστυχώς δεν έχουν γίνει ουσιαστικά βήματα προόδου. Και αυτό διότι η λύση ενός προβλήματος δεν είναι ποτέ επιφανειακή. Αντιθέτως, πρέπει το εκάστοτε φαινόμενο να αναλύετε σε βάθος ώστε να εντοπίζονται τα αίτια και να δίνονται απαντήσεις και λύσεις.

Όλοι μας, ειδικότερα οι οικογένειες παιδιών που έχουν υποφέρει από τα ναρκωτικά ή συνεχίζουν να υποφέρουν, κατηγορούμε και θέλουμε να ‘σταυρώσουμε’ τους εμπόρους ναρκωτικών. Όμως δεν φταίει πάντα μόνο αυτός που δίνει τα ναρκωτικά και τα προωθεί στην ελληνική κοινωνία. Φταίει περισσότερο αυτός που του επιτρέπει να δρα ανενόχλητος. Φταίει με λίγα λόγια, το ίδιο το κράτος. Οι πολιτικές που γιγαντώνουν την ανεργία , την αβεβαιότητα για το μέλλον, καταπατούν κάθε έννοια αξιοκρατίας και προάγουν την επίτευξη του ατομικού συμφέροντος και μόνο, συμβάλλουν στην απογοήτευση και στην περιθωριοποίηση των νέων ανθρώπων , οι οποίοι βλέπουν τα ναρκωτικά ως ένα μέσο για να «ταξιδέψουν» στο δικό τους κόσμο και να ξεφύγουν από τη σκληρή πραγματικότητα, την οποία καθημερινά αντιμετωπίζουν.

Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η ελληνική αστυνομία συλλαμβάνει έναν χρήστη ναρκωτικών, οι δικαστές επιδίδονται σε εξοντωτικές ποινές αντί να νοιάζονται για μια κοινωνική πολιτική απέναντι στους χρήστες όπου κέντρο αυτής θα είναι η κοινωνική επανένταξη χωρίς προβλήματα. Την ίδια στιγμή οι μεγαλέμποροι χαίρουν «ιδιαίτερης» προστασίας και ζουν μια ζωή χαρισάμενη. Οι φόβοι και οι προκαταλήψεις της ελληνικής κοινωνίας έχουν αναπτύξει τον κοινωνικό ρατσισμό. Σε πρώην χρήστες, ο αποκλεισμός από την αγορά εργασίας είναι σύνηθες φαινόμενο. Όμως, οι χρήστες ναρκωτικών ουσιών δεν είναι ούτε αποβράσματα, ούτε αλήτες όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν. Αντιθέτως, είναι ασθενείς πάνω στους οποίους το κράτος πρέπει να σκύψει με ευαισθησία και όχι από οίκτο. Θα πρέπει η ελληνική κοινωνία να αποδεχθεί το πρόβλημα και όχι να κλείνει τα μάτια. Επίσης, τα θεραπευτικά προγράμματα στη χώρα μας είναι υποανάπτυκτα, χωρίς καμία υποδομή και δεν πρέπει να περιμένουμε μόνο τις πρωτοβουλίες που θα πάρει ο ΟΚΑΝΑ και κάποιοι δήμοι (όπως π.χ ο Δήμος Καλλιθέας με το δημοτικό πρόγραμμα «Θησέας») για την αντιμετώπιση αυτού του χρόνιου κοινωνικού προβλήματος.
Η οικογένεια, το σχολείο, τα ΜΜΕ και κυρίως το κράτος, οφείλουν να ασχοληθούν πολύ σοβαρά με τη μάστιγα των ναρκωτικών και όχι επιφανειακά όπως γίνεται τόσα χρόνια. Μέσα σε ένα κοινωνικό, πολιτιστικό και ηθικό περιβάλλον σε κρίση, η τοξικομανία είναι μια ακραία μορφή εκδήλωσης της παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς ολόκληρης της κοινωνίας, που χαρακτηρίζεται από την αποξένωση, τον ατομικισμό, την υποκρισία, τη διάβρωση των ανθρωπίνων σχέσεων από το χρήμα, την έλλειψη αξιών, την έλλειψη πνευματικών ενδιαφερόντων, την πολιτιστική και συναισθηματική φτώχεια. Το κράτος μέσα από την πολιτική του είναι ο κύριος υπεύθυνος της αναπαραγωγής του φαινομένου της τοξικομανίας. Μεγάλη ευθύνη φέρει και η οικογένεια, η οποία θα πρέπει να αφιερώνει περισσότερο χρόνο ακούγοντας τα προβλήματα των νέων ανθρώπων. Οι νέοι χρειάζονται κατανόηση, συζήτηση, συμβουλές και λιγότερες υποδείξεις.
Το να βλέπουμε στις βραδινές ειδήσεις χολιγουντιανές αστυνομικές επιχειρήσεις σύλληψης χρηστών και μικροεμπόρων δεν είναι τόσο σημαντικό, διότι τα αίτια του φαινομένου είναι πολύ βαθύτερα και πρέπει επιτέλους να ληφθούν αποφασιστικά μέτρα πρόνοιας και κοινωνικής επανένταξης. Η πρόληψη και η ενημέρωση των νέων, η ενίσχυση των προγραμμάτων απεξάρτησης, ο πλουραλισμός των θεραπευτικών μεθόδων, η δημιουργία δομών και υπηρεσιών κοινωνικής επανένταξης, καθώς και η αποποινικοποίηση της χρήσης (υπό προϋποθέσεις), με τη λογική ότι έχουμε να κάνουμε με ασθενείς και όχι με εγκληματίες, είναι απαραίτητα μέτρα για την άμβλυνση του προβλήματος. Αν δεν παρθούν μέτρα από την πολιτεία, κάθε χρόνο θα συνεχίζουμε να μετράμε χιλιάδες θανάτους από τα ναρκωτικά, ενώ ολοένα και περισσότεροι νέοι άνθρωποι θα βυθίζονται καθημερινά στον κόσμο της εξάρτησης. Οι νέοι θέλουν να ξεφύγουν από την άβυσσο των ναρκωτικών. Η πολιτεία και οι υπόλοιποι φορείς θα τους βοηθήσουν;

ΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Η διαφαινόμενη δημιουργία νέου κόμματος από την κ. Μπακογιάννη, καθώς και η αποχώρηση της «ανανεωτικής» πτέρυγας από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α προκαλούν αλλαγές στον κομματικό χάρτη και ενδεχομένως να επηρεάσουν το πολιτικό σύστημα της χώρας. Η κ. Μπακογιάννη, φάνηκε πως μετά από την εσωκομματική της ήττα από τον κ. Σαμαρά, ήταν εγκλωβισμένη στη ΝΔ και περίμενε μια μικρή αφορμή για να αποχωρήσει. Η αποχώρηση αυτή ήρθε πριν λίγο καιρό, και φαντάζει πιθανό το σενάριο να δημιουργηθεί το νέο κόμμα, που θα προτάξει τον φιλελευθερισμό και θα προσπαθήσει να αντλήσει ψηφοφόρους από τη μεσαία τάξη και από την παραδοσιακή δεξιά, πριν τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του Νοεμβρίου. Σε πρόσφατες σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης, ένα μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων επιθυμεί τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα, ενώ ταυτόχρονα αποδοκιμάζει το υπάρχον κομματικό σύστημα και το θεωρεί ξεπερασμένο.
Στην Αριστερά παρατηρούνται παρόμοιες διεργασίες, καθώς η αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας από τον ΣΥΡΙΖΑ και η ανεξαρτητοποίηση 4 βουλευτών, καθώς και η έντονη κινητικότητα του κ. Αλαβάνου, δείχνουν ξεκάθαρα πως το διαζύγιο με το παρελθόν είναι οριστικό και ένας νέος γάμος είναι προ των πυλών. Η Πτέρυγα αισθάνθηκε να ασφυκτιά στο περιβάλλον που είχε αρχίσει να δημιουργεί η εμπλοκή του ΣΥΝ με άλλες συνιστώσες, η άρνηση συνεργασιών με το ΠΑΣΟΚ στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και η δημιουργία αυτόνομων Δημοτικών Κινήσεων με τοπική παρέμβαση. Όλα αυτά συνδέονται με τη δυσανεξία που πάντοτε ο ΣΥΡΙΖΑ προκαλούσε στην Πτέρυγα, ακριβώς επειδή, πέρα από τα γνωστά προβλήματά του, η ίδια η ύπαρξη του αποτελεί έμπρακτη απόδειξη της θέλησης του Συνασπισμού να μετατραπεί σε Αριστερά των κινημάτων παρά σε έναν εναλλακτικό πόλο αξιοπιστίας και εν δυνάμει εξουσίας. Το κόμμα που θα δημιουργηθεί, ενδεχομένως μετά το καλοκαίρι, θα προσπαθήσει να αντλήσει ψηφοφόρους από όλο το φάσμα της Μετακομμουνιστικής αριστεράς, από τους διανοούμενους, από τους υποστηρικτές της οικολογίας, καθώς και από την «αριστερή δεξαμενή» του ΠΑΣΟΚ.
Σε ένα σύστημα ισχυρού δικομματισμού, όπως το ελληνικό, η δημιουργία νέων κομμάτων θα έχει ως αποτέλεσμα τα υφιστάμενα μεγάλα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) να αποκλίνουν στον πολιτικό χώρο ώστε να συσπειρώσουν τους οπαδούς τους μέσω σαφούς πολιτικού στίγματος ή/και οξύτερης αντιπαράθεσης και φυσικά να ελαχιστοποιήσουν τις απώλειες (διαρροές) προς το νέο κόμμα. Τα δύο μεγάλα κόμματα θα συγκλίνουν στον πολιτικό χώρο ώστε να μην επιτρέψουν τον ζωτικό χώρο του κέντρου για τα νέο κόμματα στην περίπτωση που αυτά θέλουν να αυξήσουν τον απόλυτο αριθμό ψήφων τους. Επίσης χρήζει εξέτασης το κατά πόσον δυο μεγάλα κόμματα μπορούν να θέσουν εμπόδια εισόδου στα νέα κόμματα. Ένα τέτοιο εμπόδιο είναι οι λεγόμενες επιδράσεις υπόληψης, σύμφωνα με τις οποίες τα μεγάλα (προϋπάρχοντα) κόμματα έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα στις χωρο-πολιτικές τους επιλογές, σε σχέση με τους νέους επίδοξους πολιτικούς ανταγωνιστές.
Μετά τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις του τελευταίου έτους, φαίνεται ξεκάθαρα, πως σταδιακά όλο και εξασθενεί η παραδοσιακή κομματική ταύτιση, η κριτική σκέψη κυριαρχεί έναντι της κομματικής πειθαρχίας και υπάρχει μια ολιστική στάση καταδίκης των πολιτών απέναντι στα κόμματα. Για αυτή την κατάσταση προφανώς δεν φταίνε οι ψηφοφόροι, αλλά τα ίδια τα κόμματα, τα οποία σε μεγάλο βαθμό και σε πολλές περιόδους αναλώθηκαν στη διατήρηση και διαχείριση του υπάρχοντος status quo μην έχοντας τη διάθεση για ρηξικέλευθες αλλαγές στην ελληνική κοινωνία. Η σχεδόν βέβαιη δημιουργία νέων κομμάτων μπορεί να επηρεάσει το πολιτικό και κομματικό σύστημα, καθώς η εκλογική συμπεριφορά των ψηφοφόρων δεν είναι πλέον όσο προβλέψιμη ήταν στο πρόσφατο παρελθόν.

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΣΤΡΑΤΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ;

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής , στο 11,7% αυξήθηκε η ανεργία στο πρώτο τρίμηνο του 2010, από 9,3% στο αντίστοιχο τρίμηνο του 2009. Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό τριμήνου που έχει καταγραφεί από το 2000. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, 132.356 άτομα τα οποία ένα χρόνο πριν ήταν απασχολούμενα, στο πρώτο τρίμηνο 2010 ήταν άνεργα και άλλα 77.349 άτομα που ήταν απασχολούμενα, είναι πλέον οικονομικά μη ενεργά. Κατά την ίδια περίοδο βρήκαν απασχόληση 85.244 άτομα, τα οποία ήταν άνεργα πριν από ένα έτος, ενώ 65.734 άτομα μετακινήθηκαν από τον οικονομικά μη ενεργό πληθυσμό σε θέσεις απασχόλησης. Επιπλέον, 92.061 άτομα, που πριν ένα έτος ανήκαν στον οικονομικά μη ενεργό πληθυσμό, εισήλθαν στην αγορά εργασίας αναζητώντας απασχόληση, αλλά είναι άνεργα. Η ανεργία χτυπά κυρίως τις γυναίκες, καθώς το ποσοστό ανέρχεται στο 15,5%, τη στιγμή που στους άντρες πέφτει στο 9%. Το πλέον ανησυχητικό συμπέρασμα που προκύπτει από τα στοιχεία αυτά, είναι ότι το ποσοστό ανεργίας στους νέους ηλικίας 15-29 ετών, εκτοξεύεται στο 22,3%, ενώ όσον αφορά τις νέες γυναίκες, μιλάμε για ένα ποσοστό 27,4%.
Σαφώς οι εύκολες και φθηνές απολύσεις δεν αποτελούν φάρμακο για την καταπολέμηση της ανεργίας. Με τις πολιτικές που προωθεί ο Υπουργός Εργασίας, οι εργοδότες αποκτούν νέο και φθηνό προσωπικό, με μισθό ακόμη και κάτω από τον βασικό των 740 ευρώ, που προβλέπει η σύμβαση που υπέγραψε πριν από δύο χρόνια η ΓΣΕΕ. Οι νέοι έως 21 ετών θα παίρνουν το 80% του βασικού (595 ευρώ) και όσοι είναι έως 25 ετών, το 85%. Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων αποτελεί ταφόπλακα στα εργατικά κεκτημένα.
Μεγάλο μερίδιο στην όλο και αυξανόμενη ανεργία παίζει και η εκπαίδευση. Έχει περάσει ανεπιστρεπτί ο καιρός που το πτυχίο αποτελούσε εχέγγυο για την επαγγελματική αποκατάσταση και τροφοδοτούσε υψηλές προσδοκίες κοινωνικής ανόδου στους νέους από τις λαϊκές τάξεις και τα χαμηλά οικονομικά στρώματα. Από τη δεκαετία του ‘90 η αγορά εργασίας υπαγορεύει σκληρούς όρους και κλείνει τις πόρτες δουλειάς σε χιλιάδες νέους πτυχιούχους. Η εγγύηση μιας σταθερής εργασίας και αμοιβής έχει γίνει ένα «είδος υπό εξαφάνιση». Οι στρατιές νέων ανέργων πολλαπλασιάζονται κάθε χρόνο. Είναι ελάχιστοι οι νέοι που απασχολούνται με βάση το αντικείμενο των σπουδών τους, ενώ είναι πάρα πολλοί εκείνοι που ετεροαπασχολούνται σε διάφορες δουλειές, οι οποίες όμως δεν έχουν καμία σχέση με το πτυχίο τους. Πρέπει να συνδεθεί η εκπαίδευση με την αγορά εργασίας. Κάποια επαγγέλματα δεν «αντέχουν» ετησίως εκατοντάδες υποψήφιους. Επιβάλλεται ο Επαγγελματικός Προσανατολισμός να διδάσκεται στα σχολεία από το γυμνάσιο, ώστε να ξέρει ο νέος σε ποια επαγγέλματα έχει μεγαλύτερη κλίση ώστε να μπορεί μετά απρόσκοπτα να αποφασίσει με τι θα ασχοληθεί για το υπόλοιπο της ζωής του.
Για τη γενικότερη καταπολέμηση της ανεργίας, πρέπει να δοθούν αναπτυξιακά κίνητρα, ειδικά σε περιοχές όπου η ανεργία είναι πολύ μεγάλη. Καλό θα ήταν σε κάθε Δήμο να συσταθούν τοπικά γραφεία ευρέσεως εργασίας, έτσι ώστε οι άνεργοι να είναι ενήμεροι για τις δυνατότητες εργασίας και τις ευκαιρίες που μπορεί να προκύψουν. Πρέπει η κυβέρνηση να δώσει μεγάλο βάρος στην ανάπτυξη, και δη στην πράσινη ανάπτυξη, ώστε να δημιουργηθούν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας. Ήδη η λιτότητα και τα σκληρά οικονομικά μέτρα έχουν σκοτώσει την ανάπτυξη. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος διαθέσιμος για χάσιμο και πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα για την κυβέρνηση μια βιώσιμη λύση για την καταπολέμηση της ανεργίας. Όταν ανεργία εκτινάσσεται σε υψηλά ποσοστά, οι καταναλωτές δεν έχουν τη δυνατότητα να ενισχύσουν την αγορά και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνονται τα λουκέτα και κατ’ επέκταση οι άνεργοι. Πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο που μπορεί να αποτραπεί μόνο με ολοκληρωμένες πολιτικές για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

ΤΟ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΟΛΛΑΝΔΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Ελάχιστοι γνώριζαν ότι πριν λίγες μέρες πραγματοποιήθηκαν εκλογές στην Ολλανδία. Ακόμα λιγότερους ενδεχομένως να ενδιέφερε το εκλογικό αποτέλεσμα. Όμως, η κυβερνητική αλλαγή αλλά και αλλαγή στην ηγεσία των Χριστιανοδημοκρατών ήταν ιδιαιτέρως εντυπωσιακές. Ο φιλελεύθερος Μαρκ Ρούτε ήταν ο νικητής των εκλογών, καθώς θα διαδεχτεί τον πρωθυπουργό Μπαλκενέντε, του οποίου το κόμμα έχασε περίπου τη μισή εκλογική δύναμη από αυτή που είχε στις εκλογές του ’06 (είχε 26,6% και κατρακύλησε στο 13,7%). Παρόλα αυτά, ο πραγματικός νικητής είναι ο ακροδεξιός Βίλντερς.
Οι πρόσφατες εκλογές έκλεισαν την οκταετή περίοδο του χριστιανοδημοκράτη Μπαλκενέντε ως πρωθυπουργού της Ολλανδίας. Η καταμέτρηση των ψήφων ήταν ένα πραγματικό θρίλερ, καθώς μόλις στις τέσσερις η ώρα το πρωί αποσαφηνίστηκε ότι ο φιλελεύθερος Μαρκ Ρούτε είναι μπροστά από το σοσιαλδημοκράτη Γιόμπ Κόεν. O ακροδεξιός Γκερτ Βίλντερς, πολέμιος του ισλαμισμού και των μουσουλμάνων, διπλασίασε τη δύναμη του κόμματός του και με 24 έδρες που καταλαμβάνει στο νέο κοινοβούλιο αναδεικνύεται η τρίτη πολιτική δύναμη στην Ολλανδία. Αυτό είναι ακριβώς ένα από τα προβλήματα που προκύπτουν από το αποτέλεσμα των εκλογών: Κανένας δεν θα ήθελε να συνεργαστεί με τους ακροδεξιούς για προφανείς λόγους.
Ο μεγάλος απόηχος των εκλογών ήταν η άνοδος της ξενοφοβίας και του ευρωσκεπτικισμού. Και αυτό πρέπει να γίνει αντικείμενο πολύ σοβαρής μελέτης. Ο ευρωσκεπτικισμός τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί στην Ολλανδία, τροφοδοτούμενος σε μεγάλο βαθμό από τη σημαντική άνοδο φαινομένων ρατσισμού και ξενοφοβίας. Δυο δολοφονίες ήταν αυτές που ενέτειναν ακόμα περισσότερο την άνοδο του ρατσισμού και της ξενοφοβίας: αυτή του ηγέτη της Άκρας Δεξιάς Pim Fortuyn, και του σκηνοθέτη Van Gogh. Η επισημοποίηση αυτής της ρατσιστικής, ξενοφοβικής ανόδου, επισφραγίστηκε στις εθνικές εκλογές της 9ης Ιουνίου 2010, όπου το ακροδεξιό κόμμα του Γκέρτ Βίλντερς, αναδείχθηκε μεγάλος νικητής των εκλογών, τριπλασιάζοντας τις έδρες του και είναι πλέον πιθανός εταίρος του συνασπισμού. Ο ίδιος περιέγραψε με σαφήνεια το αποτέλεσμα των εκλογών: «περισσότερη ασφάλεια, λιγότερο έγκλημα, λιγότερη μετανάστευση, λιγότερο Ισλάμ. Στην Ολλανδία ζουν 1 εκατομμύριο μουσουλμάνοι επί συνόλου 16 εκατομμυρίων κατοίκων»
Αυτή η άνοδος της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, είναι ιδιαιτέρως ανησυχητική, ειδικά για μια χώρα σαν την Ολλανδία, όπου διαχρονικά ήταν από τις πιο «ελευθεριακές» στην Ευρώπη υιοθετώντας μέτρα όπως: ελεύθερη πώληση «μαλακών» ναρκωτικών, γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων, ευθανασία (υπό ορισμένες συνθήκες), ενώ ταυτοχρόνως ήταν υπέρμαχος της ανοιχτής πολυπολιτισμικής Ευρώπης. Εκτός από την άνοδο της ξενοφοβίας, ένα άλλο μήνυμα που αναδεικνύεται είναι η άνοδος της δυσαρέσκειας απέναντι στην Ευρώπη. Σημαντικό ρόλο έπαιξε σ’ αυτό η ολλανδική καταψήφιση του Ευρωσυντάγματος το 2005. Πρέπει να αναφερθεί στο σημείο αυτό, πως για αρκετά χρόνια στην Ολλανδία το θέμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης και γενικότερα η λειτουργία της Ε.Ε, δεν ήταν βασικά θέματα στην ημερήσια διάταξη της πολιτικής ατζέντας. Γεγονός το οποίο δίνει βάση στο παραπάνω, είναι η διαχρονική χαμηλή συμμετοχή των ολλανδών πολιτών στις Ευρωεκλογές, η οποία είναι μια από τις 2 χαμηλότερες στην Ε.Ε. Αυτά τα μηνύματα των ολλανδικών εκλογών ενδεχομένως να μην μείνουν μόνο στο εθνικό πεδίο, αλλά να επηρεάσουν και την εκλογική συμπεριφορά και άλλων ευρωπαίων πολιτών. Τη στιγμή αυτή, η Ε.Ε φαντάζει και είναι, πιο ευάλωτη από ποτέ, έρμαιο στις ορέξεις των κερδοσκόπων και των οικονομικών μονοπωλίων. Η αντι- ευρωπαϊκή στάση, εκφράζεται τόσο από κόμματα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, όσο και από αυτά που βρίσκονται στα δεξιά της παραδοσιακής Δεξιάς, και σε αρκετές χώρες πάει να γίνει κυρίαρχη τάση. Και δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς, πως όταν εξελίσσεται και δεν μετριάζεται μια οικονομική κρίση σαν αυτή που ταλανίζει την Ευρώπη, η Άκρα Δεξιά καιροφυλακτεί και στις περισσότερες περιπτώσεις, όπως μας έχει δείξει η ιστορία, επωφελείται σε μεγάλο βαθμό, τόσο εκλογικά όσο και πολιτικά. Αυτό είναι το σημαντικό και συνάμα ανησυχητικό πολιτικό μήνυμα που ανέδειξαν οι Ολλανδικές εκλογές.

ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

Όλοι καταδικάσαμε τη χρήση βίας και την δολοφονία από μέρους των ισραηλινών δυνάμεων, και μάλιστα σε διεθνή ύδατα, πολιτών που συμμετείχαν στην αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στην αποκλεισμένη Γάζα. Η Παλαιστινιακή Αρχή μετά τη συνεδρίαση που πραγματοποίησε, ζήτησε, και δικαίως, να προσαχθούν οι ισραηλινοί υπεύθυνοι στη διεθνή Δικαιοσύνη ως εγκληματίες πολέμου. Ο δοκιμαζόμενος Παλαιστινιακός λαός υποφέρει πολλά χρόνια από τα εγκλήματα των Ισραηλινών στη Λωρίδα της Γάζας, οι οποίοι μη σεβόμενοι αρχές διεθνούς δίκαιου και ανθρώπινα δικαιώματα και έχοντας την ανοχή της Ε.Ε, του Ο.Η.Ε και των Η.Π.Α., προβαίνουν κατά καιρούς σε σφαγές αμάχων, γυναικών και παιδιών. Τώρα προχώρησαν ένα βήμα παραπάνω και δολοφόνησαν ακτιβιστές οι οποίοι το μόνο που ήθελαν ήταν να απαλύνουν τον πόνο των Παλαιστινίων και να τους δώσουν, έστω και ένα μικρό, δικαίωμα στην ελπίδα.
Ο πολύχρονος αγώνας των Παλαιστινίων για ελευθερία από την Ισραηλινή κατοχή γίνεται συνεχώς στόχος της πολεμικής μηχανής του Ισραήλ, το οποίο αιματοκυλίζει αδιάκριτα γυναίκες και παιδιά, βομβαρδίζει σχολεία και απαγορεύει στις διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις την είσοδο στην περιοχή. Κάνει χρήση φονικών οβίδων σε περιοχές αμάχων, χρησιμοποιεί απαγορευμένα όπλα, χρησιμοποιεί τους Παλαιστίνιους ως ανθρώπινους στόχους και κάνει επιθέσεις κατά νοσοκομειακών εγκαταστάσεων. Οι πρόσφατες δολοφονίες αποτελούν ένα νέο έγκλημα της ισραηλινής κυβέρνησης, ενδεικτικό της βαρβαρότητας με την οποία αντιμετωπίζει εδώ και δεκαετίες τον παλαιστινιακό λαό που αγωνίζεται για τα δικαιώματά του και το γεγονός αυτό ενδεχομένως να μην είναι μόνο μια δολοφονική επιδρομή, αλλά να σηματοδοτεί την κλιμάκωση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας προς όφελος των γεωπολιτικών συμφερόντων του Ισραήλ και των ΗΠΑ κατ’ επέκταση.
Με αφορμή όλα τα παραπάνω, θα περίμενε κανείς να δράσει επιτέλους η διεθνής κοινότητα. Για άλλη μια φορά όμως, κυριάρχησε η πλήρης απραξία, καθώς πέραν των καταδικαστικών ανακοινώσεων τίποτε ουσιαστικό δεν έγινε. Καμία κύρωση δεν φαίνεται να επιβάλλεται στο κράτος του Ισραήλ. Για ακόμη μια φορά δυστυχώς αποδεικνύεται πως το διεθνές Δίκαιο δεν εφαρμόζεται καθολικά, αντικειμενικά και ανεμπόδιστα. Η κρατική τρομοκρατία δεν θα καθίσει ποτέ στο εδώλιο της διεθνούς Δικαιοσύνης, διότι τα γεωπολιτικά, τα οικονομικά και τα διπλωματικά συμφέροντα είναι αναρίθμητα.

Ο «Στόλος της Ελευθερίας», έγινε αντικείμενο δολοφονικής επίθεσης, επειδή ήταν επανδρωμένος με «τρομοκράτες» ιατρούς, δημοσιογράφους και ακτιβιστές, οι οποίοι δεν είχαν κάποια ιδιοτελή κίνητρα, παρά μόνον ήθελαν να προσφέρουν στους συνανθρώπους τους. Το ταξίδι αυτό είχε σκοπό την ανακούφιση του παλαιστινιακού λαού. Ενός λαού που δεν έχει γνωρίσει το δικό του σπίτι, που είναι φυλακισμένος στην ίδια του την πατρίδα. Είναι αναγκαίο να πραγματοποιηθούν έρευνες για να διαλευκανθεί επιτέλους το μέγεθος των εγκλημάτων πολέμου που έχει διαπράξει ,και που συνεχίζει να διαπράττει, το Ισραήλ στην αιματοχυσία που εξελίσσεται στη Λωρίδα της Γάζας. Πρέπει η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών να δράσουν αποφασιστικά για τον τερματισμό της αιματοχυσίας και την ουσιαστική επίλυση του Μεσανατολικού. Είναι επιβεβλημένο να σταματήσει η ατιμωρησία του Ισραήλ και ταυτοχρόνως να αναλάβει δράση η διεθνής κοινότητα σεβόμενη τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού στην απελευθέρωση. Γιατί αλλιώς θα συνεχίζεται επ’ αόριστον η αιματοχυσία και στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον δεν θα φαντάζει καθόλου δύσκολη η γενικευμένη σύρραξη στη Μέση Ανατολή. Με τις όποιες συνέπειες μπορεί να έχει αυτή η εξέλιξη.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ

Η ομολογία του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ, Τάσου Μαντέλη, για «χορηγία» από τη Ζήμενς, επιβεβαιώνει με τον πιο παραδειγματικό τρόπο πως οι εκατομμύρια φωνές των πολιτών κατά του πολιτικού συστήματος μόνο τυχαίες δεν είναι. Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στην κρίση αξιοπιστίας την οποία περνά σύσσωμο το πολιτικό σύστημα της χώρας μας. Οι πολίτες δικαίως εκφράζουν την αγανάκτησή τους για την ατιμωρησία των εθνοπατέρων μας, τη στιγμή που χιλιάδες συμπολίτες μας κινδυνεύουν ακόμα και με φυλάκιση για μια οικονομική οφειλή λίγων ευρώ προς το κράτος. Το αίσθημα δικαίου δεν έχει επικρατήσει και για τον λόγο αυτό αντιδρούν σφόδρα οι πολίτες στα σκληρά οικονομικά μέτρα που αναγκάστηκε να πάρει η κυβέρνηση. Αν είχαν πειστεί εξ’ αρχής οι συμπολίτες μας για την πραγματική και ολοκληρωτική απονομή δικαιοσύνης, οι αντιδράσεις θα ήταν ηπιότερες καθώς θα ένιωθαν πως οι θυσίες τους θα έπιαναν τόπο.
Πολλαπλασιάζονται καθημερινά οι βουλευτές οι οποίοι έχουν στην κατοχή τους αναρίθμητα ακίνητα, μετοχές, αυτοκίνητα, σκάφη πολυτελείας, αποκτήματα όμως που σαφώς δεν μπορούν να δικαιολογηθούν μόνο από τη βουλευτική τους αποζημίωση. Είναι πολλοί εκείνοι που εισερχόμενοι στο στίβο της πολιτικής είχαν μόνο ένα σπίτι και τώρα εμφανίζονται μεγαλοιδιοκτήτες. Η κυνική ομολογία του κ. Μαντέλη πρέπει να λειτουργήσει ως αφορμή ώστε να διερευνηθούν εξονυχιστικά από τη δικαιοσύνη τα πόθεν έσχες, οι τραπεζικοί λογαριασμοί και οι φορολογικές δηλώσεις όλων των βουλευτών από το 1996 μέχρι σήμερα. Αν διαπιστωθούν παρατυπίες, γεγονός που φαντάζει σίγουρο, πρέπει να πληρώσουν αυτοί οι πολιτικοί που ευθύνονται για τη σημερινή κατάντια της χώρας μας. Και όταν λέμε να πληρώσουν, δεν αναφερόμαστε γενικά και αόριστα, αλλά κυριολεκτικά, και εννοούμε τη δήμευση της περιουσίας και ακολούθως την ποινική τιμωρία. Τα λόγια του Πρωθυπουργού περί «λαμογιών που πρέπει να κάτσουν στο σκαμνί» είναι πιο επίκαιρα από ποτέ και πρέπει να γίνουν άμεσα πράξη.
Σαφώς και οι κατηγορίες δεν πρέπει ελαφρά τη καρδία να βαραίνουν και πολιτικούς οι οποίοι όχι μόνο δεν πλούτισαν παρανόμως, αλλά έφυγαν από την πολιτική φτωχότεροι. Ευτυχώς υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις και ευχή όλων είναι μετά από ενδεχόμενο εξονυχιστικό έλεγχο, να μπορούμε με βεβαιότητα να μιλούμε για ορισμένους που παρανόμως πλούτισαν, και για πολλούς που έχουν ακέραιο χαρακτήρα και είναι πιστοί στο λειτούργημά τους. Το άσχημο ,και συνάμα καταστροφικό, θα είναι να αποδειχθεί το αντίστροφο.. Ο Πρωθυπουργός, αλλά και ο κ. Σαμαράς, δεν έχουν εμπλακεί τώρα ή στο παρελθόν σε κάποιο από τα πολλά σκάνδαλα τα οποία επί πολλά χρόνια ταλανίζουν τη χώρα μας. Είναι ευκαιρία λοιπόν και για τους δυο να μην αργοπορήσουν και να «βγάλουν στη σέντρα» όλους τους διεφθαρμένους συναδέλφους τους. Δεν πρέπει να σκεφτούν το ενδεχόμενο ενός πιθανού πολιτικού κόστους, αλλά να προχωρήσουν άμεσα στην αυτοκάθαρση. Είναι και οι δυο τους πολιτικοί της νεότερης γενιάς και είναι απαραίτητο να μην σκεφτούν πως θα κρατήσουν τις εσωκομματικές ισορροπίες, αλλά πως θα βάλουν τα δυνατά τους να σωθεί η χώρα και να επιστραφούν τα κλεμμένα χρήματα στον κρατικό κορβανά προς ενίσχυση των μη προνομιούχων.
Πρέπει επίσης η δικαστική εξουσία να λειτουργήσει ανεπηρέαστη και να αποδώσει δικαιοσύνη. Η δουλειά της, όπως και αυτή των εξεταστικών επιτροπών, δεν είναι καθόλου εύκολη, καθώς έχουν να αντιμετωπίσουν αρκετά σκάνδαλα. Σκάνδαλα τα οποία δεν έχουν αποκλειστικά πράσινο ή γαλάζιο χρώμα. Η εξουσία δυστυχώς διαφθείρει και μένει να αποδειχθεί πόσους έχει διαφθείρει. Γιατί το σίγουρο είναι ότι ο κ. Μαντέλης δεν πρέπει να αποτελέσει την αρχή και το τέλος ταυτόχρονα. Υπάρχουν και άλλοι «Μαντέληδες» και πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά.

ΔΥΣΟΙΩΝΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

Αιφνιδιαστικά, η Άνγκελα Μέρκελ πρότεινε την απαγόρευση των ανοιχτών πωλήσεων ασφαλίστρων κινδύνου κρατικών ομολόγων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια εικόνα πανικού στις διεθνείς κεφαλαιαγορές και στα χρηματιστήρια. Είναι πλέον κοινώς αποδεκτό, ότι οι αγορές είναι πανίσχυρες και τα εθνικά κράτη μαζί με την Ευρωπαϊκή Ένωση παρακολουθούν μην μπορώντας να αντιδράσουν άμεσα. Μπροστά στον τρόμο της οικονομικής κρίσης, δεν τηρούνται καν συμφωνίες της Ε.Ε, όπως για παράδειγμα η Συνθήκη του Μάαστριχτ η οποία ως ασφαλιστική δικλείδα είχε προβλέψει το ύψος του ελλείμματος κάθε χώρας να μην υπερβαίνει το 3%. Και μόνο αυτό το παράδειγμα, είναι ικανό ώστε να καταλάβει κανείς ότι τα θεμέλια στα οποία χτίστηκε η ευρωζώνη ήταν τουλάχιστον σαθρά. Το κοινό νόμισμα από μόνο του δεν μπορεί να φέρει ούτε δημοσιονομική πειθαρχεία, ούτε οικονομική ευημερία.
Σ’ αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι που βρίσκεται η ευρωζώνη, πρέπει να παρθούν άμεσα μέτρα και να υπάρξει από κοινού δράση όλων των κρατών μελών. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι λεγόμενες αγορές, γιγαντώθηκαν με την ανοχή των εθνικών κυβερνήσεων και της Ε.Ε. Η οικονομική κρίση που βιώνουμε μετρά πλέον περίπου 2 χρόνια και η Ε.Ε άργησε πάρα πολύ να αντιληφθεί αυτό το δομικό, πολιτικό και οικονομικό πρόβλημα. Ακόμα, δεν είχε υπάρξει η πρόβλεψη για μηχανισμό διάσωσης των χωρών που θα είχαν οικονομικό πρόβλημα. Τρανό παράδειγμα αποτελεί η χώρα μας, για την οποία εσπευσμένα και βιαστικά δημιουργήθηκε ένας μηχανισμός στήριξης. Και πάλι όμως, η Ευρώπη δεν μπορούσε (ή δεν ήθελε) να σηκώσει μόνη της το βάρος και έδωσε το δικαίωμα στο ΔΝΤ να γίνει συνδιαχειριστής αυτού του μηχανισμού αλλά και οποιουδήποτε μελλοντικού μηχανισμού που θα απευθύνεται στις χώρες οι οποίες βρίσκονται ήδη στο κόκκινο.
Το δίλλημα το οποίο έχει να αντιμετωπίσει η Ε.Ε είναι πολύ απλό: Ή βάζει φρένο στις αγορές , ή τις αφήνει ανεξέλεγκτες μέχρι να καταρρεύσουν πολλές χώρες, μαζί και το Ευρώ. Όσο μπορούν κάποιοι κερδοσκόποι, απλώς με ένα πάτημα ενός κουμπιού, να καταστρέφουν μια ολόκληρη εθνική οικονομία, το παράδειγμα της Ελλάδας θα είναι μόνο η αρχή. Η κ. Μέρκελ, ανέφερε ότι για να μπορεί να υπάρξει μια νέα διεθνή τάξη, και μια νέα διεθνή διακυβέρνηση, πρέπει όλες οι χώρες να δράσουν από κοινού. Η από κοινού συνεργασία είναι πράγματι το ζητούμενο, όχι όμως για τη διαμόρφωση μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης όπως οραματίζεται η παγκόσμια πολιτική και οικονομική ελίτ. Οι ηγέτες της Ε.Ε πρέπει να δείξουν αποφασιστικότητα και πολιτική βούληση άμεσα ώστε να σωθεί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Η Ε.Ε είναι ένας πρωτόγνωρος θεσμός στην ιστορία. Μπορεί να έχει επικριθεί σφόδρα από πολλούς, όμως δεν πρέπει σε μια νύχτα να καταρρεύσει λόγω της ατολμίας και της αναποφασιστικότητας των Ευρωπαίων ηγετών. Όσο υπάρχει πολιτική στασιμότητα, το Ευρώ θα κινδυνεύει και το μέλλον του προβλέπεται αρκετά δυσοίωνο. Η Ε.Ε. αντιμετωπίζει μια ιδιότυπη δοκιμασία επιβίωσης, η οποία έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την υπεράσπιση του ευρωπαϊκού ιδεώδους και του κοινού νομίσματος. Οι αγορές δεν πρέπει να μπορούν να εκβιάζουν τα κράτη και η Ε. Ε. θα πρέπει να εισαγάγει το δικό της φόρο χρηματιστηριακών συναλλαγών, αν η G20 αποτύχει να καταλήξει σε μια συμφωνία τον προσεχή Ιούνιο. Εκτός όμως από τον πόλεμο κατά τον αγορών που πρέπει να κηρυχτεί, και τα ίδια τα κράτη πρέπει να καταλάβουν ότι οι εποχές που έδιναν πλασματικά στοιχεία στην Ε.Ε, που ζούσαν μόνο με τις επιδοτήσεις χωρίς να επενδύουν στην πραγματική ανάπτυξη πέρασε ανεπιστρεπτί. Αν δεν γίνουν άμεσες κινήσεις, το 2010 κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία ως το έτος κατά το οποίο η ευρωζώνη κατέρρευσε.

ΕΚΟΨΑΝ 253 ΦΑΡΜΑΚΑ

Αυτή είναι η λίστα με τα 253 φάρμακα τα οποία από εδώ και στο εξής δεν θα καλύπτουν τα ασφαλιστικά ταμεία. Με την κίνηση αυτή, θα υπάρξουν σοβαρά προβλήματα στην υγεία πολλών ασφαλισμένων, καθώς ήδη το οικογενειακό εισόδημά τους έχει συρρικνωθεί και δεν είναι προφανές ότι όλοι θα έχουν τη δυνατότητα να τα προμηθεύονται. Το πρόβλημα βρίσκεται στα μεγάλα καρτέλ των φαρμάκων. Αν υπάρξει πάταξη των καρτέλ, τότε δεν θα είναι πρόβλημα για τα ταμεία το Maalox του συνταξιούχου..

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Πριν λίγες μέρες, ο Ταγίπ Ερντογάν συνοδευόμενος από 10 Τούρκους Υπουργούς και δεκάδες συμπατριώτες του επιχειρηματίες επισκέφτηκε τη χώρα μας και πραγματοποίησε μια σειρά κρίσιμων συναντήσεων με την ελληνική πολιτική ηγεσία. Απόρροια αυτών των συναντήσεων ήταν η υπογραφή 21 συμφωνιών ανάμεσα στις δυο χώρες. Αναμφίβολα πρόκειται για μια ιστορική συνάντηση των δυο χωρών, η οποία πρέπει να είναι η αρχή για τη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Από τις συνολικά 21 συμφωνίες, ιδιαιτέρως σημαντική είναι η συμφωνία για τη συνεργασία στον τομέα του τουρισμού. Η συνεργασία αυτή στοχεύει στην τουριστική σύνδεση των ανατολικών νησιών του Αιγαίου με τα τουρκικά παράλια και τον τεράστιο όγκο των τουριστών που συγκεντρώνει λόγω της διαφοράς τουρκικής λίρας - ευρώ. Σύμφωνα με πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, η τουριστική συνεργασία θα ξεκινήσει με κοινό σχέδιο ενημέρωσης των 40 σημαντικότερων Κινέζων τουριστικών πρακτόρων για τουριστικά πακέτα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Σε μια περίοδο όπου ο τουρισμός της χώρας μας έχει καθοδικές τάσεις, μια τέτοια συνεργασία μπορεί να είναι προάγγελος μιας ανάπτυξης.
Ιδιαίτερα σημαντικές θεωρούνται οι συμφωνίες που αφορούν τα υπουργεία Δημόσιας Τάξης - Προστασίας του Πολίτη. Η Τουρκία δεσμεύτηκε να εξετάζει 1.000 αιτήματα επανεισδοχής λαθρομεταναστών ετησίως. Στο σημείο αυτό όμως, πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να πιέσει τους γείτονες να εφαρμόσουν πλήρως τη συμφωνία με τη χώρα μας για την επανεισδοχή λαθρομεταναστών. Ετησίως είναι χιλιάδες οι λαθρομετανάστες που έρχονται από την Τουρκία, και όσο δεν εφαρμόζετε η συμφωνία, θα πληθαίνουν, και δικαίως, οι φωνές οι οποίες κάνουν λόγο για σκοπιμότητα με απώτερο σκοπό. Ακόμα, οι υπόλοιπες συμφωνίες έχουν να κάνουν με τα υπουργεία Περιβάλλοντος και Ενέργειας, με τις μεταφορές, τους σιδηροδρόμους, την επικοινωνία και την πληροφορική.
Εκτός όμως από όλα τα παραπάνω, σημαντικά εθνικά θέματα παραμένουν ανοιχτά, και αν θέλουμε να μιλάμε για πραγματική νέα αρχή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, πρέπει άμεσα να τεθούν επί τάπητος και να επιλυθούν. Πρώτα -πρώτα, το ζήτημα με τις παραβιάσεις στο Αιγαίο. Είναι αδιανόητο κατά τη διάρκεια επίσκεψης Ερντογάν, να πραγματοποιούνται παραβιάσεις τούρκικων μαχητικών στο Αιγαίο. Λύση δεν είναι να πετούν τα αεροσκάφη άοπλα. Πρέπει οι παραβιάσεις να σταματήσουν εντελώς και κατ’ επέκταση είναι επιβεβλημένο και στις δυο χώρες να υπάρξει σημαντική περικοπή στους εξοπλισμούς και στις αμυντικές δαπάνες. . Η χώρα μας ειδικά, σπαταλά πάρα πολλά χρήματα, τα οποία θα μπορούσε να διαθέσει στην παιδεία, την υγεία και την έρευνα . Επίσης, ο κ. Ερντογάν αντί να δίνει συμβουλές στους έλληνες δημοσιογράφους σχετικά με τη δημοσιότητα που λαμβάνουν οι τούρκικες παραβιάσεις, ας μεριμνήσει αρχικά να δίνει στην ελληνική πλευρά τα σχέδια πτήσης των τούρκικων μαχητικών αεροσκαφών. Ακόμα, όταν μιλάμε για συνεργασία δεν μπορεί να διατηρείται ακόμα το casus belli της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης σε σχέση με την πιθανή επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Επιβεβλημένη είναι η επίτευξη μιας δίκαιης, βιώσιμης και λειτουργικής λύσης του Κυπριακού προβλήματος, η οποία θα βασίζεται στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και στις αρχές και αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Ελλάδα και η Τουρκία, παρά τις διαφορές, πρέπει να αναζητήσουν δρόμους συνεργασίας και συνεννόησης. Βασικό συστατικό αυτής της συνεννόησης πρέπει να αποτελεί η αμοιβαία εμπιστοσύνη, η απαγόρευση χρήσης και απειλής βίας και ο σεβασμός των δημοκρατικών δικαιωμάτων των πολιτών κάθε χώρας. Ζητήματα όπως το Κυπριακό, οι παραβιάσεις, η υφαλοκρηπίδα, η Σχολή της Χάλκης και η λαθρομετανάστευση, τα οποία αποτελούν εθνικές μας διεκδικήσεις πρέπει να επιλυθούν σύντομα. Ο κ. Παπανδρέου δήλωσε πως στηρίζει το αίτημα της Τουρκίας για είσοδο στη Ευρωπαϊκή Ένωση. Για να πούμε ναι στην ένταξη της Τουρκίας πρέπει πρώτα να τηρήσει από μέρους της κάποιες προϋποθέσεις. Αρχικά, οφείλει να αναγνωρίσει τη Δημοκρατία της Κύπρου καθώς και τη γενοκτονία των Αρμενίων που έγινε το 1915. Η αναγνώριση της ιστορικής αλήθειας, όσο προσβλητική και αν είναι στη συγκεκριμένη περίπτωση, αποτελεί το ελάχιστο που μπορεί κανείς να απαιτεί από μια υποψήφια προς ένταξη χώρα. Σίγουρα πρέπει να γίνουν μεγάλες προσπάθειες από την Τουρκία για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και για την ισότητα αντρών και γυναικών με ιδιαίτερο βάρος να δίνεται στο σεβασμό του ασθενούς φύλου. Έχουν γίνει προσπάθειες από την Άγκυρα τα τελευταία χρόνια, αλλά δεν αρκούν, διότι ας μην ξεχνάμε ότι περίπου το 20% των εκκρεμών υποθέσεων στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αφορά την Τουρκία. Όπως καταλαβαίνει κανείς, καλές οι 21 συμφωνίες που υπεγράφησαν, αλλά πρέπει να γίνουν πραγματικά βήματα καλής θέλησης από την Τουρκία για να έχει νόημα η προσπάθεια γεφύρωσης των χρόνιων διαφορών ανάμεσα στις δυο χώρες.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ;

Την περασμένη Τετάρτη στις 2:30 περίπου το μεσημέρι, πάγωσαν όλοι οι Έλληνες πολίτες, παρατηρώντας δια ζώσης ή από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες τη στυγνή δολοφονία των άτυχων εργαζομένων στην Τράπεζα Marfin. Ως ελάχιστο, πρέπει άμεσα να εντοπιστούν οι δολοφόνοι και να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Εκτός από τη σύλληψη των δολοφόνων, πρέπει να γίνει έρευνα με αφορμή δηλώσεις που έγιναν από τους εργαζομένους της συγκεκριμένης τράπεζας, οι οποίες ανέφεραν ότι απειλήθηκαν με απόλυση αν δεν εργάζονταν. Τέτοια περιστατικά τυφλής βίας και τρομοκρατίας πρέπει να τερματίζονται άμεσα και όχι απλώς να καταδικάζονται από τους πολιτικούς. Ωστόσο, το αποτρόπαιο έγκλημα δεν μπορεί να κρύψει το ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα της γενικής απεργίας, ούτε να αξιοποιηθεί για τη σπίλωση πολιτικών κομμάτων.
Αναμφίβολα ήταν ένα από τα μεγαλύτερα συλλαλητήρια μετά τη Μεταπολίτευση και ενδεχομένως να σηματοδοτεί το τέλος της περιόδου 1974-2010 όπως την ξέρουμε ως σήμερα. Όποιος ήταν παρών στο συλλαλητήριο, είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει ότι δεν έμοιαζε με συλλαλητήρια του παρελθόντος. Και αυτό διότι ήταν παρόντες πολλοί άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν συμμετάσχει ξανά σε ανάλογες διαμαρτυρίες. Χωρίς κομματικά στεγανά, χωρίς την καθοδήγηση εργατοπατέρων, διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι διαμαρτυρήθηκαν . Ακόμα και άνθρωποι μεγάλης ηλικίας, πήραν το ρίσκο, και κρατώντας μια ελληνική σημαία, διαδήλωσαν ανάμεσα σε μολότοφ και χημικά. Τα συνθήματα τα οποία κυριάρχησαν θύμιζαν κάτι από Αργεντινή του 2000- 2001, κάτι από το «que se vayan todos» («να φύγουν όλοι»), μια ολοκληρωτική απαξίωση και μια αυθόρμητη οργή εναντίον του πολιτικού συστήματος, των τραπεζιτών, των διεθνών οργανισμών και των μέσων ενημέρωσης. Τα μεγαλύτερα ξένα δίκτυα διέγνωσαν αυτό το οποίο συζητούμε εδώ και μήνες στη χώρα μας: την προοπτική μιας πρωτοφανούς κοινωνικής έκρηξης η οποία θα απειλήσει το πολιτικό σύστημα με κατάρρευση. Αποκορύφωμα της παραπάνω προβληματικής, αποτελεί η ερώτηση που έθεσε στο κοινό το CNN και ήταν: «Μήπως τα μέτρα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα είναι πολύ εξοντωτικά»;
Αυτή η οργή του κόσμου για το πολιτικό σύστημα της χώρας φέρνει στην επιφάνεια προβλήματα δεκαετιών, τα οποία όμως οι κυβερνόντες τα έκρυβαν εντέχνως κάτω από το χαλί φοβούμενοι το πολιτικό κόστος και τυχόν μη επανεκλογή τους. Το ασφαλιστικό για παράδειγμα, έπρεπε να λυθεί τουλάχιστον εδώ και μια δεκαετία. Όλοι έτρεμαν το πολιτικό κόστος και αυτό έφερνε την πολιτική αγκύλωση. Η γιγάντωση του δημοσίου τομέα οφείλεται και στα δύο κόμματα εξουσίας, τα οποία ήθελαν να βολέψουν συγγενείς και φίλους, χωρίς να λογαριάζουν τίποτα. Σε πολλές δημόσιες υπηρεσίες, οι εργαζόμενοι είναι κατά πολύ περισσότεροι από τις διαθέσιμες καρέκλες που υπάρχουν. Διαχρονικά παρατηρούμαι πως υπάρχουν οι εκλεκτοί του δημόσιου τομέα οι οποίοι αμείβονται με χιλιάδες ευρώ μηνιαίως, υπάρχουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες οι οποίοι έχουν κάνει τη φοροδιαφυγή επάγγελμα και δυστυχώς σε όλη αυτή την πραγματικότητα, το κράτος είτε δεν θέλει είτε δεν μπορεί να δώσει λύση. Αξίζει να αναφερθεί πως είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη, όπου τα έσοδα από τους (κοινωνικά άδικους) έμμεσους φόρους είναι ετησίως περισσότερα από τους άμεσους φόρους. Κάθε χρόνο πολλά εκατομμύρια ευρώ παραμένουν ανείσπρακτα λόγω της ανικανότητας ή του χρηματισμού των υπευθύνων, ενώ οι μόνοι οι οποίοι είναι συνεπείς είναι οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και κάποιοι ελεύθεροι επαγγελματίες. Το ερώτημα που ευλόγως τίθεται είναι κατά πόσο υπάρχει ελπίδα για καλύτερες μέρες, όπως υποστήριζε το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά το 1985 αλλά και το 2009. Σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι απαξιωμένο, η οικονομία μας έχει βουλιάξει, το βιοτικό επίπεδο γυρνάει δεκαετίες πίσω και οι πιθανότητες κοινωνικής έκρηξης είναι πιο πολλές από ποτέ. Πραγματικά δεν είναι εύκολο να απαντήσει κανείς εύκολα στο παραπάνω ερώτημα. . Οι πολίτες καλούνται να βάλουν πλάτη, αλλά βλέπουν πως τα βάρη κατανέμονται μονομερώς χωρίς ίχνος κοινωνικής δικαιοσύνης. Ας αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας, και κυρίες οι 300 της Βουλής οι οποίοι είναι υπεύθυνοι, αυτοί και προκάτοχοί τους, για όλα όσα περνάνε τώρα οι πολίτες αυτής της χώρας.