ΜΝΗΜΟΝΙΟ MADE IN QATAR

Ήταν ευρέως γνωστό εδώ και καιρό ότι ο Πρωθυπουργός μαζί με το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης αναζητούσαν στο εξωτερικό επενδυτές πρόθυμους να τοποθετήσουν τα χρήματά τους στη χώρα μας. Μετά από πολλές προσπάθειες και πολλές αρνητικές απαντήσεις, πριν λίγες μέρες έγινε γνωστό ότι υπεγράφη Μνημόνιο Συνεργασίας μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της κυβέρνησης του Κατάρ. Το Μνημόνιο αυτό προβλέπει τη δημιουργία επιτροπής, η οποία θα εξετάσει πιθανές κοινές επενδυτικές δραστηριότητες. Επίσης, τονίζεται στην ανακοίνωση που είδε το φως της δημοσιότητας, ότι η Επενδυτική Αρχή του Κατάρ (Qatar Investment Authority) επιβεβαιώνει την πρόθεσή της να επενδύσει στην Ελλάδα κεφάλαια έως και πέντε δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τα πεδία στα οποία θα διερευνηθούν οι δυνατότητες οικονομικής συνεργασίας είναι ο τουρισμός, οι μεταφορές, οι υποδομές, το real estate, ο χρηματοπιστωτικός τομέας και η ενέργεια.
Σ’ αυτό το Μνημόνιο εικάζεται πως πρωταγωνιστικό ρόλο θα παίξουν τα φιλέτα του Ελληνικού, αλλά και του Αστακού, όπου προβλέπεται η δημιουργία ενεργειακής μονάδας και λιμενικών εγκαταστάσεων. Η μεγάλη έκταση του πρώην αεροδρομίου, αμέσως μετά την απομάκρυνση του τελευταίου, αποτέλεσε αντικείμενο ευρείας ζήτησης. Πρόθεση του Δήμου Ελληνικού, αλλά και της σημερινής κυβέρνησης (όταν αυτή ήταν αντιπολίτευση), ήταν ο χώρος να μετατραπεί σε Μητροπολιτικό Πάρκο. Η κυβέρνηση του Κατάρ δεν έχει ως τώρα συγκεκριμενοποιήσει τις προθέσεις της, όμως υπάρχουν οι φοβίες ότι υπάρχει περίπτωση να μετατραπεί η περιοχή σε «ελληνικό Λας Βέγκας». Ακόμα βεβαίως δεν έχει επισημοποιηθεί κάτι, επιβάλλεται όμως η κυβέρνηση σε ότι αφορά τέτοιου είδους επενδύσεις, να βάζει όρους για το αναπτυξιακό μοντέλο. Οι επενδύσεις σαφώς και θα δώσουν μεγάλη ανάσα στα άδεια κρατικά ταμεία. Παρόλα αυτά, ότι γίνει πρέπει να ταυτίζεται με τη φιλοσοφία της πράσινης και βιώσιμης ανάπτυξης και όχι της τσιμεντοποίησης.
Το Μνημόνιο αυτό δεν θα αποφέρει στη χώρα μας μόνο οικονομικά οφέλη, αλλά και γεωπολιτικά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι με τις φυσικές δυνατότητες που έχει η χώρα μας, αλλά και με τη γεωγραφική της θέση, υπάρχουν οι προϋποθέσεις να εξελιχθεί ο ελληνικός χώρος σε γη της Επαγγελίας για ευρεία εφαρμογή των νέων τεχνολογιών που αναπτύσσονται ραγδαία στις ήπιες µορφές παραγωγής ενέργειας. Επίσης, δεν πρέπει να λησμονεί κανείς τις καλές διαχρονικά σχέσεις της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο, οι οποίες μπορεί να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο με την εφαρμογή αυτού του Μνημονίου συνεργασίας. Η προοπτική συνεργασίας με ένα ιδιαίτερα σημαντικό και αξιόπιστο διεθνές επενδυτικό όμιλο, δείχνει πως ανακτάται σταδιακά η εμπιστοσύνη των επενδυτών απέναντι στην ελληνική επενδυτική – οικονομική αγορά. Το Μνημόνιο αυτό είναι μια καλή αρχή για την ελληνική οικονομία, αλλά προκύπτουν και κάποια ερωτήματα τα οποία πρέπει να απαντηθούν άμεσα: η σύμβαση που υπεγράφη είναι σύμφωνη με τις επιταγές του διεθνούς δικαίου και του ελληνικού Συντάγματος; Υπάρχει κίνδυνος να ξεπουληθούν σημαντικά κομμάτια της ελληνικής γης έναντι μόλις πέντε δισεκατομμυρίων δολαρίων;
Η πολιτεία πρέπει να βάλει τις σωστές κατευθύνσεις και το πλαίσιο για τις επικείμενες επενδύσεις. Πρέπει να είναι επενδύσεις που θα αφήνουν μια μεγάλη υπεραξία στη χώρα, θα δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας και θα προστατεύουν το φυσικό περιβάλλον. Επιβάλλεται να πειστούν και άλλοι επενδυτές να έρθουν στη χώρα μας αλλά και η κυβέρνηση να θέσει κάποιες προϋποθέσεις. Τέλος, πρέπει επιτέλους να κλείσει η πληγή της ελληνικής γραφειοκρατίας και να εκμεταλλευτούμε το θετικό κλίμα που φαίνεται να δημιουργείται σταδιακά για τη χώρα μας. Γιατί όπως έχουμε πει πολλές φορές, μόνο με την ανάπτυξη και τις επενδύσεις μπορεί να φανεί φως στο τούνελ.

ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Στις ερχόμενες εκλογές του Νοεμβρίου οι πολίτες θα κληθούν να επιλέξουν τις νέες αυτοδιοικητικές αρχές με βάση τη νέα πραγματικότητα του Καλλικράτη. Ο Πρωθυπουργός πρόσφατα δήλωσε ότι αυτές οι εκλογές αποτελούν κατά κάποιο τρόπο δημοψήφισμα για την κυβέρνηση και πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ συμμερίζονται αυτή την άποψη. Η πλειοψηφία των κομμάτων (ΝΔ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) ήδη έχει δηλώσει σε υψηλούς τόνους ότι το διακύβευμα των εκλογών θα είναι η έκφραση της λαϊκής οργής εναντίον του Μνημονίου. Αυτό όμως που είναι αδιαμφισβήτητο είναι ότι με τα όποια αποτελέσματα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών δεν πρόκειται να αλλάξει το Μνημόνιο και να γίνει περισσότερο ελαστικό και φιλολαϊκό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αποτελεί επισήμως νόμο του ελληνικού κράτους.
Το κεντρικό διακύβευμα των εκλογών είναι να υπερψηφιστούν εκείνοι οι οποίοι θα είναι αξιόπιστοι και ικανοί ώστε να πραγματώσουν την τοπική ανάπτυξη μέσω των διευρυμένων αρμοδιοτήτων που φέρνει ο Καλλικράτης. Εν τω μέσω της μεγάλης δημοσιονομικής ύφεσης, καλούνται οι νέοι τοπικοί και υπερτοπικοί άρχοντες, από την 1η Ιανουαρίου του 2011, να σκύψουν στα καθημερινά προβλήματα των συμπολιτών τους και να φέρουν σε πέρας την εφαρμογή της μεγάλης αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης. Κριτήριο της επιλογής των εκλογέων πρέπει να είναι η «τοπική καταλληλότητα και αξιοπιστία». Διότι είναι σαφές πως η ζωή των πολιτών δεν θα καλυτερεύσει αν ο (όποιος) Δήμαρχος τάσσεται υπέρ ή κατά του μνημονίου, εάν στηρίζει ή όχι τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης. Αυτό ενδεχομένως να αποτελέσει αντικείμενο σκέψης για τους πολίτες στις περιφερειακές εκλογές αλλά δεν πρέπει να γίνει το ίδιο και στις δημοτικές. Τα κόμματα που αναφέρθηκαν παραπάνω, καθώς και οι αυτοδιοικητικοί υποψήφιοι αυτών, το πιθανότερο είναι να κάνουν «σημαία» τους στις ερχόμενες εκλογές τον «αντιμνημονιακό» αγώνα. Με τον τρόπο αυτό όμως θα πετύχουν να απαξιώσουν εν τη γενέσει του τη μεγάλη διοικητική μεταρρύθμιση, η οποία ειρήσθω εν παρόδω, αποτελούσε πάγια διεκδίκηση και απαίτηση των συλλογικών αυτοδιοικητικών οργάνων (ΚΕΔΚΕ, ΤΕΔΚΝΑ).
Γεγονός όμως είναι ότι εδώ και αρκετά χρόνια, όταν πρόκειται για ευρωεκλογές ή εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης (οι οποίες χαρακτηρίζονται στην πολιτική επιστήμη ως εκλογές «δεύτερης τάξης»), η εκάστοτε κυβέρνηση λέει ότι δεν είναι δημοψήφισμα ενώ η εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση προσπαθεί να δώσει στην αναμέτρηση χαρακτηριστικά κεντρικής πολιτικής μάχης. Η προεκλογική τακτική των κομμάτων της αντιπολίτευσης να παρουσιάσουν τις εκλογές ως δημοψήφισμα για το Μνημόνιο, είναι πολύ εύκολο, αλλά ταυτοχρόνως χωρίς ουσία, διότι με τον τρόπο αυτό «κουκουλώνονται» τα πραγματικά τοπικά προβλήματα.
Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι και πρέπει να παραμείνει η φωνή των πολιτών. Είναι ο πιο κοντινός θεσμός στον πολίτη. Η αυτοδιοίκηση πρέπει να αντιμετωπίσει τις νέες προκλήσεις που αφορούν την απασχόληση, το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής, την κοινωνική πολιτική, την παιδεία, τον πολιτισμό, τις μεταφορές, τη νέα γενιά, τον αθλητισμό, τις νέες τεχνολογίες και την κοινωνική συνοχή. Είναι τόσα πολλά τα προβλήματα που καλούνται να επιλύσουν τα αυτοδιοικητικά στελέχη και αυτά πρέπει προεκλογικά να υπερτονιστούν. Η κοινή γνώμη εδώ και καιρό κυριαρχείται από οικονομικές και «μνημονιακές» συζητήσεις, αλλά έστω για ένα μήνα πρέπει να πρυτανεύσει η αυτοδιοικητική λογική. Γιατί μέσα στην οικονομική ύφεση που έχει περιέλθει η χώρα, η αυτοδιοίκηση μπορεί και πρέπει να λειτουργήσει ως μοχλός ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής και να επαναφέρει στους πολίτες το αίσθημα της αποτελεσματικότητας και της αξιοπιστίας.

ΠΕΡΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΩΝ

Μπορεί ακόμα σε αρκετούς Δήμους να μην έχουν λήξει οι δημοτικές διεργασίες και να μην είναι γνωστά όλα τα ονόματα των υποψηφίων, αλλά με μια σύντομη έρευνα καταλαβαίνει κανείς ότι στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Νοεμβρίου, θα υπάρχουν αρκετοί ανεξάρτητοι υποψήφιοι. Ως τώρα είναι πολλά τα παραδείγματα όπου κομματικά και αυτοδιοικητικά στελέχη σε ολόκληρη τη χώρα, ανακοινώνουν την αυτόνομη κάθοδό τους στις εκλογές του Νοεμβρίου. Διακηρύττουν σε υψηλούς τόνους την ανεξαρτησία τους από κομματικούς μηχανισμούς και διεκδικούν την ψήφο των συμπολιτών τους, θέτοντας εαυτούς στην υπηρεσία των τοπικών κοινωνιών. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα κίνητρα είναι άδολα και αγνά. Πρόκειται πράγματι για ανθρώπους που πιστεύουν στην αρχή της ακομμάτιστης αυτοδιοίκησης, η οποία εργάζεται με μοναδικό κριτήριο το καλό του τόπου και δεν εντάσσει τη λειτουργία και τους μηχανισμούς της στο κομματικό - πελατειακό σύστημα. Που αναγνωρίζουν ότι η Αυτοδιοίκηση, στη νέα εποχή του Καλλικράτη, έχει πάμπολλες αρμοδιότητες για να παράξει έργο, να κάνει την αποκέντρωση πραγματικότητα και να βρίσκεται καθημερινά στο πλευρό του πολίτη.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, ωστόσο, η επίδειξη ανεξαρτησίας και ,σε ορισμένες καταστάσεις, απέχθειας έναντι των κομματικών πεποιθήσεων δεν είναι τίποτα περισσότερο από πράξη αντεκδίκησης προς τον κεντρικό κομματικό μηχανισμό. Η λογική φαντάζει και είναι απλή: Ο ‘ανεξάρτητος’ υποψήφιος ποντάρει στο ψαλίδισμα του ποσοστού του επίσημου κομματικά υποψήφιου. Στοχεύει περισσότερο στην μη εκλογή του επίσημου και όχι τόσο στη δική του νίκη. Θέλει με τον τρόπο της ανεξάρτητης καθόδου να κερδίσει πόντους για την επόμενη μέρα. Ουσιαστικά λοιπόν θέλει να επενδύσει σε ένα άλφα εκλογικό ποσοστό και στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές να καταφέρει να αποκτήσει την επίσημη υποστήριξη του κόμματός του. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο επίδοξος ‘αντάρτης’ βγαίνει κερδισμένος. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις κατά το πρόσφατο παρελθόν, κατά τις οποίες ο ‘αντάρτης’ υποψήφιος διέθετε μεγάλη δυναμική και έρεισμα και κατόρθωσε να κερδίσει.
Η συζήτηση για τις υποψηφιότητες στις εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση αναδεικνύεται σε κεντρικό πολιτικό θέμα των τελευταίων εβδομάδων. Στους μεγάλους Δήμους της χώρας, καλώς ή κακώς τα κόμματα στηρίζουν ένα κομματικό στέλεχος και οι περιπτώσεις εμφάνισης ‘κομματικών ανταρτών’ πολλαπλασιάζονται. Είναι πιο πιθανό να προκύψουν ‘ανεξάρτητοι’ σε έναν μεγάλο Δήμο, παρά σε έναν αρκετά μικρό, στον οποίο ούτως ή άλλως τα κόμματα έχουν τις περισσότερες φορές διακριτική παρουσία. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, η πάσης φύσεως ανεξάρτητοι ασφαλώς και έχουν το δικαίωμα να θέσουν υποψηφιότητα. Όμως για να θεωρεί τον εαυτό του κάποιος ανεξάρτητο, ώστε να καταφέρει να πείσει περί τούτου και το εκλογικό σώμα, πρέπει να έχει κατά νου ότι όλοι λίγο πολύ γνωρίζουν τον πρότερο πολιτικό και κομματικό βίο του υποψηφίου. Στελέχη της αυτοδιοίκησης τα οποία έχουν κατά κόρον δοκιμαστεί σε κυβερνητικές θέσεις, έχουν εργαστεί ως σύμβουλοι υπουργών, βουλευτών και γενικά έχουν προσφέρει στο κόμμα τους σε κεντρικό επίπεδο, δεν γίνεται να θεωρούν τους εαυτούς τους ανεξάρτητους. Μπορεί στη συγκεκριμένη περίοδο η πολιτική και οι πολιτικοί να θεωρούν τους εαυτούς τους πτυελοδοχείο και να βρίσκει γόνιμο έδαφος μια ανεξάρτητη υποψηφιότητα, όμως το εκλογικό σώμα γνωρίζει και είναι προετοιμασμένο. Μπορεί οι επίδοξοι ‘ανεξάρτητοι’ να θέλουν σκοπίμως να αποκρύψουν το κομματικό παρελθόν τους από τους ψηφοφόρους, αλλά αυτό θα ήταν δυνατόν όταν προϋπήρχε η αποχώρηση από το κόμμα και η εναντίωση σε κυβερνητικές ή αντιπολιτευτικές πολιτικές. Το παρελθόν κάθε υποψηφίου οδηγεί το παρόν και το μέλλον του. Και ειδικότερα στην πολιτική, δεν μπορεί το παρελθόν να σβηστεί μεμιάς και να αρχίσει το κοντέρ να γράφει από την αρχή.

ΠΟΣΟ ΧΡΗΣΙΜΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΑΝΕΙ Ο ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ;

Περίπου ένα χρόνο μετά τη μεγάλη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές, όλα δείχνουν ότι είναι σχεδόν έτοιμο το πρώτο «λίφτινγκ» στην κυβέρνηση. Ο επικείμενος ανασχηματισμός φαντάζει εξαιρετικά πιθανός μιας και αρκετά στελέχη της κυβέρνησης στον ένα χρόνο παρουσίας τους, δεν έπεισαν ότι μπορούν να ανταπεξέλθουν στα σοβαρά προβλήματα της χώρας. Πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας κάνουν λόγο όχι μόνο για αλλαγές σε πρόσωπα, αλλά και για δομικές αλλαγές. Για παράδειγμα, πιθανολογείται ότι θα υπάρξει υπερυπουργός Προεδρίας, και υπουργεία όπως αυτά του Τουρισμού, της Ανάπτυξης και της Ναυτιλίας θα επανασυσταθούν. Ας μην ξεχνάμε ότι ένα ακόμα γεγονός το οποίο επηρεάζει άμεσα τον ανασχηματισμό , είναι οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου. Πρόθεση του Πρωθυπουργού είναι η εκλογική μάχη, κυρίως για τις περιφέρειες, να λάβει σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά και είναι πιθανό εν ενεργεία στελέχη της κυβέρνησης να εγκαταλείψουν τον υπουργικό τους θώκο και να δώσουν την αυτοδιοικητική μάχη.
Η μεγαλύτερη μάχη που δίνει η κυβέρνηση έχει να κάνει με την αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας. Για τον λόγο αυτό, το μεγαλύτερο βάρος έχει πέσει στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, το οποίο όμως από τις προγραμματικές δηλώσεις κιόλας είχε αφήσει να φανούν σημάδια ασυνεννοησίας και διαφορετικής προσέγγισης των οικονομικών πολιτικών. Ανασχηματισμός χωρίς παρεμβάσεις στα οικονομικά υπουργεία δεν νοείται. Όμως δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι οποιαδήποτε αλλαγή στους τομείς αυτούς θα ήταν ομολογία αποτυχίας από τον Γ. Παπανδρέου, και επιπροσθέτως θα έδινε το λάθος μήνυμα η κυβέρνηση προς το ΔΝΤ, τις αγορές και την Ε.Ε. Αυτό όμως που έχει σημασία, είναι, πέρα από εγωισμούς και μικροκομματικές σκοπιμότητες, να αξιολογηθεί το έργο των οικονομικών υπουργείων και να ληφθεί άμεσα μια απόφαση από τον Πρωθυπουργό για το συμφέρον της χώρας.
Είναι κοινό μυστικό ότι αναπτυξιακή προοπτική δεν έχει δοθεί ακόμα από την κυβέρνηση, ενώ ταυτοχρόνως το νομοσχέδιο για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά άργησε πολύ. Από τότε που το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά μιλούσε για την ανάγκη ανακούφισης των οικογενειών που αντιμετωπίζουν ασφυκτικά οικονομικά προβλήματα, μέχρι σήμερα που το νομοσχέδιο είναι έτοιμο, τα εν λόγω νοικοκυριά έχουν πολλαπλασιαστεί επικίνδυνα. Τα προγράμματα του ΕΣΠΑ καθυστέρησαν χαρακτηριστικά και ήδη χιλιάδες επιχειρήσεις ανά την επικράτεια αναγκάστηκαν να βάλουν λουκέτο. Απ’ όλα τα παραπάνω λοιπόν, είναι αναγκαία η άμεση συγχώνευση των υπουργείων Οικονομικών και Οικονομίας, και η σύσταση αυτόνομου υπουργείου Ανάπτυξης. Η αλλαγή ή μετακίνηση της κ. Κατσέλη δεν έχει μεγάλη σημασία. Επιτακτική ανάγκη πρέπει να αποτελέσει για την κυβέρνηση η αλλαγή ρότας και η υιοθέτηση αναπτυξιακών πολιτικών. Το γεγονός αυτό μόνο μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο απέναντι στα σκληρά μέτρα που επιβάλλονται και στους νέους έμμεσους φόρους που κάθε τόσο βλέπουν το φως της δημοσιότητας.
Σχετικά με άλλα στελέχη της κυβέρνησης, λίγο- πολύ οι περισσότερες γυναίκες υπουργοί δεν έχουν πείσει με το έργο τους. Τα προβλήματα στα νοσοκομεία και το καρτέλ των φαρμάκων ακόμα παραμένουν, ενώ και η στελέχωση των διοικήσεων των νοσοκομείων δεν ήταν αποτέλεσμα του opengov… Επίσης, η εκπαιδευτική χρονιά δεν φαίνεται να ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς. Τα κενά στις θέσεις των δασκάλων και καθηγητών είναι πολλά, ενώ στις πρόσφατες πανελλαδικές εξετάσεις, αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η εισαγωγή σε τεχνολογικά ιδρύματα ακόμα και με βαθμό πρόσβασης κοντά στο μηδέν. Η παραπαιδεία ζει και βασιλεύει, ενώ το πρόγραμμα διά βίου μάθησης έχει μείνει στο ντουλάπι του υπουργείου παιδείας. Η κ. Μπιρμπίλη προσπαθεί αλλά ακόμα δεν έχουν διαφανεί κάποιες αλλαγές. Οι αυθαίρετες κατασκευές παραμένουν, τα φωτοβολταϊκά συστήματα περιμένουν, η διπλή ανάπλαση της πρωτεύουσας αργεί ενώ το πρόβλημα με τους ΧΥΤΑ είναι μεγάλο.
Ο ανασχηματισμός από μόνος του, δεν πρόκειται να αποφέρει σαρωτικές αλλαγές και αλλαγή πλεύσης σε μια σειρά από πολιτικές. Τα πρόσωπα παίζουν μεγάλο ρόλο στη διαδικασία άσκησης πολιτικής και πρέπει να τοποθετηθούν άνθρωποι στα προβληματικά υπουργεία που να γνωρίζουν το αντικείμενο. Δεν χωρούν πειραματισμοί και δεν πρέπει να χαθεί άλλος πολύτιμος χρόνος. Πέρα όμως από τα πρόσωπα, για να έχει θετικά αποτελέσματα ένας ανασχηματισμός, πρέπει η κυβέρνηση να ρίξει βάρος σε συγκεκριμένες πολιτικές. Καλός είναι ο πόλεμος στη φοροδιαφυγή, προέχει η οικονομική σωτηρία της χώρας, αλλά όταν σημαντικά υπουργεία δεν έχουν καταφέρει να αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα και να δώσουν λύσεις, τότε οφείλει η κυβέρνηση να τα αντιμετωπίσει άμεσα τα προβλήματα και κυρίως να δώσει λύσεις. Έχει περάσει προ πολλού ο καιρός που η πολιτική είχε μόνο θεωρητική διάσταση. Η άμεση επίλυση προβλημάτων σε μια χώρα με τρομερά και χρόνια προβλήματα, όπως η δική μας, πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα. Τα λόγια πρέπει να περισσεύουν και μόνο οι πράξεις θα δείξουν αν ένας επικείμενος ανασχηματισμός, και γενικά η συνολική πορεία της κυβέρνησης, θα έχουν επιτυχία.

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΓΦΥΓΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Αφού τα «μπάνια του λαού» τελείωσαν και αποτέλεσαν μια ανάσα ηρεμίας μακριά από την γκρίζα οικονομική πραγματικότητα, όλοι μας πλέον, μαζί και η ελληνική οικονομία, έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα δύσκολο φθινόπωρο και χειμώνα. Σχετικά με την ελληνική οικονομία, παρά το ενθουσιώδες ξεκίνημα στον τομέα των εισπράξεων, φαίνεται πως αρχίζει να παρατηρείται μια καθίζηση. Για το οικονομικό επιτελείο, οι εισπράξεις μπορεί σημειώνουν μια αύξηση της τάξεως του 5%, όμως όταν ο ετήσιος στόχος κυμαίνεται μεταξύ 14% και 15%, τα πράγματα είναι δύσκολα. Την ίδια στιγμή η αγορά πνίγεται στον φαύλο κύκλο της βαθιάς ύφεσης, καθώς τα λουκέτα αποτελούν καθημερινό φαινόμενο και υπολογίζεται πως σε περιοχές όπως Καλλιθέα, Χαλάνδρι, Μαρούσι, οι επιχειρήσεις οι οποίες κατέβασαν ρολά, αλλά και αυτές που έπονται, αποτελούν το 15-20% των καταστημάτων. Στο κέντρο της Αθήνας υπολογίζεται ότι 1 στα 6 καταστήματα έχει κλείσει ενώ συνολικά σε όλη την επικράτεια 45.000 καταστήματα έχουν κατεβάσει ρολά. Αυτό βέβαια έχει πολλαπλές συνέπειες, καθώς δεν είναι μόνο η οικονομική καταστροφή του εμπόρου και του επιχειρηματία, αλλά και η απώλεια θέσεων εργασίας (οι δυσοίωνες προβλέψεις κάνουν λόγο για νέες στρατιές 30.000 – 100.000 ανέργων), η μηδενική ανάπτυξη και γενικά η ραγδαία πτώση των κρατικών εσόδων.
Ένα χρόνο και κάτι από το ξέσπασμα της μεγάλης δημοσιονομικής κρίσης, το μεγάλο οικονομικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο τα περιορισμένα έσοδα στα κρατικά ταμεία αλλά κυρίως η κατάρρευση της πραγματικής οικονομίας. Προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ διακήρυττε σε υψηλούς αντιπολιτευτικούς τόνους ότι προέχει η τόνωση της πραγματικής οικονομίας καθώς μόνο με τον τρόπο αυτό θα φαινόταν φως στο τούνελ της κρίσης. Αντ’ αυτού, τα οικονομικά στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας είναι απελπιστικά: Η οικονομική δραστηριότητα μειώθηκε στο σύνολο της χώρας κατά 22,4% και η βιομηχανική παραγωγή συρρικνώθηκε κατά 5,8% (για παράδειγμα σημειώθηκε πτώση 26,1% στην παραγωγή ελληνικού ρούχου, ενώ ταυτόχρονα ο κλάδος της υπόδησης σημειώνει απώλειες της τάξης του 38,7%). Επίσης, οι ελληνικές εξαγωγές έχουν μειωθεί κατά 9% ενώ τα έσοδα από τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας, τον τουρισμό, μειώθηκαν περίπου 20%.
Επερχόμενοι ξανά στα περιορισμένα κρατικά έσοδα, η κυβέρνηση και ειδικά το οικονομικό επιτελείο, προσβλέπουν στην αύξηση των εσόδων με μέτρα όπως ο φόρος εισοδήματος, η αύξηση του ΦΠΑ, η «νομιμοποίηση» των αυθαιρέτων και των υμιυπαίθριων, το άνοιγμα της αγοράς του τζόγου κ.ά. Η αύξηση του ΦΠΑ αναμένεται να πλήξει τη μεγάλη πλειονότητα των συμπολιτών μας, και ταυτοχρόνως δεν προβλέπεται να αποφέρει τα αναμενόμενα έσοδα στα κρατικά ταμεία. Η αλλαγή του συντελεστή 11% σε 23% αναμένεται να βάλει φωτιά στις τιμές σε μια σειρά καθημερινών αναγκών. Για παράδειγμα, από τη μεταβολή του ΦΠΑ θα αυξηθεί η χρήση του Ταξί, η διαμονή στα ξενοδοχεία, η κατανάλωση αναψυκτικών, κρεάτων, ροφημάτων και σνακ, οι υπηρεσίες υδραυλικών, ηλεκτρολόγων, νοσηλευτριών καθώς και οι έξοδοι σε εστιατόρια, καφετέριες, κινηματογράφους. Μέχρι και τα έξοδα κηδείας αναμένεται να αυξηθούν σημαντικά! Με βάση την κοινή λογική, καταλαβαίνει κανείς ότι οι μικρομεσαίοι θα αναγκαστούν να περικόψουν δαπάνες όπως π.χ εξόδους για ψυχαγωγία. Η αύξηση του ΦΠΑ θα έχει ως εύλογη συνέπεια αφενός την περικοπή του οικογενειακού εισοδήματος, και αφετέρου τη μη επίτευξη των στόχων της κυβέρνησης για κάλυψη της μαύρης τρύπας των εσόδων του κράτους.
Το προσεχές διάστημα αναμένεται να δοκιμαστούν τα όρια των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Η κατάσταση μπορεί να εξομαλυνθεί αλλά μόνο εάν η κυβέρνηση κάνει γρήγορες και σωστές κινήσεις. Κινήσεις όπως το νομοσχέδιο για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, το οποίο επί μήνες συζητείται αλλά τίποτα δεν γίνεται. Επιτακτική είναι η ανάγκη για δημόσιες επενδύσεις, αλλά και η προσέλκυση ξένων κεφαλαίων, μέτρο το οποίο θα δημιουργήσει αυτομάτως νέες θέσεις εργασίας. Ο ΦΠΑ πρέπει να μειωθεί και όχι να συζητείται η αύξησή του. Μόνο έτσι θα τονωθεί η αγορά και κατ’ επέκταση τα ταμεία του κράτους. Τέλος, αξιοσημείωτη είναι η δουλειά που γίνεται στο ΣΔΟΕ. Πρέπει όμως να προχωρήσει η είσπραξη των προστίμων και να κυνηγηθούν οι πάσης φύσεως φοροφυγάδες. Καθημερινά εμφανίζονται πολλά σκάνδαλα φοροδιαφυγής, και είναι πολλά περισσότερα αυτά που πρέπει να ακολουθήσουν. Στον τομέα αυτό πρέπει να ρίξει ακόμη περισσότερο βάρος η κυβέρνηση διότι εκεί είναι που χάνονται πολλά χρήματα για το κράτος. Η φοροδιαφυγή πρέπει να χτυπηθεί σε βάθος και έτσι δεν θα χρειαστεί να επιμερίζονται τη σωτηρία της χώρας συνεχώς οι μικρομεσαίοι.

Η ΥΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ

Εδώ και μήνες την επικαιρότητα μονοπωλεί το ΔΝΤ και ο μηχανισμός στήριξης, τα επιτόκια και κάθε λογής οικονομικά ζητήματα. Ουδείς αμφιβάλλει πως τα θέματα αυτά συνδέονται άμεσα με τη χρεοκοπία ή μη της χώρας. Υπάρχει όμως και ένα θέμα στο οποίο δεν έχει δοθεί η απαραίτητη προσοχή, και το θέμα αυτό σχετίζεται με την υγεία. Αναμφίβολα, η κατάσταση στην υγεία, και συγκεκριμένα στη δημόσια υγεία, φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια μένει στάσιμη και τα μηνύματα για το τώρα και το αύριο μόνο ελπιδοφόρα δεν είναι.

Μπορεί τα τελευταία χρόνια τα ράντζα, που αποτελούσαν χρόνιο πρόβλημα της δημόσιας υγείας, να βγήκαν από τους στενούς διαδρόμους των νοσοκομείων όπου επικρατούσε το αδιαχώρητο, αλλά προς απογοήτευση όλων στοιβάχτηκαν στις ήδη μικρές και πλήρης κλίνες. Επίσης, αρκετά νοσοκομεία έχουν εφοδιαστεί με σύγχρονο εξοπλισμό αλλά τα μηχανήματα αυτά παραμένουν στις αποθήκες των ιδρυμάτων σε αχρηστία, λόγω του γεγονότος ότι δεν υπάρχει το απαραίτητα εξειδικευμένο προσωπικό για να λειτουργήσει αυτά τα μηχανήματα. Έτσι, το εύλογο συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει κάποιος είναι ότι υπήρξε προχειρότητα, η οποία οδήγησε στην αλόγιστη δαπάνη χιλιάδων ευρώ για μηχανήματα που βρίσκονται ακόμη στα κουτιά τους. Ο ρυθμός πλήρωσης των κενών που υπάρχουν σε νοσηλευτικό και λοιπό προσωπικό είναι απελπιστικά αργός και τα κονδύλια που προβλέφθηκαν στον προϋπολογισμό μπορεί να είναι περισσότερα από άλλες φορές, αλλά δεν είναι αρκετά για λυθεί το πρόβλημα. Επίσης, το πρόβλημα με τα χρέη προς τους προμηθευτές είναι μεγάλο και φτάσαμε σε σημείο δημόσια νοσοκομεία να μην μπορούν να προμηθευτούν ούτε καν γάζες για τους ασθενείς. Αυτά βεβαίως οφείλονται στην τεράστια αισχροκέρδεια που ταλανίζει το χώρο της υγείας. Απαράδεκτο είναι και το φαινόμενο να θέλει ο ηλικιωμένος να κάνει μια εξέταση και να περιμένει μέχρι και 4 μήνες ώστε αυτή να πραγματοποιηθεί. Μοιραία, καταφεύγει στον ιδιωτικό τομέα, πληρώνοντας πολλά χρήματα.

Όλα τα παραπάνω, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το σύστημα της υγείας πρέπει να αλλάξει ριζικά, διότι δεν φαίνεται να καλύπτει τις σύγχρονες απαιτήσεις και τις εξελίξεις της επιστήμης και της τεχνολογίας. Τα μέτρα που πρέπει να παρθούν είναι αρκετά . Αρχικά, επιτακτική είναι η ανάπτυξη μιας ολοκληρωμένης εθνικής ανθρωποκεντρικής πολιτικής υγείας για το σύνολο του πληθυσμού, διότι η υγεία είναι το πρώτιστο δημόσιο, κοινωνικό αγαθό καθώς και σεβαστό και απαράβατο δικαίωμα για κάθε άτομο. Αναφέρθηκε παραπάνω ότι πολλά σύγχρονα μηχανήματα βρίσκονται στα κουτιά τους λόγω έλλειψης απαραίτητα ειδικευμένου προσωπικού. Άρα, επιβάλλεται να γίνεται σωστή εκπαίδευση στο ανθρώπινο δυναμικό, η οποία θα πληροί τις προϋποθέσεις της ανεπτυγμένης επιστήμης και τεχνολογίας.
Η κάλυψη των κενών θέσεων εργασίας νοσηλευτικού, ιατρικού και λοιπού προσωπικού πρέπει να γίνεται κατά απόλυτη προτεραιότητα με την εφαρμογή αντιγραφειοκρατικών, αλλά διαφανών διοικητικών διαδικασιών. Επιβεβλημένη είναι η διασύνδεση των νοσοκομείων και των κέντρων υγείας αστικού και μη αστικού τύπου καθώς και η δημιουργία νέων πρότυπων κέντρων υγείας. Το τελευταίο έχει να κάνει και με τον επαναπροσδιορισμό του χωροταξικού σχεδιασμού των υποδομών υγείας. Επίσης, πρέπει να ληφθούν αποτελεσματικά μέτρα για τους κατοίκους των νησιωτικών και των ορεινών περιοχών. Οι κάτοικοι αυτών των περιοχών δικαιολογημένα νιώθουν αδικημένοι. Εδώ στην Αττική η δημόσια υγεία νοσεί και είναι στα πρόθυρα του θανάτου. Δεν χρειάζεται πολύ φαντασία για να σκεφτεί κανείς τι συμβαίνει στα νησιά, στην επαρχεία και στις ορεινές περιοχές. Οι άνθρωποι παρακαλούνε να μην αρρωστήσουν, γιατί θα αναγκαστούν πολλοί από αυτούς να έρθουν στην Αθήνα για να τους προσφερθεί περίθαλψη με ότι αυτό συνεπάγεται(εξασθένιση από πολύωρο ταξίδι ,κίνδυνος επιδείνωσης της υγείας τους, χάσιμο μεροκάματων από τις δουλειές τους).

Ένα ακόμα μέτρο που πρέπει να ληφθεί είναι η κατάργηση των περιττών θεωρήσεων που αναγκάζουν τους ασφαλισμένους να περιμένουν σε μεγάλες ουρές. Η επιστημονικά υπεύθυνη συνταγογράφηση θα λύσει αρκετά προβλήματα. Επίσης, πρέπει να καθιερωθούν διαγνωστικές και θεραπευτικές οδηγίες και να γίνει πιο αυστηρή και διαφανής η νομοθεσία για τις προμήθειες. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, ο χαρακτήρας της δημόσιας υγείας πρέπει να είναι κοινωνικός και ανθρωποκεντρικός. Για να ενισχυθεί αυτή η άποψη, θα μπορούσε να προσφέρεται δωρεάν σε όλους τους πολίτες άνω των 40 ετών η δυνατότητα περιοδικού ελέγχου της υγείας τους, μέσω της διεξαγωγής τσεκ-απ. Τέλος, ο ρόλος των γιατρών, των νοσηλευτών και γενικά όλων των λειτουργών υγείας καθώς επίσης και οι αμοιβές τους, η επιστημονική τους εξέλιξη και οι συνθήκες εργασίας τους είναι καθοριστικοί παράγοντες για την ισχυροποίηση του συστήματος.

Η κατάσταση στα περισσότερα δημόσια νοσοκομεία είναι τραγική , απαράδεκτη και τριτοκοσμική. Η εθνική πολιτική για την υγεία οφείλει να μην γίνεται θύμα των ατελέσφορων ρυθμίσεων, αλλά να ληφθούν μέτρα που θα αλλάξουν τη δημόσια υγεία ριζοσπαστικά και άμεσα. Η υγεία είναι το πρώτιστο δημόσιο και κοινωνικό αγαθό. Αλλά, αν δεν ληφθούν αποφασιστικά μέτρα, είναι κάτι παραπάνω από ορατός ο κίνδυνος η υγεία να αποτελέσει αγαθό πολυτελείας που θα απευθύνεται σε λίγους.

ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Η πρόσφατη επίσκεψη του Πρωθυπουργού στη Μ. Ανατολή έγινε τη σωστή στιγμή και μπορεί να προσφέρει αρκετά οφέλη στη χώρα μας. Αφενός ήταν η πρώτη επίσημη επίσκεψη Έλληνα Πρωθυπουργού στο Ισραήλ τα τελευταία 17 χρόνια, αφετέρου με την πείρα που διαθέτει ο κ. Παπανδρέου στο διπλωματικό στίβο φαίνεται πως βάζει παρακαταθήκη ώστε η χώρα μας να λειτουργήσει ως μοχλός σταθεροποίησης στην ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής. Στο πρόσφατο παρελθόν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις επιδίωξαν να παίξουν σημαντικό ρόλο στην επίλυση του Μεσανατολικού. Υπήρχε όμως πάντα το αντίπαλο δέος στην περιοχή, η Τουρκία, της οποίας όμως οι διμερείς σχέσεις με το Ισραήλ φαίνεται πως έχουν πλέον κλονιστεί έπειτα από τη δολοφονική επίθεση των Ισραηλινών κατά της νηοπομπής προς τη Γάζα. Εκτός από την επίλυση του Μεσανατολικού, η χώρα μας μακροπρόθεσμα μπορεί να αποκομίσει οφέλη και από εμπορικές συμφωνίες με το εβραϊκό κράτος. Ο κ. Παπανδρέου μίλησε για προώθηση συμφωνιών στους τομείς του τουρισμού, του εμπορίου, της γεωργίας και της τεχνολογίας.
Σε ότι έχει να κάνει με τη σχέση Ελλάδας -Παλαιστίνης, οι δεσμοί ανάμεσα στις δυο χώρες είναι ιστορικοί. Διαχρονικά οι περισσότερες ελληνικές κυβερνήσεις έχουν υποστηρίξει σθεναρά το αίτημα για ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος. Η στάση αλλά και οι πρακτικές του Ισραήλ σε μια σειρά από ζητήματα όπως τα ανατολικά Ιεροσόλυμα, οι απαγορεύσεις, οι κατεδαφίσεις σπιτιών, η απέλαση των Παλαιστίνιων κατοίκων των ανατολικών Ιεροσολύμων, δεν είναι τωρινά προβλήματα. Κατά καιρούς το Ισραήλ έχει προβεί στη χρήση ωμής βίας προς την Παλαιστίνη με αιματοκύλισμα αμάχων και καταστροφή περιοχών. Προτιμότερο θα ήταν να υπάρξει απευθείας διάλογος Ισραήλ – Παλαιστίνης ο οποίος θα βασίζεται στη διεθνή νομιμότητα και στις διμερείς συμφωνίες των δυο χωρών, όμως αυτό το ενδεχόμενο δεν συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες καθώς η καχυποψία και η αντιπαλότητα ανάμεσα στις δυο χώρες κρατάει πολλά χρόνια και συνεχώς το κλίμα δυναμιτίζεται με τις ενέργειες των Ισραηλινών.
Η χώρα μας πρέπει να αναλάβει περαιτέρω πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση της ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή καθώς η διεθνής κοινότητα δείχνει να είναι εν υπνώσει και να θεωρεί το Μεσανατολικό ως ένα ζήτημα de facto δυσεπίλυτο. Κυριαρχεί η πλήρης απραξία, καθώς πέραν των κατά καιρούς καταδικαστικών ανακοινώσεων τίποτε ουσιαστικό δεν γίνετε. Καμία κύρωση δεν επιβάλλεται διαχρονικά στο κράτος του Ισραήλ και το διεθνές Δίκαιο δεν εφαρμόζεται καθολικά, αντικειμενικά και ανεμπόδιστα. Και αυτή η πραγματικότητα εντέχνως συντηρείται καθώς τα γεωπολιτικά, τα οικονομικά και τα διπλωματικά συμφέροντα είναι αναρίθμητα και πολύπλευρα. Η πρωτοβουλία που ανέλαβε ο κ. Παπανδρέου, με την προϋπόθεση οι χειρισμοί που θα ακολουθήσουν να είναι ιδιαιτέρως λεπτοί, μπορεί να εξασφαλίσει τη στήριξη της Ουάσιγκτον και να αφυπνίσει τις Βρυξέλλες και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη. Στις συναντήσεις που είχε ο Πρωθυπουργός με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου και τον Παλαιστίνιο πρόεδρο Αμπάς, ο κ. Παπανδρέου διαμήνυσε την πρόθεσή του να δράσει ως ένας ουδέτερος Ευρωπαίος συνομιλητής. Η συγκεκριμένη επίσκεψη του Πρωθυπουργού στη Μ. Ανατολή, στην περιοχή δηλαδή που υπάρχει μια από τις μεγαλύτερες εστίες διένεξης παγκοσμίως και παραμένει επί πολλές δεκαετίες δυσεπίλυτη, μπορεί να λειτουργήσει ως εφαλτήριο για ένα καλύτερο αύριο. Η σταθεροποίηση στην ευρύτερη περιοχή πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα για τη χώρα μας. Η Μέση Ανατολή αποτελεί κρίσιμη γεωπολιτική περιφέρεια και έχει δώσει συχνά πυκνά σημαντικά πολιτικά μηνύματα και διακρατικές τριβές που έχουν εξαχθεί στον διεθνή περίγυρο. Συνεπώς η συμμετοχή της χώρας μας στις μελλοντικές αποφάσεις που θα παρθούν(;) για το μέλλον της περιοχής, την επίλυση του Μεσανατολικού και τη δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους είναι μείζονος Εθνικής σημασίας για την Ελλάδα. Από τη μελλοντική επίλυση, τα οφέλη που θα αποκομίσει η χώρα μας θα είναι σημαντικά. Πόσο μάλλον αν η Ελλάδα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο.

BLOGS ΜΕ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ

Η στυγνή δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια, εκτός από την απέραντη θλίψη που προκάλεσε στους οικείους του, συγκλόνισε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Οι δολοφόνοι πρέπει να συλληφθούν άμεσα και να τιμωρηθούν παράδειγμα. Οι δολοφονίες «ενοχλητικών» δημοσιογράφων δεν αποτελούν πρωτοφανές περιστατικό σε χώρες τριτοκοσμικές και αναπτυσσόμενες. Εκεί, οι απειλές, οι απαγωγές, οι ξυλοδαρμοί και οι εκτελέσεις δημοσιογράφων βρίσκονται σχεδόν καθημερινά στην επικαιρότητα. Τώρα αυτό συνέβη και στα μέρη μας, δείγμα της τραγικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Ο Γκιόλιας ήταν ένας από τους «ενοχλητικούς» δημοσιογράφους, καθώς σύμφωνα με δημοσιεύματα, ήταν ο εμπνευστής και ο δημιουργός του δημοφιλέστερου ελληνικού blog, του troktikou. Ακόμα, κάποιοι υποστηρίζουν πως η δολοφονία του Γκιόλια οφείλεται στις αποκαλύψεις του troktikou, ή ακόμα και στις αναρτήσεις γνώμης του συγκεκριμένου ιστολογίου. Με αφορμή την τεράστια επισκεψιμότητα του εν λόγω blog, καθώς και τις πολλές αποκαλύψεις του, φούντωσαν οι συζητήσεις σχετικά με τα blogs, τα οποία καθημερινά πολλαπλασιάζονται.
Η γρήγορη εξάπλωση των blogs δεν οφείλεται μόνο στην ανάγκη των πολιτών να ακολουθήσουν τη μόδα ή να καλύψουν τις ανάγκες ενημέρωσης στο πλαίσιο των νέων συνθηκών διαβίωσης και εργασίας. Πολλές φορές η δημιουργία τους αποτελεί διέξοδο, ίσως τη μοναδική, σε όσους δεν μπορούν να εκφράσουν τις απόψεις τους μέσω των ευρέως διαδεδομένων ΜΜΕ, είτε αυτοί είναι δημοσιογράφοι είτε πολιτικοί είτε και απλοί πολίτες. Οι πολίτες, και ειδικότερα οι ηλικίες 18-40 δείχνουν να μην εμπιστεύονται, να μην τους καλύπτουν πλέον τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Έχουν την εντύπωση, και ίσως όχι λανθασμένα, ότι τα παραδοσιακά ηλεκτρονικά και μη μέσα ενημέρωσης έχουν γίνει μέρος της πολιτικής διαπλοκής. Τα δελτία ειδήσεων τείνουν να γίνουν πλήρως μονοθεματικά και ο κιτρινισμός είναι πιο έντονος από ποτέ. Οι εφημερίδες προκειμένου να ανεβάσουν τις πωλήσεις τους δεν επενδύουν στην ουσία της ενημέρωσης, αλλά δίνουν στο κοινό CD, DVD, βιβλία, κουπόνια προσφορών. Αυτές οι προσφορές μπορεί να είναι καλές, αλλά όχι αρκετές για να κάνουν τους αναγνώστες να ανεβάσουν και πάλι τα νούμερα των πωλήσεων των εφημερίδων. Το πρώτο και κύριο συστατικό της δύναμης των ιστολογίων είναι η ελευθερία του λόγου, που απελευθερώνει την ατομική έκφραση και επιτρέπει την κριτική σκέψη. Καθένας μπορεί να σχολιάσει ό,τι του κεντρίζει το ενδιαφέρον. Παράλληλα, όμως, οποιοσδήποτε αναγνώστης έχει τη δυνατότητα να συμπληρώσει την αρχική άποψη του συγγραφέα με δικά του σχόλια, να επικρίνει, να διαφωνήσει και να προσθέσει σημεία, χωρίς περιορισμούς. Άρα η διαφορά από τα παραδοσιακά μέσα, όπως οι εφημερίδες και πολύ περισσότερο η τηλεόραση, είναι θεμελιώδης.
Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά ΜΜΕ, ο κάθε πολίτης απελευθερώνει τη δύναμη της διαφορετικότητάς του και μετατρέπεται από παθητικό δέκτη σε διαμορφωτή της είδησης και της άποψης. Και αυτό δείχνει το δρόμο στην δημοσιογραφία, λέγοντάς της ότι δεν πρέπει να συνεχίσει να είναι κήρυγμα και προπαγάνδα, αλλά συζήτηση και συνδιαμόρφωση.
Η αλήθεια είναι ότι τα blogs, δέχονται αυξανόμενη κριτική καθώς αρκετά μετατρέπονται σε «δυσάρεστους τόπους» γεμάτους προσβολές, εκφοβισμούς, απειλές ή ακόμη και δολοφονίες, όπως του Σπύρου Γκιόλια. Επίσης, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ζητήματα όπως αυτό της ανωνυμίας στα blogs, κυριαρχούν στην ημερήσια διάταξη. Στα περισσότερα blogs, τα οποία διαχειρίζονται απλοί πολίτες, μπορεί εύκολα κανείς να βρει τον ιδιοκτήτη τους. Όταν όμως διαπλεκόμενοι δημοσιογράφοι, εκδότες και στυγνοί εκβιαστές διατηρούν ένα blog, σχεδόν όλες οι αναρτήσεις είναι ανώνυμες και βρίθουν παραπληροφορήσεων, κατηγοριών και απειλών. Όταν για παράδειγμα ένας δημοσιογράφος διατηρεί στήλη σε εφημερίδα ή σε περιοδικό, μπορεί κάλλιστα να υποστηρίξει ένα ρεπορτάζ του με ονοματεπώνυμο. Δεν χρειάζεται να το κάνει ανώνυμα μέσω του διαδικτύου, διότι με τον τρόπο αυτό προκύπτουν εύλογες απορίες και σκοπιμότητες.
Κάθε νέα τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί και δημιουργικά και καταστροφικά. Με τον υπάρχοντα συσχετισμό δυνάμεων υπέρ των λίγων στην οικονομία, στην πολιτική, στην επικοινωνία, η χρήση των blogs από πολίτες, και όχι από διαπλεκόμενους εκδότες και δημοσιογράφους, είναι μια όαση ελευθερίας και δημοκρατίας. Το γεγονός αυτό δεν αναιρεί ορισμένα ερωτήματα όπως: πώς μπορεί να οργανωθεί καλύτερα το Διαδίκτυο προς όφελος της άμεσης δημοκρατίας; Πώς μπορεί να μπει στοχευμένη τάξη στο χάος των πληροφοριών; Πως θα μπορούσε να λειτουργήσει αποτελεσματικά η ανοιχτή διακυβέρνηση; Τα blogs είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Το διαδίκτυο προσφέρει το δικαίωμα σε όλους να διατηρούν ένα blog. Προκειμένου όμως να παραμείνουν πηγές ενημέρωσης και όχι μοχλοί συκοφαντίας, κατηγοριών και απειλών, πρέπει όλα τα blogs, και δη αυτά που γνωρίζουν τη μεγαλύτερη κατά μ.ό. επισκεψιμότητα, να έχουν ονοματεπώνυμο.

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΕΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ

Εν τω μέσω γενικής απεργίας, ολοκληρώθηκε η ψήφιση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου. Ενός νομοσχεδίου σκληρού, το οποίο κάνει τη μελλοντική σύνταξη να μοιάζει με άπιαστο όνειρο για εκατομμύρια συνανθρώπους μας, και ειδικά για τη νέα γενιά. Οι αντιδράσεις για το ασφαλιστικό από κόμματα και εργαζομένους ήταν σφοδρές και όπως υποστηρίζουν τα συνδικάτα θα συνεχίσουν τον αγώνα τους και μετά την ψήφιση με στόχο να ανατρέψουν το εν λόγω νομοσχέδιο. Οι αντιδράσεις είναι δικαιολογημένες, αλλά θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι παρόμοιες αντιδράσεις υπήρξαν και πριν 9 χρόνια όταν η κυβέρνηση Σημίτη υπέκυψε στις εκ των έσω πιέσεις και σκεπτόμενη μόνον το πιθανό πολιτικό κόστος δεν κατάφερε να λύσει το πρόβλημα του ασφαλιστικού. Οι αμαρτίες λοιπόν είναι διαχρονικές και δεν είναι δίκαιο να εισπράττει σύσσωμη τη γενική κατακραυγή ο Πρωθυπουργός και ο κ. Λοβέρδος.
Ο κ. Σημίτης δεν είχε το πολιτικό σθένος να ακουμπήσει το καυτό θέμα του ασφαλιστικού πριν από 9 χρόνια, με τις τότε αλλαγές να είναι πολύ ηπιότερες από τις σημερινές που ψηφίστηκαν. Τότε τα συνδικάτα, τα οποία ήταν στην πλειοψηφία τους προσκείμενα στο ΠΑΣΟΚ, και στελέχη του κόμματος απέτρεψαν τις αλλαγές στο ασφαλιστικό σκεπτόμενοι μόνο το πολιτικό κόστος και έτσι μετέθεσαν το πρόβλημα στην κυβέρνηση Καραμανλή. Ακολούθως, ο κ. Καραμανλής κυβέρνησε επί πεντέμισι χρόνια χωρίς να αλλάξει τίποτα στο Ασφαλιστικό µε την ίδια δικαιολογία, του πολιτικού κόστους. Η κατάσταση επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο µε την κακοδιαχείριση των Ταμείων και κυρίως με το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων. Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε εξ αρχής να ασχοληθεί και να επιλύσει μια παθογένεια χρόνων. Έπρεπε να δράσει άμεσα, κάτω από την πίεση της Τρόικας, της δημοσιονομικής, της πολιτικής και της κοινωνικής κρίσης. Έπρεπε να κάνει σε διάστημα λίγων μηνών, ότι δεν έκαναν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, οι οποίες σημειωτέων είχαν την «πολυτέλεια» να κυβερνούν μια Ελλάδα ακμάζουσα και ξέγνοιαστη, μια Ελλάδα των λαμπρών και πολυδάπανων Ολυμπιακών αγώνων.
Σήμερα καλούνται να πληρώσουν εκατομμύρια εργαζόμενοι οι οποίοι το σίγουρο είναι πως δεν ευθύνονται για όλα όσα συμβαίνουν γύρω τους. Ευθύνονται όμως τα κόμματα και οι κυβερνήσεις που τόσα χρόνια επέτρεπαν σε δημοσίους υπαλλήλους 40 και 45 ετών να βγαίνουν στη σύνταξη και μάλιστα με πολύ καλές αποδοχές. Ευθύνονται διότι οι πρόωρες και οι κάθε λογής αναπηρικές συντάξεις δίνονταν χωρίς κριτήρια με μόνη προϋπόθεση την κομματική υποστήριξη και την παροχή ψήφων. Το ίδιο μερίδιο ευθύνης έχουν βεβαίως και οι εργατοπατέρες των συνδικάτων, διότι τόσα χρόνια έκλειναν τα μάτια στις παραπάνω ασχήμιες με αντάλλαγμα υπουργικές και κομματικές θέσεις. Είχαν μάθει να αντιδρούν απέναντι σε αλλαγές που ήταν αναγκαίες, και να εθελοτυφλούν όταν λάμβαναν χώρα περιστατικά τα στο πέρας των ετών γιγάντωσαν το πρόβλημα του ασφαλιστικού.
Η μάχη του ασφαλιστικού πέρασε για την κυβέρνηση και πλέον συνεχίζει να βρίσκεται σε εξέλιξη η πιο σημαντική μάχη που δίνει: να πείσει τους πολίτες, όχι στα λόγια αλλά με κοινωνικές και αναπτυξιακές πολιτικές, ότι οι θυσίες τους δεν θα πάνε χαμένες. Και αυτό γιατί είναι σημαντικό να πείθονται οι ξένοι πιστωτές μας και οι ευρωπαίοι εταίροι μας, αλλά πιο σημαντικό είναι να δοθεί κίνητρο στους συνανθρώπους μας που άμεσα πλήττονται. Η Ελλάδα της μεταπολίτευσης όπως τη γνωρίζαμε έχει πάψει να υπάρχει εδώ και ένα χρόνο και αυτό που μένει πλέον είναι να γίνει κάθε δυνατή και αδύνατη προσπάθεια από την κυβέρνηση ώστε να μπει η χώρα σε έναν δρόμο ανάπτυξης και προοπτικής. Και αυτός ο δύσκολος αγώνας θα έχει αποτελέσματα με την προϋπόθεση ότι σύμμαχοι θα είναι οι πλατιές μάζες της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό είναι και το δυσκολότερο στοίχημα για την κυβέρνηση.

Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ

Η 26η Ιουνίου έχει καθιερωθεί ως παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών και της παράνομης διακίνησής τους από το 1987 με πρωτοβουλία της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, προκειμένου να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη για τις επιπτώσεις από τη χρήση ναρκωτικών ουσιών και της παράνομης διακίνησής τους. Κάθε χρόνο εκατοντάδες εκδηλώσεις πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα, πολλά άρθρα γράφονται, αλλά δυστυχώς δεν έχουν γίνει ουσιαστικά βήματα προόδου. Και αυτό διότι η λύση ενός προβλήματος δεν είναι ποτέ επιφανειακή. Αντιθέτως, πρέπει το εκάστοτε φαινόμενο να αναλύετε σε βάθος ώστε να εντοπίζονται τα αίτια και να δίνονται απαντήσεις και λύσεις.

Όλοι μας, ειδικότερα οι οικογένειες παιδιών που έχουν υποφέρει από τα ναρκωτικά ή συνεχίζουν να υποφέρουν, κατηγορούμε και θέλουμε να ‘σταυρώσουμε’ τους εμπόρους ναρκωτικών. Όμως δεν φταίει πάντα μόνο αυτός που δίνει τα ναρκωτικά και τα προωθεί στην ελληνική κοινωνία. Φταίει περισσότερο αυτός που του επιτρέπει να δρα ανενόχλητος. Φταίει με λίγα λόγια, το ίδιο το κράτος. Οι πολιτικές που γιγαντώνουν την ανεργία , την αβεβαιότητα για το μέλλον, καταπατούν κάθε έννοια αξιοκρατίας και προάγουν την επίτευξη του ατομικού συμφέροντος και μόνο, συμβάλλουν στην απογοήτευση και στην περιθωριοποίηση των νέων ανθρώπων , οι οποίοι βλέπουν τα ναρκωτικά ως ένα μέσο για να «ταξιδέψουν» στο δικό τους κόσμο και να ξεφύγουν από τη σκληρή πραγματικότητα, την οποία καθημερινά αντιμετωπίζουν.

Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η ελληνική αστυνομία συλλαμβάνει έναν χρήστη ναρκωτικών, οι δικαστές επιδίδονται σε εξοντωτικές ποινές αντί να νοιάζονται για μια κοινωνική πολιτική απέναντι στους χρήστες όπου κέντρο αυτής θα είναι η κοινωνική επανένταξη χωρίς προβλήματα. Την ίδια στιγμή οι μεγαλέμποροι χαίρουν «ιδιαίτερης» προστασίας και ζουν μια ζωή χαρισάμενη. Οι φόβοι και οι προκαταλήψεις της ελληνικής κοινωνίας έχουν αναπτύξει τον κοινωνικό ρατσισμό. Σε πρώην χρήστες, ο αποκλεισμός από την αγορά εργασίας είναι σύνηθες φαινόμενο. Όμως, οι χρήστες ναρκωτικών ουσιών δεν είναι ούτε αποβράσματα, ούτε αλήτες όπως κάποιοι θέλουν να πιστεύουν. Αντιθέτως, είναι ασθενείς πάνω στους οποίους το κράτος πρέπει να σκύψει με ευαισθησία και όχι από οίκτο. Θα πρέπει η ελληνική κοινωνία να αποδεχθεί το πρόβλημα και όχι να κλείνει τα μάτια. Επίσης, τα θεραπευτικά προγράμματα στη χώρα μας είναι υποανάπτυκτα, χωρίς καμία υποδομή και δεν πρέπει να περιμένουμε μόνο τις πρωτοβουλίες που θα πάρει ο ΟΚΑΝΑ και κάποιοι δήμοι (όπως π.χ ο Δήμος Καλλιθέας με το δημοτικό πρόγραμμα «Θησέας») για την αντιμετώπιση αυτού του χρόνιου κοινωνικού προβλήματος.
Η οικογένεια, το σχολείο, τα ΜΜΕ και κυρίως το κράτος, οφείλουν να ασχοληθούν πολύ σοβαρά με τη μάστιγα των ναρκωτικών και όχι επιφανειακά όπως γίνεται τόσα χρόνια. Μέσα σε ένα κοινωνικό, πολιτιστικό και ηθικό περιβάλλον σε κρίση, η τοξικομανία είναι μια ακραία μορφή εκδήλωσης της παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς ολόκληρης της κοινωνίας, που χαρακτηρίζεται από την αποξένωση, τον ατομικισμό, την υποκρισία, τη διάβρωση των ανθρωπίνων σχέσεων από το χρήμα, την έλλειψη αξιών, την έλλειψη πνευματικών ενδιαφερόντων, την πολιτιστική και συναισθηματική φτώχεια. Το κράτος μέσα από την πολιτική του είναι ο κύριος υπεύθυνος της αναπαραγωγής του φαινομένου της τοξικομανίας. Μεγάλη ευθύνη φέρει και η οικογένεια, η οποία θα πρέπει να αφιερώνει περισσότερο χρόνο ακούγοντας τα προβλήματα των νέων ανθρώπων. Οι νέοι χρειάζονται κατανόηση, συζήτηση, συμβουλές και λιγότερες υποδείξεις.
Το να βλέπουμε στις βραδινές ειδήσεις χολιγουντιανές αστυνομικές επιχειρήσεις σύλληψης χρηστών και μικροεμπόρων δεν είναι τόσο σημαντικό, διότι τα αίτια του φαινομένου είναι πολύ βαθύτερα και πρέπει επιτέλους να ληφθούν αποφασιστικά μέτρα πρόνοιας και κοινωνικής επανένταξης. Η πρόληψη και η ενημέρωση των νέων, η ενίσχυση των προγραμμάτων απεξάρτησης, ο πλουραλισμός των θεραπευτικών μεθόδων, η δημιουργία δομών και υπηρεσιών κοινωνικής επανένταξης, καθώς και η αποποινικοποίηση της χρήσης (υπό προϋποθέσεις), με τη λογική ότι έχουμε να κάνουμε με ασθενείς και όχι με εγκληματίες, είναι απαραίτητα μέτρα για την άμβλυνση του προβλήματος. Αν δεν παρθούν μέτρα από την πολιτεία, κάθε χρόνο θα συνεχίζουμε να μετράμε χιλιάδες θανάτους από τα ναρκωτικά, ενώ ολοένα και περισσότεροι νέοι άνθρωποι θα βυθίζονται καθημερινά στον κόσμο της εξάρτησης. Οι νέοι θέλουν να ξεφύγουν από την άβυσσο των ναρκωτικών. Η πολιτεία και οι υπόλοιποι φορείς θα τους βοηθήσουν;

ΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Η διαφαινόμενη δημιουργία νέου κόμματος από την κ. Μπακογιάννη, καθώς και η αποχώρηση της «ανανεωτικής» πτέρυγας από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α προκαλούν αλλαγές στον κομματικό χάρτη και ενδεχομένως να επηρεάσουν το πολιτικό σύστημα της χώρας. Η κ. Μπακογιάννη, φάνηκε πως μετά από την εσωκομματική της ήττα από τον κ. Σαμαρά, ήταν εγκλωβισμένη στη ΝΔ και περίμενε μια μικρή αφορμή για να αποχωρήσει. Η αποχώρηση αυτή ήρθε πριν λίγο καιρό, και φαντάζει πιθανό το σενάριο να δημιουργηθεί το νέο κόμμα, που θα προτάξει τον φιλελευθερισμό και θα προσπαθήσει να αντλήσει ψηφοφόρους από τη μεσαία τάξη και από την παραδοσιακή δεξιά, πριν τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του Νοεμβρίου. Σε πρόσφατες σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης, ένα μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων επιθυμεί τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα, ενώ ταυτόχρονα αποδοκιμάζει το υπάρχον κομματικό σύστημα και το θεωρεί ξεπερασμένο.
Στην Αριστερά παρατηρούνται παρόμοιες διεργασίες, καθώς η αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας από τον ΣΥΡΙΖΑ και η ανεξαρτητοποίηση 4 βουλευτών, καθώς και η έντονη κινητικότητα του κ. Αλαβάνου, δείχνουν ξεκάθαρα πως το διαζύγιο με το παρελθόν είναι οριστικό και ένας νέος γάμος είναι προ των πυλών. Η Πτέρυγα αισθάνθηκε να ασφυκτιά στο περιβάλλον που είχε αρχίσει να δημιουργεί η εμπλοκή του ΣΥΝ με άλλες συνιστώσες, η άρνηση συνεργασιών με το ΠΑΣΟΚ στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και η δημιουργία αυτόνομων Δημοτικών Κινήσεων με τοπική παρέμβαση. Όλα αυτά συνδέονται με τη δυσανεξία που πάντοτε ο ΣΥΡΙΖΑ προκαλούσε στην Πτέρυγα, ακριβώς επειδή, πέρα από τα γνωστά προβλήματά του, η ίδια η ύπαρξη του αποτελεί έμπρακτη απόδειξη της θέλησης του Συνασπισμού να μετατραπεί σε Αριστερά των κινημάτων παρά σε έναν εναλλακτικό πόλο αξιοπιστίας και εν δυνάμει εξουσίας. Το κόμμα που θα δημιουργηθεί, ενδεχομένως μετά το καλοκαίρι, θα προσπαθήσει να αντλήσει ψηφοφόρους από όλο το φάσμα της Μετακομμουνιστικής αριστεράς, από τους διανοούμενους, από τους υποστηρικτές της οικολογίας, καθώς και από την «αριστερή δεξαμενή» του ΠΑΣΟΚ.
Σε ένα σύστημα ισχυρού δικομματισμού, όπως το ελληνικό, η δημιουργία νέων κομμάτων θα έχει ως αποτέλεσμα τα υφιστάμενα μεγάλα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) να αποκλίνουν στον πολιτικό χώρο ώστε να συσπειρώσουν τους οπαδούς τους μέσω σαφούς πολιτικού στίγματος ή/και οξύτερης αντιπαράθεσης και φυσικά να ελαχιστοποιήσουν τις απώλειες (διαρροές) προς το νέο κόμμα. Τα δύο μεγάλα κόμματα θα συγκλίνουν στον πολιτικό χώρο ώστε να μην επιτρέψουν τον ζωτικό χώρο του κέντρου για τα νέο κόμματα στην περίπτωση που αυτά θέλουν να αυξήσουν τον απόλυτο αριθμό ψήφων τους. Επίσης χρήζει εξέτασης το κατά πόσον δυο μεγάλα κόμματα μπορούν να θέσουν εμπόδια εισόδου στα νέα κόμματα. Ένα τέτοιο εμπόδιο είναι οι λεγόμενες επιδράσεις υπόληψης, σύμφωνα με τις οποίες τα μεγάλα (προϋπάρχοντα) κόμματα έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα στις χωρο-πολιτικές τους επιλογές, σε σχέση με τους νέους επίδοξους πολιτικούς ανταγωνιστές.
Μετά τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις του τελευταίου έτους, φαίνεται ξεκάθαρα, πως σταδιακά όλο και εξασθενεί η παραδοσιακή κομματική ταύτιση, η κριτική σκέψη κυριαρχεί έναντι της κομματικής πειθαρχίας και υπάρχει μια ολιστική στάση καταδίκης των πολιτών απέναντι στα κόμματα. Για αυτή την κατάσταση προφανώς δεν φταίνε οι ψηφοφόροι, αλλά τα ίδια τα κόμματα, τα οποία σε μεγάλο βαθμό και σε πολλές περιόδους αναλώθηκαν στη διατήρηση και διαχείριση του υπάρχοντος status quo μην έχοντας τη διάθεση για ρηξικέλευθες αλλαγές στην ελληνική κοινωνία. Η σχεδόν βέβαιη δημιουργία νέων κομμάτων μπορεί να επηρεάσει το πολιτικό και κομματικό σύστημα, καθώς η εκλογική συμπεριφορά των ψηφοφόρων δεν είναι πλέον όσο προβλέψιμη ήταν στο πρόσφατο παρελθόν.