Μετά από την Ελλάδα, παρατηρούμε πως πολλές χώρες βρίσκονται «στο κόκκινο». Η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και ίσως η Ισπανία αναμένεται να έχουν παρόμοια οικονομικά προβλήματα και να στραφούν στην Ε.Ε για οικονομικά πακέτα διάσωσης. Όλες οι χώρες μαζί με τις οικονομίες τους, είτε είναι προβληματικές, είτε ανθίζουν, αποτελούν τη λεγόμενη κοσμοοικονομία. Θεσμοί της κοσμοοικονομίας είναι οι αγορές, οι ανταγωνιζόμενες εταιρείες, ένα πλήθος κρατών και οι ελίτ που συνυπάρχουν στο πλαίσιο ενός διακρατικού συστήματος. Το νέο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, όπως αυτό έχει διαμορφωθεί εδώ και δεκαετίες, βασίστηκε σε διεθνή καταμερισμό της εργασίας που καθόρισε τις σχέσεις μεταξύ των διαφόρων περιφερειών, καθώς και τις συνθήκες εργασίας σε κάθε περιφέρεια.
Στο μοντέλο της κοσμοοικονομίας , ο τύπος του πολιτικού συστήματος είναι άμεσα συνδεδεμένος με την τοποθέτηση κάθε περιοχής στο πλαίσιο της παγκόσμιας οικονομίας. Οι περιοχές της περιφέρειας επικεντρώνονται σε χαμηλά προσόντα, σε σκληρή εργασία και εντατική παραγωγή και εξαγωγή των πρώτων υλών. Μεταξύ των δύο άκρων (πυρήνα-περιφέρειας), βρίσκονται οι ημιπεριφέρειες. Οι περιοχές αυτές αντιπροσωπεύουν είτε κεντρικές περιφέρειες που βρίσκονται σε παρακμή ή περιφέρειες οι οποίες επιχειρούν να βελτιώσουν τη θέση τους στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Από οικονομική άποψη, οι περιοχές αυτές διατηρήθηκαν περιορισμένες, αλλά μειώθηκε η πρόσβασή τους σε διεθνείς τράπεζες και στην παραγωγή υψηλού κόστους υψηλής ποιότητας μεταποιημένων προϊόντων. Σε αντίθεση με τις περιοχές του πυρήνα, όμως, απέτυχαν να κυριαρχήσουν στο διεθνές εμπόριο και, επομένως, δεν ωφελήθηκαν στον ίδιο βαθμό με τις περιοχές του πυρήνα. Οι περιοχές της Ημι-περιφέρειας εξαρτώνται λιγότερο από τα κράτη του Πυρήνα, σε σχέση με τις περιοχές της Περιφέρειας. Έχουν περισσότερο διαφοροποιημένη οικονομία και ισχυρότερα κράτη. Οι εξωτερικές περιοχές, διατηρούν κατά κάποιο τρόπο το δικό τους οικονομικό σύστημα και οι περισσότερες παραμένουν εκτός της σύγχρονης παγκόσμιας οικονομίας. Δηλαδή, δεν έχει νόημα να μιλούμε για ημιπεριφερειακές παραγωγικές διαδικασίες. Η Ρωσία είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα. Στους πρώτους αιώνες της παγκόσμιας ανάπτυξης του συστήματος, η Βορειοδυτική Ευρώπη αποτέλεσε τον πυρήνα, η Μεσογειακή Ευρώπη την Ημι-Περιφέρεια και η Ανατολική Ευρώπη και το δυτικό ημισφαίριο (και μέρος της Ασίας), την Περιφέρεια. Μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα, ο πυρήνας αποτελείται από τις πλούσιες βιομηχανικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ιαπωνίας, στην Ημιπεριφέρεια περιλαμβάνονται πολλά μεγάλα ανεξάρτητα κράτη έξω από τη Δύση, και φτωχές, πρόσφατα ανεξάρτητες αποικίες αποτελούν κυρίως την Περιφέρεια.
Η Ελλάδα και οι χώρες που αναφέρθησαν στην αρχή, είναι μεταξύ περιφέρειας και ημι-περιφέρειας. Είναι χώρες με ανίσχυρες, πλέον, οικονομίες, οι οποίες εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις πλούσιες βιομηχανικές χώρες (π.χ Γερμανία). Οι οικονομίες της κοσμοοικονομίας είναι άνισες και για τον λόγο αυτό δεν προκαλεί εντύπωση η θεωρία που έχει αναπτυχθεί τελευταία περί χωρισμού της ευρωζώνης στα δυο: στις ισχυρές χώρες του Ευρώ, και στα PIGSS. Στο κοσμοσύστημα μαίνεται ένας οικονομικός πόλεμος και η κατάληξή του είναι αβέβαιη. Και πλέον ο πόλεμος δεν είναι όπως παλιά όταν υπήρχε η μάχη μεταξύ κρατών ή συνασπισμών κρατών. Τώρα υπάρχει ένας αστάθμητος παράγοντας ικανός να επηρεάσει σε τεράστιο βαθμό τις εξελίξεις. Και αυτός ο παράγοντας δεν είναι άλλος από τις διεθνείς αγορές, οι οποίες μπορούν μέσα σε λίγες ώρες να καταστρέψουν μια εθνική οικονομία και κατ’ επέκταση μια ολόκληρη χώρα.
Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2010
Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010
ΤΟ ΒΡΑΔΥΦΛΕΓΕΣ 2011
Υπό την ασφυκτική πίεση της τρόικας για πλήρη υλοποίηση των επιταγών του Μνημονίου και της δυσπιστίας των εταίρων, που καθιστά δύσκολο στοίχημα την απρόσκοπτη ροή των δόσεων του δανείου των 110 δισ. ευρώ, καλείται η κυβέρνηση να εφαρμόσει τον αρκετά φιλόδοξο προϋπολογισμό του 2011. Ο προϋπολογισμός που εγκρίθηκε με αρκετές ενστάσεις από μέλη της κυβέρνησης την περασμένη βδομάδα, εμπεριέχει αρκετές δυσκολίες. Η περσινή μείωση μισθών, συντάξεων και επιδομάτων σε όλο τον δημόσιο τομέα έδινε ένα σημαντικό μεγάλο μαξιλάρι ασφαλείας στην κυβέρνηση. Όμως, το νέο οικονομικό έτος όλα θα κριθούν από την ικανότητα της κυβέρνησης να περιστείλει τις δαπάνες σε κρίσιμους τομείς, όπως η υγεία, η κοινωνική ασφάλιση και οι ΔΕΚΟ, εγχείρημα πολύ μεγάλο και ενδεχομένως χρονοβόρο. Η κυβέρνηση πρέπει να βαδίσει με πολύ γοργούς ρυθμούς, χωρίς να αφήσει ούτε μια μέρα να πάει χαμένη, δεδομένου ότι η περιστολή των ελλειμμάτων, κυρίως στις ζημιογόνες ΔΕΚΟ, πρέπει να πραγματοποιηθεί μέσα στους προσεχείς 2-3 μήνες. Εδώ και ένα χρόνο έχουν γίνει πολύ μικρά βήματα στην περιστολή των δαπανών του ευρύτερου δημοσίου τομέα, και τώρα η κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να κάνει γρήγορο πετάλι στην ανηφόρα.
Το 2011 θα είναι αρκετά πιο σκληρό από το 2010. Μπορεί το 2010 με την περικοπή μισθών, συντάξεων και επιδομάτων να «φτώχυνε» ο Έλληνας, όμως το 2011 αναμένεται να είναι αρκετά πιο δύσκολη χρονιά. Αρχικά, με τον προϋπολογισμό του 2011, οι έλληνες καταναλωτές φορτώθηκαν τον υψηλότερο φόρο στο πετρέλαιο θέρμανσης το οποίο θα γίνει το ακριβότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης. Επίσης, η αμόλυβδη βενζίνη θα είναι η δεύτερη πιο ακριβή στην Ευρώπη, ενώ ο βασικός συντελεστής του ΦΠΑ (23%) είναι ο τρίτος υψηλότερος μεταξύ των «27». Ακόμα, κατέχουμε πρωτιά στον πληθωρισμό, ο οποίος τρέχει πλέον στις μέρες μας με τον υψηλότερο ρυθμό (5,2%) στην Ε.Ε. Η ανεργία είναι αυτή τη στιγμή η τέταρτη μεγαλύτερη σε ολόκληρη την Ε.Ε. ενώ δεν αποκλείεται να «κερδίσουμε» και άλλες θέσεις, καθώς το 2011 θα εκτοξευτεί στο 14,6%, σύμφωνα με τις προβλέψεις της ίδιας της κυβέρνησης και όχι μόνο. Βάσει των όσων αναγράφονται στον νέο προϋπολογισμό, η κυβέρνηση θα πρέπει να εισπράξει 7,83 δισεκατομμύρια ευρώ περισσότερα από το 2010 και να περικόψει επιπλέον δαπάνες ύψους 6,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Συνολικά, το ποσό που αναζητά το οικονομικό επιτελείο για το 2011 ανέρχεται στα 14,33 δισ. ευρώ για να καταφέρει να μειώσει το έλλειμμα, μόλις κατά 5 δισ. ευρώ (από τα 21,9 δισ. ευρώ που εκτιμάται ότι θα κλείσει φέτος το έλλειμμα, θα πρέπει να υποχωρήσει στα 16,8 δισ. ευρώ του χρόνου). Τα ζητήματα που απασχολούν όλους, όμως, είναι αν τελικά του χρόνου θα υπάρξουν απολύσεις στον δημόσιο τομέα και αν κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους θα αναγκαστεί η κυβέρνηση να καταφύγει σε νέα εισπρακτικά μέτρα. Οι ανησυχίες αυτές όμως εντείνονται δεδομένου ότι η κυβέρνηση ευελπιστεί πως ένα μεγάλο μέρος της αύξησης των εσόδων θα προέλθει από την πάταξη της φοροδιαφυγής. Όλοι παραδεχόμαστε ότι η φοροδιαφυγή ευημερεί στη χώρα μας, όμως και το τρέχον έτος η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να δώσει συγκροτημένη λύση στο πρόβλημα. Πέρα από κάποιες σκόρπιες περιπτώσεις, ελάχιστα χρήματα μπήκαν στα ταμεία του κράτους και σχεδόν όλοι οι φοροδιαφεύγοντες συνεχίζουν ανενόχλητοι «τη δουλεία τους». Αμφίβολης αποτελεσματικότητας είναι και τα έσοδα από τον ΦΠΑ, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο πως όταν η αγοραστική δύναμη του καταναλωτή μειώνεται συνεχώς το 2010, η μείωση αυτή θα ενταθεί τη χρονιά που μας έρχεται. Το κόστος θα είναι μεγάλο για την κοινωνία και προβλέπονται εξίσου μεγάλες αντιδράσεις. Πρέπει άμεσα η κυβέρνηση και όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης να αντιληφθούν την κρισιμότητα της κατάστασης. Το 2011 κινδυνεύει να είναι ένα βραδυφλεγές έτος, με όλη τη σημασία της λέξης και αποτελεί χρονιά ορόσημο η οποία είτε θα μας βγάλει από το τούνελ είτε θα μας οδηγήσει στη χρεοκοπία.
Το 2011 θα είναι αρκετά πιο σκληρό από το 2010. Μπορεί το 2010 με την περικοπή μισθών, συντάξεων και επιδομάτων να «φτώχυνε» ο Έλληνας, όμως το 2011 αναμένεται να είναι αρκετά πιο δύσκολη χρονιά. Αρχικά, με τον προϋπολογισμό του 2011, οι έλληνες καταναλωτές φορτώθηκαν τον υψηλότερο φόρο στο πετρέλαιο θέρμανσης το οποίο θα γίνει το ακριβότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης. Επίσης, η αμόλυβδη βενζίνη θα είναι η δεύτερη πιο ακριβή στην Ευρώπη, ενώ ο βασικός συντελεστής του ΦΠΑ (23%) είναι ο τρίτος υψηλότερος μεταξύ των «27». Ακόμα, κατέχουμε πρωτιά στον πληθωρισμό, ο οποίος τρέχει πλέον στις μέρες μας με τον υψηλότερο ρυθμό (5,2%) στην Ε.Ε. Η ανεργία είναι αυτή τη στιγμή η τέταρτη μεγαλύτερη σε ολόκληρη την Ε.Ε. ενώ δεν αποκλείεται να «κερδίσουμε» και άλλες θέσεις, καθώς το 2011 θα εκτοξευτεί στο 14,6%, σύμφωνα με τις προβλέψεις της ίδιας της κυβέρνησης και όχι μόνο. Βάσει των όσων αναγράφονται στον νέο προϋπολογισμό, η κυβέρνηση θα πρέπει να εισπράξει 7,83 δισεκατομμύρια ευρώ περισσότερα από το 2010 και να περικόψει επιπλέον δαπάνες ύψους 6,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Συνολικά, το ποσό που αναζητά το οικονομικό επιτελείο για το 2011 ανέρχεται στα 14,33 δισ. ευρώ για να καταφέρει να μειώσει το έλλειμμα, μόλις κατά 5 δισ. ευρώ (από τα 21,9 δισ. ευρώ που εκτιμάται ότι θα κλείσει φέτος το έλλειμμα, θα πρέπει να υποχωρήσει στα 16,8 δισ. ευρώ του χρόνου). Τα ζητήματα που απασχολούν όλους, όμως, είναι αν τελικά του χρόνου θα υπάρξουν απολύσεις στον δημόσιο τομέα και αν κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους θα αναγκαστεί η κυβέρνηση να καταφύγει σε νέα εισπρακτικά μέτρα. Οι ανησυχίες αυτές όμως εντείνονται δεδομένου ότι η κυβέρνηση ευελπιστεί πως ένα μεγάλο μέρος της αύξησης των εσόδων θα προέλθει από την πάταξη της φοροδιαφυγής. Όλοι παραδεχόμαστε ότι η φοροδιαφυγή ευημερεί στη χώρα μας, όμως και το τρέχον έτος η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να δώσει συγκροτημένη λύση στο πρόβλημα. Πέρα από κάποιες σκόρπιες περιπτώσεις, ελάχιστα χρήματα μπήκαν στα ταμεία του κράτους και σχεδόν όλοι οι φοροδιαφεύγοντες συνεχίζουν ανενόχλητοι «τη δουλεία τους». Αμφίβολης αποτελεσματικότητας είναι και τα έσοδα από τον ΦΠΑ, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο πως όταν η αγοραστική δύναμη του καταναλωτή μειώνεται συνεχώς το 2010, η μείωση αυτή θα ενταθεί τη χρονιά που μας έρχεται. Το κόστος θα είναι μεγάλο για την κοινωνία και προβλέπονται εξίσου μεγάλες αντιδράσεις. Πρέπει άμεσα η κυβέρνηση και όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης να αντιληφθούν την κρισιμότητα της κατάστασης. Το 2011 κινδυνεύει να είναι ένα βραδυφλεγές έτος, με όλη τη σημασία της λέξης και αποτελεί χρονιά ορόσημο η οποία είτε θα μας βγάλει από το τούνελ είτε θα μας οδηγήσει στη χρεοκοπία.
Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2010
ΗΧΗΡΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ
Το σημαντικότερο συμπέρασμα του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών είναι η δέσμευση του Πρωθυπουργού ότι δεν θα οδηγηθεί η χώρα (τουλάχιστον άμεσα) σε πρόωρη εκλογική αναμέτρηση. Το βασικό είναι πως η χώρα απέφυγε, προς το παρόν, τις εκλογές. Δεν τις άντεχε στην παρούσα συγκυρία καθώς μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδος θα έφερνε πολιτική αστάθεια και θα έβαζε σε σοβαρό κίνδυνο την χώρα η οποία φλερτάρει συνεχώς με την χρεωκοπία. Ο κ. Παπανδρέου με το δίλημμα που έθεσε, μερικώς δικαιώθηκε στην περιφέρεια Αττικής αλλά η μεγάλη αποχή σε επίπεδα Ευρωεκλογών 2009, έστειλε ένα σαφές μήνυμα στην κυβέρνηση και στο πολιτικό σύστημα: Ο κόσμος είναι εμφανώς απογοητευμένος και ταυτοχρόνως πεπεισμένος ότι με τη συμμετοχή του στην εκλογική αναμέτρηση δεν πρόκειται να αλλάξει πολλά πράγματα. Νιώθει ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού ότι η ψήφος του πλέον δεν μετράει. Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό μήνυμα των εκλογών.
Αν μαζί με την αποχή συνυπολογίσουμε το μεγάλο ποσοστό που συγκέντρωσαν τα λευκά και άκυρα ψηφοδέλτια, είναι ξεκάθαρο πως οι πολίτες γυρίζουν σταδιακά την πλάτη στα κόμματα. Μπορεί ο δικομματισμός για άλλη μια φορά να συγκέντρωσε υψηλά ποσοστά, αλλά δεν μπορεί κανείς εύκολα να μιλά για νίκη του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ. Το ΠΑΣΟΚ έχασε πάνω από ένα εκατομμύριο ψήφους, έναν μόλις χρόνο μετά από τον εκλογικό θρίαμβο του 2009. Η ΝΔ εμφανίζεται ελαφρώς συσπειρωμένη αλλά σε καμία περίπτωση δεν προκύπτει η «ολική επαναφορά» για την οποία έκανε λόγο ο κ. Σαμαράς. Το εκλογικό σώμα ενδεχομένως να αντιλαμβάνεται ότι η τήρηση του μνημονίου είναι μονόδρομος για τη χώρα. Από την άλλη όμως δεν ήθελε να δώσει λευκή επιταγή στο ΠΑΣΟΚ και επέλεξε την αποχή, δεδομένου ότι δεν πείστηκε από το αντι-μνημονιακό μέτωπο που είχε συγκροτήσει η αντιπολίτευση.
Ένα ακόμη σημαντικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι η πολιτική – εκλογική αμηχανία των πολιτών. Από τη µια πλευρά, έχουµε µια κυβερνητική πολιτική που αποδοκιμάζεται ποικιλοτρόπως από µια ευρύτατη αλλά ετερόκλητη πλειονότητα πολιτών. Και πρόκειται για μια αποδοκιμασία που δεν βρίσκεται στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα και ούτε είναι απόρροια μόνο κάποιου δημοσκοπικού ευρήματος. Εκφράστηκε στην κάλπη, αλλά το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι δεν πήρε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά καθώς δεν αναδεικνύεται κάποια άλλη πολιτική δύναμη ικανή να αντικαταστήσει τη σηµερινή κυβερνητική πλειοψηφία. Ακόµη και σε χαµηλά ποσοστά, το ΠΑΣΟΚ παραµένει ισχυρότερο από τους αντιπάλους του.
Το ΠΑΣΟΚ όμως δεν µπορεί να συνεχίσει να κυβερνά βέβαιο ότι όλα βαίνουν καλώς. Παραμένει πρώτο κόμμα όμως το καμπανάκι χτύπησε. Είναι προφανές ότι δεν έχει τη δυναμική που είχε ένα χρόνο πριν και το γεγονός αυτό δεν πρέπει να περνάει απαρατήρητο από το κυβερνητικό επιτελείο. Η αντιπολίτευση, από την πλευρά της, και ειδικά η ΝΔ, δεν µπορεί να καρπωθεί τη δυσαρέσκεια, μιας και δεν διαθέτει ακόµη ούτε πειστική πρόταση εξουσίας, ούτε τα πρόσωπα που θα την υπηρετήσουν. Προφανώς, η κυβέρνηση βγήκε αποδυναμωμένη από το αποτέλεσµα. Αυτό, όµως, δεν είναι καταστροφικό. Καταστροφικό θα αποδειχτεί µόνο αν δεν καταλάβει πλήρως και εγκαίρως τι θέλησαν να της πουν οι πολίτες. Οι πολίτες είπαν στο ΠΑΣΟΚ να αλλάξει ρότα και να προχωρήσει με περισσότερη αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα την πολιτική του και κυρίως να ανοίξει τα μάτια και τα αυτιά του και να αφουγκραστεί τα προβλήματα της κοινωνίας.
Αν μαζί με την αποχή συνυπολογίσουμε το μεγάλο ποσοστό που συγκέντρωσαν τα λευκά και άκυρα ψηφοδέλτια, είναι ξεκάθαρο πως οι πολίτες γυρίζουν σταδιακά την πλάτη στα κόμματα. Μπορεί ο δικομματισμός για άλλη μια φορά να συγκέντρωσε υψηλά ποσοστά, αλλά δεν μπορεί κανείς εύκολα να μιλά για νίκη του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ. Το ΠΑΣΟΚ έχασε πάνω από ένα εκατομμύριο ψήφους, έναν μόλις χρόνο μετά από τον εκλογικό θρίαμβο του 2009. Η ΝΔ εμφανίζεται ελαφρώς συσπειρωμένη αλλά σε καμία περίπτωση δεν προκύπτει η «ολική επαναφορά» για την οποία έκανε λόγο ο κ. Σαμαράς. Το εκλογικό σώμα ενδεχομένως να αντιλαμβάνεται ότι η τήρηση του μνημονίου είναι μονόδρομος για τη χώρα. Από την άλλη όμως δεν ήθελε να δώσει λευκή επιταγή στο ΠΑΣΟΚ και επέλεξε την αποχή, δεδομένου ότι δεν πείστηκε από το αντι-μνημονιακό μέτωπο που είχε συγκροτήσει η αντιπολίτευση.
Ένα ακόμη σημαντικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι η πολιτική – εκλογική αμηχανία των πολιτών. Από τη µια πλευρά, έχουµε µια κυβερνητική πολιτική που αποδοκιμάζεται ποικιλοτρόπως από µια ευρύτατη αλλά ετερόκλητη πλειονότητα πολιτών. Και πρόκειται για μια αποδοκιμασία που δεν βρίσκεται στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα και ούτε είναι απόρροια μόνο κάποιου δημοσκοπικού ευρήματος. Εκφράστηκε στην κάλπη, αλλά το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι δεν πήρε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά καθώς δεν αναδεικνύεται κάποια άλλη πολιτική δύναμη ικανή να αντικαταστήσει τη σηµερινή κυβερνητική πλειοψηφία. Ακόµη και σε χαµηλά ποσοστά, το ΠΑΣΟΚ παραµένει ισχυρότερο από τους αντιπάλους του.
Το ΠΑΣΟΚ όμως δεν µπορεί να συνεχίσει να κυβερνά βέβαιο ότι όλα βαίνουν καλώς. Παραμένει πρώτο κόμμα όμως το καμπανάκι χτύπησε. Είναι προφανές ότι δεν έχει τη δυναμική που είχε ένα χρόνο πριν και το γεγονός αυτό δεν πρέπει να περνάει απαρατήρητο από το κυβερνητικό επιτελείο. Η αντιπολίτευση, από την πλευρά της, και ειδικά η ΝΔ, δεν µπορεί να καρπωθεί τη δυσαρέσκεια, μιας και δεν διαθέτει ακόµη ούτε πειστική πρόταση εξουσίας, ούτε τα πρόσωπα που θα την υπηρετήσουν. Προφανώς, η κυβέρνηση βγήκε αποδυναμωμένη από το αποτέλεσµα. Αυτό, όµως, δεν είναι καταστροφικό. Καταστροφικό θα αποδειχτεί µόνο αν δεν καταλάβει πλήρως και εγκαίρως τι θέλησαν να της πουν οι πολίτες. Οι πολίτες είπαν στο ΠΑΣΟΚ να αλλάξει ρότα και να προχωρήσει με περισσότερη αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα την πολιτική του και κυρίως να ανοίξει τα μάτια και τα αυτιά του και να αφουγκραστεί τα προβλήματα της κοινωνίας.
Σάββατο 30 Οκτωβρίου 2010
ΣΕ ΤΕΝΤΟΜΕΝΟ ΣΧΟΙΝΙ
Από τη διακαναλική συνέντευξη που παρέθεσε πριν λίγες μέρες ο Πρωθυπουργός, το πρώτο, και ίσως μοναδικό, συμπέρασμα που προκύπτει είναι η προοπτική διενέργειας πρόωρων εκλογών σε περίπτωση που το αποτέλεσμα στις προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές δεν είναι το αναμενόμενο για το ΠΑΣΟΚ. Ουσιαστικά η πολυαναμενόμενη συνέντευξη ολοκληρώθηκε από τα πρώτα λεπτά, όταν ο Πρωθυπουργός τόνισε πως αν η κατάσταση για την κυβέρνηση επιδεινωθεί, τίποτε δεν αποκλείεται και τότε θα κληθεί ο λαός να αποφασίσει. Με την τακτική αυτή, ο κ. Παπανδρέου επιδιώκει πρωτίστως να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Και αυτό πολύ απλά διότι από τις μετρήσεις κοινής γνώμης φαινόταν ξεκάθαρα ότι τα μέλη , οι φίλοι και οι ψηφοφόροι του κυβερνόντος κόμματος, όχι μόνον είχαν χαλαρή συσπείρωση, αλλά εμφανίζονταν διατεθειμένοι να στηρίξουν τον κ. Δημαρά για τη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας, θέλοντας με τον τρόπο αυτό να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση για την πολιτική που ακολουθεί.
Ο κ. Παπανδρέου με αυτά που δήλωσε, έδωσε ξεκάθαρη πολιτική σημασία στην αυτοδιοικητική ψήφο. Το ΠΑΣΟΚ αρχικά είχε δώσει στις ερχόμενες εκλογές αμιγώς αυτοδιοικητικό χρώμα, ακολούθως υποστήριξε πως πρόκειται για ένα δημοψήφισμα για τον «Καλλικράτη», και μόλις πριν λίγες μέρες, από τα λεγόμενα του Πρωθυπουργού προκύπτει πως οι εκλογές αυτές αποτελούν τρόπο τινά ψήφο εμπιστοσύνης ή όχι προς την κυβέρνηση. Η αντιπολίτευση, εδώ και καιρό, είχε δώσει στις αυτοδιοικητικές εκλογές δημοψηφισματικό χαρακτήρα και τη στιγμή που καλούσε τους ψηφοφόρους να καταψηφίσουν την «κυβέρνηση του μνημονίου», δεν δικαιούται τώρα να µιλάει για « τρομοκρατικό εκβιασµό» αφού αυτή την πλατφόρμα της πολιτικής αναμέτρησης την είχε η ίδια επιλέξει από την πρώτη στιγμή. Έτσι, εάν οι κάλπες του Νοεμβρίου καταγράψουν ήττα του ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση, κατά πάσα πιθανότητα θα τεθεί αναπόφευκτα σε τροχιά πολιτικής αποσταθεροποίησης, ένα μόλις χρόνο μετά από τον εκλογικό θρίαμβο του περασμένου Οκτωβρίου. Ο Πρωθυπουργός ποντάρει στο γεγονός ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει προφανής και αξιόπιστη εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης, μιας και η ΝΔ αντιμετωπίζει ακόμα αρκετά εσωκομματικά προβλήματα, δεν έχουν ξεχάσει οι πολίτες τα 5,5 χρόνια διακυβέρνησης, ενώ η Αριστερά στερείται εκλογικής – κινηματικής δυναμικής και εναλλακτικής απάντησης.
Εδώ και 6 μήνες το πολιτικό και οικονομικό μας σύστημα κινείται σε τεντωμένο σχοινί και αναμφίβολα ενδεχόμενη πρόωρη προσφυγή στις κάλπες θα οδηγήσει τη χώρα σε δύσκολα μονοπάτια. Το ΠΑΣΟΚ διαθέτει μια ισχυρή πλειοψηφία στη Βουλή, έχει βάλει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και περικοπών που είναι αναπόφευκτο και έχει μπροστά του τρία χρόνια θητείας για να δείξει αν μπορεί να βγάλει τη χώρα από την ύφεση. Ο Πρωθυπουργός με τη διακαναλική συνέντευξη σήκωσε το γάντι που του πετούσε η αντιπολίτευση και έριξε μια επικίνδυνη ζαριά με αρκετά μεγάλο ρίσκο. Η κάλπη σε λίγες μέρες θα δείξει ποιος θα είναι ο νικητής, αλλά υπάρχει ο κίνδυνος ο μεγάλος χαμένος των αυτοδιοικητικών εκλογών της 7ης Νοεμβρίου να είναι η Αυτοδιοίκηση. Η εκλογική αναμέτρηση, ιδίως στις περιφέρειες, παίρνει πλέον ξεκάθαρο χαρακτήρα σύγκρουσης γύρω από το Μνημόνιο, την οικονομική πολιτική, και γενικά πρόκειται να κριθεί η κυβερνητική πολιτική. Ο αυτοδιοικητικός χαρακτήρας των εκλογών διατηρείται σε λίγους δήμους και αυτό είναι απογοητευτικό. Όπως και να έχει, η χώρα από την περασμένη Δευτέρα βαδίζει σε πολιτικά τεντωμένο σχοινί και ουδείς τη στιγμή αυτή μπορεί να προβλέψει την κατάληξη που θα έχει η επιλογή του Πρωθυπουργού.
Ο κ. Παπανδρέου με αυτά που δήλωσε, έδωσε ξεκάθαρη πολιτική σημασία στην αυτοδιοικητική ψήφο. Το ΠΑΣΟΚ αρχικά είχε δώσει στις ερχόμενες εκλογές αμιγώς αυτοδιοικητικό χρώμα, ακολούθως υποστήριξε πως πρόκειται για ένα δημοψήφισμα για τον «Καλλικράτη», και μόλις πριν λίγες μέρες, από τα λεγόμενα του Πρωθυπουργού προκύπτει πως οι εκλογές αυτές αποτελούν τρόπο τινά ψήφο εμπιστοσύνης ή όχι προς την κυβέρνηση. Η αντιπολίτευση, εδώ και καιρό, είχε δώσει στις αυτοδιοικητικές εκλογές δημοψηφισματικό χαρακτήρα και τη στιγμή που καλούσε τους ψηφοφόρους να καταψηφίσουν την «κυβέρνηση του μνημονίου», δεν δικαιούται τώρα να µιλάει για « τρομοκρατικό εκβιασµό» αφού αυτή την πλατφόρμα της πολιτικής αναμέτρησης την είχε η ίδια επιλέξει από την πρώτη στιγμή. Έτσι, εάν οι κάλπες του Νοεμβρίου καταγράψουν ήττα του ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση, κατά πάσα πιθανότητα θα τεθεί αναπόφευκτα σε τροχιά πολιτικής αποσταθεροποίησης, ένα μόλις χρόνο μετά από τον εκλογικό θρίαμβο του περασμένου Οκτωβρίου. Ο Πρωθυπουργός ποντάρει στο γεγονός ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει προφανής και αξιόπιστη εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης, μιας και η ΝΔ αντιμετωπίζει ακόμα αρκετά εσωκομματικά προβλήματα, δεν έχουν ξεχάσει οι πολίτες τα 5,5 χρόνια διακυβέρνησης, ενώ η Αριστερά στερείται εκλογικής – κινηματικής δυναμικής και εναλλακτικής απάντησης.
Εδώ και 6 μήνες το πολιτικό και οικονομικό μας σύστημα κινείται σε τεντωμένο σχοινί και αναμφίβολα ενδεχόμενη πρόωρη προσφυγή στις κάλπες θα οδηγήσει τη χώρα σε δύσκολα μονοπάτια. Το ΠΑΣΟΚ διαθέτει μια ισχυρή πλειοψηφία στη Βουλή, έχει βάλει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και περικοπών που είναι αναπόφευκτο και έχει μπροστά του τρία χρόνια θητείας για να δείξει αν μπορεί να βγάλει τη χώρα από την ύφεση. Ο Πρωθυπουργός με τη διακαναλική συνέντευξη σήκωσε το γάντι που του πετούσε η αντιπολίτευση και έριξε μια επικίνδυνη ζαριά με αρκετά μεγάλο ρίσκο. Η κάλπη σε λίγες μέρες θα δείξει ποιος θα είναι ο νικητής, αλλά υπάρχει ο κίνδυνος ο μεγάλος χαμένος των αυτοδιοικητικών εκλογών της 7ης Νοεμβρίου να είναι η Αυτοδιοίκηση. Η εκλογική αναμέτρηση, ιδίως στις περιφέρειες, παίρνει πλέον ξεκάθαρο χαρακτήρα σύγκρουσης γύρω από το Μνημόνιο, την οικονομική πολιτική, και γενικά πρόκειται να κριθεί η κυβερνητική πολιτική. Ο αυτοδιοικητικός χαρακτήρας των εκλογών διατηρείται σε λίγους δήμους και αυτό είναι απογοητευτικό. Όπως και να έχει, η χώρα από την περασμένη Δευτέρα βαδίζει σε πολιτικά τεντωμένο σχοινί και ουδείς τη στιγμή αυτή μπορεί να προβλέψει την κατάληξη που θα έχει η επιλογή του Πρωθυπουργού.
Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2010
ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΘΕΑ
ΤΟΠΙΚΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΕΥΡΕΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ – ΚΑΡΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ ΔΗΜΟΤΗ
Όλοι μας λίγο έως πολύ επηρεαζόμαστε από την οικονομική κρίση της χώρας. Οι μισθοί και οι συντάξεις έχουν ψαλιδιστεί, τα περισσότερα μαγαζιά φυτοζωούν και γενικότερα υπάρχει ένα μεγάλο κύμα απαισιοδοξίας. Πολλά μαγαζιά στη Θησέως, στη Δαβάκη, στη Σιβιτανίδου και στη Χαροκόπου έχουν κλείσει ενώ καλύτερα να μην αναφερθούμε στην κατάσταση που υπάρχει στα στενά της πόλης. Κάθε μέρα επιδεινώνεται. Τα μέτρα που πήρε ο Δήμος Καλλιθέας σχετικά με τις μειώσεις των δημοτικών τελών καθώς και με τη δυνατότητα διαφήμισης των τοπικών επιχειρήσεων, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και αν μη τι άλλο, είναι μέτρα τα οποία δεν έχει λάβει κανένας άλλος Δήμος. Είναι μέτρα τα οποία δείχνουν την πολιτική βούληση της Διοίκησης για την ενίσχυση της παρακμάζουσας αγοράς. Η ανεργία καθημερινά αυξάνεται και ειδικά στους νέους και στις γυναίκες η κατάσταση είναι απογοητευτική. Ένα μέτρο θα μπορούσε να είναι να λειτουργήσει στην πόλη μας ένα γραφείο εύρεσης εργασίας για τους νέους και τις γυναίκες. Ένα γραφείο κυρίως τοπικού ενδιαφέροντος όπου ένα κατάστημα ή επιχείρηση της πόλης μας θα μπορούσε να απευθυνθεί και να προσλάβει έναν συμπολίτη μας. Αυτό το γραφείο λοιπόν θα μπορούσε να συνδεθεί άμεσα με τις τοπικές επιχειρήσεις της πόλης. Θα ήταν ένα βήμα ώστε οι νέοι και οι γυναίκες της πόλης μας να είχανε περισσότερες πιθανότητες ώστε να απορροφηθούν από την αγορά εργασίας. Ακόμα, θα μπορούσε σε συνεργασία με τα μαγαζιά της πόλης να εκδοθεί μια ειδική κάρτα για τους νέους και τους ανέργους, ώστε να μπορούν να αγοράσουν από τα μαγαζιά με μια ειδική έκπτωση της τάξης του 20%. Με τον τρόπο αυτό και τα καταστήματα θα ευεργετηθούν αλλά και οι συμπολίτες μας.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ
Εκτός από την περικοπή μισθών και συντάξεων, πολλά προϊόντα καθημερινής ανάγκης είναι πιο ακριβά από παλιά. Καθώς όμως η αγοραστική δύναμη των συμπολιτών μας έχει μειωθεί, η αγορά ακόμη και αγαθών πρώτης ανάγκης γίνεται δύσκολη. Δεν νοείται μια πόλη 200.000 κατοίκων, στην οποία οι περισσότεροι είναι μικρομεσαίοι, να μην διαθέτει ένα κοινωνικό παντοπωλείο. Στο κοινωνικό παντοπωλείο θα μπορούσαν να ψωνίσουν οι άποροι συμπολίτες μας καθημερινά αγαθά όπως μακαρόνια, λαχανικά, όσπρια, ζυμαρικά κ.ο.κ. Θα μπορούσαν για παράδειγμα να δικαιούνται ένα ποσό 200 ευρώ για 2 αγορές το μήνα (100 + 100). Η κοινωνική πρόνοια του Δήμου θα μπορούσε να ορίσει τα κριτήρια αυτών που θα μπορούσαν να κάνουν αγορές και να τους προμηθεύσει με μια κάρτα προνοίας. Σχετικά με το κόστος των προϊόντων, δεν θα υπήρχε οικονομική επιβάρυνση για τους συμπολίτες μας. Επίσης, ο Δήμος θα μπορούσε να συνεργαστεί με τα δεκάδες σούπερ μάρκετ της πόλης ώστε τα τελευταία να προμηθεύουν δωρεάν με τρόφιμα το κοινωνικό παντοπωλείο. Είναι ένα έργο το οποίο θα μπορούσε να ανακουφίσει εκατοντάδες οικογένειες της πόλης.
ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΟ
Σε ότι έχει να κάνει με τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει η πόλη, το κυριότερο πρόβλημα είναι το κυκλοφοριακό. Ιδίως η κατάσταση στην Α Δημοτική Κοινότητα είναι τραγική. Τα αυτοκίνητα είναι πολλά και η κυκλοφορία και η στάθμευση είναι εξαιρετικά δύσκολες. Το parking που είναι σχεδόν έτοιμο να λειτουργήσει στις οδούς Δημητρακοπούλου, Σωκράτους, Ιφιγενείας, αναμένεται να ανακουφίσει κάπως την κατάσταση. Το πρόβλημα όμως στο κέντρο της πόλης θα παραμείνει. Οι δρόμοι γύρω από την αγορά, το δημαρχείο και την πλατεία Κύπρου είναι αρκετά δύσβατοι λόγω των πολλών αυτοκινήτων. Κάποιες προτάσεις θα μπορούσαν να είναι σε πρώτη φάση οι εξής:
- Έλεγχος όλων των θέσεων στάθμευσης που έχουν δοθεί διαχρονικά στους συμπολίτες μας.
- Έλεγχος των σημάτων απαγόρευσης στάθμευσης που τοποθετούν οι συμπολίτες μας, καθώς τα περισσότερα σήματα που απαγορεύουν τη στάθμευση είναι παράνομα.
- Αμεσότερη περισυλλογή των εγκαταλελειμμένων αυτοκινήτων και δικύκλων. Ετησίως μαζεύονται περίπου 1.000 αυτοκίνητα, αλλά είναι αρκετά αυτά που παραμένουν χωρίς λόγο στους δρόμους της πόλης.
- Δημιουργία, σε συνεργασία με την ΕΘΕΛ, δημοτικής συγκοινωνίας. Αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα αρκετοί συμπολίτες μας να μην χρησιμοποιούν για μικρές μετακινήσεις μέσα στην πόλη τα αυτοκίνητά τους.
- Επίσης, θα πρέπει να εξεταστεί για άλλη μια φορά η δυνατότητα κατασκευής υπόγειου parking στην πλατεία Κύπρου. Πρέπει να πούμε στο σημείο αυτό ότι όταν η διοίκηση θέλησε να κατασκευάσει το εν λόγω parking, οι ίδιοι κάτοικοι που ζητούσαν την κατασκευή, έπειτα σύστησαν εξωραϊστικό σύλλογο και απειλούσαν με εφέσεις, οι οποίες θα απαιτούσαν τη γνωμάτευση του ΣτΕ και θα καθυστερούσαν το έργο τουλάχιστον για 7 χρόνια. Τότε το ΥΠΕΧΩΔΕ αποφάσισε να κάνει πίσω και να ακυρώσει το έργο. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι για να μπορούμε να κάνουμε πράξη κάποια έργα, πρέπει να αλλάξει άρδην η νοοτροπία των συμπολιτών μας. Δεν πρέπει να βάζουμε οι ίδιοι τα χέρια μας και να βγάζουμε τα μάτια μας. Πάνω από οποιοδήποτε προσωπικό συμφέρον, προέχει το η ανάπτυξη και ο εκσυγχρονισμός της πόλης.
ΑΣΥΡΜΑΤΟ INTERNET
Σχετικά με τις νέες τεχνολογίες, επιβάλλεται η δημιουργία ασύρματου internet στην πλατεία Κύπρου όπου θα έχουν δωρεάν πρόσβαση όλοι οι συμπολίτες μας. Το διαδίκτυο πρέπει να αποτελεί αγαθό για όλους. Στην επίτευξη του στόχου να μπορούν σχεδόν όλοι οι πολίτες να έρχονται σε επαφή με τον κόσμο του internet, σημαντικό ρόλο μπορεί να παίξει η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Παρατηρούμε ότι προσφάτως ο Δήμος Αθηναίων δημιούργησε 4 σημεία στην πόλη, όπου κάθε πολίτης μπορεί να πάει με τον προσωπικό του υπολογιστή, ή ακόμα και με το κινητό του, αν αυτό καλύπτει υπηρεσίες internet, και να πλοηγηθεί στο διαδίκτυο εντελώς δωρεάν. Πιο προχωρημένα βήματα έχει κάνει ο Δήμος των Τρικάλων, ο οποίος θεωρείται πρότυπο ‘ηλεκτρονικής’ πόλης. Τα βήματα τα οποία ακολουθεί για να συνδεθεί με το wi-fi σύστημα είναι πολύ απλά. Με τον τρόπο αυτό, όλοι οι πολίτες οι οποίοι για διάφορους λόγους δεν έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο, μπορούν εύκολα, απλά και ανέξοδα να έρθουν σ’ επαφή με τον κόσμο του διαδικτύου. Αρκετοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα που παράγουν τα ασύρματα δίκτυα αποτελούν κίνδυνο για την υγεία των πολιτών. Υπάρχουν όμως μελέτες που δείχνουν ότι δεν ισχύει αυτό. Ο Δήμος θα μπορούσε να ζητήσει γνωμάτευση επί του θέματος των επιπτώσεων από τις αρμόδιες αρχές (π.χ ‘Δημόκριτος’).
ΠΡΑΣΙΝΕΣ ΤΑΡΑΤΣΕΣ
Στην σημερινή Αθήνα αλλά και στην πόλη μας ειδικώς, όλοι βλέπουμε τα τελευταία χρόνια την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής μας που οφείλεται στην ρύπανση, την ηχορύπανση, την αύξηση θερμοκρασίας του περιβάλλοντος και των κτιρίων .Αποτέλεσμα αυτών είναι η κόπωση των κατοίκων της πόλης, οι συχνότερες ασθένειες κυρίως στα παιδιά μας (άσθμα κ.α.), οι αδιαθεσίες, οι πονοκέφαλοι, η νευρικότητα, το άγχος κ.α. Ένας σημαντικός λόγος που έχει συμβάλλει σ' αυτό είναι η αλλαγή του μικροκλίματος.
Σύμφωνα με έρευνες του Πανεπιστημίου Φυσικής Αθηνών η διαφορά θερμοκρασίας της πόλης των Αθηνών και των περιφερειακών Δήμων φτάνει τους 12ο C. Στην ίδια έρευνα φαίνεται καθαρά ότι η θερμοκρασία αέρα πάνω από την πόλη έχει αυξηθεί ραγδαία τα τελευταία χρόνια. Αυτό γίνεται γιατί οι ταράτσες μας και γενικώς οι επίπεδες επιφάνειες κρατούν θερμοκρασίες πολύ υψηλές (50-70ο C ) με αποτέλεσμα ο αέρας που κατεβαίνει από τους ορεινούς όγκους θερμαίνεται υπερβολικά και έχουμε αλλαγή τους μικροκλίματος. Ο αέρας ανεβαίνει γρηγορότερα στα ψηλότερα στρώματα αέρα και έχουμε πιο έντονα καιρικά φαινόμενα (καταιγίδες, αέρηδες ισχυρούς, χαλαζόπτωση κ.α.)Οι θερμοκρασίες στις σκουρόχρωμες επιφάνειες (άσφαλτος, σκούρα πεζοδρόμια) το καλοκαίρι φτάνει τους 70ο C. Σύμφωνα με την ίδια μελέτη του Πανεπιστημίου Φυσικής Αθηνών όσους υπονόμους όμβριων υδάτων και αν κατασκευάσουμε δεν πρόκειται να λύσουμε τα πλυμμυρικά φαινόμενα των Αθηνών γιατί όλη η Αθήνα έχει γίνει μια επίπεδη τσιμεντένια λεκάνη χωρίς χώρους απορρόφησης υδάτων (ρέματα, ακάλυπτους χώρους, ζώνες πρασίνου κ.α.) με αποτέλεσμα μια μικρή βροχή να δημιουργεί πλυμμυρικά φαινόμενα αφού αυξάνεται η ταχύτητα απορροής των υδάτων. Οι πολυκατοικίες θερμαίνονται υπερβολικά από την ταράτσα ιδίως και τους πλευρικούς τοίχους και δεν μπορούν ν' αποβάλλουν εύκολα την θερμοκρασία, αποτέλεσμα αυτού του φαινόμενου είναι να χρειαζόμαστε μεγαλύτερα ποσά ενέργειας για να ψύξουμε τον χώρο μας και πάλι δεν θα είμαστε ευχαριστημένοι. Ενώ τον χειμώνα πολλές φορές η υγρασία επηρεάζει την μόνωση του σπιτιού.
Οι πράσινες στέγες είναι μια προσπάθεια των τελευταίων χρόνων να τοποθετηθούν φυτά και πράσινο στις ταράτσες των σπιτιών. Υπάρχουν εταιρίες οι οποίες αναλαμβάνουν να κάνουν την στατική μελέτη και την τοποθέτηση των υλικών (μονωτικά υλικά). Το υλικό το οποίο χρησιμοποιείτε είναι ελαφρύ (ανακυκλωμένος πυρήνας ελιάς κ.α.) και συγκρατεί αρκετές ποσότητες νερού. Τα φυτά τα οποία φυτεύονται χρειάζονται μικρές ποσότητες νερού (εξοικονόμηση νερού) και το έδαφος είναι τέτοιο το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους κατοίκους και να το πατάνε.
Η λογική, πίσω από τις πρωτοβουλίες πρασινίσματος των ακάλυπτων χώρων, εδράζεται στις προσπάθειες περιορισμού του φαινομένου της «αστικής θερμικής νησίδας», που προκαλείται κυρίως από τα υλικά που δημιουργούν το αστικό περιβάλλον, δηλαδή το τσιμέντο και την άσφαλτο. Τα υλικά αυτά απορροφούν την ηλιακή ενέργεια και την αποδίδουν, εκ νέου, στο περιβάλλον ως θερμότητα. Ως αποτέλεσμα, η μέση θερμοκρασία της πόλης αυξάνεται ακόμη και κατά 10 βαθμούς Kελσίου σε σχέση με τις γειτονικές αδόμητες, αγροτικές περιοχές, ενώ επί των επιφανειών οι θερμοκρασίες που καταγράφονται είναι μέχρι και διπλάσιες των κανονικών! Αντίστοιχη απόδοση θερμότητας γίνεται και προς την εσωτερική πλευρά του κτιρίου, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι όροφοι να βιώνουν συνθήκες θερμοκηπίου. Ενδεικτική είναι η έρευνα που πραγματοποίησε το Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ, με θερμοκρασίες που υπολείπονται κατά πολύ των μέσω θερμοκρασιών της Ελλάδας. Για μέση ημερήσια θερμοκρασία 18,4 βαθμών Kελσίου η θερμοκρασία κάτω από μία κοινή τσιμεντένια ταράτσα έφθανε τους 32 βαθμούς Kελσίου.
Την κατάσταση επιδεινώνουν τα κλιματιστικά μηχανήματα, που μπορεί μεν να ανακουφίζουν όσους βρίσκονται στο εσωτερικό του κτιρίου, ωστόσο αυξάνουν περαιτέρω τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος. Η ιδέα φύτευσης των ταρατσών ώστε να λειτουργούν ως φυσικά φίλτρα για την ηλιακή ακτινοβολία αλλά και ως πνεύμονες πρασίνου στο «στενό» αστικό περιβάλλον, ξεκίνησε από την Ευρώπη και ήδη γνωρίζει μεγάλη αποδοχή στη Βόρεια Αμερική και την Ιαπωνία. Τα αποτελέσματα των μελετών που έχουν πραγματοποιηθεί είναι εντυπωσιακά. Στο Νότιγχαμ, η στέγη που με θερμοκρασία περιβάλλοντος 18,4 βαθμών Kελσίου έφθανε τους 32, ύστερα από τη μετατροπή της σε... πράσινη είχε θερμοκρασία μόλις 17,1 βαθμούς Kελσίου.
Ανάλογη μελέτη του τμήματος Περιβάλλοντος του Δήμου Σικάγου στις ΗΠA κατέγραψε διαφορές θερμοκρασίας από 14 έως... 44 βαθμούς Kελσίου μεταξύ της φυτευμένης ταράτσας του δημαρχείου και του διπλανού πολιτειακού κτιρίου με τσιμεντένια οροφή. Αντίστοιχα μονωτικά αποτελέσματα καταγράφονται και κατά τους χειμερινούς μήνες, με τις φυτευμένες οροφές να διατηρούν υψηλότερες θερμοκρασίες από τις συμβατικές και, συνεπώς, να περιορίζουν τις ανάγκες και το κόστος θέρμανσης.
Σύμφωνα με τον αναπληρωτή καθηγητή Μηχανολογίας στο ΤΕΙ Χαλκίδας, κ. Μιχάλη Βραχόπουλο, οι πράσινες στέγες περιορίζουν τα φορτία κλιματισμού και θέρμανσης στον τελευταίο όροφο σε ποσοστό μέχρι και 30% κατά τους θερινούς μήνες και κατά 10% τους χειμερινούς. Για το σύνολο ενός πενταώροφου κτιρίου, η συνολική εξοικονόμηση ανέρχεται σε 5% - 10%, ενώ εντυπωσιακή είναι η διαπίστωση του καθηγητή ότι το πρασίνισμα του συνόλου των οροφών της Αθήνας θα εξοικονομούσε περί τα 600MW ημερήσιας κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας, όσο δηλαδή η δυναμικότητα του σταθμού στο Λαύριο!
Σχετικά με τα οφέλη, το πρώτο και σημαντικότερο είναι ότι βελτιώνεται η ποιότητα του αέρα των κατοίκων του σπιτιού με αποτέλεσμα να βελτιώνεται η διάθεση και η απόδοση των κατοίκων. Αυτό γίνεται γιατί πέφτει η μέγιστη θερμοκρασία του κτιρίου αρκετούς βαθμούς, ο αέρας ανακυκλώνεται καλύτερα και το καλοκαίρι ιδίως υπάρχουν πιο φυσιολογικές θερμοκρασίες δωματίων. Το σπίτι μας διατηρείται πιο ψυχρό και σε πιο φυσιολογικές συνθήκες. Επίσης, το μέτρο αυτό θα βοηθήσει στην συγκράτηση νερών οπότε σε βροχόπτωση ανακόπτει πλημμυρικά φαινόμενα στο αστικό περιβάλλον. Ομορφαίνει τον χώρο και δίνει καλαισθησία στην τσιμεντούπολη που μας περιβάλει. Γίνεται ανακύκλωση του αέρα και αποβολή οξυγόνου στο περιβάλλον και ο αέρας ψύχεται. Μειώνουν την ηχορύπανση.
Το κόστος μιας τέτοιας κατασκευής ανέρχεται περίπου στα 30 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, η τιμή αυτή όμως θα μειωθεί αισθητά γιατί αυτές οι εταιρίες είναι Ευρωπαϊκές ενώ αναμένονται και Ελληνικές εταιρίες να μπούνε στην αγορά οπότε θα πέσει το κόστος. Ακόμα όμως και αυτό δεν αποτελεί τροχοπέδη γιατί τα οφέλη είναι πολύ μεγαλύτερα. Σπαταλούμε για τις οικοδομές μεγάλα ποσά (πολυτελείας πλακάκια, κ.α) μόνο για καλαισθησία, αυτό δείχνει ότι μπορούμε να διαθέσουμε αυτό το ποσό για την παντοτινή αναβάθμιση του αέρα του σπιτιού μας που ζούμε εμείς και τα παιδιά μας, που εργαζόμαστε, που κοιμόμαστε που ξεκουραζόμαστε
Το σημαντικότερο είναι το έργο αυτό είναι ανταποδοτικό γιατί γίνεται φοβερή εξοικονόμηση ενέργειας (πετρέλαιο το χειμώνα, air condition το καλοκαίρι).Τους καλοκαιρινούς μήνες υπάρχει δροσιά και ευχάριστη ατμόσφαιρα. Έτσι μέσα σε λίγα χρόνια υπάρχει απόσβεση της δαπάνης μας από την εξοικονόμηση ενέργειας, αλλά συμβάλουμε και στην γενικότερη οικονομία της χώρας μας.
Πολλές φορές η πόλη μας έχει χαρακτηριστεί από όλους μας ως τσιμεντούπολη και είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις σε όλη την Ευρώπη. Η εφαρμογή του παραπάνω μέτρου, πιστεύουμε πως θα μετριάσει την εικόνα τσιμεντοποίησης που παρατηρείται. Ταυτόχρονα με την υλοποίηση του παραπάνω, προτείνουμε τη διεξαγωγή μελέτης για την πιθανότητα τοποθέτησης πρασίνου, πράσινων γωνιών, σε όλους τους αύλιους χώρους των σχολίων. Σχετικά με την χρηματοδότηση των παραπάνω, υπάρχει το Πρόγραμμα ‘Πράσινη Ζωή στην Πόλη’, το οποίο χρηματοδοτείται από τον Άξονα Προτεραιότητας 4 ‘Αναζωογόνηση Αστικών Περιοχών’, του ΠΕΠ Αττικής 2007-2013 με 100.000.000 Ευρώ δημόσιας δαπάνης (75% συμμετοχή του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης και 25% εθνική συμμετοχή). Το παραπάνω πρόγραμμα αφορά δενδροφυτεύσεις, αναπλάσεις, πράσινες ταράτσες κτλ και ενδεχομένως να μπορούσε να αξιοποιηθεί.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΓΟΡΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ
- Αγορά και αξιοποίηση εγκαταλελειμμένου ακινήτου στην οδό Δημοσθένους 69 και Μενελάου.
- Αγορά και αξιοποίηση εγκαταλελειμμένου ακινήτου στην οδό Χίου (παλιό εργοστάσιο), μεταξύ Ανδρομάχης και Σκρα.
- Αγορά προσφυγικών στη συμβολή των οδών Μαντζαγκριωτάκη και Δοϊράνης.
- Αγορά και αξιοποίηση του ακινήτου του Καμσιζοογλου προς όφελος των δημοτών.
- Αξιοποίηση του χώρου του Μουσείου της Εθνικής Αντίστασης στη Φιλαρέτου.-
- Αξιοποίηση του χώρου του παλαιού πιεστηρίου στη Σκρα 31.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΝΑΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΩΝ, ΠΕΖΟΔΡΟΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΗΣΕΙΣ
- Ανακατασκευή των πεζοδρομίων στο σχολικό συγκρότημα της Πειραϊκής- Πατραϊκής.
- Ανακατασκευή πεζοδρομίων στην οδό Σωκράτους, στην οδό Μεσολογγίου και στην οδό Δημητρακοπούλου.
- Ανακατασκευή πεζοδρομίου στην οδό Σπάρτης, απέναντι από το σχολείο του Μαύρου Γάτου.
- Ανακατασκευή πεζοδρομίων στην οδό Σκρα.
- Ανακατασκευή πεζοδρομίων πίσω από το Σχολικό Συγκρότημα του Αγίου Νικολάου (Πλάτωνος και Αναγνωσταρά).
- Πεζοδρόμηση οδού Τραπεζούντος.
- Πεζοδρόμηση οδού Μπουρνόζου μεταξύ των οδών Δημοσθένους και Ηρακλέους.
- Μονοδρόμηση μικρών οδών : Ζαλόγγου, Ιερολοχιτών – Συνασού –Φιλικής Εταιρείας.
- Πεζοδρόμηση οδού Χάλαρη (πρώην Νυμφών) ή πλάτυνση πεζοδρομίων με ταυτόχρονη χορήγηση ειδικής κάρτας στάθμευσης για τους μόνιμους κατοίκους στη δεξιά πλευρά του πεζοδρομίου.
- Μονοδρόμηση και μονόπλευρη στάθμευση στην οδό Σαρωνικού.
- Ήπια πεζοδρόμηση των δρόμων γύρω από την αγορά και την πλατεία Κύπρου. Αυτό το έργο θα μπορούσε να γίνει μόνο με την προϋπόθεση κατασκευής υπόγειων χώρων στάθμευσης.
ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ ΦΡΕΑΤΙΩΝ
- Καθαρισμός των φρεατίων, ειδικότερα στη διασταύρωση των Δαβάκη και Δημοσθένους, Σκρα, Φιλαρέτου.
- Κατασκευή φρεατίου στη συμβολή των οδών Μενελάου και Δημοσθένους ή ασφαλτόστρωση ώστε να μην μένουν συνεχώς τα νερά εκεί.
- Κατασκευή φρεατίου στη συμβολή των οδών Μενελάου και Αριστείδου.
ΛΟΙΠΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
- Επέκταση τοποθέτησης σιδερένιων σχαρών – υδροσυλλεκτών στα δέντρα.
- Διαγραμμίσεις στις διαβάσεις πεζών επί της οδού Δημοσθένους στο ύψος της οδού Μαντζαγκριωτάκη και της Ιφιγενίας.
- Σταδιακή αντικατάσταση όλων των φθαρμένων σημάτων οδικής κυκλοφορίας.
- Να τοποθετηθούν ράμπες μπροστά σε όλες τις στάσεις των λεωφορείων ώστε να μην παρκάρουν εκεί συνεχώς αυτοκίνητα.
- Λύση στο θέμα του αποχετευτικού στην οδό Ευρυπιώτου.
- Δημιουργία ειδικών χώρων για ακαθαρσίες των κατοικίδιων (π.χ δίπλα στο πάρκο της Πλατείας Δαβάκη).
- Εντονότερος φωτισμός των παραδρόμων του Διαμερίσματος.
Όλοι μας λίγο έως πολύ επηρεαζόμαστε από την οικονομική κρίση της χώρας. Οι μισθοί και οι συντάξεις έχουν ψαλιδιστεί, τα περισσότερα μαγαζιά φυτοζωούν και γενικότερα υπάρχει ένα μεγάλο κύμα απαισιοδοξίας. Πολλά μαγαζιά στη Θησέως, στη Δαβάκη, στη Σιβιτανίδου και στη Χαροκόπου έχουν κλείσει ενώ καλύτερα να μην αναφερθούμε στην κατάσταση που υπάρχει στα στενά της πόλης. Κάθε μέρα επιδεινώνεται. Τα μέτρα που πήρε ο Δήμος Καλλιθέας σχετικά με τις μειώσεις των δημοτικών τελών καθώς και με τη δυνατότητα διαφήμισης των τοπικών επιχειρήσεων, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και αν μη τι άλλο, είναι μέτρα τα οποία δεν έχει λάβει κανένας άλλος Δήμος. Είναι μέτρα τα οποία δείχνουν την πολιτική βούληση της Διοίκησης για την ενίσχυση της παρακμάζουσας αγοράς. Η ανεργία καθημερινά αυξάνεται και ειδικά στους νέους και στις γυναίκες η κατάσταση είναι απογοητευτική. Ένα μέτρο θα μπορούσε να είναι να λειτουργήσει στην πόλη μας ένα γραφείο εύρεσης εργασίας για τους νέους και τις γυναίκες. Ένα γραφείο κυρίως τοπικού ενδιαφέροντος όπου ένα κατάστημα ή επιχείρηση της πόλης μας θα μπορούσε να απευθυνθεί και να προσλάβει έναν συμπολίτη μας. Αυτό το γραφείο λοιπόν θα μπορούσε να συνδεθεί άμεσα με τις τοπικές επιχειρήσεις της πόλης. Θα ήταν ένα βήμα ώστε οι νέοι και οι γυναίκες της πόλης μας να είχανε περισσότερες πιθανότητες ώστε να απορροφηθούν από την αγορά εργασίας. Ακόμα, θα μπορούσε σε συνεργασία με τα μαγαζιά της πόλης να εκδοθεί μια ειδική κάρτα για τους νέους και τους ανέργους, ώστε να μπορούν να αγοράσουν από τα μαγαζιά με μια ειδική έκπτωση της τάξης του 20%. Με τον τρόπο αυτό και τα καταστήματα θα ευεργετηθούν αλλά και οι συμπολίτες μας.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ
Εκτός από την περικοπή μισθών και συντάξεων, πολλά προϊόντα καθημερινής ανάγκης είναι πιο ακριβά από παλιά. Καθώς όμως η αγοραστική δύναμη των συμπολιτών μας έχει μειωθεί, η αγορά ακόμη και αγαθών πρώτης ανάγκης γίνεται δύσκολη. Δεν νοείται μια πόλη 200.000 κατοίκων, στην οποία οι περισσότεροι είναι μικρομεσαίοι, να μην διαθέτει ένα κοινωνικό παντοπωλείο. Στο κοινωνικό παντοπωλείο θα μπορούσαν να ψωνίσουν οι άποροι συμπολίτες μας καθημερινά αγαθά όπως μακαρόνια, λαχανικά, όσπρια, ζυμαρικά κ.ο.κ. Θα μπορούσαν για παράδειγμα να δικαιούνται ένα ποσό 200 ευρώ για 2 αγορές το μήνα (100 + 100). Η κοινωνική πρόνοια του Δήμου θα μπορούσε να ορίσει τα κριτήρια αυτών που θα μπορούσαν να κάνουν αγορές και να τους προμηθεύσει με μια κάρτα προνοίας. Σχετικά με το κόστος των προϊόντων, δεν θα υπήρχε οικονομική επιβάρυνση για τους συμπολίτες μας. Επίσης, ο Δήμος θα μπορούσε να συνεργαστεί με τα δεκάδες σούπερ μάρκετ της πόλης ώστε τα τελευταία να προμηθεύουν δωρεάν με τρόφιμα το κοινωνικό παντοπωλείο. Είναι ένα έργο το οποίο θα μπορούσε να ανακουφίσει εκατοντάδες οικογένειες της πόλης.
ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΟ
Σε ότι έχει να κάνει με τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει η πόλη, το κυριότερο πρόβλημα είναι το κυκλοφοριακό. Ιδίως η κατάσταση στην Α Δημοτική Κοινότητα είναι τραγική. Τα αυτοκίνητα είναι πολλά και η κυκλοφορία και η στάθμευση είναι εξαιρετικά δύσκολες. Το parking που είναι σχεδόν έτοιμο να λειτουργήσει στις οδούς Δημητρακοπούλου, Σωκράτους, Ιφιγενείας, αναμένεται να ανακουφίσει κάπως την κατάσταση. Το πρόβλημα όμως στο κέντρο της πόλης θα παραμείνει. Οι δρόμοι γύρω από την αγορά, το δημαρχείο και την πλατεία Κύπρου είναι αρκετά δύσβατοι λόγω των πολλών αυτοκινήτων. Κάποιες προτάσεις θα μπορούσαν να είναι σε πρώτη φάση οι εξής:
- Έλεγχος όλων των θέσεων στάθμευσης που έχουν δοθεί διαχρονικά στους συμπολίτες μας.
- Έλεγχος των σημάτων απαγόρευσης στάθμευσης που τοποθετούν οι συμπολίτες μας, καθώς τα περισσότερα σήματα που απαγορεύουν τη στάθμευση είναι παράνομα.
- Αμεσότερη περισυλλογή των εγκαταλελειμμένων αυτοκινήτων και δικύκλων. Ετησίως μαζεύονται περίπου 1.000 αυτοκίνητα, αλλά είναι αρκετά αυτά που παραμένουν χωρίς λόγο στους δρόμους της πόλης.
- Δημιουργία, σε συνεργασία με την ΕΘΕΛ, δημοτικής συγκοινωνίας. Αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα αρκετοί συμπολίτες μας να μην χρησιμοποιούν για μικρές μετακινήσεις μέσα στην πόλη τα αυτοκίνητά τους.
- Επίσης, θα πρέπει να εξεταστεί για άλλη μια φορά η δυνατότητα κατασκευής υπόγειου parking στην πλατεία Κύπρου. Πρέπει να πούμε στο σημείο αυτό ότι όταν η διοίκηση θέλησε να κατασκευάσει το εν λόγω parking, οι ίδιοι κάτοικοι που ζητούσαν την κατασκευή, έπειτα σύστησαν εξωραϊστικό σύλλογο και απειλούσαν με εφέσεις, οι οποίες θα απαιτούσαν τη γνωμάτευση του ΣτΕ και θα καθυστερούσαν το έργο τουλάχιστον για 7 χρόνια. Τότε το ΥΠΕΧΩΔΕ αποφάσισε να κάνει πίσω και να ακυρώσει το έργο. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι για να μπορούμε να κάνουμε πράξη κάποια έργα, πρέπει να αλλάξει άρδην η νοοτροπία των συμπολιτών μας. Δεν πρέπει να βάζουμε οι ίδιοι τα χέρια μας και να βγάζουμε τα μάτια μας. Πάνω από οποιοδήποτε προσωπικό συμφέρον, προέχει το η ανάπτυξη και ο εκσυγχρονισμός της πόλης.
ΑΣΥΡΜΑΤΟ INTERNET
Σχετικά με τις νέες τεχνολογίες, επιβάλλεται η δημιουργία ασύρματου internet στην πλατεία Κύπρου όπου θα έχουν δωρεάν πρόσβαση όλοι οι συμπολίτες μας. Το διαδίκτυο πρέπει να αποτελεί αγαθό για όλους. Στην επίτευξη του στόχου να μπορούν σχεδόν όλοι οι πολίτες να έρχονται σε επαφή με τον κόσμο του internet, σημαντικό ρόλο μπορεί να παίξει η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Παρατηρούμε ότι προσφάτως ο Δήμος Αθηναίων δημιούργησε 4 σημεία στην πόλη, όπου κάθε πολίτης μπορεί να πάει με τον προσωπικό του υπολογιστή, ή ακόμα και με το κινητό του, αν αυτό καλύπτει υπηρεσίες internet, και να πλοηγηθεί στο διαδίκτυο εντελώς δωρεάν. Πιο προχωρημένα βήματα έχει κάνει ο Δήμος των Τρικάλων, ο οποίος θεωρείται πρότυπο ‘ηλεκτρονικής’ πόλης. Τα βήματα τα οποία ακολουθεί για να συνδεθεί με το wi-fi σύστημα είναι πολύ απλά. Με τον τρόπο αυτό, όλοι οι πολίτες οι οποίοι για διάφορους λόγους δεν έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο, μπορούν εύκολα, απλά και ανέξοδα να έρθουν σ’ επαφή με τον κόσμο του διαδικτύου. Αρκετοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα που παράγουν τα ασύρματα δίκτυα αποτελούν κίνδυνο για την υγεία των πολιτών. Υπάρχουν όμως μελέτες που δείχνουν ότι δεν ισχύει αυτό. Ο Δήμος θα μπορούσε να ζητήσει γνωμάτευση επί του θέματος των επιπτώσεων από τις αρμόδιες αρχές (π.χ ‘Δημόκριτος’).
ΠΡΑΣΙΝΕΣ ΤΑΡΑΤΣΕΣ
Στην σημερινή Αθήνα αλλά και στην πόλη μας ειδικώς, όλοι βλέπουμε τα τελευταία χρόνια την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής μας που οφείλεται στην ρύπανση, την ηχορύπανση, την αύξηση θερμοκρασίας του περιβάλλοντος και των κτιρίων .Αποτέλεσμα αυτών είναι η κόπωση των κατοίκων της πόλης, οι συχνότερες ασθένειες κυρίως στα παιδιά μας (άσθμα κ.α.), οι αδιαθεσίες, οι πονοκέφαλοι, η νευρικότητα, το άγχος κ.α. Ένας σημαντικός λόγος που έχει συμβάλλει σ' αυτό είναι η αλλαγή του μικροκλίματος.
Σύμφωνα με έρευνες του Πανεπιστημίου Φυσικής Αθηνών η διαφορά θερμοκρασίας της πόλης των Αθηνών και των περιφερειακών Δήμων φτάνει τους 12ο C. Στην ίδια έρευνα φαίνεται καθαρά ότι η θερμοκρασία αέρα πάνω από την πόλη έχει αυξηθεί ραγδαία τα τελευταία χρόνια. Αυτό γίνεται γιατί οι ταράτσες μας και γενικώς οι επίπεδες επιφάνειες κρατούν θερμοκρασίες πολύ υψηλές (50-70ο C ) με αποτέλεσμα ο αέρας που κατεβαίνει από τους ορεινούς όγκους θερμαίνεται υπερβολικά και έχουμε αλλαγή τους μικροκλίματος. Ο αέρας ανεβαίνει γρηγορότερα στα ψηλότερα στρώματα αέρα και έχουμε πιο έντονα καιρικά φαινόμενα (καταιγίδες, αέρηδες ισχυρούς, χαλαζόπτωση κ.α.)Οι θερμοκρασίες στις σκουρόχρωμες επιφάνειες (άσφαλτος, σκούρα πεζοδρόμια) το καλοκαίρι φτάνει τους 70ο C. Σύμφωνα με την ίδια μελέτη του Πανεπιστημίου Φυσικής Αθηνών όσους υπονόμους όμβριων υδάτων και αν κατασκευάσουμε δεν πρόκειται να λύσουμε τα πλυμμυρικά φαινόμενα των Αθηνών γιατί όλη η Αθήνα έχει γίνει μια επίπεδη τσιμεντένια λεκάνη χωρίς χώρους απορρόφησης υδάτων (ρέματα, ακάλυπτους χώρους, ζώνες πρασίνου κ.α.) με αποτέλεσμα μια μικρή βροχή να δημιουργεί πλυμμυρικά φαινόμενα αφού αυξάνεται η ταχύτητα απορροής των υδάτων. Οι πολυκατοικίες θερμαίνονται υπερβολικά από την ταράτσα ιδίως και τους πλευρικούς τοίχους και δεν μπορούν ν' αποβάλλουν εύκολα την θερμοκρασία, αποτέλεσμα αυτού του φαινόμενου είναι να χρειαζόμαστε μεγαλύτερα ποσά ενέργειας για να ψύξουμε τον χώρο μας και πάλι δεν θα είμαστε ευχαριστημένοι. Ενώ τον χειμώνα πολλές φορές η υγρασία επηρεάζει την μόνωση του σπιτιού.
Οι πράσινες στέγες είναι μια προσπάθεια των τελευταίων χρόνων να τοποθετηθούν φυτά και πράσινο στις ταράτσες των σπιτιών. Υπάρχουν εταιρίες οι οποίες αναλαμβάνουν να κάνουν την στατική μελέτη και την τοποθέτηση των υλικών (μονωτικά υλικά). Το υλικό το οποίο χρησιμοποιείτε είναι ελαφρύ (ανακυκλωμένος πυρήνας ελιάς κ.α.) και συγκρατεί αρκετές ποσότητες νερού. Τα φυτά τα οποία φυτεύονται χρειάζονται μικρές ποσότητες νερού (εξοικονόμηση νερού) και το έδαφος είναι τέτοιο το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους κατοίκους και να το πατάνε.
Η λογική, πίσω από τις πρωτοβουλίες πρασινίσματος των ακάλυπτων χώρων, εδράζεται στις προσπάθειες περιορισμού του φαινομένου της «αστικής θερμικής νησίδας», που προκαλείται κυρίως από τα υλικά που δημιουργούν το αστικό περιβάλλον, δηλαδή το τσιμέντο και την άσφαλτο. Τα υλικά αυτά απορροφούν την ηλιακή ενέργεια και την αποδίδουν, εκ νέου, στο περιβάλλον ως θερμότητα. Ως αποτέλεσμα, η μέση θερμοκρασία της πόλης αυξάνεται ακόμη και κατά 10 βαθμούς Kελσίου σε σχέση με τις γειτονικές αδόμητες, αγροτικές περιοχές, ενώ επί των επιφανειών οι θερμοκρασίες που καταγράφονται είναι μέχρι και διπλάσιες των κανονικών! Αντίστοιχη απόδοση θερμότητας γίνεται και προς την εσωτερική πλευρά του κτιρίου, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι όροφοι να βιώνουν συνθήκες θερμοκηπίου. Ενδεικτική είναι η έρευνα που πραγματοποίησε το Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ, με θερμοκρασίες που υπολείπονται κατά πολύ των μέσω θερμοκρασιών της Ελλάδας. Για μέση ημερήσια θερμοκρασία 18,4 βαθμών Kελσίου η θερμοκρασία κάτω από μία κοινή τσιμεντένια ταράτσα έφθανε τους 32 βαθμούς Kελσίου.
Την κατάσταση επιδεινώνουν τα κλιματιστικά μηχανήματα, που μπορεί μεν να ανακουφίζουν όσους βρίσκονται στο εσωτερικό του κτιρίου, ωστόσο αυξάνουν περαιτέρω τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος. Η ιδέα φύτευσης των ταρατσών ώστε να λειτουργούν ως φυσικά φίλτρα για την ηλιακή ακτινοβολία αλλά και ως πνεύμονες πρασίνου στο «στενό» αστικό περιβάλλον, ξεκίνησε από την Ευρώπη και ήδη γνωρίζει μεγάλη αποδοχή στη Βόρεια Αμερική και την Ιαπωνία. Τα αποτελέσματα των μελετών που έχουν πραγματοποιηθεί είναι εντυπωσιακά. Στο Νότιγχαμ, η στέγη που με θερμοκρασία περιβάλλοντος 18,4 βαθμών Kελσίου έφθανε τους 32, ύστερα από τη μετατροπή της σε... πράσινη είχε θερμοκρασία μόλις 17,1 βαθμούς Kελσίου.
Ανάλογη μελέτη του τμήματος Περιβάλλοντος του Δήμου Σικάγου στις ΗΠA κατέγραψε διαφορές θερμοκρασίας από 14 έως... 44 βαθμούς Kελσίου μεταξύ της φυτευμένης ταράτσας του δημαρχείου και του διπλανού πολιτειακού κτιρίου με τσιμεντένια οροφή. Αντίστοιχα μονωτικά αποτελέσματα καταγράφονται και κατά τους χειμερινούς μήνες, με τις φυτευμένες οροφές να διατηρούν υψηλότερες θερμοκρασίες από τις συμβατικές και, συνεπώς, να περιορίζουν τις ανάγκες και το κόστος θέρμανσης.
Σύμφωνα με τον αναπληρωτή καθηγητή Μηχανολογίας στο ΤΕΙ Χαλκίδας, κ. Μιχάλη Βραχόπουλο, οι πράσινες στέγες περιορίζουν τα φορτία κλιματισμού και θέρμανσης στον τελευταίο όροφο σε ποσοστό μέχρι και 30% κατά τους θερινούς μήνες και κατά 10% τους χειμερινούς. Για το σύνολο ενός πενταώροφου κτιρίου, η συνολική εξοικονόμηση ανέρχεται σε 5% - 10%, ενώ εντυπωσιακή είναι η διαπίστωση του καθηγητή ότι το πρασίνισμα του συνόλου των οροφών της Αθήνας θα εξοικονομούσε περί τα 600MW ημερήσιας κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας, όσο δηλαδή η δυναμικότητα του σταθμού στο Λαύριο!
Σχετικά με τα οφέλη, το πρώτο και σημαντικότερο είναι ότι βελτιώνεται η ποιότητα του αέρα των κατοίκων του σπιτιού με αποτέλεσμα να βελτιώνεται η διάθεση και η απόδοση των κατοίκων. Αυτό γίνεται γιατί πέφτει η μέγιστη θερμοκρασία του κτιρίου αρκετούς βαθμούς, ο αέρας ανακυκλώνεται καλύτερα και το καλοκαίρι ιδίως υπάρχουν πιο φυσιολογικές θερμοκρασίες δωματίων. Το σπίτι μας διατηρείται πιο ψυχρό και σε πιο φυσιολογικές συνθήκες. Επίσης, το μέτρο αυτό θα βοηθήσει στην συγκράτηση νερών οπότε σε βροχόπτωση ανακόπτει πλημμυρικά φαινόμενα στο αστικό περιβάλλον. Ομορφαίνει τον χώρο και δίνει καλαισθησία στην τσιμεντούπολη που μας περιβάλει. Γίνεται ανακύκλωση του αέρα και αποβολή οξυγόνου στο περιβάλλον και ο αέρας ψύχεται. Μειώνουν την ηχορύπανση.
Το κόστος μιας τέτοιας κατασκευής ανέρχεται περίπου στα 30 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, η τιμή αυτή όμως θα μειωθεί αισθητά γιατί αυτές οι εταιρίες είναι Ευρωπαϊκές ενώ αναμένονται και Ελληνικές εταιρίες να μπούνε στην αγορά οπότε θα πέσει το κόστος. Ακόμα όμως και αυτό δεν αποτελεί τροχοπέδη γιατί τα οφέλη είναι πολύ μεγαλύτερα. Σπαταλούμε για τις οικοδομές μεγάλα ποσά (πολυτελείας πλακάκια, κ.α) μόνο για καλαισθησία, αυτό δείχνει ότι μπορούμε να διαθέσουμε αυτό το ποσό για την παντοτινή αναβάθμιση του αέρα του σπιτιού μας που ζούμε εμείς και τα παιδιά μας, που εργαζόμαστε, που κοιμόμαστε που ξεκουραζόμαστε
Το σημαντικότερο είναι το έργο αυτό είναι ανταποδοτικό γιατί γίνεται φοβερή εξοικονόμηση ενέργειας (πετρέλαιο το χειμώνα, air condition το καλοκαίρι).Τους καλοκαιρινούς μήνες υπάρχει δροσιά και ευχάριστη ατμόσφαιρα. Έτσι μέσα σε λίγα χρόνια υπάρχει απόσβεση της δαπάνης μας από την εξοικονόμηση ενέργειας, αλλά συμβάλουμε και στην γενικότερη οικονομία της χώρας μας.
Πολλές φορές η πόλη μας έχει χαρακτηριστεί από όλους μας ως τσιμεντούπολη και είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις σε όλη την Ευρώπη. Η εφαρμογή του παραπάνω μέτρου, πιστεύουμε πως θα μετριάσει την εικόνα τσιμεντοποίησης που παρατηρείται. Ταυτόχρονα με την υλοποίηση του παραπάνω, προτείνουμε τη διεξαγωγή μελέτης για την πιθανότητα τοποθέτησης πρασίνου, πράσινων γωνιών, σε όλους τους αύλιους χώρους των σχολίων. Σχετικά με την χρηματοδότηση των παραπάνω, υπάρχει το Πρόγραμμα ‘Πράσινη Ζωή στην Πόλη’, το οποίο χρηματοδοτείται από τον Άξονα Προτεραιότητας 4 ‘Αναζωογόνηση Αστικών Περιοχών’, του ΠΕΠ Αττικής 2007-2013 με 100.000.000 Ευρώ δημόσιας δαπάνης (75% συμμετοχή του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης και 25% εθνική συμμετοχή). Το παραπάνω πρόγραμμα αφορά δενδροφυτεύσεις, αναπλάσεις, πράσινες ταράτσες κτλ και ενδεχομένως να μπορούσε να αξιοποιηθεί.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΓΟΡΕΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ
- Αγορά και αξιοποίηση εγκαταλελειμμένου ακινήτου στην οδό Δημοσθένους 69 και Μενελάου.
- Αγορά και αξιοποίηση εγκαταλελειμμένου ακινήτου στην οδό Χίου (παλιό εργοστάσιο), μεταξύ Ανδρομάχης και Σκρα.
- Αγορά προσφυγικών στη συμβολή των οδών Μαντζαγκριωτάκη και Δοϊράνης.
- Αγορά και αξιοποίηση του ακινήτου του Καμσιζοογλου προς όφελος των δημοτών.
- Αξιοποίηση του χώρου του Μουσείου της Εθνικής Αντίστασης στη Φιλαρέτου.-
- Αξιοποίηση του χώρου του παλαιού πιεστηρίου στη Σκρα 31.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΝΑΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΩΝ, ΠΕΖΟΔΡΟΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΗΣΕΙΣ
- Ανακατασκευή των πεζοδρομίων στο σχολικό συγκρότημα της Πειραϊκής- Πατραϊκής.
- Ανακατασκευή πεζοδρομίων στην οδό Σωκράτους, στην οδό Μεσολογγίου και στην οδό Δημητρακοπούλου.
- Ανακατασκευή πεζοδρομίου στην οδό Σπάρτης, απέναντι από το σχολείο του Μαύρου Γάτου.
- Ανακατασκευή πεζοδρομίων στην οδό Σκρα.
- Ανακατασκευή πεζοδρομίων πίσω από το Σχολικό Συγκρότημα του Αγίου Νικολάου (Πλάτωνος και Αναγνωσταρά).
- Πεζοδρόμηση οδού Τραπεζούντος.
- Πεζοδρόμηση οδού Μπουρνόζου μεταξύ των οδών Δημοσθένους και Ηρακλέους.
- Μονοδρόμηση μικρών οδών : Ζαλόγγου, Ιερολοχιτών – Συνασού –Φιλικής Εταιρείας.
- Πεζοδρόμηση οδού Χάλαρη (πρώην Νυμφών) ή πλάτυνση πεζοδρομίων με ταυτόχρονη χορήγηση ειδικής κάρτας στάθμευσης για τους μόνιμους κατοίκους στη δεξιά πλευρά του πεζοδρομίου.
- Μονοδρόμηση και μονόπλευρη στάθμευση στην οδό Σαρωνικού.
- Ήπια πεζοδρόμηση των δρόμων γύρω από την αγορά και την πλατεία Κύπρου. Αυτό το έργο θα μπορούσε να γίνει μόνο με την προϋπόθεση κατασκευής υπόγειων χώρων στάθμευσης.
ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ ΦΡΕΑΤΙΩΝ
- Καθαρισμός των φρεατίων, ειδικότερα στη διασταύρωση των Δαβάκη και Δημοσθένους, Σκρα, Φιλαρέτου.
- Κατασκευή φρεατίου στη συμβολή των οδών Μενελάου και Δημοσθένους ή ασφαλτόστρωση ώστε να μην μένουν συνεχώς τα νερά εκεί.
- Κατασκευή φρεατίου στη συμβολή των οδών Μενελάου και Αριστείδου.
ΛΟΙΠΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
- Επέκταση τοποθέτησης σιδερένιων σχαρών – υδροσυλλεκτών στα δέντρα.
- Διαγραμμίσεις στις διαβάσεις πεζών επί της οδού Δημοσθένους στο ύψος της οδού Μαντζαγκριωτάκη και της Ιφιγενίας.
- Σταδιακή αντικατάσταση όλων των φθαρμένων σημάτων οδικής κυκλοφορίας.
- Να τοποθετηθούν ράμπες μπροστά σε όλες τις στάσεις των λεωφορείων ώστε να μην παρκάρουν εκεί συνεχώς αυτοκίνητα.
- Λύση στο θέμα του αποχετευτικού στην οδό Ευρυπιώτου.
- Δημιουργία ειδικών χώρων για ακαθαρσίες των κατοικίδιων (π.χ δίπλα στο πάρκο της Πλατείας Δαβάκη).
- Εντονότερος φωτισμός των παραδρόμων του Διαμερίσματος.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ
Στις προσεχείς δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, αναμένεται η αποχή να αυξηθεί πολύ και κάποιοι απαισιόδοξοι την υπολογίζουν κοντά στο 50-60%. Αρκετοί είναι εκείνοι που καλούν σε αποχή τους Έλληνες και τις Ελληνίδες με την αιτιολογία ότι με τον τρόπο αυτό θα τιμωρήσουν τους πολιτικούς και τα κόμματα και θα στείλουν ένα μήνυμα στην κεντρική εξουσία και τον δικομματισμό. Ακόμα, ορισμένοι καλούν τους ψηφοφόρους να εκφράσουν την αγανάκτησή τους «ρίχνοντας» άκυρο ή λευκό. Όμως, η αποχή, το λευκό και το άκυρο είναι μια πρόσκληση ώστε να χαραμίσει κάποιος την ψήφο του. Μην ξεχνάμε ότι η ψήφος είναι μια υποχρέωσή μας και το κατοχυρωμένο συνταγματικά δικαίωμά μας. Το άκυρο είναι παραδοχή ότι «πέσαμε στην φάκα» και πράγματι τιμωρούμε αυτούς και αυτές που μας εμπαίζουν με Εξεταστικές και Προανακριτικές αλλά μέχρι στιγμής κανείς και καμία δεν τιμωρήθηκε για τα όσα τραγικά συμβαίνουν στη χώρα μας. Το λευκό είναι η προσωπική μας διαβεβαίωση στο πολιτικό σύστημα ότι τελικά δεν έχουμε το σθένος, τη δύναμη και την αποφασιστικότητα που μπορεί να μας βοηθήσει να εκφράσουμε την προτίμησή μας.
Όλα τα προηγούμενα, αν μη τι άλλο, πιστοποιούν ότι ο τεχνηέντως εμφανιζόμενος ως «αντικομφορμιστικός» και «αντισυστημικός» δρόμος της αποχής, είναι δρόμος βαθύτατα, συστημικός, διότι η ιστορία έχει (απο)δείξει ότι κανένα κόμμα και καμιά κυβέρνηση δεν επηρεάζεται από την αποχή. Αντιθέτως, η αποχή ενισχύει το κυβερνητικό έργο, καθώς οι κυβερνώντες θεωρούν ότι ο κόσμος είναι απαθής απέναντι στα κοινά και ταυτοχρόνως αδύναμος να αντιδράσει. Η αποχή, είναι αδιέξοδος δρόμος για το λαό, φυσικά, και όχι για όσους κερδίζουν με το να τον κρατούν παθητικοποιημένο, αδρανή και ως εκ τούτου ακίνδυνο όσο θα προωθούν την πολιτική τους. Η αποχή την οποία πολλοί ευαγγελίζονται και ασπάζονται δεν «ουδετεροποιεί» απλώς τα κοινωνικά στρώματα που πιάνονται στην «απόχη». Στην πραγματικότητα, τα καθιστά, εξ αντικειμένου, συμμέτοχους και (ακούσιους, αν και πολλές φορές όχι μόνο ακούσιους) στυλοβάτες της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής. Η αποχή ερμηνεύεται και αξιοποιείται, πάντα, ως ανοχή ή ως βολική παραίτηση εκ μέρους του πολιτικού συστήματος, το οποίο συνεχίζει ακάθεκτο να εφαρμόζει τη στρατηγική του, στο όνομα των «δημοκρατικών πλειοψηφιών». Βέβαια, το να πάει κανείς μέχρι την κάλπη είναι συνθήκη αναγκαία, αλλά όχι και ικανή από μόνη της, για να καταστήσει την ψήφο του πραγματικό όπλο.
Η αποχή εξυπηρετεί το ίδιο το ‘σύστημα’. Τα ΜΜΕ, προπαγανδίζουν ποικιλοτρόπως την αποχή, ως ψήφο διαμαρτυρίας και προς αυτή την κατεύθυνση οδηγούν τους δυσαρεστημένους. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι η αποχή δεν είναι κάποιο κόμμα ή παράταξη και οι πολίτες δια της αποχής τους παραδέχονται ότι δεν θέλουν ή δεν μπορούν να είναι αρωγοί των εξελίξεων. Κάποιος ο οποίος θέλει να διαμαρτυρηθεί, ως απέχων δεν υπολογίζεσαι στα εκλογικά ποσοστά και είναι μαζί με τα λευκά και τα άκυρα. Το ποσοστό της αποχής υπάρχει μόνο για στατιστικούς λόγους και πρέπει να γνωρίζουμε ότι η αποχή, τα λευκά και άκυρα δεν κυβέρνησαν ποτέ ούτε τη χώρα ούτε κάποιον δήμο.
Στις προσεχείς εκλογές καλούνται οι ψηφοφόροι να επιλέξουν εκείνους τους ανθρώπους που γνωρίζουν τα προβλήματα της πόλης και έχουν τη διάθεση και το μεράκι να προσφέρουν ανιδιοτελώς για την επίλυσή τους. Η αποχή δεν πρόκειται να λύσει προβλήματα ούτε να στείλει μηνύματα. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη και άλλους Αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους η μη συμμετοχή στα κοινά της πόλης θεωρείται ως ένα από τα μέγιστα σφάλματα ενός πολίτη. Γιατί πολύ απλά δεν πρέπει οι πολίτες να δίνουν το δικαίωμα στους πολιτικούς να αποφασίζουν για εκείνους, χωρίς εκείνους.
Όλα τα προηγούμενα, αν μη τι άλλο, πιστοποιούν ότι ο τεχνηέντως εμφανιζόμενος ως «αντικομφορμιστικός» και «αντισυστημικός» δρόμος της αποχής, είναι δρόμος βαθύτατα, συστημικός, διότι η ιστορία έχει (απο)δείξει ότι κανένα κόμμα και καμιά κυβέρνηση δεν επηρεάζεται από την αποχή. Αντιθέτως, η αποχή ενισχύει το κυβερνητικό έργο, καθώς οι κυβερνώντες θεωρούν ότι ο κόσμος είναι απαθής απέναντι στα κοινά και ταυτοχρόνως αδύναμος να αντιδράσει. Η αποχή, είναι αδιέξοδος δρόμος για το λαό, φυσικά, και όχι για όσους κερδίζουν με το να τον κρατούν παθητικοποιημένο, αδρανή και ως εκ τούτου ακίνδυνο όσο θα προωθούν την πολιτική τους. Η αποχή την οποία πολλοί ευαγγελίζονται και ασπάζονται δεν «ουδετεροποιεί» απλώς τα κοινωνικά στρώματα που πιάνονται στην «απόχη». Στην πραγματικότητα, τα καθιστά, εξ αντικειμένου, συμμέτοχους και (ακούσιους, αν και πολλές φορές όχι μόνο ακούσιους) στυλοβάτες της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής. Η αποχή ερμηνεύεται και αξιοποιείται, πάντα, ως ανοχή ή ως βολική παραίτηση εκ μέρους του πολιτικού συστήματος, το οποίο συνεχίζει ακάθεκτο να εφαρμόζει τη στρατηγική του, στο όνομα των «δημοκρατικών πλειοψηφιών». Βέβαια, το να πάει κανείς μέχρι την κάλπη είναι συνθήκη αναγκαία, αλλά όχι και ικανή από μόνη της, για να καταστήσει την ψήφο του πραγματικό όπλο.
Η αποχή εξυπηρετεί το ίδιο το ‘σύστημα’. Τα ΜΜΕ, προπαγανδίζουν ποικιλοτρόπως την αποχή, ως ψήφο διαμαρτυρίας και προς αυτή την κατεύθυνση οδηγούν τους δυσαρεστημένους. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι η αποχή δεν είναι κάποιο κόμμα ή παράταξη και οι πολίτες δια της αποχής τους παραδέχονται ότι δεν θέλουν ή δεν μπορούν να είναι αρωγοί των εξελίξεων. Κάποιος ο οποίος θέλει να διαμαρτυρηθεί, ως απέχων δεν υπολογίζεσαι στα εκλογικά ποσοστά και είναι μαζί με τα λευκά και τα άκυρα. Το ποσοστό της αποχής υπάρχει μόνο για στατιστικούς λόγους και πρέπει να γνωρίζουμε ότι η αποχή, τα λευκά και άκυρα δεν κυβέρνησαν ποτέ ούτε τη χώρα ούτε κάποιον δήμο.
Στις προσεχείς εκλογές καλούνται οι ψηφοφόροι να επιλέξουν εκείνους τους ανθρώπους που γνωρίζουν τα προβλήματα της πόλης και έχουν τη διάθεση και το μεράκι να προσφέρουν ανιδιοτελώς για την επίλυσή τους. Η αποχή δεν πρόκειται να λύσει προβλήματα ούτε να στείλει μηνύματα. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη και άλλους Αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους η μη συμμετοχή στα κοινά της πόλης θεωρείται ως ένα από τα μέγιστα σφάλματα ενός πολίτη. Γιατί πολύ απλά δεν πρέπει οι πολίτες να δίνουν το δικαίωμα στους πολιτικούς να αποφασίζουν για εκείνους, χωρίς εκείνους.
Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 2010
ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΠΑΣΟΚ
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ βρίσκεται εδώ και ένα χρόνο στην εξουσία. Αυτός ο χρόνος ήταν από τους πιο δύσκολους στη σύγχρονη ιστορία της χώρας και αναμφίβολα υπήρξαν θετικές και αρνητικές στιγμές. Στα θετικά μέτρα της κυβέρνησης συγκαταλέγονται μεταρρυθμίσεις όπως αυτές που έγιναν στο ασφαλιστικό και στο φορολογικό σύστημα, το νομοσχέδιο «Καλλικράτης», το οποίο όμως θα φανεί σε μάκρος χρόνου αν θα πετύχει, το ψαλίδισμα πολλών αχρείαστων μπόνους στο δημόσιο τομέα, η καταγραφή των δημοσίων υπαλλήλων, η προσπάθεια αναμόρφωσης και απλοποίησης του ΕΣΠΑ, η προστασία του υπερχρεωμένου νοικοκυριού, η μείωση των αλόγιστων δαπανών του δημοσίου τομέα (νοσοκομεία, ΔΕΚΟ, ασφαλιστικά ταμεία, κατάργηση και συγχώνευση οργανισμών του δημοσίου, κατάργηση επιτροπών). Επίσης, η προσωπική προσπάθεια του Πρωθυπουργού για προσέλκυση επενδύσεων στη χώρα μας θα αποφέρει καρπούς έπειτα από τη συμφωνία με τις κυβερνήσεις Κατάρ και Κίνας. Ένα ακόμα θετικό στοιχείο είναι η πρόθεση για εκσυγχρονισμό του επί χρόνια ζημιογόνου ΟΣΕ και η δημιουργία δασικών χαρτών ανά τη χώρα. Πολύ σημαντικός είναι ο νόμος που ψηφίστηκε ενάντια στους επίορκους πολιτικούς και κρατικούς αξιωματούχους, ένας νόμος που ενισχύει τη διαφάνεια στο δημόσιο βίο. Η δήμευση των περιουσιακών στοιχείων που δεν δηλώνονται στο πόθεν έσχες, η έκπτωση από το πολιτικό αξίωμα όσων αποδειχθεί ότι συμμετείχαν σε offshore εταιρίες, η ευνοϊκή ποινική μεταχείριση αυτών που θα συνεργαστούν με τη Δικαιοσύνη για την αποκάλυψη πράξεων διαφθοράς πολιτικών και κρατικών αξιωματούχων αποδεικνύουν στην πράξη την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να βγουν όλα στο φως. Το «όλα στο φως», αποδεικνύεται και από τη θέληση του Πρωθυπουργού να εξεταστεί και η οικονομική διακυβέρνηση της περιόδου Σημίτη. Τα θετικά μέτρα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι μόνο αυτά, όμως όλα έχουν υποσκιαστεί από την είσοδο του ΔΝΤ στη χώρα μας και από τον κίνδυνο χρεοκοπίας που συνεχίζει να πλανάται στην ελληνική ατμόσφαιρα.
Η περικοπή μισθών και συντάξεων ακόμα και από τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους ασφαλώς και δεν κινούνται στο πνεύμα της κοινωνικής δικαιοσύνης που εξήγγειλε προεκλογικά ο Πρωθυπουργός. Επίσης, προσωπική ευθύνη έχει για την «προεκλογική παραπληροφόρηση». Δεν είναι δυνατόν προεκλογικά να μην γνώριζε ο κ. Παπανδρέου τη δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας. Η περίφημη φράση «λεφτά υπάρχουν», ενδεχομένως να μην είναι τόσο μακριά από την πραγματικότητα, όμως ακόμα οι κρατικές αρχές δεν μπορούν να εντοπίσουν τα χρήματα αυτά. Συνεχώς διαπιστώνονται και ανακοινώνονται πολλές περιπτώσεις φοροδιαφυγής όμως τα ταμεία του κράτους παραμένουν άδεια. Ακόμα, ο Πρωθυπουργός και το οικονομικό επιτελείο άργησε να καταλάβει την κρισιμότητα της κατάστασης και έπρεπε από την πρώτη μέρα να ληφθούν διαρθρωτικά μέτρα. Αυτή η ολιγωρία είχε σαν αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος. Τέλος, για την οικονομική κατάρρευση της χώρας, σαφώς και φταίνε κάποιοι πολιτικοί οι οποίοι οδηγούσαν τόσα χρόνια το τιμόνι. Εδώ και ένα χρόνο το φωνάζει σύσσωμη η ελληνική κοινωνία, χωρίς να φοράει πράσινες ή μπλε παρωπίδες, όμως ακόμα κανείς υπεύθυνος δεν έχει πληρώσει.
Μετά από ένα χρόνο, η φθορά είναι μεγάλη για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Αυτή η φθορά είναι αποτέλεσμα της πτώσης του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων πολιτών. Η περικοπή μισθών, συντάξεων και η επιβολή φόρων έκαναν τον Έλληνα φτωχότερο, η είσοδος του ΔΝΤ στη χώρα μας έκανε τους συμπολίτες μας απαισιόδοξους, καθώς η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού πιστεύει ότι η χώρα βαδίζει σε ένα αδιέξοδο. Όλη αυτή η διαμορφωθείσα κατάσταση, κάνει το έργο της κυβέρνησης αρκετά δύσκολο. Ο κ. Παπανδρέου καλείται να κάνει μεγάλες τομές οι οποίες έπρεπε να είχαν γίνει εγώ και πολλά χρόνια. «Απολογείται» εκείνος για τη στασιμότητα των προκατόχων του. Πρέπει να εφαρμόσει πολιτικές οι οποίες έπρεπε να είχαν υλοποιηθεί αρκετά χρόνια πριν. Δείχνει να μην τον νοιάζει το προσωπικό πολιτικό κόστος αλλά το θέμα είναι να προχωρήσει η κυβέρνηση με γοργούς ρυθμούς και να βρει τα έσοδα από εκεί που πρέπει και όχι να καλούνται συνεχώς να συνεισφέρουν οι μη προνομιούχοι. Ακόμα υπάρχει χρόνος, ο οποίος πρέπει να εκμεταλλευτεί χωρίς εγωισμούς και πειραματισμούς. Μόνο τότε θα μπορούμε να πούμε σε έναν χρόνο από τώρα ότι η ελληνική κοινωνία μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο.
Η περικοπή μισθών και συντάξεων ακόμα και από τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους ασφαλώς και δεν κινούνται στο πνεύμα της κοινωνικής δικαιοσύνης που εξήγγειλε προεκλογικά ο Πρωθυπουργός. Επίσης, προσωπική ευθύνη έχει για την «προεκλογική παραπληροφόρηση». Δεν είναι δυνατόν προεκλογικά να μην γνώριζε ο κ. Παπανδρέου τη δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας. Η περίφημη φράση «λεφτά υπάρχουν», ενδεχομένως να μην είναι τόσο μακριά από την πραγματικότητα, όμως ακόμα οι κρατικές αρχές δεν μπορούν να εντοπίσουν τα χρήματα αυτά. Συνεχώς διαπιστώνονται και ανακοινώνονται πολλές περιπτώσεις φοροδιαφυγής όμως τα ταμεία του κράτους παραμένουν άδεια. Ακόμα, ο Πρωθυπουργός και το οικονομικό επιτελείο άργησε να καταλάβει την κρισιμότητα της κατάστασης και έπρεπε από την πρώτη μέρα να ληφθούν διαρθρωτικά μέτρα. Αυτή η ολιγωρία είχε σαν αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος. Τέλος, για την οικονομική κατάρρευση της χώρας, σαφώς και φταίνε κάποιοι πολιτικοί οι οποίοι οδηγούσαν τόσα χρόνια το τιμόνι. Εδώ και ένα χρόνο το φωνάζει σύσσωμη η ελληνική κοινωνία, χωρίς να φοράει πράσινες ή μπλε παρωπίδες, όμως ακόμα κανείς υπεύθυνος δεν έχει πληρώσει.
Μετά από ένα χρόνο, η φθορά είναι μεγάλη για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Αυτή η φθορά είναι αποτέλεσμα της πτώσης του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων πολιτών. Η περικοπή μισθών, συντάξεων και η επιβολή φόρων έκαναν τον Έλληνα φτωχότερο, η είσοδος του ΔΝΤ στη χώρα μας έκανε τους συμπολίτες μας απαισιόδοξους, καθώς η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού πιστεύει ότι η χώρα βαδίζει σε ένα αδιέξοδο. Όλη αυτή η διαμορφωθείσα κατάσταση, κάνει το έργο της κυβέρνησης αρκετά δύσκολο. Ο κ. Παπανδρέου καλείται να κάνει μεγάλες τομές οι οποίες έπρεπε να είχαν γίνει εγώ και πολλά χρόνια. «Απολογείται» εκείνος για τη στασιμότητα των προκατόχων του. Πρέπει να εφαρμόσει πολιτικές οι οποίες έπρεπε να είχαν υλοποιηθεί αρκετά χρόνια πριν. Δείχνει να μην τον νοιάζει το προσωπικό πολιτικό κόστος αλλά το θέμα είναι να προχωρήσει η κυβέρνηση με γοργούς ρυθμούς και να βρει τα έσοδα από εκεί που πρέπει και όχι να καλούνται συνεχώς να συνεισφέρουν οι μη προνομιούχοι. Ακόμα υπάρχει χρόνος, ο οποίος πρέπει να εκμεταλλευτεί χωρίς εγωισμούς και πειραματισμούς. Μόνο τότε θα μπορούμε να πούμε σε έναν χρόνο από τώρα ότι η ελληνική κοινωνία μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο.
Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010
Ο ΝΕΟΣ ΗΓΕΤΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ
H ανάδειξη του Ed Miliband στην ηγεσία του Εργατικού Κόμματος και το συνέδριο των Εργατικών που διεξήχθη στο Manchester μονοπώλησε τη βδομάδα που μας πέρασε το ενδιαφέρον των βρετανικών ΜΜΕ και όχι μόνο, μιας και μιλάμε για ένα κόμμα εξουσίας, το οποίο μετά την εποχή του Toni Blair και του Gordon Brown προσπαθεί να βρει τον βηματισμό του και να ορθώσει το αντιπολιτευτικό ανάστημά του απέναντι στην κυβερνητική συμμαχία Συντηρητικών και Φιλελεύθερων. Το αντιπολιτευόμενο Εργατικό Κόμμα εξέλεξε ως διάδοχο του Brown τον πρώην υπουργό Ενέργειας, Ed Miliband. Ο νέος ηγέτης του κόμματος εξελέγη έπειτα από μία ψηφοφορία με αγωνία μέχρι το τέλος, και με μικρή διαφορά επικράτησε του έτερου συνυποψήφιου και αδερφού του David Miliband, ο οποίος φάνταζε αρχικά το ακλόνητο φαβορί.
Ο Ed έκανε μία έξυπνη και αποτελεσματική προεκλογική εκστρατεία μιας και αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι το κομματικό κατεστημένο ήταν πίσω από τον αδερφό του και εξασφάλισε την ψήφο των συνδικάτων. Τα εργατικά συνδικάτα ήταν παραδοσιακά η μεγάλη εκλογική, οικονομική και ιδεολογική δεξαμενή των Εργατικών. Τα τελευταία χρόνια είχε χαλαρώσει ο δεσμός μεταξύ συνδικάτων και εργατικών, όμως σ’ αυτή την εκλογική αναμέτρηση τα συνδικάτα θεώρησαν ότι ο Ed Miliband τα εκφράζει και είναι πιο κοντά τους ιδεολογικά από κάθε άλλο συνδιεκδικητή της εξουσίας των Εργατικών. Δεν πρέπει να ξεχνάμε στο σημείο αυτό ότι το παρατσούκλι του Ed Miliband που του αποδίδουν τα βρετανικά ΜΜΕ είναι «κόκκινος Ed”, λόγω των αριστερόστροφων απόψεών του. Όμως ο νέος ηγέτης των Εργατικών φρόντισε από την πρώτη κιόλας ομιλία του να πετάξει από πάνω του αυτό τον χαρακτηρισμό. Ξεκίνησε τον λόγο του με τη φράση “είμαι έτοιμος” και κατέληξε σε όρκο νομιμότητας απέναντι στην επιχειρηματική ελίτ, δηλαδή σε έμμεση αποκήρυξη των συνδικάτων, τα οποία τον στήριξαν και υποτίθεται ότι περίμεναν κάποια ανταπόδοση. Ακολούθως δήλωσε ότι η κοινή γνώμη αλλά ούτε εκείνος δεν θα στηρίξουν τις ανεύθυνες απεργίες, ενώ παρακίνησε και τους συντρόφους του να μην τις στηρίξουν. Με αυτά τα λόγια θέλησε να στείλει εξ’ αρχής το μήνυμα στα μαχητικά αριστερά συνδικάτα, υπογραμμίζοντας από την άλλη ότι μόνο οι υπεύθυνες συνδικαλιστικές οργανώσεις αποτελούν τμήμα της πολιτισμένης κοινωνίας. Με την ομιλία του θέλησε να περάσει το δικό του ενωτικό μήνυμα στα στελέχη και τα μέλη των εργατικών, αλλά επίσης θέλησε να γίνει γνωστός στην ευρεία βάση του κόμματος, μιας και δεν είχε τη δημοτικότητα του μεγαλύτερου αδερφού του.
Λόγω της στήριξής του από τα ισχυρά εργατικά συνδικάτα, πολλά στελέχη των Εργατικών ανησυχούν για την πορεία του κόμματος. Κάνουν έμμεσες και άμεσες εκκλήσεις προς τον Ed Miliband να παραμείνει το κόμμα στον ιδεολογικό χώρο του κέντρου και να μην παρασυρθεί προς τα’ αριστερά του πολιτικού φάσματος γιατί τότε φοβούνται ότι θα ηγεμονεύσει η κυβερνητική συμμαχία Συντηρητικών- Φιλελεύθερων και οι Σοσιαλδημοκράτες θα χάσουν μεγάλο μέρος της κυβερνησιμότητάς τους. Αυτή την εσωτερική ανησυχία και απαισιοδοξία που κυριαρχεί στο Εργατικό Κόμμα, δεν φαίνεται να την συμμερίζεται η βρετανική κοινωνία, και αυτό διότι όπως ανέφερε το BBC, σύμφωνα με δημοσκόπηση (σε δείγμα 1948 ενηλίκων) από την εφημερίδα SUN – η οποία πραγματοποιήθηκε τις δύο τελευταίες ημέρες – φαίνεται ότι τα ποσοστά των Εργατικών, για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια, έφτασαν το 40%, ξεπερνώντας το Συντηρητικό Κόμμα (στο 39%). Και αυτό αν μη τι άλλο δείχνει την μεγάλη φθορά της νεόκοπης κυβέρνησης της Βρετανίας.
Το Εργατικό Κόμμα έχει πλέον στην ηγεσία του έναν άνθρωπο από τη νέα γενιά της πολιτικής, αλλά προτού προχωρήσει στη μάχη απέναντι στην κυβέρνηση, πρέπει πρωτίστως να δείξει ταπεινότητα και να δει κάποιες οδυνηρές αλήθειες σχετικά με το τί πήγε λάθος τόσο στην περίοδο Blair όσο και σε αυτή του Brown. Η προσφορά του Εργατικού Κόμματος στη Βρετανία, κατά την παραμονή του στην εξουσία, είναι μεγάλη καθώς η Βρετανία είναι πιο ισχυρή, σε σχέση με το πώς ήταν πριν από 13 χρόνια. Όμως, το εργατικό κόμμα οφείλει να προχωρήσει με την αυτοκριτική του, να αντιληφθεί τα λάθη του αλλά και τους λόγους για τους οποίους ένα κόμμα εξουσίας κατέληξε – από το 1997 έως το 2010- να χάσει περίπου 5 εκατομμύρια ψηφοφόρους.
Ο Ed έκανε μία έξυπνη και αποτελεσματική προεκλογική εκστρατεία μιας και αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι το κομματικό κατεστημένο ήταν πίσω από τον αδερφό του και εξασφάλισε την ψήφο των συνδικάτων. Τα εργατικά συνδικάτα ήταν παραδοσιακά η μεγάλη εκλογική, οικονομική και ιδεολογική δεξαμενή των Εργατικών. Τα τελευταία χρόνια είχε χαλαρώσει ο δεσμός μεταξύ συνδικάτων και εργατικών, όμως σ’ αυτή την εκλογική αναμέτρηση τα συνδικάτα θεώρησαν ότι ο Ed Miliband τα εκφράζει και είναι πιο κοντά τους ιδεολογικά από κάθε άλλο συνδιεκδικητή της εξουσίας των Εργατικών. Δεν πρέπει να ξεχνάμε στο σημείο αυτό ότι το παρατσούκλι του Ed Miliband που του αποδίδουν τα βρετανικά ΜΜΕ είναι «κόκκινος Ed”, λόγω των αριστερόστροφων απόψεών του. Όμως ο νέος ηγέτης των Εργατικών φρόντισε από την πρώτη κιόλας ομιλία του να πετάξει από πάνω του αυτό τον χαρακτηρισμό. Ξεκίνησε τον λόγο του με τη φράση “είμαι έτοιμος” και κατέληξε σε όρκο νομιμότητας απέναντι στην επιχειρηματική ελίτ, δηλαδή σε έμμεση αποκήρυξη των συνδικάτων, τα οποία τον στήριξαν και υποτίθεται ότι περίμεναν κάποια ανταπόδοση. Ακολούθως δήλωσε ότι η κοινή γνώμη αλλά ούτε εκείνος δεν θα στηρίξουν τις ανεύθυνες απεργίες, ενώ παρακίνησε και τους συντρόφους του να μην τις στηρίξουν. Με αυτά τα λόγια θέλησε να στείλει εξ’ αρχής το μήνυμα στα μαχητικά αριστερά συνδικάτα, υπογραμμίζοντας από την άλλη ότι μόνο οι υπεύθυνες συνδικαλιστικές οργανώσεις αποτελούν τμήμα της πολιτισμένης κοινωνίας. Με την ομιλία του θέλησε να περάσει το δικό του ενωτικό μήνυμα στα στελέχη και τα μέλη των εργατικών, αλλά επίσης θέλησε να γίνει γνωστός στην ευρεία βάση του κόμματος, μιας και δεν είχε τη δημοτικότητα του μεγαλύτερου αδερφού του.
Λόγω της στήριξής του από τα ισχυρά εργατικά συνδικάτα, πολλά στελέχη των Εργατικών ανησυχούν για την πορεία του κόμματος. Κάνουν έμμεσες και άμεσες εκκλήσεις προς τον Ed Miliband να παραμείνει το κόμμα στον ιδεολογικό χώρο του κέντρου και να μην παρασυρθεί προς τα’ αριστερά του πολιτικού φάσματος γιατί τότε φοβούνται ότι θα ηγεμονεύσει η κυβερνητική συμμαχία Συντηρητικών- Φιλελεύθερων και οι Σοσιαλδημοκράτες θα χάσουν μεγάλο μέρος της κυβερνησιμότητάς τους. Αυτή την εσωτερική ανησυχία και απαισιοδοξία που κυριαρχεί στο Εργατικό Κόμμα, δεν φαίνεται να την συμμερίζεται η βρετανική κοινωνία, και αυτό διότι όπως ανέφερε το BBC, σύμφωνα με δημοσκόπηση (σε δείγμα 1948 ενηλίκων) από την εφημερίδα SUN – η οποία πραγματοποιήθηκε τις δύο τελευταίες ημέρες – φαίνεται ότι τα ποσοστά των Εργατικών, για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια, έφτασαν το 40%, ξεπερνώντας το Συντηρητικό Κόμμα (στο 39%). Και αυτό αν μη τι άλλο δείχνει την μεγάλη φθορά της νεόκοπης κυβέρνησης της Βρετανίας.
Το Εργατικό Κόμμα έχει πλέον στην ηγεσία του έναν άνθρωπο από τη νέα γενιά της πολιτικής, αλλά προτού προχωρήσει στη μάχη απέναντι στην κυβέρνηση, πρέπει πρωτίστως να δείξει ταπεινότητα και να δει κάποιες οδυνηρές αλήθειες σχετικά με το τί πήγε λάθος τόσο στην περίοδο Blair όσο και σε αυτή του Brown. Η προσφορά του Εργατικού Κόμματος στη Βρετανία, κατά την παραμονή του στην εξουσία, είναι μεγάλη καθώς η Βρετανία είναι πιο ισχυρή, σε σχέση με το πώς ήταν πριν από 13 χρόνια. Όμως, το εργατικό κόμμα οφείλει να προχωρήσει με την αυτοκριτική του, να αντιληφθεί τα λάθη του αλλά και τους λόγους για τους οποίους ένα κόμμα εξουσίας κατέληξε – από το 1997 έως το 2010- να χάσει περίπου 5 εκατομμύρια ψηφοφόρους.
Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2010
ΜΝΗΜΟΝΙΟ MADE IN QATAR
Ήταν ευρέως γνωστό εδώ και καιρό ότι ο Πρωθυπουργός μαζί με το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης αναζητούσαν στο εξωτερικό επενδυτές πρόθυμους να τοποθετήσουν τα χρήματά τους στη χώρα μας. Μετά από πολλές προσπάθειες και πολλές αρνητικές απαντήσεις, πριν λίγες μέρες έγινε γνωστό ότι υπεγράφη Μνημόνιο Συνεργασίας μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της κυβέρνησης του Κατάρ. Το Μνημόνιο αυτό προβλέπει τη δημιουργία επιτροπής, η οποία θα εξετάσει πιθανές κοινές επενδυτικές δραστηριότητες. Επίσης, τονίζεται στην ανακοίνωση που είδε το φως της δημοσιότητας, ότι η Επενδυτική Αρχή του Κατάρ (Qatar Investment Authority) επιβεβαιώνει την πρόθεσή της να επενδύσει στην Ελλάδα κεφάλαια έως και πέντε δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τα πεδία στα οποία θα διερευνηθούν οι δυνατότητες οικονομικής συνεργασίας είναι ο τουρισμός, οι μεταφορές, οι υποδομές, το real estate, ο χρηματοπιστωτικός τομέας και η ενέργεια.
Σ’ αυτό το Μνημόνιο εικάζεται πως πρωταγωνιστικό ρόλο θα παίξουν τα φιλέτα του Ελληνικού, αλλά και του Αστακού, όπου προβλέπεται η δημιουργία ενεργειακής μονάδας και λιμενικών εγκαταστάσεων. Η μεγάλη έκταση του πρώην αεροδρομίου, αμέσως μετά την απομάκρυνση του τελευταίου, αποτέλεσε αντικείμενο ευρείας ζήτησης. Πρόθεση του Δήμου Ελληνικού, αλλά και της σημερινής κυβέρνησης (όταν αυτή ήταν αντιπολίτευση), ήταν ο χώρος να μετατραπεί σε Μητροπολιτικό Πάρκο. Η κυβέρνηση του Κατάρ δεν έχει ως τώρα συγκεκριμενοποιήσει τις προθέσεις της, όμως υπάρχουν οι φοβίες ότι υπάρχει περίπτωση να μετατραπεί η περιοχή σε «ελληνικό Λας Βέγκας». Ακόμα βεβαίως δεν έχει επισημοποιηθεί κάτι, επιβάλλεται όμως η κυβέρνηση σε ότι αφορά τέτοιου είδους επενδύσεις, να βάζει όρους για το αναπτυξιακό μοντέλο. Οι επενδύσεις σαφώς και θα δώσουν μεγάλη ανάσα στα άδεια κρατικά ταμεία. Παρόλα αυτά, ότι γίνει πρέπει να ταυτίζεται με τη φιλοσοφία της πράσινης και βιώσιμης ανάπτυξης και όχι της τσιμεντοποίησης.
Το Μνημόνιο αυτό δεν θα αποφέρει στη χώρα μας μόνο οικονομικά οφέλη, αλλά και γεωπολιτικά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι με τις φυσικές δυνατότητες που έχει η χώρα μας, αλλά και με τη γεωγραφική της θέση, υπάρχουν οι προϋποθέσεις να εξελιχθεί ο ελληνικός χώρος σε γη της Επαγγελίας για ευρεία εφαρμογή των νέων τεχνολογιών που αναπτύσσονται ραγδαία στις ήπιες µορφές παραγωγής ενέργειας. Επίσης, δεν πρέπει να λησμονεί κανείς τις καλές διαχρονικά σχέσεις της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο, οι οποίες μπορεί να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο με την εφαρμογή αυτού του Μνημονίου συνεργασίας. Η προοπτική συνεργασίας με ένα ιδιαίτερα σημαντικό και αξιόπιστο διεθνές επενδυτικό όμιλο, δείχνει πως ανακτάται σταδιακά η εμπιστοσύνη των επενδυτών απέναντι στην ελληνική επενδυτική – οικονομική αγορά. Το Μνημόνιο αυτό είναι μια καλή αρχή για την ελληνική οικονομία, αλλά προκύπτουν και κάποια ερωτήματα τα οποία πρέπει να απαντηθούν άμεσα: η σύμβαση που υπεγράφη είναι σύμφωνη με τις επιταγές του διεθνούς δικαίου και του ελληνικού Συντάγματος; Υπάρχει κίνδυνος να ξεπουληθούν σημαντικά κομμάτια της ελληνικής γης έναντι μόλις πέντε δισεκατομμυρίων δολαρίων;
Η πολιτεία πρέπει να βάλει τις σωστές κατευθύνσεις και το πλαίσιο για τις επικείμενες επενδύσεις. Πρέπει να είναι επενδύσεις που θα αφήνουν μια μεγάλη υπεραξία στη χώρα, θα δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας και θα προστατεύουν το φυσικό περιβάλλον. Επιβάλλεται να πειστούν και άλλοι επενδυτές να έρθουν στη χώρα μας αλλά και η κυβέρνηση να θέσει κάποιες προϋποθέσεις. Τέλος, πρέπει επιτέλους να κλείσει η πληγή της ελληνικής γραφειοκρατίας και να εκμεταλλευτούμε το θετικό κλίμα που φαίνεται να δημιουργείται σταδιακά για τη χώρα μας. Γιατί όπως έχουμε πει πολλές φορές, μόνο με την ανάπτυξη και τις επενδύσεις μπορεί να φανεί φως στο τούνελ.
Σ’ αυτό το Μνημόνιο εικάζεται πως πρωταγωνιστικό ρόλο θα παίξουν τα φιλέτα του Ελληνικού, αλλά και του Αστακού, όπου προβλέπεται η δημιουργία ενεργειακής μονάδας και λιμενικών εγκαταστάσεων. Η μεγάλη έκταση του πρώην αεροδρομίου, αμέσως μετά την απομάκρυνση του τελευταίου, αποτέλεσε αντικείμενο ευρείας ζήτησης. Πρόθεση του Δήμου Ελληνικού, αλλά και της σημερινής κυβέρνησης (όταν αυτή ήταν αντιπολίτευση), ήταν ο χώρος να μετατραπεί σε Μητροπολιτικό Πάρκο. Η κυβέρνηση του Κατάρ δεν έχει ως τώρα συγκεκριμενοποιήσει τις προθέσεις της, όμως υπάρχουν οι φοβίες ότι υπάρχει περίπτωση να μετατραπεί η περιοχή σε «ελληνικό Λας Βέγκας». Ακόμα βεβαίως δεν έχει επισημοποιηθεί κάτι, επιβάλλεται όμως η κυβέρνηση σε ότι αφορά τέτοιου είδους επενδύσεις, να βάζει όρους για το αναπτυξιακό μοντέλο. Οι επενδύσεις σαφώς και θα δώσουν μεγάλη ανάσα στα άδεια κρατικά ταμεία. Παρόλα αυτά, ότι γίνει πρέπει να ταυτίζεται με τη φιλοσοφία της πράσινης και βιώσιμης ανάπτυξης και όχι της τσιμεντοποίησης.
Το Μνημόνιο αυτό δεν θα αποφέρει στη χώρα μας μόνο οικονομικά οφέλη, αλλά και γεωπολιτικά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι με τις φυσικές δυνατότητες που έχει η χώρα μας, αλλά και με τη γεωγραφική της θέση, υπάρχουν οι προϋποθέσεις να εξελιχθεί ο ελληνικός χώρος σε γη της Επαγγελίας για ευρεία εφαρμογή των νέων τεχνολογιών που αναπτύσσονται ραγδαία στις ήπιες µορφές παραγωγής ενέργειας. Επίσης, δεν πρέπει να λησμονεί κανείς τις καλές διαχρονικά σχέσεις της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο, οι οποίες μπορεί να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο με την εφαρμογή αυτού του Μνημονίου συνεργασίας. Η προοπτική συνεργασίας με ένα ιδιαίτερα σημαντικό και αξιόπιστο διεθνές επενδυτικό όμιλο, δείχνει πως ανακτάται σταδιακά η εμπιστοσύνη των επενδυτών απέναντι στην ελληνική επενδυτική – οικονομική αγορά. Το Μνημόνιο αυτό είναι μια καλή αρχή για την ελληνική οικονομία, αλλά προκύπτουν και κάποια ερωτήματα τα οποία πρέπει να απαντηθούν άμεσα: η σύμβαση που υπεγράφη είναι σύμφωνη με τις επιταγές του διεθνούς δικαίου και του ελληνικού Συντάγματος; Υπάρχει κίνδυνος να ξεπουληθούν σημαντικά κομμάτια της ελληνικής γης έναντι μόλις πέντε δισεκατομμυρίων δολαρίων;
Η πολιτεία πρέπει να βάλει τις σωστές κατευθύνσεις και το πλαίσιο για τις επικείμενες επενδύσεις. Πρέπει να είναι επενδύσεις που θα αφήνουν μια μεγάλη υπεραξία στη χώρα, θα δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας και θα προστατεύουν το φυσικό περιβάλλον. Επιβάλλεται να πειστούν και άλλοι επενδυτές να έρθουν στη χώρα μας αλλά και η κυβέρνηση να θέσει κάποιες προϋποθέσεις. Τέλος, πρέπει επιτέλους να κλείσει η πληγή της ελληνικής γραφειοκρατίας και να εκμεταλλευτούμε το θετικό κλίμα που φαίνεται να δημιουργείται σταδιακά για τη χώρα μας. Γιατί όπως έχουμε πει πολλές φορές, μόνο με την ανάπτυξη και τις επενδύσεις μπορεί να φανεί φως στο τούνελ.
Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου 2010
ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ
Στις ερχόμενες εκλογές του Νοεμβρίου οι πολίτες θα κληθούν να επιλέξουν τις νέες αυτοδιοικητικές αρχές με βάση τη νέα πραγματικότητα του Καλλικράτη. Ο Πρωθυπουργός πρόσφατα δήλωσε ότι αυτές οι εκλογές αποτελούν κατά κάποιο τρόπο δημοψήφισμα για την κυβέρνηση και πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ συμμερίζονται αυτή την άποψη. Η πλειοψηφία των κομμάτων (ΝΔ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) ήδη έχει δηλώσει σε υψηλούς τόνους ότι το διακύβευμα των εκλογών θα είναι η έκφραση της λαϊκής οργής εναντίον του Μνημονίου. Αυτό όμως που είναι αδιαμφισβήτητο είναι ότι με τα όποια αποτελέσματα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών δεν πρόκειται να αλλάξει το Μνημόνιο και να γίνει περισσότερο ελαστικό και φιλολαϊκό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αποτελεί επισήμως νόμο του ελληνικού κράτους.
Το κεντρικό διακύβευμα των εκλογών είναι να υπερψηφιστούν εκείνοι οι οποίοι θα είναι αξιόπιστοι και ικανοί ώστε να πραγματώσουν την τοπική ανάπτυξη μέσω των διευρυμένων αρμοδιοτήτων που φέρνει ο Καλλικράτης. Εν τω μέσω της μεγάλης δημοσιονομικής ύφεσης, καλούνται οι νέοι τοπικοί και υπερτοπικοί άρχοντες, από την 1η Ιανουαρίου του 2011, να σκύψουν στα καθημερινά προβλήματα των συμπολιτών τους και να φέρουν σε πέρας την εφαρμογή της μεγάλης αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης. Κριτήριο της επιλογής των εκλογέων πρέπει να είναι η «τοπική καταλληλότητα και αξιοπιστία». Διότι είναι σαφές πως η ζωή των πολιτών δεν θα καλυτερεύσει αν ο (όποιος) Δήμαρχος τάσσεται υπέρ ή κατά του μνημονίου, εάν στηρίζει ή όχι τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης. Αυτό ενδεχομένως να αποτελέσει αντικείμενο σκέψης για τους πολίτες στις περιφερειακές εκλογές αλλά δεν πρέπει να γίνει το ίδιο και στις δημοτικές. Τα κόμματα που αναφέρθηκαν παραπάνω, καθώς και οι αυτοδιοικητικοί υποψήφιοι αυτών, το πιθανότερο είναι να κάνουν «σημαία» τους στις ερχόμενες εκλογές τον «αντιμνημονιακό» αγώνα. Με τον τρόπο αυτό όμως θα πετύχουν να απαξιώσουν εν τη γενέσει του τη μεγάλη διοικητική μεταρρύθμιση, η οποία ειρήσθω εν παρόδω, αποτελούσε πάγια διεκδίκηση και απαίτηση των συλλογικών αυτοδιοικητικών οργάνων (ΚΕΔΚΕ, ΤΕΔΚΝΑ).
Γεγονός όμως είναι ότι εδώ και αρκετά χρόνια, όταν πρόκειται για ευρωεκλογές ή εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης (οι οποίες χαρακτηρίζονται στην πολιτική επιστήμη ως εκλογές «δεύτερης τάξης»), η εκάστοτε κυβέρνηση λέει ότι δεν είναι δημοψήφισμα ενώ η εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση προσπαθεί να δώσει στην αναμέτρηση χαρακτηριστικά κεντρικής πολιτικής μάχης. Η προεκλογική τακτική των κομμάτων της αντιπολίτευσης να παρουσιάσουν τις εκλογές ως δημοψήφισμα για το Μνημόνιο, είναι πολύ εύκολο, αλλά ταυτοχρόνως χωρίς ουσία, διότι με τον τρόπο αυτό «κουκουλώνονται» τα πραγματικά τοπικά προβλήματα.
Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι και πρέπει να παραμείνει η φωνή των πολιτών. Είναι ο πιο κοντινός θεσμός στον πολίτη. Η αυτοδιοίκηση πρέπει να αντιμετωπίσει τις νέες προκλήσεις που αφορούν την απασχόληση, το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής, την κοινωνική πολιτική, την παιδεία, τον πολιτισμό, τις μεταφορές, τη νέα γενιά, τον αθλητισμό, τις νέες τεχνολογίες και την κοινωνική συνοχή. Είναι τόσα πολλά τα προβλήματα που καλούνται να επιλύσουν τα αυτοδιοικητικά στελέχη και αυτά πρέπει προεκλογικά να υπερτονιστούν. Η κοινή γνώμη εδώ και καιρό κυριαρχείται από οικονομικές και «μνημονιακές» συζητήσεις, αλλά έστω για ένα μήνα πρέπει να πρυτανεύσει η αυτοδιοικητική λογική. Γιατί μέσα στην οικονομική ύφεση που έχει περιέλθει η χώρα, η αυτοδιοίκηση μπορεί και πρέπει να λειτουργήσει ως μοχλός ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής και να επαναφέρει στους πολίτες το αίσθημα της αποτελεσματικότητας και της αξιοπιστίας.
Το κεντρικό διακύβευμα των εκλογών είναι να υπερψηφιστούν εκείνοι οι οποίοι θα είναι αξιόπιστοι και ικανοί ώστε να πραγματώσουν την τοπική ανάπτυξη μέσω των διευρυμένων αρμοδιοτήτων που φέρνει ο Καλλικράτης. Εν τω μέσω της μεγάλης δημοσιονομικής ύφεσης, καλούνται οι νέοι τοπικοί και υπερτοπικοί άρχοντες, από την 1η Ιανουαρίου του 2011, να σκύψουν στα καθημερινά προβλήματα των συμπολιτών τους και να φέρουν σε πέρας την εφαρμογή της μεγάλης αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης. Κριτήριο της επιλογής των εκλογέων πρέπει να είναι η «τοπική καταλληλότητα και αξιοπιστία». Διότι είναι σαφές πως η ζωή των πολιτών δεν θα καλυτερεύσει αν ο (όποιος) Δήμαρχος τάσσεται υπέρ ή κατά του μνημονίου, εάν στηρίζει ή όχι τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης. Αυτό ενδεχομένως να αποτελέσει αντικείμενο σκέψης για τους πολίτες στις περιφερειακές εκλογές αλλά δεν πρέπει να γίνει το ίδιο και στις δημοτικές. Τα κόμματα που αναφέρθηκαν παραπάνω, καθώς και οι αυτοδιοικητικοί υποψήφιοι αυτών, το πιθανότερο είναι να κάνουν «σημαία» τους στις ερχόμενες εκλογές τον «αντιμνημονιακό» αγώνα. Με τον τρόπο αυτό όμως θα πετύχουν να απαξιώσουν εν τη γενέσει του τη μεγάλη διοικητική μεταρρύθμιση, η οποία ειρήσθω εν παρόδω, αποτελούσε πάγια διεκδίκηση και απαίτηση των συλλογικών αυτοδιοικητικών οργάνων (ΚΕΔΚΕ, ΤΕΔΚΝΑ).
Γεγονός όμως είναι ότι εδώ και αρκετά χρόνια, όταν πρόκειται για ευρωεκλογές ή εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης (οι οποίες χαρακτηρίζονται στην πολιτική επιστήμη ως εκλογές «δεύτερης τάξης»), η εκάστοτε κυβέρνηση λέει ότι δεν είναι δημοψήφισμα ενώ η εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση προσπαθεί να δώσει στην αναμέτρηση χαρακτηριστικά κεντρικής πολιτικής μάχης. Η προεκλογική τακτική των κομμάτων της αντιπολίτευσης να παρουσιάσουν τις εκλογές ως δημοψήφισμα για το Μνημόνιο, είναι πολύ εύκολο, αλλά ταυτοχρόνως χωρίς ουσία, διότι με τον τρόπο αυτό «κουκουλώνονται» τα πραγματικά τοπικά προβλήματα.
Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι και πρέπει να παραμείνει η φωνή των πολιτών. Είναι ο πιο κοντινός θεσμός στον πολίτη. Η αυτοδιοίκηση πρέπει να αντιμετωπίσει τις νέες προκλήσεις που αφορούν την απασχόληση, το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής, την κοινωνική πολιτική, την παιδεία, τον πολιτισμό, τις μεταφορές, τη νέα γενιά, τον αθλητισμό, τις νέες τεχνολογίες και την κοινωνική συνοχή. Είναι τόσα πολλά τα προβλήματα που καλούνται να επιλύσουν τα αυτοδιοικητικά στελέχη και αυτά πρέπει προεκλογικά να υπερτονιστούν. Η κοινή γνώμη εδώ και καιρό κυριαρχείται από οικονομικές και «μνημονιακές» συζητήσεις, αλλά έστω για ένα μήνα πρέπει να πρυτανεύσει η αυτοδιοικητική λογική. Γιατί μέσα στην οικονομική ύφεση που έχει περιέλθει η χώρα, η αυτοδιοίκηση μπορεί και πρέπει να λειτουργήσει ως μοχλός ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής και να επαναφέρει στους πολίτες το αίσθημα της αποτελεσματικότητας και της αξιοπιστίας.
Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2010
ΠΕΡΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΩΝ
Μπορεί ακόμα σε αρκετούς Δήμους να μην έχουν λήξει οι δημοτικές διεργασίες και να μην είναι γνωστά όλα τα ονόματα των υποψηφίων, αλλά με μια σύντομη έρευνα καταλαβαίνει κανείς ότι στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Νοεμβρίου, θα υπάρχουν αρκετοί ανεξάρτητοι υποψήφιοι. Ως τώρα είναι πολλά τα παραδείγματα όπου κομματικά και αυτοδιοικητικά στελέχη σε ολόκληρη τη χώρα, ανακοινώνουν την αυτόνομη κάθοδό τους στις εκλογές του Νοεμβρίου. Διακηρύττουν σε υψηλούς τόνους την ανεξαρτησία τους από κομματικούς μηχανισμούς και διεκδικούν την ψήφο των συμπολιτών τους, θέτοντας εαυτούς στην υπηρεσία των τοπικών κοινωνιών. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα κίνητρα είναι άδολα και αγνά. Πρόκειται πράγματι για ανθρώπους που πιστεύουν στην αρχή της ακομμάτιστης αυτοδιοίκησης, η οποία εργάζεται με μοναδικό κριτήριο το καλό του τόπου και δεν εντάσσει τη λειτουργία και τους μηχανισμούς της στο κομματικό - πελατειακό σύστημα. Που αναγνωρίζουν ότι η Αυτοδιοίκηση, στη νέα εποχή του Καλλικράτη, έχει πάμπολλες αρμοδιότητες για να παράξει έργο, να κάνει την αποκέντρωση πραγματικότητα και να βρίσκεται καθημερινά στο πλευρό του πολίτη.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, ωστόσο, η επίδειξη ανεξαρτησίας και ,σε ορισμένες καταστάσεις, απέχθειας έναντι των κομματικών πεποιθήσεων δεν είναι τίποτα περισσότερο από πράξη αντεκδίκησης προς τον κεντρικό κομματικό μηχανισμό. Η λογική φαντάζει και είναι απλή: Ο ‘ανεξάρτητος’ υποψήφιος ποντάρει στο ψαλίδισμα του ποσοστού του επίσημου κομματικά υποψήφιου. Στοχεύει περισσότερο στην μη εκλογή του επίσημου και όχι τόσο στη δική του νίκη. Θέλει με τον τρόπο της ανεξάρτητης καθόδου να κερδίσει πόντους για την επόμενη μέρα. Ουσιαστικά λοιπόν θέλει να επενδύσει σε ένα άλφα εκλογικό ποσοστό και στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές να καταφέρει να αποκτήσει την επίσημη υποστήριξη του κόμματός του. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο επίδοξος ‘αντάρτης’ βγαίνει κερδισμένος. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις κατά το πρόσφατο παρελθόν, κατά τις οποίες ο ‘αντάρτης’ υποψήφιος διέθετε μεγάλη δυναμική και έρεισμα και κατόρθωσε να κερδίσει.
Η συζήτηση για τις υποψηφιότητες στις εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση αναδεικνύεται σε κεντρικό πολιτικό θέμα των τελευταίων εβδομάδων. Στους μεγάλους Δήμους της χώρας, καλώς ή κακώς τα κόμματα στηρίζουν ένα κομματικό στέλεχος και οι περιπτώσεις εμφάνισης ‘κομματικών ανταρτών’ πολλαπλασιάζονται. Είναι πιο πιθανό να προκύψουν ‘ανεξάρτητοι’ σε έναν μεγάλο Δήμο, παρά σε έναν αρκετά μικρό, στον οποίο ούτως ή άλλως τα κόμματα έχουν τις περισσότερες φορές διακριτική παρουσία. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, η πάσης φύσεως ανεξάρτητοι ασφαλώς και έχουν το δικαίωμα να θέσουν υποψηφιότητα. Όμως για να θεωρεί τον εαυτό του κάποιος ανεξάρτητο, ώστε να καταφέρει να πείσει περί τούτου και το εκλογικό σώμα, πρέπει να έχει κατά νου ότι όλοι λίγο πολύ γνωρίζουν τον πρότερο πολιτικό και κομματικό βίο του υποψηφίου. Στελέχη της αυτοδιοίκησης τα οποία έχουν κατά κόρον δοκιμαστεί σε κυβερνητικές θέσεις, έχουν εργαστεί ως σύμβουλοι υπουργών, βουλευτών και γενικά έχουν προσφέρει στο κόμμα τους σε κεντρικό επίπεδο, δεν γίνεται να θεωρούν τους εαυτούς τους ανεξάρτητους. Μπορεί στη συγκεκριμένη περίοδο η πολιτική και οι πολιτικοί να θεωρούν τους εαυτούς τους πτυελοδοχείο και να βρίσκει γόνιμο έδαφος μια ανεξάρτητη υποψηφιότητα, όμως το εκλογικό σώμα γνωρίζει και είναι προετοιμασμένο. Μπορεί οι επίδοξοι ‘ανεξάρτητοι’ να θέλουν σκοπίμως να αποκρύψουν το κομματικό παρελθόν τους από τους ψηφοφόρους, αλλά αυτό θα ήταν δυνατόν όταν προϋπήρχε η αποχώρηση από το κόμμα και η εναντίωση σε κυβερνητικές ή αντιπολιτευτικές πολιτικές. Το παρελθόν κάθε υποψηφίου οδηγεί το παρόν και το μέλλον του. Και ειδικότερα στην πολιτική, δεν μπορεί το παρελθόν να σβηστεί μεμιάς και να αρχίσει το κοντέρ να γράφει από την αρχή.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, ωστόσο, η επίδειξη ανεξαρτησίας και ,σε ορισμένες καταστάσεις, απέχθειας έναντι των κομματικών πεποιθήσεων δεν είναι τίποτα περισσότερο από πράξη αντεκδίκησης προς τον κεντρικό κομματικό μηχανισμό. Η λογική φαντάζει και είναι απλή: Ο ‘ανεξάρτητος’ υποψήφιος ποντάρει στο ψαλίδισμα του ποσοστού του επίσημου κομματικά υποψήφιου. Στοχεύει περισσότερο στην μη εκλογή του επίσημου και όχι τόσο στη δική του νίκη. Θέλει με τον τρόπο της ανεξάρτητης καθόδου να κερδίσει πόντους για την επόμενη μέρα. Ουσιαστικά λοιπόν θέλει να επενδύσει σε ένα άλφα εκλογικό ποσοστό και στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές να καταφέρει να αποκτήσει την επίσημη υποστήριξη του κόμματός του. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο επίδοξος ‘αντάρτης’ βγαίνει κερδισμένος. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις κατά το πρόσφατο παρελθόν, κατά τις οποίες ο ‘αντάρτης’ υποψήφιος διέθετε μεγάλη δυναμική και έρεισμα και κατόρθωσε να κερδίσει.
Η συζήτηση για τις υποψηφιότητες στις εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση αναδεικνύεται σε κεντρικό πολιτικό θέμα των τελευταίων εβδομάδων. Στους μεγάλους Δήμους της χώρας, καλώς ή κακώς τα κόμματα στηρίζουν ένα κομματικό στέλεχος και οι περιπτώσεις εμφάνισης ‘κομματικών ανταρτών’ πολλαπλασιάζονται. Είναι πιο πιθανό να προκύψουν ‘ανεξάρτητοι’ σε έναν μεγάλο Δήμο, παρά σε έναν αρκετά μικρό, στον οποίο ούτως ή άλλως τα κόμματα έχουν τις περισσότερες φορές διακριτική παρουσία. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, η πάσης φύσεως ανεξάρτητοι ασφαλώς και έχουν το δικαίωμα να θέσουν υποψηφιότητα. Όμως για να θεωρεί τον εαυτό του κάποιος ανεξάρτητο, ώστε να καταφέρει να πείσει περί τούτου και το εκλογικό σώμα, πρέπει να έχει κατά νου ότι όλοι λίγο πολύ γνωρίζουν τον πρότερο πολιτικό και κομματικό βίο του υποψηφίου. Στελέχη της αυτοδιοίκησης τα οποία έχουν κατά κόρον δοκιμαστεί σε κυβερνητικές θέσεις, έχουν εργαστεί ως σύμβουλοι υπουργών, βουλευτών και γενικά έχουν προσφέρει στο κόμμα τους σε κεντρικό επίπεδο, δεν γίνεται να θεωρούν τους εαυτούς τους ανεξάρτητους. Μπορεί στη συγκεκριμένη περίοδο η πολιτική και οι πολιτικοί να θεωρούν τους εαυτούς τους πτυελοδοχείο και να βρίσκει γόνιμο έδαφος μια ανεξάρτητη υποψηφιότητα, όμως το εκλογικό σώμα γνωρίζει και είναι προετοιμασμένο. Μπορεί οι επίδοξοι ‘ανεξάρτητοι’ να θέλουν σκοπίμως να αποκρύψουν το κομματικό παρελθόν τους από τους ψηφοφόρους, αλλά αυτό θα ήταν δυνατόν όταν προϋπήρχε η αποχώρηση από το κόμμα και η εναντίωση σε κυβερνητικές ή αντιπολιτευτικές πολιτικές. Το παρελθόν κάθε υποψηφίου οδηγεί το παρόν και το μέλλον του. Και ειδικότερα στην πολιτική, δεν μπορεί το παρελθόν να σβηστεί μεμιάς και να αρχίσει το κοντέρ να γράφει από την αρχή.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ;
Ο Κασσελάκης λοιπόν επιβεβαίωσε τα προγνωστικά του πρώτου γύρου και είναι από χθες ο νέος Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Έχουν ειπωθεί πολλά τα οποί...
-
Λίγο πριν τις εκλογές, και ενώ η πόλωση και η αντιπαράθεση μεγαλώνουν, πολλοί πολίτες εμφανίζονται, και είναι πραγματικά, αναποφάσισ...
-
36 ευρώ. Τόσο αποτιμάται για κάποιους η ζωή ενός ανθρώπου. Είναι αδιανόητο αυτό που συνέβη στο λιμάνι του Πειραιά. Αρχικά είχαμε βιαιη παρ...