Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις όχι μόνο εθνικά, αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Πιθανή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις επικείμενες εκλογές έχει ωθήσει αρκετούς στο συμπέρασμα ότι η ευρωπαϊκή πορεία τόσων ετών της χώρας μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση. Είναι λογικό να υπάρχει μια αβεβαιότητα διότι ο ΣΥΡΙΖΑ διαχρονικά έχει αμφιταλαντευτεί αρκετά σχετικά με τη θέση του απέναντι στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, το κοινό νόμισμα και γενικότερα την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο ιδρυτικό Συνέδριο του 1992, ο ΣΥΝ ήταν σταθερά υπέρ της πορείας προς μια ενωμένη Ευρώπη, προς μια δημοκρατική, ομοσπονδιακή πολιτειακή συγκρότηση. Το 1996, ο τότε Συνασπισμός, θέλει τη δημιουργία της Ενωμένης Ευρώπης των λαών και των πολιτών, η οποία θα επιτευχθεί μέσω της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης στην κατεύθυνση της κοινωνικής αλληλεγγύης και συνοχής. Ο ΣΥΝ προβάλλει την θεμελιακή του θέση για μια Ευρώπη πολιτικά και οικονομικά ενοποιημένη σε ομοσπονδιακή κατεύθυνση που θα οικοδομείται με όρους δημοκρατίας, κοινωνικής αλληλεγγύης, συνοχής και σύγκλισης, ειρήνης και ασφάλειας. Τότε οι θέσεις του ΣΥΝ ήταν αρκετά φιλοευρωπαϊκές με την ευρεία έννοια του όρου. Ο ΣΥΝ εκείνα τα πρώιμα χρόνια είναι υπέρμαχος της πολιτικής ενοποίησης, ώστε φτάνει στο σημείο να θεωρεί ότι η πολιτική ενοποίηση είναι το πρωταρχικό καθήκον της Αριστεράς. Τέσσερα χρόνια μετά, το 2000, ο ΣΥΝ βλέπει την πολιτική ενοποίηση ως απάντηση στον κίνδυνο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Προτείνει την ενίσχυση των διαδικασιών της πολιτικής ενοποίησης, την προώθηση ενός Ευρωπαϊκού Συντάγματος, τη δημιουργία δημοκρατικά νομιμοποιημένων Ευρωπαϊκών πολιτικών οργάνων, την ουσιαστική ενίσχυση του κοινοτικού προϋπολογισμού, την προώθηση της αμυντικής ολοκλήρωσης και τη χειραφέτηση από την στρατιωτική και αμυντική κηδεμονία των ΗΠΑ. Με άλλα λόγια η φιλοευρωπαϊκή στάση του ΣΥΝ συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό. Το 2004, με αφορμή και τις Ευρωεκλογές, παρατηρείται μια ευρω-κριτική στροφή του ΣΥΝ. Το κόμμα τόνιζε τότε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πλέον χαρακτηρίζεται από νεοφιλελεύθερες πολιτικές υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου. Ενώ παλαιότερα ήταν υπέρμαχος της ενοποίησης για όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες, τώρα δεν φαίνεται να επιθυμεί τη διεύρυνση της Ε.Ε. με τις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, καθώς οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών συνδέονται στενά με τις ΗΠΑ. Oι Ευρωπαϊκές Συνθήκες χαρακτηρίζονται από τον ΣΥΡΙΖΑ νεοφιλελεύθερες, και κατηγορούνται ότι αποκλείουν τη δυνατότητα διατήρησης και διεύρυνσης του κοινωνικού κράτους. Επίσης, αποκλείουν και τη δυνατότητα αύξησης των δημοσίων δαπανών για την εκπαίδευση, την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί θεωρούνται ότι χρησιμοποιούνται για να επιβληθούν μέτρα που αυξάνουν μόνο την κερδοφορία του κεφαλαίου, επιδεινώνοντας τις συνθήκες ζωής και εργασίας των εργαζομένων και μειώνοντας δραματικά το εισόδημά τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει τη διαγραφή των χρεών των φτωχών χωρών προς την Ε.Ε. Ακόμα, κατηγορεί την Ε.Ε. για την έντονη στρατιωτικοποίησή της και τον ατλαντισμό της. Τονίζει την ανάγκη για μια ευρωπαϊκή πολιτική ειρήνης και αλληλεγγύης που θα βασίζεται στη μείωση των εξοπλισμών και των στρατιωτικών δαπανών. Σχετικά με τον έντονα ευρωκριτικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει ευρωεκλογών 2009, αρκετοί ήταν εκείνοι που θεώρησαν υπεύθυνη την Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (ΚΟΕ), η οποία αποτελεί συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ. Στις πρόσφατες εκλογές, η κριτική απέναντι στην Ευρώπη συνεχίστηκε και υπήρχαν και αρκετά στελέχη που δήλωναν ξεκάθαρα προς πρέπει η χώρα να φύγει από το ευρώ και την Ευρώπη. Άλλοι έκαναν λόγο για μονομερή διαγραφή του χρέους και ακύρωση του μνημονίου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, επηρεασμένος από τις πιέσεις των συνιστωσών, τα τελευταία χρόνια έχει υιοθετήσει μια έντονη κριτική σε καθετί ευρωπαϊκό. Αυτή η προσπάθεια διατήρησης των εσωκομματικών ισορροπιών, έχει επιφέρει στο ΣΥΡΙΖΑ ένα σοβαρό πολιτικό πρόβλημα: Εμποδίζει την παραγωγή μιας συγκροτημένης και εναλλακτικής πολιτικής πρότασης για την Ευρώπη, είτε αυτή έχει να κάνει με μια φιλοευρωπαϊκή κατεύθυνση, είτε ευρωκριτική, είτε ακόμα – ακόμα και ευρωσκεπτικιστική. Η διακήρυξη για τις Ευρωεκλογές του 2009 αλλά και για τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, είναι ενδεικτικές και αποδεικνύουν ξεκάθαρα τα παραπάνω. Και αυτό διότι οι διακηρύξεις είναι έντονα ευρωκριτικές ενώ από την άλλη δεν προτείνεται μια πολιτική πρόταση για μια άλλη Ευρώπη. Είναι εμφανές πως ο ΣΥΡΙΖΑ, ειδικότερα σε ότι έχει να κάνει με τα θέματα της ευρωπαϊκής του πολιτικής, αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα ιδεολογικής καθαρότητας, το οποίο προκαλεί την αβεβαιότητα για το τι θα πράξει στην περίπτωση που αναδειχθεί νικητής των εκλογών ή λάβει μέρος σε μια επικείμενη κυβέρνηση συνεργασίας.

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ Ο ΛΑΟΣ

Από τις εκλογές της 6ης Μαΐου προέκυψαν πάρα πολλά χρήσιμα και κρίσιμα συμπεράσματα, κυρίαρχες τάσεις της Μεταπολιτευτικής περιόδου γκρεμίστηκαν και το μήνυμα που έστειλε ο κυρίαρχος λαός ήταν πιο εκκωφαντικό από ποτέ. Ο λαός έδωσε ένα σαφές μήνυμα για συνεργασία και ομοψυχία. Τα πάλαι ποτέ 40άρια που έπαιρναν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ φαίνεται πως αποτελούν παρελθόν. Το μήνυμα που έστειλε ο λαός μόνο για αυτοδυναμία, έπαρση και αλαζονεία δεν έλεγε. Μπορεί να είχε έντονα χαρακτηριστικά θυμού, δυσαρέσκειας και αγανάκτησης, όμως πέραν τούτου είχε και χαρακτηριστικά ανατροπών. Αποδέκτες του μηνύματος ήταν όλα τα πολιτικά κόμματα, ανεξαρτήτως της πολιτικής κλίμακας. Κυρίως όμως το μήνυμα αφορούσα ΠΑΣΟΚ , ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Όπως όμως φάνηκε ξεκάθαρα, οι αποδέκτες του μηνύματος είχαν κλειστά τα αυτιά και τα μάτια τους. Η αποτυχία των τριών πολιτικών αρχηγών, που έλαβαν κατά τη σειρά εκλογής των κομμάτων τους την εντολή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να διερευνήσουν το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης και να παρουσιάσουν ένα βιώσιμο σχήμα στο Κοινοβούλιο, προκάλεσε στους πολίτες έντονη ανησυχία και βαθύ προβληματισμό. Ένα από τα αποτελέσματα αυτής της ανησυχίας ήταν η φυγή εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ από τις ελληνικές τράπεζες μέσα σε μόλις δυο μέρες. Η παρατεταμένη ακυβερνησία σε μια τόσο κρίσιμη για τη χώρα περίοδο είναι εξαιρετικά επιζήμια, αν όχι καταστροφική. Και πάντως σίγουρα το νόημα του πρόσφατου εκλογικού αποτελέσματα δεν ήταν αυτό. Δεν ήταν η εκ νέου προσφυγή στις κάλπες εντός ολίγων εβδομάδων. Οι πολίτες με την ετυμηγορία της 6ης Μαΐου έστειλαν στα κόμματα και στις ηγεσίες τους σαφές μήνυμα συναίνεσης και συνεργασίας, για το καλό του τόπου. Αντ’ αυτού στις 17 Ιουνίου ο λαός καλείται εκ νέου να προσφύγει στις κάλπες για να βρει λύση στο αδιέξοδο που τα κόμματα δημιούργησαν. Οι νέες εκλογές δεν αποτελούν λύση στο πρόβλημα της χώρας. Πόσο μάλλον και τρίτες εκλογές αν χρειαστούν. Αφενός η ακυβερνησία θα συνεχιστεί για περίπου έναν ολόκληρο μήνα, αφετέρου, το πιθανότερο είναι στις 18 Ιουνίου να συνεχίζουν να υπάρχουν παρόμοια αδιέξοδα. Ανεξάρτητα από τις αυξομειώσεις των κομματικών δυνάμεων, το πιθανότερο είναι ότι και πάλι δεν θα υπάρξει κυβερνητική αυτοδυναμία για κανέναν εκ των μονομάχων. Ακόμα και αν ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει πρώτο κόμμα και πάρει και το μπόνους των 50 εδρών, το οποίο παρόλα αυτά το καταγγέλλει συνεχώς ως καλπονοθευτικό, δύσκολα θα προκύψει κυβέρνηση των κομμάτων της Αριστεράς. Είναι, λοιπόν, προφανές ότι για να αποκτήσει η χώρα κυβέρνηση, θα απαιτηθούν αμοιβαίες υποχωρήσεις των κομμάτων. Θα πρέπει να αντιληφθούν το μήνυμα του λαού και να παραμερίσουν πολιτικούς και προσωπικούς εγωισμούς και αγκυλώσεις ώστε να καταλήξουν έστω και στο παρά πέντε σε μία ελάχιστη προγραμματική συμφωνία προς όφελος της χώρας. Μετά από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου, πρέπει να προκύψει κυβέρνηση, η οποία δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να είναι μονοκομματική. Δεν μπορεί και να είναι άλλωστε αν κάποιος αναλύσει τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Πρέπει να προκύψει μια κυβέρνηση συνεργασίας στην οποία να συμμετάσχουν οι δυνάμεις εκείνες που στηρίζουν την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Αυτή η κυβέρνηση που πρέπει να προκύψει για το καλό της χώρας, οφείλει να διαπραγματευθεί σκληρά με τους εταίρους – δανειστές μας. Χωρίς ίχνος λαϊκισμού και αλαζονείας, οφείλει να επαναπροσδιορίσει τη σχέσης μας με την Ευρώπη, με τρόπο που θα διώχνει τη διαρκώς αυξανόμενη αβεβαιότητα και θα διασφαλίζει παράλληλα και την παραμονή μας στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα αλλά και την κοινωνική συνοχή στο εσωτερικό της χώρας. Γιατί η παραμονή στο ευρώ με τον λαό αποδεκατισμένο δεν λέει απολύτως τίποτα και είναι ανώφελη. Η παραμονή στο ευρώ είναι επιτακτική ανάγκη για την Ελλάδα και τις επόμενες γενιές αλλά πρέπει να επανεξεταστούν πολλά μέτρα και πολιτικές ώστε ο λαός να πάψει να ζει διαρκώς με τη λαιμητόμο πάνω από το κεφάλι του.

ΚΕΝΟ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗΣ, ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑΙΟΣ ΧΩΡΟΣ

Στις εκλογές της 6ης Μαΐου, παρόλο που ήταν ιδιαίτερα κρίσιμες για το παρόν και το μέλλον της χώρας, ψήφισαν πεντακόσιες χιλιάδες λιγότεροι πολίτες από όσους είχαν ψηφίσει το 2009. Η αποχή, η οποία έχει αρκετές αναγνώσεις, ξεπέρασε το 35% , γεγονός ιδιαίτερα ανησυχητικό. Επίσης ένα 19% του εκλογικού σώματος δεν θα έχει τελικά εκπροσώπους στη Βουλή. Για πρώτη φορά στην εκλογική ιστορία της Ελλάδας, 7 κόμματα έχουν ποσοστά ανάμεσα στο 1% και το 3% και δεν θα εκλέξουν ούτε έναν βουλευτή. Η μισή δηλαδή κοινωνία (51%) είτε δεν ψήφισε, είτε ψήφισε κόμματα που δεν θα έχουν βουλευτές στο νέο Κοινοβούλιο. Δημιουργείται με λίγα λόγια ένα τεράστιο κενό εκπροσώπησης, πρωτόγνωρο για το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Το κύμα δυσαρέσκειας που φάνηκε ξεκάθαρα στο εσωτερικό του ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν συναντάται σε καμία άλλη χώρα της Δ. Ευρώπης. Η πολυσυλλεκτικότητα του κύματος συνιστά τη δεύτερη πρωτοτυπία της ελληνικής περίπτωσης. Η δυσπιστία δεν προέρχεται μόνο από τα «άκρα». Πέραν των ριζοσπαστικών ρευμάτων, σημαντικό τμήμα του δυναμικού δυσαρέσκειας προέρχεται από ομάδες που χαρακτηρίζονται από έναν ήπιο προοδευτισμό ή ήπιο συντηρητισμό και, υπό μια έννοια, βρίσκονται στη συστημική καρδιά της ελληνικής κοινωνίας. Η δυσαρέσκεια προέρχεται από παντού, είναι διακομματική και διαταξική. Είναι εντυπωσιακά και προκλητικά πολυσυλλεκτική. Όσον αφορά τον πάλαι ποτέ κραταιό μεσαίο χώρο, στις πρόσφατες εκλογές έστειλε πολλαπλά μηνύματα. Ήταν λίγο πριν τις εκλογές του 2000 όταν εισήχθη στο πολιτικό λεξιλόγιο της χώρας ο όρος ‘μεσαίος χώρος’. Χρησιμοποιήθηκε αρχικά από αναλυτές και πολιτικούς του χώρου της ΝΔ, όμως έγινε γρήγορα βάση αναφοράς για όλο το φάσμα των αναλυτών της πολιτικής σκηνής. Λίγο αργότερα αποτέλεσε αναφορά και για το ΠΑΣΟΚ. Ο όρος ‘μεσαίος χώρος’ χρησιμοποιήθηκε τότε, στην ουσία ως υποκατάστατο του ‘κεντρώου ανοίγματος’. Ο όρος μέχρι και σήμερα δεν παραπέμπει σε ρητές πολιτικές θέσεις και στόχους, ή ακόμα και σε συμβολικές πολιτικές αναφορές. Επιχειρεί να περιγράψει περισσότερο μια αντίληψη για τα πολιτικά πράγματα, να συγκροτήσει μια σημειολογία μετριοπαθούς πολιτικής συμπεριφοράς και να οργανώσει μια στρατηγική πολιτικών - συμβολικών κινήσεων. Ο μεσαίος χώρος που αποτέλεσε εξ’ αρχής χώρο διαμάχης για ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, υπέστη μεγάλο πλήγμα. Αυτό προκύπτει κυρίως από τη δραματική αποδυνάμωση των δυο κατ' εξοχήν κομμάτων που προσδιορίζουν τους χώρους Κεντροδεξιά και Κεντροαριστερά. Ο μεσαίος χώρος στις πρόσφατες εκλογές έστειλε ένα σαφές μήνυμα τιμωρίας ΠΑΣΟΚ – ΝΔ. Η αλματώδης πτώση των ποσοστών τους το δείχνει ξεκάθαρα. Απ’ την άλλη, η εκτίναξη των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν αποτέλεσμα μαζικής αριστερής αφύπνισης του εκλογικού δυναμικού. Το μεγαλύτερο ποσοστό των ψήφων του προέρχεται από ανθρώπους που υπέφεραν τα μέγιστα τα τελευταία δυο χρόνια, από εκείνους που θεωρούν ότι το μνημόνιο όπως εφαρμόζεται οδηγεί σε μονόδρομο αλλά δεν θέλουν σε καμία περίπτωση την καταστροφή της χώρας και την πτώχευση. Με άλλα λόγια, ο μεσαίος χώρος επέλεξε σε ένα σημαντικό του κομμάτι το ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως για να είναι συμμέτοχος σε μια πιθανή κυβέρνηση συνεργασίας 3 ή 4 κομμάτων, παρά για να κυβερνήσει αυτοδύναμα. Αυτό το γεγονός οφείλει να το αξιολογήσει ο κ. Τσίπρας και το επιτελείο του διότι οι μέρες περνούν, η ακυβερνησία συνεχίζεται και τα περιθώρια στενεύουν. Αν υπάρξουν επαναληπτικές εκλογές είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συνεχίσει να μην υπάρχει αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος, όποιο και αν είναι αυτό, οπότε η χώρα δεν πρέπει να χάνει χρόνο και οφείλουν τα κόμματα και οι αρχηγοί τους να σταθούν αντάξιοι των περιστάσεων και να λύσουν τα αδιέξοδα και τα προβλήματα που οι ίδιοι δημιούργησαν.

''ΠΡΩΤΑ- ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ'' .ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΝΟΤΙΑ

Αθήνα , 25 Απριλίου 2012 Προς : Γραμματέα Εθνικού Συμβουλίου Γραμματέα Εθνικής Αντιπροσωπείας Νεολαίας Περιφερειακή Επιτροπή ΑΘΗΝΩΝ Γραμματέα Νομαρχιακής Επιτροπής Β1 Μέλη Ν.Ε Β1 Εθνική Αντιπροσωπεία Νεολαίας Ώρα για συμμετοχή! Ώρα της γενιάς μας! Δύο τρεις εικόνες γνώριμες σε όλους μας, σε κάθε δήμο, σε κάθε γειτονιά. Άστεγοι απελπισμένοι σε πάρκα και πλατείες. Άνεργοι στημένοι σε μια ουρά του ΟΑΕΔ αλλά και έξω από κάποιο βουλευτικό γραφείο. Αγανακτισμένοι στους δρόμους αλλά και κλεισμένοι στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού τους. Πολιτικοί άρχοντες που προσπαθούν συνεχώς για το καλύτερο αλλά με μεγάλο ποσοστό αναποτελεσματικότητας. Κοινωνική δικαιοσύνη και ίσες ευκαιρίες για όλους, λέξεις από μία πολιτική διακήρυξη της 3ης Σεπτεμβρίου 1974. Λέξεις που έγιναν πράξη στην αρχή, αλλά ευκαιρία για απραξία εν συνεχεία. Εθελοντισμός, συντροφικότητα , κοινωνική προσφορά, επαγγελματική καταξίωση. Χαρακτηριστικά που θα έπρεπε να συνοδεύουν κάθε μέλος της κοινωνίας, κάθε μέλος της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης. Όταν αυτά λείπουν, απλά περισσεύει η οργή του κόσμου. Απέναντι σε αυτό, η δική μας κοινωνική ευθύνη θα πρέπει να μεγαλώνει. Θα πρέπει να γυρίσουμε τους δείκτες του ρολογιού πίσω και να βάλουμε ένα τέλος στην παράνομη συνδιαλλαγή, στην εξαπάτηση, στην κάλυψη φαινομένων διαφθοράς και στην ιδιοτέλεια. Είναι η ώρα της γενιάς μας. Η παρουσία μας χρονικά πολύ μικρή, μα το ανάστημα μας ιδιαίτερα μεγάλο, κρίνοντας από την πορεία μας, τις επιλογές μας και τη στάση ζωής μας. Πορευόμαστε απρόσκοπτα και εθελοντικά με αίσθημα ευθύνης και με πολιτικό περιεχόμενο, χωρίς να περιμένουμε αντίτιμο. Συμμετέχουμε αντί να απέχουμε, επιμένουμε αντί να υπομένουμε και ενεργούμε με γνώμονα το κοινό συμφέρον . Σκοπός μας είναι να γίνουμε περισσότεροι, πιο κεντροαριστεροί και να προσφέρουμε πολιτικό ήθος, αξιοπρέπεια και δημιουργικότητα. Γιατί αν δε δείξουμε σαν νέοι άνθρωποι ένα διαφορετικό και ξεχωριστό πρόσωπο από αυτό που βλέπουμε δεκαετίες τώρα θα είμαστε όλοι υπεύθυνοι για την τροχιά που θα πάρει η Ελλάδα στη νέα εποχή της μεταπολίτευσης. Γίνεται; Ναι Γίνεται! Με συμμετοχή ,με αξιοκρατία, με αυτοκριτική, με συνέπεια ,με δημοκρατία, ορθώνοντας ανάστημα αντίστασης εκεί που επιβάλουν οι στιγμές. Η δημοκρατική προοδευτική παράταξη και το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα μας χρειάζονται τώρα παρά ποτέ με όρους των καιρών και όχι ακολουθώντας ένα σύμβολο, ένα χρώμα ή κάποιον αρχηγό. Ακολουθώντας μόνο τα όνειρα μας, αυτά που θέλουμε και αυτά που πιστεύουμε. Μόνο έτσι, θα σταματήσουν τα αυτονόητα να αποτελούν ζητούμενα και τα όνειρά μας θα γίνουν δεδομένα. Αρχίζουμε από τα Νότια ... “ΠΡΩΤΑ – ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ” Λινάρδος Αντώνιος- Ηλεκτρονικός μηχανικός Κωτσίδης Κων/νος- Δάσκαλος Γιαννιός Γιάννης- Πολιτικός Επιστήμονας Μεθενίτης Σπύρος - Λογιστής Χριστόπουλος Θεοδόσης – Μηχ/κός Πληρ/κών Συστημάτων Παναγιωτακόπουλος Αλέξανδρος – Οικονομολόγος Σαμαρά Δέσποινα – Υπάλληλος Φαρμακευτικής Φασουλάκη Βιένα – Ναυπηγός Μηχανικός Αργυρός Πάνος – Καθηγητής Θεολόγος Δήμα Μαργαρίτα – Βιολόγος-Φοιτήτρια Γεωπονικής Τριανταφύλλου Γρηγόρης -Φοιτητής Οικονομικού Παντείου Παπαϊωάννου Γιώργος – Φοιτητής Μηχανολόγος Μηχανικός Βορροπούλου Βασιλική - Διεθνολόγος Ρασσιά Δώρα - Τραπεζική Υπάλληλος Δήμας Αλέξανδρος - Φοιτητής Γεωπονικής Κοσμίδης Γιώργος - Φοιτητής Φυσικού Αρμένης Γιώργος – Ξενοδοχοϋπάλληλος Μαθάς Γιάννης - Φυσικοθεραπευτής Δράλιου Κλάρα– Φοιτήτρια Οικονομικών Επιστημών Στρατήλας Χρήστος- Εκτυπωτής Εφημερίδων Λαρδής Δημήτριος- Φοιτητής Τμ. Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων Αλεξάνδρα Κοσκινά- Φοιτήτρια Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Μιχαηλίδης Σίμος - Λογιστής Κοριτσίδης Θεοδόσης - Ιδ. Υπάλληλος Νασόπουλος Γιώργος - Δημοτικός Υπάλληλος Καρακώστας Δημήτρης – Φοιτητής Κοινωνιολογίας Μπανάβας Αντρέας - Ιδ. Υπάλληλος Σαφλαγιούρας Γιάννης – Φοιτητής Οικονομικών Επιστημών Κώτσης Σταύρος- Λογιστής Πανούτσου Λένα – Φοιτήτρια Τεχνολογίας Τροφίμων- Νέα Επιχειρηματίας Ζαχαριάκη Τόνια – Φοιτήτρια Διεθνών Σπουδών/Ελεύθερη Επαγγελματίας Θεοδώρου Χριστίνα – Φοιτήτρια Τεχνολογίας Τροφίμων

ΜΠΗΚΑΜΕ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Τ’ αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μαΐου ήταν λίγο – πολύ αναμενόμενα. Οι μεγάλοι κερδισμένοι ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η Χρυσή Αυγή. Στους χαμένους συγκαταλέγονται αναμφίβολα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Ο δικομματισμός δέχθηκε ηχηρό χαστούκι από το λαό καθώς το αποτέλεσμα που συγκέντρωσαν τα δυο κόμματα είναι ανάλογο με εκείνο της ΝΔ το ’09 όταν είχε χάσει με 10 μονάδες διαφορά από το ΠΑΣΟΚ. Το σημερινό εκλογικό αποτέλεσμα, που εμφανίζει το άθροισμα των δυνάμεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κάτω από το 33%, εγκαινιάζει μια νέα πολιτική εποχή και σηματοδοτεί με κάθε επισημότητα το τέλος της Μεταπολίτευσης. Η κομματική ταύτιση, η οποία ως αντίληψη είχε κυριαρχήσει εδώ και δεκαετίες στο εκλογικό σώμα φαίνεται πως μετριάζεται αισθητά και στο εξής οι σχέσεις κομμάτων-ψηφοφόρων δεν θα είναι δεδομένες και θα κρίνονται καθημερινά από το έργο και όχι από τις υποσχέσεις των πολιτικών. Ένα σημαντικό στοιχείο που προκύπτει από τις εκλογές, είναι το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συνολικά στην περιφέρεια Αττικής είναι με διαφορά πρώτο κόμμα. Και δεν είναι καθόλου παράλογο αν λάβουμε υπόψη δυο σημαντικά στοιχεία: ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν και είναι κατά του μνημονίου και των πολιτικών του. Απ’ την άλλη, οι πολίτες της Αττικής έχουν ζήσει περισσότερο από κάθε άλλο Έλληνα πολίτη τις επιπτώσεις του μνημονίου στην καθημερινότητά τους. Δεν είναι λοιπόν παράξενο που επέλεξαν να στηρίξουν την αριστερή αντιμνημονιακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Στην εκλογική εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε μεγάλο ρόλο και η επιμονή του κ. Τσίπρα προεκλογικά για την κυβερνώσα Αριστερά. Στο εκλογικό σώμα αυτό μέτρησε σημαντικά καθώς έβλεπαν ένα αριστερό κόμμα, να ξεφεύγει από τη στείρα αντιπολιτευτική ρητορεία και να επιδιώκει να είναι μια εν δυνάμει κυβερνητική δύναμη. Η ΝΔ ήταν από τους χαμένους των εκλογών. Στην αποτυχία της συντέλεσε η πολυδιάσπαση του χώρου της κεντροδεξιάς καθώς και η ραγδαία άνοδος της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Οι σκληροπυρηνικοί της ΝΔ επέλεξαν να εκφραστούν από τους Ανεξάρτητους Έλληνες, από τη Χρυσή Αυγή και λιγότερο από το ΛΑΟΣ. Μεγάλο μερίδιο στην αποτυχία της ΝΔ έπαιξε και η στάση που επέδειξε αυτά τα τρία χρόνια, και κυρίως οι επιλογές του κ. Σαμαρά. Η στάση του απέναντι στο μνημόνιο δεν έγινε ποτέ πλήρως κατανοητή από το εκλογικό σώμα. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν αν ήταν υπέρ ή κατά των πολιτικών που εφαρμόστηκαν και αυτή η αδυναμία κατανόησης εμφανίστηκε στην κάλπη. Την ανακολουθία λόγων – πράξεων καθώς και τις συνεχιζόμενες πολιτικές μεταπτώσεις πλήρωσε και το ΛΑΟΣ του κ. Καρατζαφέρη, το οποίο την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές είναι εκτός Κοινοβουλίου. Όσον αφορά το ΠΑΣΟΚ, υπέστη μια πάρα πολύ βαριά ήττα. Και μόνο το γεγονός ότι αναδείχθηκε τρίτο κόμμα τα λέει όλα. Το εκλογικό κόμμα το τιμώρησε για όλα όσα συνέβησαν τα τελευταία τρία χρόνια στη χώρα. Στο ΠΑΣΟΚ έπεσε ο κλήρος να είναι κυβέρνηση στη χειρότερη στιγμή της χώρας, το ίδιο συντέλεσε με σοβαρά λάθη στην επιδείνωση της κατάστασης και τιμωρήθηκε από τους πολίτες. Πλέον για να μπορεί να έχει μέλλον, οφείλει να επαναπροσδιορίσει τη στάση του και ουσιαστικά να επανιδρυθεί. Σε ότι έχει να κάνει με τη συμμετοχή στις εκλογές, δεν ήταν αυτή που θα έπρεπε να είναι. Η αποχή κινήθηκε πάνω από 35%, γεγονός το οποίο αφενός δείχνει την απογοήτευση του κόσμου με όλο το πολιτικό σύστημα, αφετέρου όμως δείχνει και την άρνηση συμμετοχής. Οι εκλογές της 6ης Μαΐου ήταν οι κρισιμότερες, μέχρι τις επόμενες που δεν θα αργήσουν, και πολλοί συμπολίτες μας δεν ενδιαφέρθηκαν. Δεν γνωρίζω αν είναι οι ίδιοι που διαμαρτύρονταν σε κάθε μεγάλη πλατεία της χώρας, όμως η άρνηση συμμετοχής και η αδιαφορία δείχνει έναν πολίτη μη συνειδητοποιημένο, εντελώς αδιάφορο για το ίδιο του το μέλλον. Με τη λήξη των εκλογών, οι νέες εκλογές φαντάζουν πιο πιθανές από το σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας ή συνεργασίας. Επιδίωξη του κ. Σαμαρά αλλά και του κ. Βενιζέλου είναι ο σχηματισμός κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Επειδή όμως με τις έδρες που κέρδισαν και οι δυο τα νούμερα δεν βγαίνουν, σημαντικό ρόλο αναμένεται να παίξει η Δημοκρατική Αριστερά του κ. Κουβέλη , η οποία όμως σε πρώτη φάση είναι αρνητική στη συνεργασία. Από την άλλη, η αριστερή κυβέρνηση που πρότεινε ο κ. Τσίπρας είναι απίθανο να επιτευχθεί αφενός γιατί δεν προκύπτει από τον υπολογισμό των εδρών, και αφετέρου τα υπόλοιπα αριστερά κόμματα το απορρίπτουν. Το πιο πιθανό λοιπόν είναι να οδηγηθούμε σε νέες εκλογές άμεσα. Στη χώρα δεν πρέπει το σκηνικό της ακυβερνησίας να σέρνεται για μεγάλο διάστημα, από την άλλη όμως όλοι οι πολιτικοί οφείλουν ν’ αξιολογήσουν σωστά το μήνυμα της κάλπης: ο κόσμος είναι εξαγριωμένος και υποψιασμένος. Οι πολίτες θέλουν πλέον πολιτικούς ηθικούς, αποτελεσματικούς και κόμματα τα οποία θα κοιτάξουν πρωτίστως το κοινό καλό και μετά όλα τ’ άλλα. Η Μεταπολίτευση τελείωσε και όλο το πολιτικό προσωπικό πρέπει να προσαρμοστεί στη νέα εποχή που ανατέλλει μετά τις εκλογές. Όποιος δεν το καταλάβει αυτό ,αποτελεί ήδη παρελθόν.

ΕΚΛΟΓΕΣ - ΤΟΜΗ

Βρισκόμαστε πλέον στην τελική ευθεία για την κάλπη. Τα νεύρα όλων των εμπλεκομένων, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, είναι στο κόκκινο, ενώ όπως έχουμε πει ξανά, οι εκλογές αυτές αν και είναι οι πιο κρίσιμες από την πτώση της Χούντας μέχρι σήμερα, είναι ταυτόχρονα οι πιο βουβές και απρόβλεπτες. Άλλες εποχές, τέτοιες μέρες, οι πόλεις βούιζαν από συνθήματα, ψηφοφόροι έμπαιναν κι έβγαιναν σε εκλογικά κέντρα, υπήρχε ένας έντονος προεκλογικός πυρετός, τα διαφημιστικά φυλλάδια και οι αφίσες κατέκλυζαν τους δρόμους, και όπως και να έχει υπήρχε μια έντονη κινητικότητα. Αυτή τη φορά, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Ο λαός κουράστηκε με όλα αυτά που συσσωρεύτηκαν και έσκασαν τα τελευταία χρόνια. Είναι βαθιά απογοητευμένος και αηδιασμένος και είναι η πρώτη φορά που ένα ποσοστό της τάξεως του 85-90% πιστεύει ότι τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει προς το καλύτερο από την 7η Μαΐου και μετά. Για το προς το χειρότερο είναι σχεδόν βέβαιοι οι ψηφοφόροι. Ο λαός βράζει από οργή για ένα πολύ απλό γεγονός: οι άνθρωποι που τον έφεραν στο σημερινό χάλι ζητάνε και πάλι την ψήφο του, λέγοντας ξανά και ξανά τα ίδια ξύλινα λόγια. Χωρίς να ζητάνε «έλεος» για τα εγκληματικά τους λάθη. Σαφώς και υπάρχουν εξαιρέσεις και είναι υποψήφιοι άνθρωποι που και εννοούν τη ‘συγγνώμη’ τους και θέλουν να προσφέρουν ανιδιοτελώς. Όμως και αυτοί παρασύρονται από τη χιονοστιβάδα της γενικευμένης κρίσης που έχει χτυπήσει τη χώρα μας. Η συμμετοχή του κόσμου για τους παραπάνω λόγους και όχι μόνο, πρέπει να είναι μαζική. Μόνο έτσι μπορεί να προκύψει κάτι διαφορετικό από τις εκλογές. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιδιαίτερα εκπαιδευμένος πολιτικά, για να καταλάβει ότι οι εκλογές αυτές διεξάγονται στην πιο κρίσιμη για τον τόπο περίοδο ή ότι από το αποτέλεσμά τους θα κριθεί σε σημαντικό βαθμό το εθνικό μας μέλλον. Η απογοήτευση του κόσμου είναι ικανή να βγάλει αποτελέσματα που ούτε καν τα περιμέναμε μέχρι πρόσφατα: δεκακομματική Βουλή, είσοδος Χρυσής Αυγής, κατακερματισμός δικομματισμού, αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης. Εν πολλοίς, τα παραπάνω είναι κάπως αναμενόμενα καθώς το δείχνουν όλες οι τελευταίες δημοσκοπήσεις αλλά κυρίως φαίνεται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα όπως αυτή έχει διαμορφωθεί τους τελευταίους μήνες. Δεν είναι λοιπόν δυνατόν ν’ αλλάξει σε μια βδομάδα η εκλογική συμπεριφορά που θα δείξουν οι πολίτες όπως αυτή σφυρηλατήθηκε από όσα πέρασαν τα τελευταία 2,5 χρόνια. Ούτε και το ίδιο το πολιτικό σύστημα μπορεί ν’ αλλάξει αυτή τη συμπεριφορά καθώς απέτυχε σε δυο κρισιμότατα ζητήματα: στην πρόβλεψη και στην αντιμετώπιση της κρίσης. Κεντρικό σύνθημα στις εκλογές αυτές δεν υπάρχει. Οι μεν κάνουν λόγο για συνέχιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, με οποίο κόστος συνεπάγεται αυτή η επιλογή, οι δε μιλούν για ανατροπή του μνημονίου και των πολιτικών λιτότητας που έφερε και οι πολίτες παρακολουθούν αμήχανοι. Οι εκλογές αυτές είναι ζωτικής σημασίας για το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων Ελλήνων. Ο κυρίαρχος λαός καλείται να αποφασίσει αν επιθυμεί τη συνέχιση της εφαρμοζόμενης πολιτικής του μνημονίου, που τον εξοντώνει οικονομικά, ή αν τάσσεται υπέρ της ανατροπής της. Καλείται να ψηφίσει έχοντας την υπόνοια ότι την επόμενη μέρα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα συνεργαστούν και θα εφαρμόσουν τις ίδιες πολιτικές. Ακόμα, γνωρίζει ότι και η Αριστερά όποιο και να είναι το συνολικό ποσοστό που θα φέρει, δύσκολα θα συνεργαστεί για να εφαρμόσει μια εναλλακτική πολιτική διακυβέρνησης. Με λίγα λόγια οι πολίτες πιστεύουν ότι υπάρχει αδιέξοδο προς όλες τις κατευθύνσεις. Το δικαίωμα της επιλογής όμως ανήκει αποκλειστικά και κυρίαρχα στον ελληνικό λαό, ο οποίος άλλωστε θα υποστεί τις συνέπειες της απόφασής του. Οι πολίτες πρέπει, όμως, αυτήν τη φορά να μην περιορισθούν στη χρήση του ιερού δικαιώματος της ψήφου. Πρέπει σε αυτές τις εκλογές, να επιβάλλουν μια άλλη πολιτική ατζέντα διαλόγου, διαφορετική από αυτήν που τα κόμματα προωθούν για να προστατευθούν από τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση. Πρέπει να συζητηθεί πραγματικά πώς θα ξεφύγουμε από τη μιζέρια της ύφεσης, της ανεργίας και της φτώχειας, στην οποία μας οδήγησαν όχι μόνο η τρόικα και τα μνημόνια, αλλά κυρίως οι κυβερνήσεις μας από το ’74 μέχρι σήμερα, και πώς θα ξαναμπεί η χώρα σε τροχιά ανάπτυξης, αλλά και στον δρόμο της ανάκτησης της χαμένης της αξιοπρέπειας και αξιοπιστίας. Πρέπει επίσης να συζητήσουμε για τα δικά μας λάθη, για τις χρόνιες λανθασμένες επιλογές μας, για τα εσφαλμένα πρότυπα ζωής μας και να αναζητήσουμε τρόπους για να τα διορθώσουμε και να τα υπερβούμε, με γενναίες αλλαγές. Είναι η ώρα της εθνικής αλήθειας και της εθνικής ευθύνης. Τόσο για τα κόμματα όσο και για όλους εμάς.

ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

Οι εκλογές μετά από αρκετό καιρό σιωπής προκηρύχτηκαν για τις 6 Μαΐου. Σύσσωμη η αντιπολίτευση τις ζητούσε, όχι και τόσο πειστικά είναι η αλήθεια, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ για δικούς τους λόγους τις ήθελαν περισσότερο ή λιγότερο, όμως περισσότερο αναγκαίες είναι για να εκφραστούν δημοκρατικά οι πολίτες. Οι οποίοι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν ρωτήθηκαν για τίποτα αυτό το διάστημα. Ούτε για την προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης, ούτε για όλα αυτά τα βάναυσα μέτρα αλλά ούτε και για το σχηματισμό της υπηρεσιακής κυβέρνησης Παπαδήμου. Οι εκλογές αυτές είναι ίσως οι κρισιμότερες των τελευταίων δεκαετιών για τη χώρα. Σ’ αυτές κρίνεται κάτι περισσότερο από τα μνημόνια, την τρόικα, το ευρώ ή την πτώχευση. Κρίνεται το παρών και το μέλλον της χώρας. Όλοι θα συμφωνήσουμε στο γεγονός ότι η χώρα μας πρέπει να πάει μπροστά. Για να πάει μπροστά, χρειάζεται ισχυρή κυβέρνηση, η οποία δεν θα χαϊδέψει καμία κοινωνική ομάδα, δεν θα τάξει λαγούς με πετραχήλια και με πολιτική συνέπεια και αποτελεσματικότητα θα αρχίσει την ανοικοδόμηση της χώρας. Ωραία είναι αυτά που ακούγονται περί πολυκομματικών σχημάτων και πλειοψηφικών κυβερνήσεων, όμως όπως μας δίδαξε η θητεία της κυβέρνησης Παπαδήμου, ακόμα το ελληνικό πολιτικό σύστημα ούτε θέλει, ούτε είναι έτοιμο να στηρίξει ένα τέτοιο εγχείρημα. Το ερώτημα όμως που εύλογα θέτουν οι πολίτες είναι κατά πόσο είναι δυνατόν να προκύψει από τις εκλογές μια ισχυρή κυβέρνηση τη στιγμή που τα ποσοστά των δυο μεγάλων κομμάτων αθροιστικά δεν συγκεντρώνουν ούτε το 40% του εκλογικού σώματος.
Σε αυτό θα κληθούν να απαντήσουν οι ίδιοι οι ψηφοφόροι. Η χειρότερη επιλογή που μπορεί να κάνει κάποιος σε αυτές τις εκλογές είναι να μην ψηφίσει. Την ίδια στιγμή που οι πολίτες είναι με το δίκιο τους απελπισμένοι, αγανακτισμένοι και οργισμένοι, είναι έτοιμοι να πάρουν τη λάθος απόφαση, δηλαδή να απέχουν από τις εκλογές. Η απόφαση αυτή είναι αρκετά εύκολη για τον καθέναν, είναι όμως και η χειρότερη δυνατή επιλογή. Διότι όσοι δεν ψηφίσουν δεν θα συμμετάσχουν στη διαμόρφωση της νέας Βουλής, και θα αφήσουν το πεδίο ελεύθερο σε εκείνους που χρόνια τώρα τη διαμόρφωναν και την έφτασαν στην εικόνα που έχει σήμερα. Οι πολίτες πρέπει να σκεφτούν ότι η αποχή τους από τις εκλογές μπορεί για ένα μεγάλο μέρος να είναι πολιτική πράξη, όμως περισσότερο μοιάζει με παραίτηση η οποία δίνει το δικαίωμα στους υπολοίπους να αποφασίζουν για εκείνους. Και όταν λέμε ‘υπολοίπους’ εννοούμε οργανωμένα συμφέροντα, συντεχνίες, ομάδες πίεσης, κομματικά στελέχη, ακραία στοιχεία και τόσους άλλους που μπορεί ο καθένας να φανταστεί. Τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν και αυτό πρέπει να πιστέψουν οι πολίτες και να μην παραιτηθούν από το δημοκρατικό τους δικαίωμα που ταυτόχρονα είναι και υποχρέωσή τους.
Όσον αφορά τα προγράμματα διακυβέρνησης των κομμάτων, αυτά είναι σε γενικό βαθμό αρκετά θολά. Δεν έχουν παρουσιάσει στους οργισμένους και απογοητευμένους ψηφοφόρους τις πολιτικές εκείνες που πρέπει να εφαρμοστούν για να φανεί κάποια αχτίδα φωτός και να αρχίσει η αναδιάρθρωση της χώρας. Εκτός αυτού ο χρόνος που απομένει μέχρι την 6η Μαΐου είναι περιορισμένος, τα κόμματα ελέω της διαμορφωθείσας κατάστασης αλλά και της οικονομικής αδυναμίας τους θα περιορίσουν κατά πολύ τις εκλογικές τους δαπάνες, οπότε αυτές οι εκλογές μπορούν α χαρακτηριστούν ‘βουβές’ και απρόβλεπτες. Το αποτέλεσμά τους ουδείς μπορεί να το προβλέψει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι πολίτες πρέπει να συμμετάσχουν μαζικά. Και μετά θα πρέπει να ελπίσουμε ότι όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των εκλογών, ο νικητής ή οι νικητές της αναμέτρησης, θα αναλάβουν τις ευθύνες τους, θα συναισθανθούν την κρισιμότητα της κατάστασης και θα αρχίσουν την ανοικοδόμηση της Ελλάδας. Αυτές οι εκλογές είναι όπως είπαμε οι κρισιμότερες και πρέπει όλοι οι πολίτες να έχουν λόγο και να είναι υπεύθυνοι για το σκηνικό που θα διαμορφωθεί από τις 7 Μαΐου και μετά.

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ‘ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ’

Εδώ και αρκετές μέρες, πλήθος δημοσκοπήσεων βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Πολλά είναι τα ευρήματα που προκύπτουν, όμως ένα από τα σημαντικότερα και πιο ανησυχητικά είναι αυτό που εμφανίζεται σε πολλές δημοσκοπήσεις και φέρνει τη ‘Χρυσή Αυγή’ στη Βουλή. Η ‘Χρυσή Αυγή’ και τα μέλη της τον τελευταίο καιρό αργά και μεθοδικά προετοιμάζονται για τις ερχόμενες εκλογές και έχουν εξασφαλίσει αρκετούς ψηφοφόρους και υποστηρικτές ειδικά στις περιοχές εκείνες που έχουν μετατραπεί σε γκέτο μεταναστών. Με λίγα λόγια εκεί που το κράτος απουσιάζει και αδιαφορεί, η ‘Χρυσή Αυγή’ βρίσκει πεδίο δόξης λαμπρό και αυξάνει θεαματικά τα ποσοστά της. Η προειδοποίηση είχε έρθει στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές της Αθήνας αλλά ουδείς φαίνεται να θορυβήθηκε από την εκλογή Μιχαλολιάκου.
Μπορεί τα μέλη της ‘Χρυσής Αυγής’ να θέλουν να προμοτάρουν την εικόνα των αγνών πατριωτών που στέκονται δίπλα στους απροστάτευτους Έλληνες όμως η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Πίσω από συνθήματα που ακούγονται όλο και από περισσότερους Έλληνες, όπως «Έξω οι ξένοι από τη χώρα», τα οποία χρησιμοποιεί η ‘Χρυσή Αυγή’ προσπαθώντας να προσελκύσει άνεργους και απελπισμένους πολίτες οι οποίοι ζουν στα όρια της οικονομικής ανέχειας, κρύβεται μια νεοναζιστική οργάνωση που μισεί τη δημοκρατία, «λατρεύει» και μνημονεύει τον Χίτλερ και οραματίζεται το 4ο Ράιχ στην Ευρώπη. Παρά την προσπάθεια των στελεχών της να «μακιγιάρουν» το πραγματικό πρόσωπο της ‘Χρυσής Αυγής’ στην επιδίωξή τους να διεκδικήσουν την είσοδό της στο κοινοβούλιο, η οποία είναι πιο πιθανή από ποτέ, η δράση αλλά και τα κείμενα που έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς αποκαλύπτουν τη λειτουργία μίας νεοναζιστικής ρατσιστικής με διεθνείς διασυνδέσεις.
Ο γενικός γραμματέας της ‘Χρυσής Αυγής’, Ν.Γ. Μιχαλολιάκος, ηγετικό στέλεχος της άκρας Δεξιάς από τη δεκαετία του '70, έχει δηλώσει με περίσσια άνεση ότι ο «εθνικοσοσιαλισμός» αποτελεί «κοσμοθεωρία» που στηρίζεται στην ανωτερότητα της ‘Άριας Φυλής’ . Παρά την πρόθεση να αποσιωπηθεί η λατρεία της ‘Χρυσής Αυγής’ στο πρόσωπο του Χίτλερ, το άρθρο του Ν. Μιχαλολιάκου, στο τεύχος του περιοδικού της οργάνωσης τον Μάιο του 1987 με τίτλο «Χίτλερ για 1.000 χρόνια», είναι ανατριχιαστικά αποκαλυπτικό: «30 Απριλίου 1945, μια λαμπερή σελίδα της σύγχρονης Ιστορίας κλείνει. Ο Μεγάλος Άντρας του Εικοστού Αιώνα, ο εμψυχωτής και απόστολος της Επαναστάσεως του Αγκυλωτού Σταυρού είναι νεκρός. Χίλια εννιακόσια σαράντα πέντε, όλοι αυτοί που επίστεψαν στα μεγάλα ιδανικά της Εθνικοσοσιαλιστικής Επαναστάσεως νιώθουν παγωμένοι, νιώθουν διστακτικοί απέναντι στο μέλλον, σε ένα μέλλον χωρίς την παρουσία και την καθοδήγηση Εκείνου», υπογραμμίζει ο Ν. Μιχαλολιάκος. Ο θαυμασμός στους ναζί δεν σταματά ούτε και στις αναφορές για τα εγκλήματα κατά του ελληνικού λαού και τις σφαγές αμάχων στην Κατοχή. Ο κατοχικός πρωθυπουργός και συνεργάτης των Γερμανών Γ. Τσολάκογλου χαρακτηρίζεται ως ο στρατηγός που «προσπάθησε μια έντιμη ειρήνη», οι ταγματασφαλίτες και οι χίτες (τάγματα Χ) που οπλίστηκαν από τους Γερμανούς για να αντιμετωπίσουν τους αντιστασιακούς αναφέρονται ως «ένδοξοι μαχητές».
Οι Έλληνες νεοναζί της ‘Χρυσής Αυγής’ βαδίζουν σταθερά πάνω στις ιδεολογικές απόψεις αλλά και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις που έχει επιβάλει ο ναζισμός. Εκτός των παραπάνω, κατά καιρούς μέλη της ‘Χρυσής Αυγής’ έχουν κατηγορηθεί για επιθέσεις εναντίον μεταναστών. Τον τελευταίο καιρό προσπαθούν να δείξουν ένα ανθρώπινο, πατριωτικό πρόσωπο, όμως το πρόσφατο παρελθόν αυτής της οργάνωσης δεν αφήνει περιθώρια για αλλαγές. Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, η Άκρα Δεξιά καιροφυλακτεί και στις περισσότερες περιπτώσεις, όπως μας έχει δείξει η ευρωπαϊκή ιστορία, όταν υπάρχει κρίση επωφελείται σε μεγάλο βαθμό, τόσο εκλογικά όσο και πολιτικά. Η ‘Χρυσή Αυγή’ είναι κοντά στην είσοδό της στο Κοινοβούλιο και αυτό είναι το σημαντικό και συνάμα ανησυχητικό πολιτικό μήνυμα που αναδεικνύουν οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις.

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΑΠΑΙΤΕΙ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

Στα άμεσα σχέδια του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, είναι η χρησιμοποίηση παλαιών στρατοπέδων σε όλη τη χώρα ως κέντρα κράτησης παράνομων μεταναστών. Αρκετοί είναι αυτοί που θεωρούν την κίνηση αυτή ως ένα προεκλογικό πυροτέχνημα του Υπουργού, και τη βλέπουν με καχυποψία. Από την άλλη όμως, το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης έχει γιγαντωθεί τα τελευταία χρόνια και η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας απαιτεί άμεση και συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος. Την τελευταία εικοσαετία, η ελληνική μεταναστευτική πολιτική στάθηκε αμήχανη απέναντι στην εισροή χιλιάδων παράνομων μεταναστών. Εκτός από κάποιες διαδικασίες νομιμοποίησης δεν μπόρεσε η πολιτεία να ελέγξει την αθρόα είσοδο ανθρώπων από όλες τις πλευρές των χερσαίων και θαλασσίων συνόρων μας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας να μην μπορέσει ποτέ να τους αποδεχθεί και σε αρκετές περιπτώσεις να διακατέχεται από ρατσιστικά αισθήματα και συμπεριφορές. Η αλήθεια όμως είναι ότι η πλειοψηφία των παράνομων μεταναστών, αναζήτησαν στη χώρα μας ένα καλύτερο αύριο και σε πολλές περιπτώσεις ήταν θύματα ενός σύγχρονου δουλεμπορίου. Δεν ήθελαν ν’ αφήσουν τις χώρες τους για τουριστικούς λόγους αλλά για λόγους επιβίωσης και ανάγκης, και αυτό πρέπει να γίνεται κατανοητό από ακραίες ομάδες που έχουν διαποτιστεί με έντονα ρατσιστικά και ξενοφοβικά συναισθήματα. Η ανάγκη τους για επιβίωση δεν μπορεί να κρύψει τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει η πολύπαθη πρωτεύουσα αλλά και πολλές πόλεις σε όλη τη χώρα.
Εκτός από την χρησιμοποίηση στρατοπέδων, η πολιτεία οφείλει να εκπονήσει και να εφαρμόσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο μεταναστευτικής πολιτικής. Άμεσος στόχος πρέπει να είναι η διαβίωση των ανθρώπων αυτών σε ανθρώπινες συνθήκες γιατί πάνω απ’ όλα είναι άνθρωποι και δεύτερον για ν’ απομακρυνθούν από την παραβατικότητα. Η εγκληματικότητα έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις και έχει καταστήσει πολλές περιοχές της πρωτεύουσας εντελώς αφιλόξενες σε πολλούς συμπολίτες μας. Ακολούθως, πρέπει να γίνει έλεγχος και των συμπατριωτών μας, οι οποίοι πολλές φορές χρησιμοποιούν τους μετανάστες σαν ευκαιρία για πλουτισμό και για εργατικά χέρια με σχεδόν μηδενικό κόστος. Εκτός αυτού, είναι αρκετοί οι συμπατριώτες μας εκείνοι που επινοικιάζουν σε δεκάδες μετανάστες μια μικρή γκαρσονιέρα έναντι μεγάλου ενοικίου οι οποίες αρκετά γρήγορα μετατρέπονται σε πυρηνικές βόμβες για τη δημόσια υγιεινή. Ακόμα, οφείλει να πραγματοποιηθεί αποτελεσματικός έλεγχος σε όλα τα μήκη των συνόρων μας – και με τη συμβολή της FRONTEX - για να μετριασθεί το ζήτημα της αθρόας μετανάστευσης, αφού αποτελούμε την κύρια πηγή εισόδου στην Ευρώπη. Εν μέσω της οικονομικής κρίσης η χώρα μας δεν αντέχει τη χρηματοδότηση ειδικών υποδομών και στο πλαίσιο αυτό πρέπει να σταθεί αρωγός η Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί ας μην ξεχνάμε ότι τα σύνορά μας δεν είναι μόνο ελληνικά, αλλά και σύνορα της Ε.Ε. Η παράνομη μετανάστευση δεν αποτελεί μόνο ελληνικό «προνόμιο», είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η Ε.Ε πρέπει να υιοθετήσει και να εφαρμόσει μια ολοκληρωμένη πολιτική για την παράνομη μετανάστευση.
Τέλος, ένα μέτρο που μπορεί να μετριάσει την κατάσταση σε ευρωπαϊκό επίπεδο γενικότερα, είναι όλα τα κράτη – μέλη της Ε.Ε. να αναλάβουν τις ευθύνες τους ισομερώς και ανάλογα με τις δυνατότητές τους, αλλά και η άμεση συνεννόηση και εφαρμογή διακρατικών συμφωνιών με τις γείτονες χώρες. Το σίγουρο είναι πως πλέον, είκοσι χρόνια μετά τις πρώτες αφίξεις παράνομων μεταναστών, η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει τόσο μεγάλες μεταναστευτικές ροές. Η εισροή μεταναστών από τον Έβρο αποτελεί πανευρωπαϊκό πρόβλημα καθώς το 90% της μετανάστευσης προς την Ευρώπη γίνεται μέσω των Ελληνοτουρκικών συνόρων και για το λόγο αυτό η Ε.Ε. πρέπει να κοιτάξει το πρόβλημα κατάματα και να βοηθήσει την Ελλάδα στην αντιμετώπισή του. Δεν πρέπει κάτω από το χαλί της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων να συνεχίζονται να κρύβονται όλα τα υπόλοιπα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.

ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΝΔ ΣΤΡΙΜΩΧΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ

Ουσιαστικά μετά την ψήφιση του νέου πακέτου στήριξης προς τη χώρα μας, η περίοδος που ζούμε είναι έντονα προεκλογική , μιας και οι εκλογές δεν θα αργήσουν και πολύ να γίνουν, με πιθανότερη ημερομηνία την 6η Μαΐου. Το ΠΑΣΟΚ μετά την τυπική εκλογή Βενιζέλου, προσπαθεί όσο είναι δυνατόν να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του και ελπίζει ρεαλιστικά σε μια ‘βελούδινη’ εκλογική ήττα. Η ΝΔ βλέποντας ότι προπορεύεται στις δημοσκοπήσεις, προσπαθεί να πετύχει την πολυπόθητη αυτοδυναμία όμως κάτι τέτοιο φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο, μιας και δεν έχει αναπτύξει κάποια ιδιαίτερη δυναμική. Απλώς καρπώνεται τη φθορά του ΠΑΣΟΚ και ελπίζει και αυτή από τη μεριά της σε συσπείρωση των ψηφοφόρων της. Παρά την προσχώρηση Βορίδη και Γεωργιάδη , η ΝΔ δεν έχει πλησιάσει τον στόχο της αυτοδυναμίας. Από τα δεξιά της έχει να αντιμετωπίσει τους ‘Ανεξάρτητους Έλληνες’ του Πάνου Καμμένου, και των εννέα βουλευτών που τον ακολούθησαν. Το νέο κόμμα φαίνεται όχι μόνο ότι θα μπει άνετα στη Βουλή αλλά διεκδικεί και ένα σημαντικό ποσοστό, το οποίο στερεί από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάθε ελπίδα αυτοδυναμίας. Εκτός αυτού, η ΝΔ έχει να αντιμετωπίσει το ΛΑ.Ο.Σ αλλά και τη Χρυσή Αυγή που σταδιακά ανεβαίνει και αρκετοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι θα ευνοηθεί από τη δυσαρέσκεια του κόσμου απέναντι στο πολιτικό σύστημα και θα καταφέρει να εισέλθει στη Βουλή. Επειδή και τα τρία αυτά κόμματα έχουν σαφή αντιμνημονιακή στρατηγική, έχει αποκλειστεί κάθε δυνατότητα συνεννόησης ή προεκλογικής συνεργασίας μαζί τους από τη ΝΔ.
Αντίστοιχα προβλήματα, αν όχι μεγαλύτερα, έχει να αντιμετωπίσει το ΠΑΣΟΚ. Λίγο πριν την εκλογή Βενιζέλου, δημιουργήθηκε ένας νέος πολιτικός σχηματισμός, η ‘Κοινωνική Συμφωνία’ από την Λούκα Κατσέλη και τον Χάρη Καστανίδη. Μπορεί το νεόκοπο κόμμα να διατηρεί σε πρώτη φάση τα ποσοστά του σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα, όμως έχει το περιθώριο να αντλήσει ψηφοφόρους από την παραδοσιακή εκλογική δεξαμενή του ΠΑΣΟΚ. Εκτός αυτού, την περασμένη βδομάδα επιβεβαίωσαν την κοινή τους εκλογική και πολιτική συνεργασία με τη ‘Δημοκρατική Αριστερά’ πέντε διαγραμμένοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα του Φώτη Κουβέλη λειτουργεί ως καταφύγιο για απογοητευμένους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ με αριστερή ιδεολογία, οι οποίοι νιώθουν προδομένοι από τη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ. Εκτός της ΔΗΜΑΡ, υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, τα οποία αναμένεται να κορυφώσουν την πολιτική αντιπαράθεση όσο θα πλησιάζουν οι εκλογές με κύριο θέμα ατζέντας τον αντιμνημονιακό αγώνα.
Εύκολα μπορεί να παρατηρήσει κανείς ότι το αντιμνημονιακό τόξο που έχει σχηματιστεί αριστερά και δεξιά των δυο κομμάτων εξουσίας, παρόλο που δεν μπορεί να προσδιοριστεί αμιγώς με πολιτικά χαρακτηριστικά, έχει στριμώξει αρκετά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Εκτός αυτού, σε πλατιά στρώματα πολιτών έχει κερδίσει σημαντικό έδαφος η άποψη ότι η εναλλαγή των δύο κομμάτων στην εξουσία δεν συνεπάγεται και αλλαγές μείζονος σημασίας στην οικονομία και στην πολιτική διακυβέρνηση. Ανάμεσα στα δυο κόμματα εξουσίας έχουν ξεθωριάσει οι ιδεολογικές διαφορές και η ισχυρή κομματική ταύτιση, η κυβέρνηση συνεργασίας μετρίασε τη διαχρονική τους αντιπαράθεση, ενώ έχει υποχωρήσει η κάθε είδους ιστορική φόρτιση που στο παρελθόν κατασκεύαζε ιστορικές διχοτομήσεις (Δεξιά-αντιδεξιά, συντήρηση-πρόοδος). Με λίγα λόγια, ο δικομματισμός έχει υποστεί τρανταχτά πλήγματα εκ των έσω, βρίσκεται σε φάση εκλογικής καθίζησης ,ενώ η ίδρυση νέων κομμάτων λειτουργεί αποσυσπειρωτικά τόσο για το ΠΑΣΟΚ όσο και για τη ΝΔ. Μέσα σε όλα αυτά δεν πρέπει να υποβαθμίζεται το γεγονός ότι ενδεχόμενη ενασχόληση του νυν Πρωθυπουργού με την πολιτική, θα τους προκαλέσει ακόμα περισσότερα προβλήματα. Οι εκλογές που θα έρθουν θα φέρουν μεγάλες ανατροπές και την επόμενη μέρα τίποτα δε θα θυμίζει τον μέχρι πρόσφατα παντοδύναμο δικομματισμό.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

Στις χθεσινές εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ, σε αντίθεση με τα όσα προέβλεπαν αναλυτές και δημοσκόποι, συμμετείχαν πάω από 200.000 φίλοι και μέλη του Κινήματος. Η αλλαγή προεδρίας επικυρώθηκε και τυπικά, και πλέον πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος, με ποσοστό περίπου 96%. Όπως συνέβη με την εκλογή του Παπανδρέου, έτσι και αυτή του Βενιζέλου είχε περισσότερο πανηγυρικό χαρακτήρα. Ο Βενιζέλος είναι κατά κοινή ομολογία ένας πολιτικός με αξιοζήλευτη δημόσια παρουσία σε ότι αφορά τον λόγο και τη διατύπωση νοημάτων. Είναι ίσως ο πιο ταλαντούχος πολιτικός της γενιάς του. Αυτό όμως δεν μπορεί να αλλάξει το γεγονός ότι για ακόμη μια φορά στο ΠΑΣΟΚ, μετατράπηκε η ανάδειξη ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ σε παράσταση για ένα ρόλο. Όπως ακριβώς συνέβη με τον Γιώργο Παπανδρέου. Και αυτό ακριβώς το γεγονός είναι το πιο σοβαρό, καθώς μια διαδικασία που θα έπρεπε να συμβολίζει την ιδεολογική και πολιτική επανεκίννηση ενός κόμματος, χρησιμοποιείται απλώς για να ενδυναμώσει το πολιτικό προφίλ του νέου αρχηγού. Αυτό γίνεται διότι τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ, τα δυο κόμματα εξουσίας του κομματικού μας συστήματος, είναι από τη φύση τους αρχηγικά και σε πολλές περιπτώσεις τα κομματικά όργανα και οι διαδικασίες είναι ως επί το πλείστον διακοσμητικές. Το ΠΑΣΟΚ, όπως και όλα τα κόμματα στη χώρα μας άλλωστε, στις διάδοχες καταστάσεις των ηγεσιών του, συνήθως δεν αναζητούν ανθρώπους μ' ένα καθαρό ιδεολογικό ή πολιτικό στίγμα, δεν αναζητούν αυθεντικούς εκπροσώπους μιας συγκεκριμένης και σύχρονης πολιτικής θεώρησης που θ' ανταποκρινόταν στις ανάγκες των καιρών. Αντιθετως, αναζητούν, έναν ικανό και χαρισματικό αρχηγό ο οποίος θα έφερνε ή θα διατηρούσε το κόμμα στην εξουσία. Η εξουσία άλλωστε δεν πρέπει να λησμονούμε ότι είναι το καλύτερο φάρμακο για να γιατρέψει κάθε ιδεολογική, πολιτική και εκλογική ασθένεια.
Ο τρόπος εκλογής του Ευάγγελου Βενιζέλου, εκτός των άλλων, άφησε αρκετά τραύματα στο ΠΑΣΟΚ. Αρκετοί ψίθηροι εμφανίστηκαν οι οποίοι στην καλύτερη περίπτωση άφηναν υπόνοιες για διάφορες ασχήμιες που έγιναν σε αρκετά εκλογικά τμήματα. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος μίλησε για μεγάλη νίκη, όμως πως μπορεί να ισχύει αυτό τη στιγμή που ήταν μόνο ένας υποψήφιος και σε αρκετές περιπτώσεις δεν υπήρχαν οι στοιχειώδεις εγγυήσεις αξιοπιστίας αυτής της διαδικασίας; Ως νέος πρόεδρος του κόμματος ο Βενιζέλος θα κριθεί στην πράξη από το ιδεολογικό πλαίσιο στο οποίο θα κινηθεί, την πολιτική που θα διαμορφώσει, τα πρόσωπα που θα επιλέξει, το ύφος της δημόσιας παρουσίας που θα τον διακρίνει και εντέλει από τα εκλογικά αποτελέσματα που θα φέρει το ΠΑΣΟΚ στις κάλπες. Ο Βενιζέλος καλείται να αναγεννήσει το ΠΑΣΟΚ, το οποίο έχει υποστεί κάτι το μοναδικό: ποτέ στη σύγχρονη ιστορία της χώρας ή, τουλάχιστον, στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, ένα κόμμα δεν υπέστη τόσο μεγάλη απώλεια ψηφοφόρων όσο αυτή που υφίσταται τώρα το ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον σε πρώτη φάση δημοσκοπικά. Ένα κόμμα που ήταν πρώτο-και αυτοδύναμο κυβερνητικά-πριν από τριάντα μήνες, σήμερα είναι σε φάση εκλογικής κατρακύλας και ιδεολογικής αναζήτησης. Η κοινωνία πλέον δεν ψάχνει για έναν απόλυτο αρχηγό ο οποίος ως δια μαγείας θα καταφέρει να λύσει όλα τα προβλήματα. Ειδικά στην εποχή που ζούμε, όλα είναι θολά και οι ψηφοφόροι ενώ μπορεί να έχουν τη διάθεση να ακούσουν ιδέες και προτάσεις, βλέπουν ότι οι ιδεολογικές ή οι πολιτικές αντιπαραθέσεις έχουν ξεθωριάσει. Αλλά σ' αυτές ακριβώς τις εποχές αναζητεί η κοινωνία το καινούργιο, το πρωτοποριακό, σ' αυτές αναζητεί το διέξοδο και το άσπρο φως στην άκρη του τούνελ. Ο Βενιζέλος αυτό το στοίχημα καλείται να κερδίσει το οποίο είναι αρκετά δύσκολο. Η κοινωνία θέλει να ξεφύγει απο τα τετριμμένα και αναζητεί νέους τρόπους άσκησης πολιτικής από τους κυβερνώντες. Δεν επιθυμεί την ξύλινη γλώσσα που συνηθίζεται ακόμα, ενώ χρειάζεται συλλογικές λύσεις στα κοινά μας προβλήματα. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει τα κόμματα εξουσίας σε πρώτη φάση να πάψουν να λειτουργούν με αρχηγικό τρόπο, να καταστήσουν τους πολίτες πραγματικούς συμμέτοχους, να έχουν ξεκάθαρο ιδεολογικό υπόβαθρο και ουσιαστικά με λίγα λόγια οφείλουν να επανιδρυθούν. Το ερώτημα στο οποίο καλείται να βρει απάντηση ο Βενιζέλος, όσο και ο Σαμαράς από την άλλη πλευρά, είναι κατά πόσο η επανίδρυση μπορεί να πραγματοποιηθεί με τα ίδια υλικά και τα ίδια πρόσωπα. Δύσκολο ερώτημα το οποίο θα πρέπει να απαντηθεί με πράξεις πολύ σύντομα.