ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΛΙΤ

Πολύ μελάνι χύθηκε όλη την προηγούμενη βδομάδα για την απεργία των εργαζομένων του Μετρό. Πολλά γράφτηκαν και λέχθηκαν, τόσο από τους υποστηρικτές της απεργίας όσο και από τους υπολοίπους που συντάχθηκαν εναντίον των απεργών. Αυτονόητο είναι το γεγονός ότι το δικαίωμα στην απεργία είναι ιερό, είναι σε τελική φάση ο μόνος μοχλός πίεσης που έχει απομείνει στους εργαζομένους που πλήττονται από διάφορα μέτρα και πολιτικές. Είναι η μόνη απάντηση απέναντι στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και στις ελαστικές μορφές εργασίας. Όταν η κάθε απεργία έχει αντίκτυπο στην καθημερινότητα των υπολοίπων πολιτών, τότε είναι που το πράγμα γίνεται αρκετά πολύπλοκο και δημιουργούνται πολεμικές καταστάσεις. Η απόφαση του υπουργού κ. Χατζηδάκη, σε συνεννόηση με τον Πρωθυπουργό, ήταν μια ακραία απόφαση επιβολής της τάξης. Και αυτή η απόφαση στάθηκε η αφορμή για να ακουστούν ξανά στο προσκήνιο ακραίες εκφράσεις και χαρακτηρισμοί εκατέρωθεν. Η απεργία αυτή, εκτός από τα παραπάνω, φανέρωσε σωρεία προβλημάτων, τα οποία εν πολλοίς ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για τη σημερινή διαμορφωθείσα κατάσταση στη χώρα. Στο δημόσιο τομέα, εδώ και δεκαετίες κυριαρχεί η ρουσφετολογική πολιτική και η ‘’τακτοποίηση’’ των διαφόρων ημετέρων. Η Έκθεση του γενικού επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κ. Ρακιντζή αποκάλυψε περιπτώσεις διορισμού ανθρώπων, εντελώς άσχετων με το αντικείμενο για το οποίο προσελήφθησαν. Ενδεικτικά, έγινε πρόσληψη οδηγού σε συρμό με μοναδική πρότερη εμπειρία του dealer σε καζίνο, ενώ τελειόφοιτος του ΤΕΙ Νοσηλευτικής επιλέχτηκε για να καλύψει το πόστο του τεχνίτη συντήρησης. Το ποιο τραγικό της υπόθεσης, είναι ότι πολλοί εργαζόμενοι κλήθηκαν να περάσουν τη διαδικασία της συνέντευξης από 9 έως 21 μέρες μετά την πρόσληψή τους. Εντύπωση προκαλεί επίσης και το πολύ υψηλό μισθολόγιο που ίσχυε για τους εργαζόμενους στο Μετρό. Σύμφωνα με την έκθεση Ρακιντζή το 2009, δηλαδή λίγο πριν από την κρίση, ο χαμηλότερος μισθός ήταν για υπάλληλο προμηθειών και έφτανε τα 1.825 ευρώ το μήνα. Τα υπόλοιπα νούμερα ξεφεύγουν από τη σφαίρα της λογικής, και φτάνουμε στον γενικό διευθυντή, ο οποίος αμειβόταν με κάτι λιγότερο από 8.000 ευρώ το μήνα. Χρήματα που προκαλούν ζαλάδα και οργή σε έναν εργαζόμενο του ιδιωτικού τομέα, του οποίου ο μισθός υπολείπεται κατά πολύ. Σαφώς και δεν ευθύνονται για την κατάσταση αυτή οι εργαζόμενοι. Τα κόμματα και οι κυβερνήσεις είναι υπεύθυνα, διότι είχαν μετατρέψει, και συνεχίζουν όσο μπορούν, το κράτος σε φέουδο και λάφυρο. Το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα, τώρα που τα δανεικά τελείωσαν, έχει έρθει πλέον αντιμέτωπο με τα διάφορα τέρατα που το ίδιο δημιούργησε. Ένα ακόμα σημαντικό συμπέρασμα που για ακόμη μια φορά επιβεβαιώθηκε με την απεργία των εργαζομένων του Μετρό, είναι ότι στην Ελλάδα ο συνδικαλισμός, ακολουθεί κατά πόδας όλες τις στρεβλώσεις της μεταπολιτευτικής κομματικής πολιτικής. Τις ημέρες της απεργίας, ξέσπασε κάποιου είδους ανεξήγητη επιδημία, διότι δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά ότι εκείνοι που δήλωσαν ρεπό, ασθένειες και άδειες ήταν πάνω από 1.000 άτομα. Οι ηγεσίες των συνδικάτων, αποφασίζουν πάντα με γνώμονα μια μελλοντική τους αξιοποίηση στο κυβερνητικό περιβάλλον, και τις περισσότερες φορές όταν πλήττονται από κάποιο μέτρο, δρουν ως άλλοι Ναπολέοντες. Κάνουν ό,τι θέλουν, αδιαφορώντας για το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Το γεγονός αυτό δείχνει ξεκάθαρα, ότι είμαστε μια κοινωνία πλήρως ατομιστική. Μια κοινωνία που στο πέρας των ετών έμαθε να διεκδικεί τα πάντα, αλλά όταν πρόκειται για τήρηση υποχρεώσεων κωφεύει και κηρύττει κάθε είδους, δίκαια ή άδικα, αντάρτικα. Με άλλα λόγια, ο συνδικαλισμός και η πολιτική στην Ελλάδα, μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό. Και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άραγε, όταν τα κραταιά συνδικάτα χρησιμοποιήθηκαν από τις κατά καιρούς κυβερνήσεις ως άρμα διεκδίκησης της εξουσίας; Η χώρα μας δυστυχώς έχει τραβήξει πολλά. Και απ’ ότι φαίνεται θα τραβήξει και άλλα, για τον απλούστατο λόγο ότι έχει την πολιτική και συνδικαλιστική ελίτ που (δεν) της αξίζει.

Η ΠΟΛΥΣΥΝΘΕΤΗ ΒΙΑ

Η βία στη χώρα μας βρίσκεται σε έξαρση. Γκαζάκια σε σπίτια δημοσιογράφων, επίθεση με καλάσνικοφ στα γραφεία της ΝΔ, τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών, δολοφονίες μεταναστών, και άλλα πολλά περιστατικά τα οποία δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας, συνθέτουν ένα μωσαϊκό βίαιης συμπεριφοράς ιδιαιτέρως ανησυχητικό για τον τόπο. Από τον Οκτώβριο του 2009, στην ελληνική κοινωνία, λόγω των ραγδαίων και ριζικών αλλαγών που έχει επιβάλλει το μνημόνιο σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, πραγματοποιείται ένας έντονος κοινωνικός μετασχηματισμός, ο οποίος τροφοδοτεί και τον αναβρασμό. Εκτός αυτού, η ακροδεξιά ρητορική έχει μπει για τα καλά στη δημόσια σφαίρα και καθημερινότητα. Η βία που εκπορεύεται από μεμονωμένα άτομα ή ομάδες, χαρακτηρίζεται από πολλούς ως υποκειμενική βία. Η υποκειμενική βία, όμως, είναι απλά το πιο φανερό σκέλος ενός τρίπτυχου, που συμπεριλαμβάνει και άλλα δύο είδη αντικειμενικής βίας. Σε πρώτο επίπεδο, υπάρχει η «συμβολική βία» η οποία ενσωματώνεται στην γλώσσα και στις διάφορες μορφές της. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ο σεξιστικός λόγος, το βρίσιμο και γενικά σε όλες οι περιπτώσεις όπου αναπαράγονται σχέσεις κοινωνικής κυριαρχίας. Κατά ένα δεύτερο επίπεδο, υπάρχει αυτό που ονομάζουν αρκετοί ερευνητές ως «συστημική» βία. Η συστημική βία είναι αυτή, σύμφωνα με τον φιλόσοφο Σλαβόι Ζίζεκ, που προκύπτει από τις καταστροφικές συνέπειες της μη ομαλής λειτουργίας των οικονομικών και πολιτικών συστημάτων. Η έξαρση της βίας στη χώρα μας, είναι ένα φαινόμενο εξαιρετικά πολυσύνθετο, το οποίο βεβαίως δεν λύνεται, ούτε καν εξηγείται, απλώς και μόνο από την καθολική καταδίκη του. Συνεχώς παρατηρούμαι την ανάπτυξη ενός ιδιότυπου λαϊκισμού γύρω από την θεματική της βίας. Μέρη αυτού του φαινομένου είναι απ’ τη μια η τρικομματική κυβέρνηση, και από την άλλη η αξιωματική αντιπολίτευση. Η κυβέρνηση συνεχώς εγκαλεί το ΣΥΡΙΖΑ να καταδικάσει τα διάφορα περιστατικά βίας: από την τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών, μέχρι και τις διάφορες καταλήψεις αναρχικών που λαμβάνουν χώρα σε αρκετά δημόσια κτήρια. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά του καταδικάζει με τον δικό του παραδοσιακό τρόπο τη βία και αυτομάτως κατηγορεί την κυβέρνηση για τη διαμόρφωση μιας οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, η οποία τροφοδοτεί τη βία. Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η Χρυσή Αυγή, οι οποίοι με την ακραία, συνομωσιολογική ρητορική τους, επιδιώκουν, και εν μέρει πετυχαίνουν, τον φανατισμό του κοινωνικού συνόλου. Με άλλα λόγια, τα κόμματα κατηγορούν εκατέρωθεν το ένα το άλλο, καταδικάζουν με τον δικό τους τρόπο τη βία, πυροδοτούν μια ρητορική πόλωσης, και στο διά ταύτα, δείχνουν ανήμπορα να εξηγήσουν το φαινόμενο της βίας που όλο και γιγαντώνεται. Στο σημείο αυτό, πρέπει να γίνει ένας σημαντικός διαχωρισμός: Είναι άλλο πράγμα η τρομοκρατική τυφλή βία, η οποία έχει ταλαιπωρήσει για δεκαετίες και συνεχίζει να ταλαιπωρεί τη χώρα, και τελείως διαφορετικό φαινόμενο η καθημερινή βίαιη (όχι κατ’ ανάγκη σωματική) που υιοθετείται από όλο και περισσότερους συνανθρώπους μας. Σχεδόν όλοι, θεωρούμε ότι το ‘’σύστημα’’ και οι πολιτικές οι οποίες εφαρμόζονται είναι άδικες για το μεγαλύτερο κομμάτι του κοινωνικού συνόλου. Είναι πάρα πολλοί εκείνοι οι οποίοι νιώθουν εγκλωβισμένοι και καταπιεσμένοι. Όταν λοιπόν ένα σύστημα πολιτικής παράγει αδικία, πόνο και απογοήτευση για τους ανθρώπους, την ίδια στιγμή είναι πολύ πιθανό να τους οδηγήσει στην υιοθέτηση διαφόρων μορφών αντι -βίας. Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, η βίαιη συμπεριφορά των απογοητευμένων δεν συνιστά επιλογή, αλλά συνέπεια και αποτέλεσμα. Η βία, κυρίως η ατομική, προκύπτει από πολλούς ψυχολογικούς παράγοντες και σε πολλές περιπτώσεις είναι μη αντιμετωπίσιμη. Αν τις περισσότερες φορές παρουσιάζεται από τα μέρη του συστήματος ως επιλογή, τότε αποσιωπούνται τα πραγματικά αίτιά της. Πολύ σημαντική είναι η βία που είναι σύμφυτη στις σχέσεις εκμετάλλευσης, η βία που παράγει τη φτώχεια και καθιστά περιττό ένα κομμάτι της ανθρωπότητας. Εκτός αυτής, υπάρχει και η καθημερινή βία (ανεργία, φτώχεια, ευέλικτες εργασιακές σχέσεις κλπ), και ακριβώς αυτό είναι που μετατρέπει την θλίψη και την απογοήτευση σε αντι-βία. Σαφώς και η ειρηνική δράση είναι η ενδεικτική μορφή διεκδίκησης, όμως δεν πρέπει κανείς να κλείνει τα μάτια και να κρύβει κάτω από το χαλί τις πολυσύνθετες εκφάνσεις της βίας. Όσο ένα φαινόμενο απλώς καταγγέλλεται και δεν ερευνάται σε βάθος, τόσο θα μεγαλώνει.

Η ΛΙΣΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΑΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΣ- του Θεοδόση Κοριτσίδη-

Η αφορμή για να γράψω αυτό το κείμενο είναι αυτά που τα τραγελαφικά που συμβαίνουν στην χώρα τον τελευταίο καιρό. Εχθές παίχτηκαν τουλάχιστον 2 θεατρικά έργα. Το πρώτο ήταν ανάμεσα στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ κ. Ευάγγελο Βενιζέλο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Αλέξη Τσίπρα. Το έργο, είχε καλά σχεδιασμένο σενάριο – αν και έχει παιχτεί πολύ και από πολλούς με καθόλου επιτυχία – και τρομερή σκηνοθεσία. Και οι δύο, με τα ίδια επιχειρήματα εδώ και καιρό, δείχνουν για άλλη μια φορά πόσο μακριά είναι από την καθημερινότητα των πολιτών και πως δυστυχώς δεν έχουν καταλάβει τι γίνεται γύρω τους. Υπάρχει ένα σοβαρό θέμα – όχι το σοβαρότερο στην Ελλάδα και στην ζωή μας – που αφόρα την λίστα Λαγκαρντ. Λίστα η οποία απλά περιείχε ονόματα καταθετών που έβγαλαν χρήματα στο εξωτερικό. Προσοχή, από μόνο του ένα όνομα σε αυτή την λίστα δεν είναι και ένοχο. Μπορεί κάποιοι, μπορεί όλοι, μπορεί και κανείς, να μην έχει καταβάλει στο κράτος τα νόμιμα χρήματα. Αρχίζει λοιπόν ο κ. Τσίπρας να ζητά ευθύνες για την λίστα από δυο πρώην πρωθυπουργούς και από 2 πρώην υπουργούς οικονομικών – εκ των οποίων ο ένας ακόμα κυκλοφορεί παρανόμως με την θωρακισμένη BMW του υπουργείου οικονομικών χωρίς να έχει το αξίωμα – λέγοντας ότι όλοι ήξεραν για την ύπαρξη της λίστας και δεν έκαναν τίποτα. Και το καλύτερο έρχεται όταν ο ένας αρχίζει να ρίχνει τις ευθύνες στον άλλον και ακούμε διάφορα σενάρια υπαρκτά ή μη. Το σενάριο είναι ότι η λίστα έφτασε στον τότε υπουργό οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος την είχε δώσει σε έναν συνεργάτη του για να βρει και να τον ενημερώσει για τους 20 καταθέτες με τα μεγαλύτερα ποσά καταθέσεων. Ο συνεργάτης έκανε μια εβδομάδα είπε – όταν η διαδικασία αυτή παίρνει λιγότερο από 2 λεπτά μαζί με την εκτύπωση – και όταν την πήγε στον υπουργό της είπε να την διαγράψει από τον τοπικό υπολογιστή του υπουργείου. Εδώ μπαίνει ένα πολύ σημαντικό θέμα για εμένα. Κάθε υπάλληλος που είναι σε θέσεις με απόρρητα έγγραφα – υπουργείο Οικονομικών, Εξωτερικών, Αμύνης – θα πρέπει να υπογράφει ένα συμφωνητικό οπού θα διασφαλίζει τον οργανισμό σε περίπτωση «διαρροής» οποιαδήποτε πληροφορίας. Το δεύτερο σενάριο είναι ότι την λίστα ο τότε υπουργός την έδωσε στον επικεφαλής του ΣΔΟΕ να την ελέγξει σε στικάκι USB. Ο επικεφαλής του ΣΔΟΕ είδε την λίστα, την έδωσε στην γραμματέα του, γιατί όπως λέει δεν είχε και δεν έχει καμία σχέση με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, και επειδή δεν είχε πρωτόκολλο και αριθμό επίσημου εγγράφου πίστεψε ότι είναι προϊόν υποκλοπής από την ΕΥΠ και δεν μπορούσε να το χρησιμοποιήσει. Το τρίτο σενάριο είναι ότι η λίστα βρισκόταν σε συρτάρι για παραπάνω από ένα χρόνο στο γραφείο του μετέπειτα υπουργού οικονομικών κ. Βενιζέλου που δεν θυμάται πως βρέθηκε εκεί, δεν την είχε διαβάσει – όπως ισχυρίζεται - και μάλιστα γίνεται και ήρωας γιατί είναι εκείνος που την φέρνει στο φως της δημοσιότητας να μάθει ο κόσμος την αλήθεια. Και τώρα αφήνουμε τα σενάρια και πάμε στα γεγονότα. Η λίστα δυστυχώς για όλους και κυρίως για τον κ. Παπακωνσταντίνου είχε αριθμό πρωτοκόλλου και το Γαλλικό υπουργείο Οικονομικών το είχε στείλει με κάθε επισημότητα για νόμιμη «εκμετάλλευσή» του από τις Ελληνικές αρχές σε οπτικό δίσκο (CD). Στο ΣΔΟΕ δόθηκε ένα στικάκι USB, και συγκεκριμένα στον τότε επικεφαλή κ. Διώτη , και στην συνέχεια κατέληξε στα χέρια ή καλύτερα στο συρτάρι του κ. Βενιζέλου. Κάποια στιγμή το υπουργείο Οικονομικών αποφασίζει – και γινόμαστε για άλλη μία φορά ρεζίλι – να ζητήσει άλλη μια φορά, επίσημα πλέον, αντίγραφο της λίστα από τις Γαλλικές Αρχές. Η λίστα ορθώς δίνεται στην δικαιοσύνη που αρχίζει και ξετυλίγει το κουβάρι για να εξακριβώσει τι έχει γίνει. Φαίνεται λοιπόν ότι η μοναδική αλλοίωση είναι 3 ονόματα , συγγενικά πρόσωπα του τότε υπουργού Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου . Σε αυτό ακριβώς το σημείο μπαίνουν πολλά ερωτήματα. Υπάρχει αλήθεια άνθρωπος που να πιστεύει ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου θα έκανε μία αλλοίωση στην λίστα και θα έβγαζε μόνο συγγενικά του πρόσωπα; Υπάρχει αλήθεια άνθρωπος που να πιστεύει ότι στην διαδρομή δεν έγινε μία αντιγραφή από έναν άσχετο για να την εκμεταλλευτεί; Υπάρχει ένας άνθρωπος που να πιστεύει ότι ο κ. Βενιζέλος είχε την λίστα και δεν την διάβασε; ΚΑΝΕΙΣ είναι η απάντηση……. Εχθές πήρε μία απόφαση το ελληνικό κοινοβούλιο να στείλει τον κ. Παπακωνσταντίνου στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής και ορθώς έπραξε. Το θέμα είναι ότι ακόμα και σήμερα φαίνεται ότι δεν έχει πάρει κανείς από τους 300 τι γίνεται στην κοινωνία μας, γιατί αν είχαν καταλάβει θα τους έστελναν όλους στην επιτροπή προς διερεύνηση και εκεί θα έβγαινε ένα αποτέλεσμα . Επίσης, ο κ. Βενιζέλος εχθές προσωπικά σόκαρε με την κυνικότητά του, λέγοντας τόσο εύκολα ότι έχει πάρει σπίτι του έγγραφα του υπουργείου Αμύνης από την εποχή που διετέλεσε υπουργός. Το πολιτικό σύστημα έχει σαπίσει και το μόνο που έχει μείνει είναι το εξωτερικό ακόμα μέρος που φαίνεται καλό. Έχουν βάλει – και καλώς το έκαναν – 4-5 ονόματα για να ακούσει ο κόσμος - βλέπε Τσοχατζόπουλο, Λαυρεντιάδη, και άλλους «σελέμπριτυ» - και να σκεφτεί ότι κάτι γίνεται στο όνομα της κάθαρσης. Στην πραγματικότητα όμως, δεν γίνεται τίποτα. Υπάρχει σε όλα μια συγκάλυψη, ένα μαύρο πέπλο που σκεπάζει τα πάντα και αφήνει τίποτα και κανέναν να φανεί, εκτός από εκείνους που το σύστημα θέλει να αποκαλύψει. Δεν λέω ότι είναι κάποιος ένοχος , - άλλωστε και ο δολοφόνος έχει το τεκμήριο της αθωότητας - αλλά ας πάνε στην δικαιοσύνη και να κρίνει εκείνη. Ακούγοντας πλέον τα νοσοκομεία να δανείζονται λάδι για να φτιάχνουν φαγητό στους ασθενείς – όταν κάποτε πέταγαν στα σκουπίδια ολόκληρα κουτιά με γάζες και γάντια για να παίρνουν μίζες - , να μην έχουν πλέον στα χειρουργεία τα κατάλληλα εργαλεία και τις αντίστοιχες προμήθειες για να κάνουν σωστά την δουλεία τους, ακούγοντας το επίσημο κράτος να λέει στα παιδιά που θέλουν να μπουν στην Ελληνική Αστυνομία – όσα θέλουν ακόμα γιατί είναι λίγοι εκείνοι που για 700 ευρώ θα θέλουν να ρισκάρουν καθημερινά τη ζωή τους – ότι οι επιτυχόντες του 2013, θα φοιτήσουν 2015 μόνο και μόνο για να μην φαίνονται σαν δαπάνες στον προϋπολογισμό του κράτους, τότε καταλαβαίνει κανείς ότι απλά σε λίγα χρόνια θα υπάρχει Ελλάδα - ως έδαφος, γιατί ως σημαία δεν ξέρω αν υπάρχει – και δεν θα υπάρχουν Έλληνες. Το 2013 είναι για μένα μία πολύ σημαντική χρονιά που μπορεί να αλλάξει πολλά στην χώρα. Φέτος αλλάζει το Σύνταγμα. Είναι ευκαιρία αν θέλουμε πραγματικά να πάμε μπροστά , να αλλάξουμε και το Σύνταγμά μας με βαθιές τομές προς το καλύτερο. Ελπίζω έστω και την τελευταία στιγμή να μην πουλήσουν αυτή την χώρα. Τραγικό σημείο αναφοράς πρόσφατο ΦΕΚ όπου είχε τοποθεσία «Βερολίνο». Αυτό δείχνει και το σημείο κατάντιας στην οποία έχει επέλθει το πολιτικό σύστημα, αλλά και η ίδια ΕΛΛΑΔΑ. Ο κόσμος περνάει πολύ δύσκολα και ακούει για άλλη μια φορά να τον κοροϊδεύουν με τον χειρότερο τρόπο σε ένα πολύ απλό πράγμα που δείχνει την έλλειψη λογικής: αποσύρεται το νομοσχέδιο για την έκτακτη εισφορά στα σκάφη αναψυχής με την πιο βλακώδες δικαιολογία ότι κανείς δεν θα έδινε χρήματα ούτως ή άλλως. Θα κλείσω λέγοντας ότι πρέπει να κάνουμε κάτι σαν Έλληνες όλοι μαζί….. Το τι, θα το δείξει ο χρόνος…..

Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΑΣΤΕΓΩΝ ΑΝΑΖΗΤΑ ΕΥΗΚΟΑ ΩΤΑ

Σχεδόν όλοι μας, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο έχουμε επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την κρίση. Η μείωση των εισοδημάτων, η ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου, η ανεργία και τόσα άλλα στα οποία έχουμε αναφερθεί πολλές φορές, μας έχουν μετατρέψει σε θύματα της οικονομικής ύφεσης που πλήττει αβυσσαλέα τη χώρα. Υπάρχουν όμως, στην Ελλάδα του σήμερα, και κάποια άλλα θύματα, τα οποία έχουν φτάσει κυριολεκτικά στον πάτο, και έχουν απολέσει κάθε ελπίδα. Περισσότεροι από 20.000 συμπολίτες μας έχουν σπίτι τους το δρόμο, περιφέρονται από πλατεία σε πλατεία, κουρνιάζουν σε γωνίες, σε παγκάκια και σε εισόδους κατοικιών και γενικά ζουν σε ακατάλληλες συνθήκες στέγασης, βιώνοντας με τον τρόπο αυτό την πιο ακραία μορφή φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού. Πολλοί περισσότεροι απ’ αυτούς τους ανθρώπους είναι εκείνοι που βρίσκονται σε κίνδυνο έλλειψης στέγης ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας που πλήττει όλες τις ηλικίες και τις επαγγελματικές κατηγορίες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι χιλιάδες συμπολίτες μας πήραν βαθιά ανάσα ανακούφισης από το πάγωμα των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας για έναν ακόμη χρόνο. Άστεγοι είναι και εκείνοι οι οποίοι φιλοξενούνται αναγκαστικά, γιατί έχασαν την κατοικία τους, ή ζουν σε ακατάλληλες στεγαστικές συνθήκες, που δεν καλύπτουν τις βασικές προδιαγραφές μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης. Δυστυχώς ανέκαθεν υπήρχαν άστεγοι, όμως τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της οικονομικής ύφεσης , το πρόβλημα αυτό τείνει να πάρει εκρηκτικές διαστάσεις αναδεικνύοντας τώρα, περισσότερο από ποτέ, το έλλειμμα κοινωνικών και προνοιακών πολιτικών στην χώρα μας, τα οποία βεβαίως δεν μπορούν να επισκιαστούν από τις κατά τόπους φιλανθρωπίες οργανισμών, μεμονωμένων ατόμων ή οποιουδήποτε άλλου. Η κοινωνική πολιτική πρέπει να είναι πρωταρχικώς στόχος κάθε κράτους και να μην επαφίεται αποκλειστικά στη διάθεση και στην αλληλεγγύη των πολιτών του. Για να καταλάβει κανείς την απουσία προνιακής πολιτικής για τους άστεγους, αρκεί μόνο να αναφερθεί ότι μόλις πριν λίγο καιρό, οι άστεγοι στη χώρα μας αναγνωρίσθηκαν θεσμικά ως ειδική - ευάλωτη κοινωνική ομάδα που χρήζει ειδικών μέτρων προστασίας (Ν.4052/12). Μέχρι σήμερα, η μόνη πολιτική που ανακουφίζει κάπως τους άστεγους αφορά φιλανθρωπικού τύπου παροχές , ενώ την ίδια στιγμή δεν υπάρχει θεσμοθετημένη καμία δράση που να αφορά την πρόληψη του φαινομένου και κυρίως την ένταξη αστέγων στην αγορά εργασίας, την αποκατάστασή τους στον κοινωνικό ιστό. Αντιθέτως, αυτοί οι αξιοπρεπείς άνθρωποι της διπλανής πόρτας, παραμένουν εγκλωβισμένοι στον φαύλο κύκλο του κοινωνικού περιθωρίου. Από την Ελλάδα της προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων, από την Ελλάδα των τότε νεόπλουτων, έχουμε φτάσει πλέον στην Ελλάδα της μιζέριας και των νεόπτωχων. Οι νεόπτωχοι, είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι οι οποίοι μπορεί πριν λίγους μήνες είχαν το σπίτι τους και τη δουλειά τους, σήμερα όμως περιφέρονται άστεγοι στους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης αλλά και σε κάθε πόλη της Ελλάδος, χωρίς όνειρα και ελπίδες. Ένα κράτος, όσα οικονομικά προβλήματα και να αντιμετωπίζει, πρέπει να μπορεί να στηρίζει τον πολίτη που δεν έχει μέρος να ζήσει, να του δίνει ένα πιάτο φαγητό και να του παρέχει ένα περιβάλλον μέσω του οποίου θα μπορεί να επανενταχθεί στην κοινωνία ομαλά. Η κρατική πυγμή και οντότητα δεν πρέπει να εξαντλείται μόνο στη συλλογή εσόδων και στην περικοπή δαπανών. Το κράτος ισχυροποιείται στα μάτια του κόσμου όταν είναι δίπλα στους μη προνομιούχους πολίτες. Η οικονομία και η έξοδος από την κρίση είναι θέματα ύψιστης σημασίας, αλλά μέτρα κοινωνικού και προνοιακού χαρακτήρα θα εξισορροπούσαν την ολοφάνερη κοινωνική αδικία που συντελείται στις πλάτες αυτών των ανθρώπων, θα αγκάλιαζαν τα ασθενέστερα στρώματα και θα δημιουργούσαν ένα πλέγμα κοινωνικών υπηρεσιών το οποίο θα ήταν πραγματικά κοντά στον πολίτη. Ο πολίτης θα σεβαστεί το κράτος μόνο όταν το νιώσει δίπλα του. Και αυτό οφείλει να το κατανοήσει η τρικομματική κυβέρνηση.

Η ΤΡΙΠΛΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ

Με την είσοδο της νέας χρονιάς, το πρόβλημα της θέρμανσης που αντιμετωπίζουν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας έχει οξυνθεί. Μπορεί να βρισκόμαστε στην καρδιά του χειμώνα, και οι θερμοκρασίες να έχουν πάρει την κατιούσα, όμως 2 στους 10 είχαν ως τώρα τη δυνατότητα να βάλουν πετρέλαιο θέρμανσης για να ζεσταθούν . Το κόστος του πετρελαίου θέρμανσης στην Ελλάδα έφτασε στα 1.266 ευρώ ανά 1.000 λίτρα κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2012, αυξημένο κατά 48% σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του προηγούμενου έτους. Αντιθέτως, το κόστος αγοράς της ίδιας ποσότητας πετρελαίου ανερχόταν στα 861 ευρώ στο Ηνωμένο Βασίλειο, σύμφωνα με την IEA, και στα 790 ευρώ στη Νέα Υόρκη. Σαφώς πιο οικονομικό δηλαδή, σε πολύ πιο πλούσιες χώρες από τη δική μας. Η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης, η οποία από το 2009 έχει σχεδόν τριπλασιαστεί, τη στιγμή που τα εισοδήματα βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση, κρίνεται για τους περισσότερους απαγορευτική. Τα 52,5 λεπτά ανά λίτρο του 2009 (τιμή εκκίνησης) έχουν φτάσει πλέον τα 1,35 - 1,40 ευρώ. Πέρυσι τον Οκτώβριο η μέση τιμή εκκίνησης διαμορφώθηκε στα 95 λεπτά. Ως αποτέλεσμα της ύφεσης και της υψηλής τιμής του πετρελαίου θέρμανσης, η πτώση της ζήτησης, σύμφωνα με στοιχεία που προέρχονται τόσο από τους βενζινοπώλες όσο και από τους πρατηριούχους, ξεπερνά σε πανελλαδικό επίπεδο το 80% σε σχέση με πέρυσι. H απαγορευτική τιμή του πετρελαίου έχει ωθήσει τους πολίτες προς τα τζάκια, τις ξυλόσομπες και τους ξυλολέβητες, τα οποία υπό συγκεκριμένες μετεωρολογικές συνθήκες, οδηγούν σε αύξηση της ήδη υψηλής ατμοσφαιρικής ρύπανσης και ειδικά των επικίνδυνων αιωρούμενων σωματιδίων. Δεν είναι τυχαίο που έχει ενταθεί το τελευταίο διάστημα η συζήτηση για την επικινδυνότητα της όλο και αυξανόμενης αιθαλομίχλης. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στο Λονδίνο τη δεκαετία του '50, τα τζάκια είχαν απαγορευτεί για να αντιμετωπιστεί η θανατηφόρα αιθαλομίχλη. Από την άλλη, όλο και περισσότεροι επιλέγουν ως μέσο θέρμανσης τα air condition, τη στιγμή όμως που έρχονται νέες αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ. Με άλλα λόγια, νέα δυσβάσταχτα έξοδα, τα οποία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει κάποιος τη στιγμή που δεν μπορεί να καλύψει τις βασικές, καθημερινές, βιοποριστικές του ανάγκες. Ενώ ταυτόχρονα, το επίδομα θέρμανσης, το οποίο τελευταία στιγμή εγκρίθηκε, δεν μπορεί να καλύψει το υπέρογκο έξοδο του πετρελαίου θέρμανσης. Είναι ηλίου φαεινότερο, ότι η αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης, όχι μόνο δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα και έσοδα στα κρατικά ταμεία, αλλά δημιούργησε πολλαπλά κοινωνικά και όχι μόνον προβλήματα. Το μέτρο αφενός έχει αποτύχει για λόγους ανθρωπιστικούς, καθώς έχει οδηγήσει εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες σε ολόκληρη τη χώρα σε απόγνωση. Τίθεται ευθέως ζήτημα υγείας για σημαντικό μέρος του πληθυσμού αλλά και στοιχειωδών όρων αξιοπρεπούς διαβίωσης. Αφετέρου, έχει αποτύχει για λόγους περιβαλλοντικούς, καθώς η αναγκαστική προσφυγή των ανθρώπων αυτών σε εναλλακτικούς τρόπους θέρμανσης, όπως τα τζάκια ή οι ξυλόσομπες, και η χρήση κάθε λογής καύσιμης ύλης σε αυτά έχουν οδηγήσει στην επανεμφάνιση νέφους αιθαλομίχλης, δημιουργώντας σαφείς κινδύνους για τη δημόσια υγεία. Τέλος, σε ότι έχει να κάνει με τα κρατικά έσοδα, και εκεί η αποτυχία είναι μεγάλη: Σύμφωνα με την Ομοσπονδία Βενζινοπωλών Ελλάδος (ΟΒΕ) τα προσδοκώμενα έσοδα από την εξίσωση του φόρου ήταν 800 εκατ ευρώ. Μέχρι σήμερα τα έσοδα φτάνουν μόλις τα 150 εκατ. δημιουργώντας ένα κενό της τάξεως των 650 εκατομμυρίων. Και η πρόσφατη μνημονιακή ιστορία του τόπου, έχει δείξει ότι όταν αποτυγχάνει ένα μέτρο στην άντληση εσόδων, έρχεται ένα άλλο ισοδύναμο για να καλύψει τις μαύρες τρύπες. Και το ισοδύναμο αυτό θα είναι νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, απολύσεις και φορολογία. Στην πολιτική και σε μια χώρα φυσιολογικής λειτουργίας, ισχύει ότι όταν ένα μέτρο έχει αποτύχει παταγωδώς, όταν δεν εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο ελήφθη και επιπλέον δημιουργεί ζημία σε πολλούς τομείς της καθημερινότητας των πολιτών και του κράτους, πρέπει να αποσύρεται με συνοπτικές διαδικασίες. Αυτό πρέπει να γίνει και με το πετρέλαιο θέρμανσης, στην παράλογη βέβαια Ελλάδα. Να μειωθεί η τιμή του, ώστε να μπορεί ο κόσμος να ζεσταθεί, αλλά να μπουν και κάποια εκατομμύρια ευρώ στα κρατικά ταμεία. Δεν θέλει κόπο για να γίνει αυτό από το οικονομικό επιτελείο, ούτε ιδιαίτερη σοφία. Λογική χρειάζεται, η οποία απουσιάζει εδώ και δεκαετίες από τη χώρα.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΑΣΟΣ

Η περιβόητη ‘’λίστα Λαγκάρντ’’ που μπήκε πριν από λίγους μήνες στη ζωή μας, θα έχει ακόμα πολλά σήριαλ μιας και οι πρόσφατες αποκαλύψεις που εμπλέκουν τον πρώην υπουργό κ. Παπακωνσταντίνου απειλούν την κυβερνητική συνοχή και σταθερότητα. Ο πρώην τσάρος της Οικονομίας κατηγορείται ότι έσβησε από τη λίστα τα ονόματα συγγενικών του προσώπων, όμως από την πλευρά του διαρρηγνύει τα ιμάτιά του και αναφέρει ότι είναι εξιλαστήριο θύμα συνομωσίας. Στη Βουλή έχει ήδη κατατεθεί η πρόταση για τη σύσταση προκαταρκτικής επιτροπής, προκειμένου να διερευνηθούν τυχόν ποινικές ευθύνες του κ. Παπακωνσταντίνου για παρέμβαση και αλλοίωση της λίστας. Τις επόμενες μέρες θα υπάρξουν εξελίξεις μιας και το αδίκημα δεν έχει παραγραφεί . Αυτό όμως που έχει παρέλθει είναι η αποσβεστική προθεσμία εντός της οποίας η Βουλή δύναται να ασκήσει δίωξη με τον νόμο περί ευθύνης υπουργών. Ο κ. Παπακωνσταντίνου μέχρι πρότινος ήταν ένα φαινομενικά άφθαρτο άτομο, αν και στο έργο του ως υπουργός Οικονομικών απέτυχε παταγωδώς. Η εμπλοκή του με τη λίστα, εκτός από πιθανές κυρώσεις που μπορεί να έχει για τον ίδιο, απειλεί και την όποια υπόληψη έχει απομείνει στο υπάρχον πολιτικό σύστημα. Εάν ευσταθούν οι καταγγελίες, θα ενισχυθούν οι υποψίες των πολιτών ότι το πολιτικό μας σύστημα είναι ανίκανο να διαχειριστεί την τύχη του τόπου. Οι επιπτώσεις θα είναι πολύ πιο σοβαρές από τις ευθύνες ενός ατόμου. Και κυρίως, το αίσθημα της αδικίας είναι αυτό που θα γιγαντωθεί. Και όχι άδικα. Διότι ενώ τα τελευταία τρία χρόνια οι περισσότεροι Έλληνες υποφέρουν, έχουν χάσει τις δουλειές τους, έχουν αιμορραγήσει από την φορολογία και έχουν δει το βιοτικό τους επίπεδο να πέφτει κατακόρυφα, ταυτόχρονα παρατηρούν τον πρώην υπουργό, που ταυτίστηκε όσο λίγοι με το Μνημόνιο, να εμπλέκεται σε ένα σκάνδαλο, τη στιγμή που εκείνος έβγαζε πύρινους λόγους για την αναγκαιότητα εφαρμογής των σκληρών όρων του Μνημονίου, την πάταξη της φοροδιαφυγής και την κοινωνική δικαιοσύνη. Η υπόθεση της ‘’λίστας Λαγκάρντ΄΄ θα είναι με τον ερχομό του νέου έτους, προάγγελος εξελίξεων. Όμως, δεν είναι η μόνη, μιας και στο στόχαστρο της Δικαιοσύνης βρίσκονται και άλλες υποθέσεις οι οποίες αναμένεται να απασχολήσουν την κοινή γνώμη. Ήδη, στην τελική ευθεία ευρίσκεται πλέον η δικαστική διαδικασία για την υπόθεση του πρώην υπουργού Άμυνας κ. Τσοχατζόπουλου, με τη δίκη του να προσδιορίζεται χρονικά για τον Μάρτιο. Την ίδια ώρα πέντε συμβάσεις για εξοπλιστικά που αφορούν την περίοδο Γιάννου Παπαντωνίου στο Πεντάγωνο, βρίσκονται, οι περισσότερες, σε στάδιο προχωρημένης δικαστικής έρευνας, ενώ στη δημοσιότητα έρχονται νέες υποθέσεις κατάχρησης δημοσίου χρήματος, όπως πρόσφατα αυτή του ΕΟΤ. Με άλλα λόγια, οι υποθέσεις που έρχονται είναι αρκετές, και η Βουλή δεν θα πρέπει να εστιάσει μόνο στον κ. Παπακωνσταντίνου. Αν είναι ένοχος, πρέπει σαφώς να πληρώσει, όμως η υπερέκθεσή κινδυνεύει να αποπροσανατολίσει την ανάγκη για δικαιοσύνη σε όλα τα επίπεδα της οικονομίας, της πολιτικής και της κοινωνίας. Διότι δεν είναι μόνο ο κ. Παπακωνσταντίνου, ούτε μόνο ο κ. Τσοχατζόπουλος. Οι πολιτικοί και οι δικαστικοί λειτουργοί, σ’ αυτές τις δύσκολες ώρες για όλους μας, οφείλουν να πείσουν ότι εργάζονται για το κοινό καλό, και όχι για το προσωπικό συμφέρον τους. Βέβαια, με την ως τώρα εμπειρία, οι πολιτικοί έχουν απολέσει την έξωθεν καλή μαρτυρία και είναι αρκετά δύσκολα ο κόσμος να πειστεί για τις προθέσεις τους. Όμως, πρέπει να ερευνηθούν όλες οι αυθαιρεσίες, σε βάθος. Ο κ. Παπακωνσταντίνου σε όλη την πολιτική φαυλότητα που ζούμε τα εδώ και χρόνια, δεν πρέπει να αποτελέσει το δέντρο. Το δάσος είναι μπροστά μας και θέλει διερεύνηση.

ΤΙ ΑΦΗΝΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟ ‘12

Σε λίγες μέρες φεύγει το 2012 και η αλήθεια είναι ότι για τους περισσότερους από εμάς, αλλά και για την ίδια τη χώρα, μόνο καλή χρονιά δεν ήταν. Και δεν μπορούμε να επικαλεστούμε τη λαϊκή ρήση ‘κάθε πέρσι και καλύτερα’, μιας και η κρίση στη χώρα συνεχίζεται για τρίτη χρονιά, αν και ήταν υποβόσκουσα για περισσότερα χρόνια. Οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, η ραγδαία άνοδος της ανεργίας, τα λουκέτα, η μη πάταξη της φοροδιαφυγής, η άκρατη φορολογία, συνεχίστηκαν τη χρονιά που μας πέρασε. Και παρ’ όλες τις θυσίες, φως στο τούνελ δεν βλέπει κανείς, και συνεχίζεται η εθνική μας κατάθλιψη. Τα Χριστούγεννα που διανύουμε, πολλοί συμπολίτες μας τα βλέπουν και τα ζουν ως έναν εφιάλτη. Και αυτό πολύ απλά διότι πολλοί είναι άνεργοι ενώ ακόμα περισσότεροι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να βάλουν πετρέλαιο για να ζεσταθούν, να πληρώσουν τα τέλη κυκλοφορίας, και το χειρότερο απ’ όλα, δεν μπορούν να αποκτήσουν ούτε τα βασικά αγαθά. Δεν πρέπει να περάσει στα ψιλά γράμματα ότι 6 στους 10 Έλληνες ζουν με το φόβο της απόλυσης και της ανεργίας, ενώ 3 εκατομμύρια Έλληνες ζουν κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχιας. Το 2012 λοιπόν, θα είναι μια πικρή ανάμνηση για εκατομμύρια συμπολίτες μας. Όμως και το ’13 που έρχεται, θα είναι εξίσου δύσκολο, διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι με τη νέα χρονιά θα εφαρμοστούν οι ψηφισμένες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, το εορταστικό δώρο θα βρίσκεται στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, ενώ σε ότι έχει να κάνει με τη φορολογία, χιλιάδες νοικοκυριά θα έχουν τακτική επαφή με τις εφορίες, καθώς η κυβέρνηση προετοιμάζει ενιαίο τέλος για τα ακίνητα, φόρο με τον οποίο θα επιβαρυνθούν όλα τα αγροτεμάχια, καθώς και τα οικόπεδα εκτός σχεδίου. Επιπλέον μέχρι τον Απρίλιο θα πρέπει να εισπραχθούν οι δύο εναπομείνασες δόσεις από το «χαράτσι» συνολικού ύψους 700 εκατ. ευρώ. Όμως οι επιβαρύνσεις δεν τελειώνουν εδώ, καθώς θα αποσταλούν σε ιδιοκτήτες ακινήτων τα εκκαθαριστικά του ΦΑΠ για τα έτη 2010, 2011 και 2012. Μιας και είμαστε σε περίοδο εορτών, η κίνηση στην αγορά παρέμεινε σε επίπεδο χαμηλότερο κατά 1, 6 δισ. ευρώ από πέρυσι. Όπως γίνεται κατανοητό η εικόνα δεν θα αλλάξει ιδιαίτερα τις επόμενες μέρες αφού το δώρο, το τελευταίο μιας και με τη νέα νομοθεσία καταργείται από το 2013, έχει ήδη δοθεί σε πολλές υποχρεώσεις από τους περισσότερους. Εκτός των παραπάνω, το 2012 αφήνει το πολιτικό σύστημα πλήρως απαξιωμένο στα μάτια του κόσμου. Η δυσπιστία και η αγανάκτηση των ψηφοφόρων είναι τέτοια που έχει οδηγήσει τη ΧΑ σε διψήφια ποσοστά, ενώ είναι το μόνο κόμμα που έχει διαρκώς ανοδικές τάσεις. Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι σε μεγάλο βαθμό πολιτικό. Ο κόσμος δεν πείθεται από το υπάρχον πολιτικό σύστημα, το οποίο θεωρεί υπεύθυνο για την καταστροφή της χώρας. Το 2013 λοιπόν, πρέπει να γίνουν πολλές τομές, σε όλα τα επίπεδα. Στον εκλογικό νόμο, στα κόμματα, στη δικαιοσύνη αλλά και στο ίδιο το Σύνταγμα. Το μόνο ενθαρρυντικό που αφήνει πίσω του το 2012, είναι η αλληλεγγύη που έχει ξαναζωντανέψει στις καρδιές των ανθρώπων. Όλα τα προηγούμενα χρόνια, όταν ζούσαμε μέσα στην ψευδαίσθηση των δανεικών και της υποτυπώδους ευημερίας, ξεχνούσαμε επιδεικτικά τον συνάνθρωπο. Τώρα, την ώρα που η οικονομία κλυδωνίζεται και χιλιάδες νοικοκυριά μαραζώνουν, ανθούν σε όλη τη χώρα δράσεις που βασίζονται στην ανθρωπιά και την αλληλεγγύη. Αυτό αναμφίβολα δείχνει ότι η ελληνική κοινωνία ξυπνάει από τη χειμερία νάρκη του ατομικισμού. Η αλληλεγγύη είναι το μεγαλύτερο δείγμα υγείας σε μια κοινωνία. Μέσα από την αλληλεγγύη και την κοινωνική προσφορά θα δημιουργηθεί μια άλλου είδους κοινωνική αντίληψη που θα φέρει ριζικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.

ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ ΛΑΧΕΙΟ

Πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε από το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων η αποδοχή της μοναδικής εναπομείνασας προσφοράς της κοινοπραξίας ΟΠΑΠ – LOTTOMATICA – INTRALOT – SCIENTIFIC GAMES που θα καταβάλλουν 190 εκατομμύρια ευρώ αντί για 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ, και έτσι τα κρατικά λαχεία περνούν στην ουσία στον υπό ιδιωτικοποίηση ΟΠΑΠ. Επιπλέον, η κοινοπραξία παίρνει ως δώρο το ‘Ξυστό’, το οποίο δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι πριν λίγα χρόνια προσφερόταν από το Ελληνικό Δημόσιο με ένα ποσό κοντά στα 300 εκατομμύρια ευρώ. Ο φάκελος του διαγωνισμού θα υποβληθεί στο Ελεγκτικό Συνέδριο για προσυμβατικό έλεγχο, μετά την ολοκλήρωση του οποίου θα υπογραφεί η σχετική σύμβαση παραχώρησης. Η σύμβαση παραχώρησης θα κυρωθεί με νόμο από τη Βουλή των Ελλήνων, κάτι που αναμένεται να γίνει τον Μάρτιο του 2013.0 νέος παραχωρησιούχος θα αρχίσει να λειτουργεί τα κρατικά λαχεία έξι μήνες αργότερα, σύμφωνα με τις προβλέψεις της Σύμβασης Παραχώρησης για τη μετάβαση στο νέο καθεστώς. Αν εξεταστούν τα γεγονότα διαχρονικά, δεν είναι δύσκολο να συμπεράνει κανείς ότι εδώ και πολλά χρόνια η σχέση ανάμεσα στον όμιλο Κόκκαλη και στο Ελληνικό Δημόσιο είναι κάτι περισσότερο από αγαστή. Από το 1999 μέχρι σήμερα γίνεται η απευθείας ανάθεση στην Intralot, του κ. Κόκκαλη, όλων των υπηρεσιών του ΟΠΑΠ , επί Ν.Δ. (το 2007) σφραγίστηκε η τεχνολογική ομηρία του ΟΠΑΠ και επί ΠΑΣΟΚ (τον Ιούλιο του 2009) επιβλήθηκε και εμπορικός γάμος των δύο δημιουργώντας την OPAP Investment Limited, Intralot Lotteries Limited και Scientific Games Global Gaming S.à.r.l. Βεβαίως η αγαστή αυτή σχέση τόσων ετών επισφραγίστηκε με το ξεπούλημα των Κρατικών λαχείων. Το μεγάλο στοίχημα όμως για τον κ. Κόκκαλη δεν είναι άλλο από την απόκτηση και του ΟΠΑΠ, ενός ιδιαιτέρως κερδοφόρου οργανισμού. Δεν χρειάζεται να έχει κανείς ιδιαίτερες γνώσεις οικονομικών για να καταλάβει ότι αυτό που επιχειρείται τις τελευταίες εβδομάδες στο μέτωπο των αποκρατικοποιήσεων είναι ένα ξεπούλημα της όποιας εθνικής περιουσίας έχει απομείνει. Τόσο στην περίπτωση των Κρατικών Λαχείων, που ολοκληρώθηκε, όσο και – κυρίως – σε αυτήν του ΟΠΑΠ, που ακολουθεί, η μέθοδος πώλησης που επιλέγεται, με βάση τις χρηματιστηριακές αξίες, οδηγεί σε τιμήματα που όχι μόνο δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, αλλά προσβάλλουν κάθε νοημοσύνη. Κερδοφόροι οργανισμοί, που αντέχουν παρά τις αντιξοότητες μέσα στην κρίση, οδεύουν προς εκποίηση (ή ενοικίαση) έναντι των κερδών μιας μόλις χρονιάς. Σε αυτό βέβαια συντελούν και έξωθεν πιέσεις, που θέλουν όλα τα δημόσια φιλέτα να περάσουν άμεσα στα χέρια των ιδιωτών έναντι πινακίου φακής. Δεν είναι τυχαία και η έκθεση της Credit Suisse (σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ στην αποκρατικοποίηση των λαχείων, που έθεσε το εύρος αποτίμησης στα 155 έως 225 εκατ. ευρώ) που μειώνει την τιμή του ΟΠΑΠ τα 3,5 ευρώ ανά μετοχή, δηλαδή στα 1,116 δισ. ευρώ, που σημαίνει ότι τοποθετεί την αξία του 34% μόλις στα 350 εκατ. ευρώ! Ο ΟΠΑΠ ,εκτός των άλλων, θα κληθεί να καταβάλει συνολικά 127,3 εκατ. ευρώ για τα λαχεία, εκ των οποίων τα 90 εκατ. μέσα στους επόμενους τέσσερις μήνες. Επίσης, από 1ης Ιανουαρίου 2013 θα επιβληθεί φόρος 30% στα μεικτά κέρδη του Οργανισμού, 10% φόρος στα κέρδη των παικτών που θα επιφέρει μείωση του ανακυκλώσιμου τζίρου, ενώ ο ΟΠΑΠ θα πρέπει στο τέλος κάθε χρήσης να καταβάλλει στα δημόσια ταμεία τα αδιάθετα κέρδη των παικτών και όχι να τα παρακρατεί. Όλα αυτά θα ροκανίσουν το ταμείο του ΟΠΑΠ και το πιο πιθανό είναι να προσφύγει σε νέο δανεισμό για να καλύψει τη συμμετοχή του στα λαχεία. Με άλλα λόγια, θα συνεχιστεί η απαξίωσή του για να πωληθεί τσάμπα σε ιδιώτες. Ο ΟΠΑΠ θα μπορούσε να αποτελέσει ναυαρχίδα για το Δημόσιο όμως τα γεγονότα δείχνουν ότι θα καταλήξει και αυτός, μαζί με τα Κρατικά λαχεία στα χέρια ιδιώτη, πιθανότατα του κ. Κόκκαλη. Ο οποίος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχει κατηγορηθεί για πολλά στον πολυτάραχο βίο του, ακόμα και για πράξεις κόντρα στα συμφέροντα της χώρας μας.

ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ, ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

Τις τελευταίες μέρες έχει μπει για τα καλά στην επικαιρότητα η πιθανότητα ύπαρξης φυσικού αερίου μεγάλης αξίας στον ελληνικό χώρο. Αφορμή για το παραπάνω, αποτελεί η απόρρητη έκθεση τριών καθηγητών που έχει στα χέρια του ο κ. Σαμαράς, η οποία αποκαλύπτει το μέγεθος και την αξία του που κρύβεται στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο. Σε αυτήν γίνεται οικονομική εκτίμηση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου που εντοπίζονται νότια της Κρήτης, από τη μελλοντική αξιοποίηση των οποίων το συνολικό όφελος μπορεί να φτάσει τα 270 δισ. δολάρια. Σύμφωνα μάλιστα με τους επιστήμονες, αν στις εκτιμήσεις αυτές συνυπολογιστεί και η πιθανότητα ανακάλυψης πετρελαίου, τότε το συνολικό όφελος εκτιμάται ότι θα εκτοξευτεί στο 1,3 τρισ. δολάρια. Τα σενάρια αυτά χλευάστηκαν και υποτιμήθηκαν από πολλούς, μέχρι όμως τη στιγμή που έκθεση της γερμανικής τράπεζας Deutsche Bank, εκτιμά πως τα υποθαλάσσια αποθέματα φυσικού αερίου ανέρχονται στα 427 δισ. ευρώ. Επίσης, η έκθεση της Deutsche Bank κάνει ειδική μνεία στο γεγονός ότι οι γεωλόγοι εμπειρογνώμονες μιλούν και για την ύπαρξη σημαντικών αποθεμάτων πετρελαίου στην Ελλάδα επιπροσθέτως αυτών του φυσικού αερίου, στο Ιόνιο και το Αιγαίο Πέλαγος. Βεβαίως για την ελληνική κυβέρνηση, η κατάσταση δεν έγινε γνωστή τώρα. Από τον Δεκέμβριο του 2010, συγκροτήθηκε μια ειδική ομάδα εμπειρογνωμόνων για να ερευνήσει τις προοπτικές εκμετάλλευσης του πετρελαίου και φυσικού αερίου στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Η ελληνική εταιρεία Energean Oil & Gas άρχισε να επενδύει μεγάλα ποσά σε θαλάσσιες γεωτρήσεις μετά από μια επιτυχημένη, αν και μικρής κλίμακας, ανακάλυψη πετρελαίου το 2009. Έγιναν σημαντικές γεωλογικές έρευνες. Σύμφωνα με τις προκαταρκτικές εκτιμήσεις, η συνολική παραγωγή από την εξόρυξη πετρελαίου στα ελληνικά χωρικά ύδατα μπορεί να υπερβεί τα 22 δισ. βαρέλια στο Ιόνιο Πέλαγος και περίπου 4 δισεκατομμύρια βαρέλια στο βόρειο Αιγαίο. Αυτά βεβαίως είναι γνωστά τόσο στους ευρωπαίους εταίρους μας όσο και στο ΔΝΤ. Η μόνιμη ‘’συμβουλή’’ που μας παρέχεται από τους ξένους τεχνοκράτες και κυβερνητικούς αξιωματούχους είναι να κάνουμε ως χώρα μεγάλες ιδιωτικοποιήσεις. Απαιτούν από την κυβέρνηση να ξεπουλήσει ότι είναι δημόσιο, μεταξύ των οποίων βέβαια, είναι και οι ελληνικές κρατικές πετρελαϊκές εταιρείες, ώστε να μειώσει το δημόσιο χρέος της. Σύμφωνα με τα σχέδια, η ελληνική κρατική εταιρεία φυσικού αερίου, ΔΕΠΑ, θα ιδιωτικοποιήσει το 65% των μετοχών της έτσι ώστε να μειωθεί το χρέος. Οι αγοραστές είναι το πιθανότερο να προέρχονται από χώρες εκτός της χώρας, καθώς είναι ελάχιστες οι ελληνικές εταιρείες οι οποίες, λόγω της κρίσης, θα είναι σε θέση να εκμεταλλευθούν την ευκαιρία. Η συγκυρία λοιπόν μόνο τυχαία δεν είναι: οι περισσότερες Ελληνικές εταιρίες είναι υπό την απειλή της εξαφάνισης, οι δημόσιες επιχειρήσεις κοστίζουν πλέον ψίχουλα, η διαπραγματευτική ικανότητα της χώρας είναι σχεδόν ανύπαρκτη λόγω της οικονομικής ύφεσης και των μνημονίων, και όλα αυτά θα επιτρέψουν σε ξένους ενεργειακούς κολοσσούς να εισέλθουν στην ελληνική αγορά και να εκμεταλλευτούν έναντι πινακίου φακής τα ενεργειακά ελληνικά κοιτάσματα. Ένα επιπρόσθετο πρόβλημα, εκτός από τα παραπάνω, είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν έχει ακόμη ανακοινώσει την ευρεία αποκλειστική οικονομική της ζώνη (ΑΟΖ), όπως οι περισσότερες άλλες χώρες που διεξάγουν γεωτρήσεις για πετρέλαιο. Οι Έλληνες πολιτικοί δεν θεώρησαν ότι υπήρχε ανάγκη μέχρι στιγμής. Η ΑΟΖ παρέχει σε ένα κράτος ειδικά δικαιώματα για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου στα ύδατά του, σύμφωνα με τη Συνθήκη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), όπως αυτή υπεγράφη στην 3η σύνοδο του ΟΗΕ με αποκλειστικά αυτό το θέμα. Η συνθήκη τέθηκε σε ισχύ τον Νοέμβριο του 1994. Σύμφωνα με την UNCLOS III, μια χώρα έχει δικαίωμα να διεκδικήσει μια ΑΟΖ 200 ναυτικών μιλίων από τις ακτές της. Σύμφωνα με τα παραπάνω, τα συμπεράσματα που βγαίνουν είναι αρκετά σημαντικά για το μέλλον τόσο της χώρας όσο και της ευρύτερης περιοχής: είναι βέβαιο, ότι ο πιθανολογούμενος μεγάλος όγκος κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, θα εξελιχθεί, αν δεν έχει ήδη πάρει αυτό το δρόμο, σε μια ζώνη σύγκρουσης τεράστιων συμφερόντων. Και οι ‘’παίχτες’’ μόνο αμελητέοι δεν θα είναι: ΗΠΑ, Ρωσία, Ε.Ε, Ισραήλ, Τουρκία, Συρία. Τέλος, η Ελλάδα παρόλο που βρίσκεται σε δεινή οικονομική και ενίοτε διπλωματική θέση, θα πρέπει να διεκδικήσει τα δικαιώματά της στον τομέα της ενέργειας. Δεν λέει κανείς ότι ξάφνου θα γίνουμε ενεργειακά ανεξάρτητη χώρα, μιας και όλες οι απαραίτητες διαδικασίες απαιτούν χρόνο, χρήμα , υπομονή και πολιτική βούληση. Απ’ την άλλη όμως, θα πρέπει για μια φορά να εκμεταλλευτούμε τη γεωπολιτική μας θέση. Διότι καθημερινά οι γεωπολιτικές και οικονομικές ισορροπίες μεταβάλλονται και θα πρέπει στις αλλαγές που θα συντελεστούν η χώρα μας να είναι σε θέση ισχύος, και όχι υπόδουλη των εξελίξεων, των συμφερόντων και των μνημονίων.

6 Δεκεμβρίου 2012 - Άρθρο του Γιάννη Πολίτη-

4 χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου Σαν σήμερα συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια χωρίς τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Ήταν ένα κρύο χειμωνιάτικο Σάββατο, ο ημεροδείκτης έδειχνε 6 Δεκεμβρίου 2008 λίγο μετά τις 9 το βράδυ όταν στην περιοχή των Εξαρχείων πέφτει νεκρός από το όπλο του ειδικού φρουρού της Ελληνικής Αστυνομίας Επαμεινώνδα Κορκονέα ο 15χρονος μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Ύστερα από αυτό το γεγονός και έπειτα από τις θύμησες του Νοέμβρη του 85 και τη δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά πάλι από πυρά αστυνομικού οργάνου ο κόσμος βρίσκεται πάλι στο ίδιο έργο θεατής. Τόσο η Αθήνα όσο και πολλές άλλες πόλεις παραδίδονται στις φλόγες. Κύριοι εκφραστές των επεισοδίων αλλά και των γενικευμένων ταραχών που λαμβάνουν χώρο τις επόμενες μέρες μετά από αυτό το θλιβερό γεγονός είναι δύο πόλοι οι οποίοι είναι οι γνωστοί-άγνωστοι αλλά και οι μαθητές. Οι γνωστοί-άγνωστοι προχωρούν σε λεηλασίες και πλιάτσικο καταστρέφοντας πολλές ανθρώπινες περιουσίες κυρίως στο κέντρο της Αθήνας και άλλων μεγάλων πόλεων. Από την άλλη πλευρά οι μαθητές διοργανώνουν μεγάλα συλλαλητήρια μέσα από τα οποία δείχνουν την αντίθεση τους στην αποτρόπαια πράξη της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Φτάνοντας έτσι στο σήμερα αναρωτιέται κανείς τι κάνουν εκείνοι οι οποίοι διαδήλωναν εκείνες τις μέρες του Δεκέμβρη κατά της αστυνομικής αυθαιρεσίας. Ύστερα λοιπόν από την ανακοίνωση των βάσεων για το 2012 τόσο στα ΤΕΙ όσο και στα ΑΕΙ παρατηρούμε ότι υπάρχει θεαματική άνοδος στις Στρατιωτικές και Αστυνομικές Σχολές. Εν παραδείγματι βλέπουμε ότι στις αστυνομικές σχολές η αύξηση ήταν 2.243 συγκριτικά με την περυσινή χρονιά, ενώ στις στρατιωτικές σχολές φτάνει ή ακόμα ξεπερνά και τα 1000 μόρια. Το ερώτημα που γεννάται είναι το εξής: Πως γίνεται οι σημερινοί 18άρηδες να επιλέγουν τις στρατιωτικές σχολές όταν οι ίδιοι πριν από 4 χρόνια ύστερα από την άγρια δολοφονία του 15χρονου τότε μαθητή φώναζαν μπροστά από τους αστυνομικούς στις διαδηλώσεις το σύνθημα «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι» και «η χούντα δε πέθανε το 73». Σε αυτό το ερώτημα οι απαντήσεις που μπορούν να δοθούν είναι πολλές. Όμως εμείς θα σταθούμε σε μια συγκεκριμένη. Σημαντικό ρόλο πλέον και λόγω της οικονομικής κρίσης που περνάει η χώρα μας παίζει ο παράγοντας οικογένεια. Πιο συγκεκριμένα οι οικογένειες όλων αυτών οι οποίοι επέλεξαν τις στρατιωτικές και αστυνομικές σχολές θα έπρεπε να αποτρέψουν τα παιδιά τους από αυτή την επιλογή θυμίζοντας τους τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 και τις διαδηλώσεις που έκαναν κατά της αστυνομικής βίας και της αυθαιρεσίας. Φυσικά κάτι τέτοιο δε φαίνεται να έχει γίνει γιατί πολύ απλά εάν είχε συμβεί κάτι τέτοιο αντί για αύξηση σήμερα θα μιλούσαμε για κατακόρυφη πτώση στις συγκεκριμένες σχολές. Ωστόσο εάν δούμε και την άλλη όψη του νομίσματος παρατηρούμε ότι πολλοί από τους υποψηφίους έκαναν τη συγκεκριμένη επιλογή σκεπτόμενοι ότι είναι περισσότερο εφικτό να αποκατασταθούν ως στρατιωτικοί και αστυνομικοί παρά ως κάτι άλλο γιατί μέχρι στιγμής η οικονομική κρίση δεν έχει πλήξει σημαντικά τα συγκεκριμένα επαγγέλματα. Μελλοντικά όμως κάτι τέτοιο προβλέπεται να συμβεί. Από την άλλη πλευρά οι γονείς θα μπορούσαν να προτρέψουν τα παιδιά τους να δηλώσουν άλλες σχολές οι οποίες θα είχαν την ίδια αποκατάσταση με τις αστυνομικές και τις στρατιωτικές όπως είναι για παράδειγμα η Νομική και η Ιατρική αλλά και οι οικονομικές σχολές. Κλείνοντας θα πρέπει να καταλάβουμε καλά ότι είναι προτιμότερο να μένουμε προσηλωμένοι στα πιστεύω μας και στα ιδανικά μας και όχι να ακολουθούμε την ετερόκλιτη οδό, γιατί έτσι φαίνεται ότι δεν έχουμε κατασταλαγμένη άποψη και γνώμη. Γιάννης Πολίτης

ΘΑ ΕΙΧΕ ΤΥΧΗ ΜΟΝΟ ΚΑΤΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΝΕΟ

Την ίδρυση πολιτικής κίνησης με τον τίτλο Ριζοσπαστική Κίνηση Σοσιαλδημοκρατικής Συμμαχίας (ΡΙ.Κ.Σ.ΣΥ.) ανακοίνωσε πριν λίγες ώρες ο Ανδρέας Λοβέρδος. Ακόμα δεν είναι φανερό αν η κίνηση αυτή θα μετεξελιχθεί σε νέο κόμμα, όμως ήταν αρκετή για να διαγραφεί από το ΠΑΣΟΚ. Σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι να εξεταστεί η ιδεολογία και οι μακροπρόθεσμες προθέσεις αυτής της νέας κίνησης, αλλά να γίνει μια προσπάθεια για την απάντηση ενός απλού αλλού δύσκολου ερωτήματος: Είναι εφικτή ή αναγκαία η δημιουργία ενός νέου κόμματος; Από μια απλή παρατήρηση των τελευταίων δημοσκοπήσεων και μια καταγραφή του αισθήματος των ψηφοφόρων, παρατηρούμε ότι έχει σχεδόν ολοκληρωθεί η πλήρης ανατροπή του μέχρι πρότινος κομματικού – πολιτικού συστήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σταθερά σε τροχιά επικράτησης στις επόμενες εκλογές, ενώ η ΝΔ προσπαθεί να κρατήσει τα ποσοστά της και επιδιώκει να καρπωθεί όσες πιθανές ευχάριστες εξελίξεις έρθουν για τη λύση του ελληνικού προβλήματος. Η ΧΑ έχει σταθεροποιηθεί στην τρίτη θέση και αρκετοί δημοσκόποι με πολλά χρόνια εμπειρίας στο χώρο εκτιμούν ότι έχει ανοδικές τάσεις. Από εκεί και πέρα κάπως ενισχυμένοι είναι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες ενώ ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και ΚΚΕ έχουν μεγάλο πρόβλημα. Το ΠΑΣΟΚ έχει βεβαίως το μεγαλύτερο, καθώς μιλάμε για ένα κόμμα που μονοπώλησε την εξουσία για πολλά χρόνια, εξέφρασε εκατομμύρια συμπολίτες μας και πλέον κινδυνεύει με πολιτικό αφανισμό. Το ΠΑΣΟΚ έχει ένα διττό πρόβλημα, που του προκαλεί τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΝΔ. Ιδεολογικά, οι άνθρωποι που στήριξαν για δεκαετίες το ΠΑΣΟΚ, έχουν πλέον στραφεί κατά κύματα στο ΣΥΡΙΖΑ. Ένα άλλο κομμάτι του εκλογικού σώματος, πιστεύει ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ εκφράζουν πλέον την ίδια νεοφιλελεύθερη πολιτική. Και καταλήγουν να στηρίξουν τη ΝΔ ως κόμμα που μπορεί να εκφράσει καλύτερα και να εφαρμόσει νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Το ΠΑΣΟΚ εξέφραζε διαχρονικά τον χώρο του κέντρου. Η’ για να το θέσουμε ακριβέστερα, την αριστερά του κέντρου. Αν και σε διάφορες περιόδους, π.χ περίοδος Σημίτη, στηρίχτηκε και από ψηφοφόρους που άνηκαν στον λεγόμενο κεντροδεξιό χώρο ιδεολογικά. Πλέον αυτός ο χώρος του κέντρου είναι διχοτομημένος και κυρίως αγανακτισμένος. Μπορεί να ψηφίζει ΧΑ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και οποιοδήποτε κόμμα. Η’ κυρίως να μην ψηφίσει κανένα από τα υπάρχοντα. Υπάρχει κενό εκπροσώπησης της μεσαίας τάξης αλλά το πρόβλημα είναι πιο βαθύ. Η Ελλάδα, μια χώρα με ισχυρότατη μεταπολεμική παράδοση κοινοβουλευτικής ιδεολογίας των μαζών, περνάει σταδιακά στο αντίθετο άκρο, αυτό της απονομιμοποίησης των κοινωνικών αντιπροσωπευτικών οργανώσεων και θεσμών. Είτε οι θεσμοί αυτοί είναι τα κόμματα, είτε τα συνδικάτα, είτε ακόμα και η τοπική αυτοδιοίκηση. Το μέγεθος του «κύματος δυσαρέσκειας» στο εσωτερικό του ελληνικού πολιτικού συστήματος έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Η δυσπιστία δεν προέρχεται μόνο από τα «συνήθη άκρα» του πολιτικού συστήματος, αλλά προέρχεται και από ομάδες που χαρακτηρίζονται από έναν ήπιο προοδευτισμό ή συντηρητισμό και, κατά μια έννοια, βρίσκονται στη συστημική καρδιά της ελληνικής κοινωνίας. Η δυσαρέσκεια προέρχεται από το σύνολο του πολιτικού φάσματος, είναι διακομματική και διαταξική. Ένα νέο κόμμα θα μπορούσε να δώσει μια πνοή στο πολιτικό σύστημα και να δώσει την ευκαιρία σε κόσμο που δεν εκφράζεται να εκφραστεί. Όμως για να μπορέσει να σταθεί ένας νέος πολιτικός σχηματισμός, θα πρέπει να πληροί τρεις ικανές και αναγκαίες προϋποθέσεις: να έχει χαρισματική και άφθαρτη πολιτική ηγεσία, να παράγει έναν καινοτόμο και ριζοσπαστικό προγραμματικό λόγο, και όχι να ανακυκλώνει παλαιές αντιλήψεις, και τέλος να μην έχει ένα οργανωτικό μέγεθος που θα το καθιστά αρτηριοσκληρωτικό και δυσπρόσιτο στους πολίτες. Να είναι με λίγα λόγια κάτι εντελώς διαφορετικό από τα ήδη υπάρχοντα. Η τριπλή αυτή συνθήκη είναι η βάση για τη μακροημέρευση ενός πιθανού νέου κόμματος. Διότι δεν πρέπει να λησμονούμε ότι αρκετά κόμματα, θέλοντας ενδόμυχα να παραμείνουν συνεχιστές των υφιστάμενων κομμάτων και πιστοί αντιγραφείς τους εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν πιο γρήγορα απ’ ότι θα περίμενε και ο πιο πιστός οπαδός του δικομματισμού.