NO COUNTRY FOR OLD MEN

Από τη στιγμή που η Ελλάδα μπήκε στο μνημόνιο όλοι έχουμε χάσει τον μπούσουλα: χώρα, κόμματα, πολίτες. Καθημερινά συμβαίνουν απίθανα γεγονότα. Το μνημόνιο έφερε άγρια μέτρα (πολλά απ’ τα οποία βέβαια όφειλαν τόσα χρόνια να εφαρμόσουν οι κυβερνήσεις), έφερε λουκέτα, ανεργία, ανασφάλεια, αυτοκτονίες, εθνική κατάθλιψη και άλλα τόσα τα οποία είναι χιλιοειπωμένα. Εκτός αυτών, γιγάντωσε τον λαϊκισμό, ευνόησε την οργή και εξέθρεψε, μαζί με άλλους παράγοντες, το φασισμό. Λίγες μέρες πέρασαν από την ώρα που δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας από Χρυσαυγίτη. Ξαφνικά όλοι στα ΜΜΕ ανακάλυψαν την Αμερική ως σύγχρονοι Κολόμβοι. Αναφέρθηκαν με αποκλειστικά ρεπορτάζ σε παρακρατικές δράσεις της ΧΑ, σε σχέσεις της με τα σώματα ασφαλείας και όλοι έδειχναν έναν απροκάλυπτο αιφνιδιασμό λες και απέκτησαν μνήμη χρυσόψαρου. Όλα αυτά τα γνώριζαν οι δημοσιογράφοι. Όταν χρυσαυγίτες μαχαίρωναν αλλοδαπούς, εκφόβιζαν, έδερναν, έσπαγαν πάγκους μικροπωλητών και προήγαγαν τη φασιστική τους ιδεολογία παντιοτρόπως, οι δημοσιογράφοι ήξεραν. 

Και ξαφνικά, μιας και έχουμε Έλληνα νεκρό, όλοι βγάζουν από τα συρτάρια τους αρραχνιασμένα ρεπορτάζ και ξεσκίζουν. Και καλά κάνουν. Αλλά είναι ολίγον τι υποκριτές. Ο θάνατος πουλάει για πολλούς ‘δημοσιογράφους’.  Το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ το απέδειξε στον απόλυτο βαθμό. Για τη ΧΑ έχω γράψει αρκετά κείμενα, εδώ και πολύ καιρό. Δεν θέλω να πω περισσότερο παρά μόνο τούτο: Ακόμα και όσοι ξεγελάστηκαν, παραπληροφορήθηκαν ή οτιδήποτε άλλο, και τους ψήφισαν, δεν έχουν πλέον καμιά δικαιολογία. Και ξέρουν, και βλέπουν. Όπως και τα κόμματα οφείλουν να δουν και να αναλύσουν πέρα από τις δημοκρατικές κορώνες, για ποιο λόγο η ΧΑ σημειώνει τέτοια άνοδο και έχει εισχωρήσει για τα καλά στην ελληνική κοινωνία. Οι αιτίες είναι γνωστές , και όσο δεν αντιμετωπίζονται τα πράγματα θα είναι άσχημα και θα έχουμε χειρότερες καταστάσεις. 
 

Η οικονομική κρίση γιγάντωσε τον  ήδη υπερμεγέθη λαϊκισμό. Έχει αναδείξει πολιτικούς και κόμματα, ομίλους προβληματισμού κ.ο.κ . Κάθε επίδοξος ‘σωτήρας’ βρήκε πεδίο δόξης λαμπρό και έστησε ένα κόμμα. Είναι βεβαίως και η κρατική επιχορήγηση ένα δέλεαρ, όπως και το δημόσιο βήμα… Γεμίσαμε εμπόρους ελπίδας, αρνητές των πάντων, και αν σ’ όλα αυτά συνυπολογίσουμε και τα κυβερνητικά κόμματα, τα οποία ακολουθούν ένα πρόγραμμα φτωχοποίησης του λαού, το οποίο δεν πρόκειται να αποδώσει ούτε σε δέκα ζωές, έχουμε ένα σκηνικό απείρου κάλους και θλίψης. Και στη μέση είναι ο Έλληνας. Ο μέσος Έλληνας που θεωρεί ότι μας ψεκάζουν, ότι πάντα οι άλλοι θέλουν το κακό μας για να αρπάξουν τον ορυκτό πλούτο. Εκείνος που ελπίζει στις μετοχές της Τράπεζας της Ανατολής και σε σύγχρονους Ωνάσηδες. Είναι ο ίδιος που εκθειάζει τους αγώνες με αίμα των προγόνων μας για λευτεριά και παράλληλα πίνει αμέριμνος τον φραπέ του περιμένοντας από τους άλλους να αλλάξουν τα πράγματα. Είναι ο ίδιος που συνεχώς αηδιάζει με τη ΧΑ αλλά ταυτόχρονα πολλάκις τη μνημόνευσε για να διώξει τους μετανάστες και να καθαρίσει την Αθήνα. Είναι βεβαίως ο ίδιος που μένει εντελώς αδρανής περιμένοντας τη σωτηρία από τη Ρωσία και την παράδοση – παραλαβή της Κωνσταντινούπολης. Πολλοί συμπατριώτες μας θεωρούν ότι ως άξιοι συνεχιστές του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη και της Μπουμπουλίνας, θα αντέξουμε κόντρα σε όλους και θα επιβιώσουμε. Αυτό είναι ένα σημαντικό κομμάτι, που ευθύνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό για την κατάσταση μας. Μπερδεύουμε το παρελθόν με το σήμερα. Από εκείνους τους λαμπρούς Έλληνες αγωνιστές απέχουμε έτη φωτός. 

Κάποτε διδάξαμε πολιτισμό και δημοκρατία στην ανθρωπότητα. Σήμερα με τη συμπεριφορά μας, τον ατομισμό μας και την κουλτούρα μας είμαστε άραγε περήφανοι; Δυστυχώς για να αλλάξουμε μυαλά και να βοηθήσουμε και εμείς από την πλευρά μας, όσο μπορούμε, τη χώρα μας να ορθοποδήσει, θα περάσουν πολλά χρόνια. Είναι πάντα ωραίο να μεταθέτουμε ευθύνες μόνο στους πολιτικούς και στα κόμματα, όμως ανέκαθεν η αυτοκριτική ήταν γενναίο πράγμα. Εξάλλου, τα κόμματα και οι πολιτικοί είναι αντανάκλαση της κοινωνίας. 

ΥΓ. Με την επιστολή των εφέδρων, και τις υπόνοιες για πραξικόπημα που αφήνουν, δεν ασχολούμαι καν. Είναι και αυτό συνέπεια της οικονομικής κρίσης και του λαϊκισμού. Η Ελλάδα άλλωστε είναι καταδικασμένη να ζει ιλαροτραγικές καταστάσεις. Το έχει αποδείξει η ιστορία. Ήταν και θα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο.

   

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΡΟΩΘΕΙ ΜΙΑ ΙΣΧΥΡΗ Χ.Α

Πριν από λίγες μέρες, ο ασόβαρος κ. Μπάμπης Παπαδημητρίου, τόνισε ότι μια σοβαρή ΧΑ θα μπορούσε να στηρίξει και να λάβει μέρος σε μια συντηρητική συμμαχία, την οποία προφανώς θα απαρτίζει η ΝΔ, οι ΑΝ.ΕΛ και όποια άλλα κομματίδια έχουν προκύψει στους κόλπους της. Έχει πει κατά καιρούς διάφορα ‘πετυχημένα’ ο εν λόγω δημοσιογράφος, μέλος του πλέον φιλομνημονιακού και φιλελεύθερου μέσου ενημέρωσης της χώρας, όμως αυτό παραήταν σοβαρό. Διότι λίγοι πιστεύουν ότι αυτή ήταν η προσωπική του θέση. Αντ’ αυτού, σε ενδεχόμενη άνοδο της Αριστεράς στην εξουσία, το κυρίαρχο σύστημα που λυμαίνεται τη χώρα θα ήθελε τη ΧΑ μέλος μιας μεγάλης συντηρητικής παράταξης, ως αντίπαλο δέος της Αριστεράς. Θα ήθελε τη ΧΑ ‘μέσα στα πράγματα’ και πιθανό ρυθμιστή για να ευνοήσει τα ιδιοτελή του συμφέροντα. Και επειδή στην Ελλάδα οι περισσότεροι έχουν επιλεκτική μνήμη, πρέπει να θυμίσουμε ορισμένα γεγονότα που δείχνουν τις θέσεις και τη δράση της ‘σοβαρής’ ΧΑ. Η ‘σοβαρή ΧΑ’ μαχαιρώνει Πακιστανούς , Νιγηριανούς και γενικά όποιον δεν θεωρεί εξέχον μέλος της Αρίας Φυλής. Οργανώνει ρατσιστικές πορείες και διαδηλώσεις, σπάει πάγκους μικροπωλητών, τραμπουκίζει όποιον διαφωνεί με τις πρακτικές και τις ιδέες της. Λατρεύει τον Χίτλερ και τη φυλετική καθαρότητα που εκείνος προώθησε. Εσχάτως, μαχαιρώνει και Έλληνες, μόνο και μόνο επειδή είναι αντι – φασίστες. Και τα χειρότερα ακόμα δεν έχουν έρθει. Αν ο λαός της δώσει ένα μεγάλο ποσοστό, δεν αργεί η ώρα που θα τρώμε ξύλο στη μέση του δρόμου όλοι εμείς που είμαστε πολέμιοι αυτού του εκτρώματος.  Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα περισσότερα μέλη της ΧΑ είναι απαίδευτοι άνθρωποι, που ως τώρα δεν είχαν κάποια συλλογική έκφραση, οι οποίοι με την πλύση εγκεφάλου που τους γίνεται είναι έτοιμοι για όλα. 

Τεράστια ευθύνη για όλα αυτά που συμβαίνουν και γι’ αυτά που έρχονται έχουν τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ. Αφενός, αν είχαν ασχοληθεί σοβαρά τόσα χρόνια για τα προβλήματα της χώρας και των πολιτών της ο εξαπατημένος ψηφοφόρος δεν θα έβρισκε αποκούμπι στο ναζισμό και το φασισμό. Αν το κράτος λειτουργούσε, δε θα ένιωθε η κάθε ηλικιωμένη του Άγιου Παντελεήμονα απροστάτευτη και έτσι δεν θα καλούσε τα ‘προσκοπάκια ‘ της ΧΑ να τη συνοδέψουν στη λαϊκή ή στην τράπεζα. Αφετέρου, όταν είχαν την κοινοβουλευτική δύναμη και το λαϊκό έρεισμα, θα έπρεπε να θέσουν εκτός νόμου αυτό το άκρως επικίνδυνο κομματίδιο. Η αναβλητικότητά τους έσπειρε ανέμους και τώρα όλη η κοινωνία θερίζει θύελλες. 

Κανείς δεν γνωρίζει αν η χώρα θα καταφέρει να σωθεί ή αν θα πτωχεύσει. Σίγουρα όμως όλοι μας γνωρίζουμε ότι η καθημερινότητά μας θα μετατραπεί σύντομα σε ζούγκλα αν συνεχιστεί η αδράνεια και η ανυπαρξία της πολιτείας, μαζί με την ταυτόχρονη άνοδο της ΧΑ. Έχουμε πλέον να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση που περισσότερο και από την οικονομική κρίση απειλεί να καταπιεί ό,τι έχει απομείνει θετικό σ' αυτή την κοινωνία. Στο τέλος ο φόβος, συνεπικουρούμενος με την ολιστική οργή  θα είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που θα απομείνει. Αυτή η αδράνεια και ο φόβος, μαζί με την αγανάκτηση για τα δυο μεγάλα κόμματα και την επιλεκτική ιστορική μνήμη πολλών συμπολιτών μας, εξέθρεψε τη ραγδαία άνοδο της ΧΑ. Και μαζί με την άνοδο των νεοναζί, παρατηρούμε και τη μετατροπή των μέχρι χθες υγιώς σκεπτόμενων συνανθρώπων μας σε υπερασπιστές των πράξεών της.

Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΜΑΣ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ

Πολλάκις έχουμε αναφερθεί στην πολύπλευρη και πολυποίκιλη μορφή της ελληνικής κρίσης, η οποία βεβαίως δεν είναι μόνο οικονομική αλλά καλύπτει ολόκληρους θεσμούς και συμπεριφορές της ελληνικής κοινωνίας. Η κρίση έχει γιγαντώσει εκτός των άλλων, και τον πολιτικό λαϊκισμό ο οποίος για άλλη μια φορά έκανε την εμφάνισή του στην ακραία του μορφή με αφορμή τον άδικο θάνατο του 18χρονου στο Περιστέρι. Ήταν πάρα πολλοί εκείνοι πολιτικοί και μη, που χρέωσαν το θάνατο του 18χρονου στο Μνημόνιο και σε όλα τα δεινά που έχει επιφέρει στον τόπο. Για να πάρουμε τα γεγονότα από την αρχή, ο άτυχος 18χρονος δεν είχε στην κατοχή του εισιτήριο και όταν ο ελεγκτής το αντιλήφθηκε, το αδικοχαμένο παιδί στην προσπάθειά του να διαφύγει βρήκε τραγικό θάνατο. Κατά άλλους, σπρώχτηκε από τον ίδιο τον ελεγκτή. Σίγουρα, οφείλουμε όλοι όταν χρησιμοποιούμε τα ΜΜΜ να έχουμε εισιτήριο. Αυτό δεν αμφισβητείται από κανέναν. Όπως σίγουρα πρέπει να πούμε ότι η τιμή του εισιτηρίου θα έπρεπε να είναι πιο χαμηλή, τη στιγμή που πολλοί συμπολίτες μας χρησιμοποιούν πλέον τα ΜΜΜ εξαιτίας και της μεγάλης τιμής της βενζίνης. Από την άλλη, όλοι λίγο πολύ έχουμε γίνει μάρτυρες κακών συμπεριφορών ελεγκτών και οδηγών των μέσων προς τους πολίτες. Όμως, το βέβαιο είναι ότι σε τέτοια τραγικά περιστατικά πρέπει να πρυτανεύει ο σεβασμός για την άδικη απώλεια ενός παιδιού, ενός συμπολίτη μας, και να μπαίνει στην άκρη οποιαδήποτε πρόθεση πολιτικής εκμετάλλευσης.  

Το μνημόνιο έχει προκαλέσει λιτότητα, συνεχείς μειώσεις μισθών και συντάξεων, έχει αυξήσει τα λουκέτα και σίγουρα οι πολιτικές που ακολουθούνται δεν λύνουν το υφεσιακό πρόβλημα της χώρας. Όλα αυτά είναι γνωστά αλλά απ’ την άλλη δεν πρέπει να ταυτίζουμε οτιδήποτε άσχημο συμβαίνει στην Ελλάδα με τις πολιτικές του μνημονίου. Τέτοιου είδους ταυτίσεις ακολουθούν τη λανθασμένη λογική, ‘επιρρίπτουμε πάντα σε άλλους όλα τα προβλήματα και δεν αγωνιζόμαστε για να βρούμε καμία λύση’. Είναι τελείως διαφορετική η συζήτηση που γίνεται για μείωση των τιμών των εισιτηρίων ή ακόμα και η δωρεάν διάθεσή τους σε ανέργους και τελείως διαφορετική η προσέγγιση ότι για όλα φταίει το μνημόνιο, η συγκυβέρνηση, η Μέρκελ και ‘οι λοιπές σκοτεινές δυνάμεις που επιδιώκουν τον αφανισμό της χώρας μας’.  Είμαστε ανέκαθεν μια χώρα που εκτός από την επικράτηση του λαϊκισμού έχει ανάγκη από την εύρεση ηρώων. Ακόμα και στην προκειμένη περίπτωση, πολλοί θέλουν να δουν στο πρόσωπο του αδικοχαμένου παιδιού ένα νέο ήρωα αντίστασης απέναντι στις πολιτικές του μνημονίου. Και δεν είναι λίγα τα κόμματα που αγωνίζονται γι’ αυτό. Και ακριβώς στο σημείο αυτό είναι που η πολιτική εκμετάλλευση προς άγρα ψήφων υπερβαίνει την ανθρωπιά και τη σεβασμό στην απώλεια ενός νέου ανθρώπου. Χαρακτηρισμοί όπως ‘ήρωας’ , ‘τζαμπατζής’ ακούγονται εκατέρωθεν και αυτομάτως στήνεται ένα πάρτι καπήλευσης του τραγικού γεγονότος.  Ένα πάρτι το οποίο επικαλύπτει την ουσία του προβλήματος και αποκλείει κάθε πιθανότητα επίλυσής του. 

Η ουσία είναι ότι πολλοί συμπολίτες μας δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν ούτε το αντίτιμο του εισιτηρίου. Είναι άνεργοι, και προκειμένου να βρουν εργασία χρησιμοποιούν τα ΜΜΜ ακόμα και χωρίς εισιτήριο. Δεν είναι σωστό, όμως συμβαίνει. Όπως σωστή δεν είναι η νοοτροπία του ‘δεν πληρώνω εισιτήριο’,  έτσι απλά γιατί δεν θέλω ενώ μπορεί να έχω τα χρήματα. Λανθασμένη είναι και η συμπεριφορά πολλών ελεγκτών και οδηγών οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις αντιμετωπίζουν συμπολίτες μας χωρίς ίχνος σεβασμού και μηδενίζουν την αξιοπρέπειά τους. Το αρμόδιο υπουργείο πρέπει αφενός μετά τη διενέργεια της ΕΔΕ να επιβάλλει κυρώσεις όπου αυτές απαιτούνται και ακολούθως να αλλάξει ρότα στην τιμολογιακή πολιτική, ειδικά για τους ανέργους. Και πάνω απ’ όλα, το τραγικό αυτό περιστατικό έβγαλε για ακόμη μια φορά στην επιφάνεια το πρόβλημα νοοτροπίας που έχουμε εδώ και πολλά χρόνια. Είτε αυτό έχει να κάνει με τον άκρατο λαϊκισμό, είτε με τη στοχοποίηση των πάντων είτε ακόμα – ακόμα με την εύκολη δημιουργία ηρώων και συμβόλων. Η οικονομική κρίση είναι πιθανό να περάσει κάποια στιγμή. Η νοοτροπία είναι που χρειάζεται πολύ αγώνα για να διαφοροποιηθεί.

ΑΔΙΕΞΟΔΟΙ ΔΙΑΞΙΦΙΣΜΟΙ

Μετά από την κυβερνητική ταραχή με αφορμή τον τρόπο κλεισίματος της ΕΡΤ και την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση, οι πρόσφατες δηλώσεις του Μάκη Βορίδη έχουν πυροδοτήσει ακόμα περισσότερο το ήδη τεταμένο κλίμα ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Στο συνέδριο της ΝΔ, ο Βορίδης κατηγόρησε τον Αντρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ για την κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί η χώρα. Θεωρεί ότι η δεκαετία του ’80 είναι εν πολλοίς υπεύθυνη για την οικονομική ύφεση και όλες τις παθογένειες. Αυτή η δήλωση προκάλεσε τις αντιδράσεις των μελών και ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και οι εκατέρωθεν κατηγορίες συνεχίζονται αμείωτες. Οι απόψεις διίστανται όποτε μιλάμε για πολιτική. Και ειδικότερα στην Ελλάδα, όπου ο φανατισμός ανάμεσα στα δυο κόμματα διαχρονικά ήταν πολύ έντονος και σχεδόν όλες οι εκλογικές αναμετρήσεις από τη Μεταπολίτευση και μετά διακατέχονται από άκρατη πόλωση. Η ιστορία σε βάθος χρόνου θα κρίνει τον κάθε ηγέτη, την πολιτική και τις πράξεις του. Όπως θα κρίνει αναλόγως και την προσφορά των δυο αυτών κομμάτων. Στην Ελλάδα δυστυχώς πάσχουμε από ανίατη προσωπολατρία, είτε μιλάμε για τους Παπανδρέου είτε για τους Καραμανλήδες. Σπάνια οι ψηφοφόροι, εθισμένοι γαρ στην προσωπολατρία και στην ικανοποίηση των προσωπικών τους συμφερόντων, ασχολήθηκαν με πολιτικά προγράμματα, ιδεολογίες και υγιής αντιπαραθέσεις. Με άλλα λόγια, δεν ασχοληθήκαμε τόσα χρόνια με τις σημαντικές παραμέτρους αλλά αναλωθήκαμε σε αδιέξοδους διαξιφισμούς. Το ΠΑΣΟΚ όταν ανέβαινε στην εξουσία έριχνε την ευθύνη για όσα δεν κατάφερνε να υλοποιήσει στην αντιπολιτευτική τακτική της ΝΔ και αντίστοιχα η ΝΔ έπραττε το ίδιο. Και τα δυο κόμματα, όταν ήταν αξιωματικές αντιπολιτεύσεις υιοθετούσαν, πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων, λογικές όχι σε όλα. Δεν συνεργάστηκαν ακόμα και σε απλά ζητήματα, τα οποία δεν άπτονται ιδεολογικών αντιπαραθέσεων και θεωρήσεων. 

Και σε αυτό το σημείο είναι που προκύπτει ένα πολύ απλό συμπέρασμα: για την κατάσταση που έφτασε η Ελλάδα, τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά, φταίνε και τα δυο (άλλοτε) μεγάλα κόμματα. Το ποιος φταίει περισσότερο, πολύ μικρή σημασία έχει. Φταίνε, διότι ειδικότερα τα περασμένα χρόνια με τις κατά καιρούς άνετες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες που διέθεταν, δεν τόλμησαν να συγκρουστούν με συμφέροντα και να εφαρμόσουν δίκαιες και μακρόπνοες πολιτικές. Το μερίδιο ευθύνης τους είναι τεράστιο, και όποιος δεν το βλέπει είναι είτε φανατικός με παρωπίδες είτε ευεργετημένος και τρέμει μήπως χάσει την όποια θέση του, στην οποία πιθανώς να έχει μπει και με, τουλάχιστον, αδιαφανείς διαδικασίες. Σημασία λοιπόν έχει από δω και στο εξής να βρεθούν λύσεις στα προβλήματα. Να ασχοληθούν οι πολιτικοί και τα κόμματα με το 1,5 εκατομμύριο ανέργους, με τον εξορθολογισμό του δημοσίου τομέα, με την τόνωση της επιχειρηματικότητας και της ανάπτυξης, καθώς και με την καθημερινότητα των πολιτών που πλήττονται. Θα προσφέρουν χρησιμότερες υπηρεσίες στο κοινωνικό σύνολο με αυτόν τον τρόπο και όχι βγάζοντας το μέτρο για να δουν ποιος φταίει περισσότερο ή λιγότερο για τα χάλια της χώρας. Να βρουν λύση για τις τρύπες των ασφαλιστικών ταμείων, για την εικόνα διάλυσης που έχει η υγεία και η εκπαίδευση και να φτιάξουν ένα δίκαιο φορολογικό νομοσχέδιο. Να δώσουν κίνητρα για να τονωθεί η αγορά και οι νέοι επιχειρηματίες και όχι να παρατηρούν απλώς τα λουκέτα να μπαίνουν στα ρολά των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.  

Οι πολίτες πλέον δεν ενδιαφέρονται να λάβουν μέρος στις κοκκορομαχίες ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Είτε συμφωνούν είτε όχι με το μνημόνιο, περιμένουν λύσεις στα προβλήματά τους. Και οι λύσεις δεν θα προκύψουν με κατηγορίες. Καλώς ή κακώς, τα δυο κόμματα αυτή τη στιγμή συγκυβερνούν. Το γεγονός αυτό μπορεί ακόμα για κάποιους να είναι αδιανόητο αλλά είναι πραγματικότητα. Για όσο αντέξει αυτή η κυβέρνηση, πρέπει να προσφέρει κοινωνικό έργο και να κάνει ότι μπορεί για την οικονομία και τους πολίτες. Όλα τα υπόλοιπα δεν αφορούν κανέναν και δεν προσφέρουν καμιά λύση στο πολύπλευρο ελληνικό πρόβλημα.

''ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΧΟΥΝΤΑ'' - Άρθρο του Θεοδόση Κοριτσίδη-

Αφορμή για να γράψω αυτό το κείμενο είναι ο τρόπος με τον οποίο έκλεισε η ΕΡΤ. Ο τρόπος της τρικομματικής κυβέρνησης θύμισε και έφερε στο μυαλό μας άλλες εποχές, πολύ δύσκολες για τον ελληνικό λαό, την στρατιωτική χούντα του 67’. Όπου σήμερα η κατάσταση είναι τόσο ίδια και τόσο κοντά όσο τότε και όσο ποτέ, όλα αυτά τα 40 χρόνια που έχουν περάσει.

           

Οι δανειστές μας απλά ζήτησαν μια θυσία δύο χιλιάδων ανθρώπων για να πάρουμε την επόμενη δόση των 3,5 δις ευρώ. Η κυβέρνηση αυτή έχει κλείσει 1 χρόνο, χωρίς να έχει κάνει τίποτα για να διώξει αυτούς που πρέπει και θυσίασε τους υπάλληλους της ΕΡΤ. Ο κόσμος είναι συνέχεια έξω από το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, όχι για τους ανθρώπους που έχασαν την δουλεία τους, γιατί άλλωστε το καλούπι που μας έχουνε βάλει είναι η αλληλοκατηγορία των κοινωνικών τάξεων, αλλά για το «μαύρο» που έπεσε στους δέκτες μας σε μια στιγμή. Η Ελλάδα εδώ και 3 χρόνια εμφανώς – και εδώ και 30-40 χρόνια κρυφά – είναι υπό την «κατοχή» ξένων συμφερόντων και συντελείται η φτωχοποίηση του λαού. Η ΕΡΤ, όπως άλλωστε κάθε ανώνυμη εταιρία, είχε διευθύνοντες συμβούλους που ήταν υπεύθυνοι για το οικονομικό κομμάτι και σχεδιασμό οι οποίοι πρέπει να ελεγχθούν για όλη τη διάρκεια της θητείας τους και να έρθουν αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους. Η ΕΡΤ έχει ένα ανεκτίμητο περιουσιακό στοιχείο που δεν είναι άλλο από το τεράστιο αρχείο της που εμπεριέχει μέσα την ΙΣΤΟΡΙΑ της ΣΥΓΧΡΩΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ( βλέπε Βαλκανικούς πολέμους, Μικρασιατική Καταστροφή, Α’ & Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, Εμφύλιος πόλεμος, Χούντα) και στόχος τους είναι οι Έλληνες να είναι ανιστόρητοι και να σβήσουν σιγά - σιγά τα ιστορικά μας γεγονότα.

Όλα αυτά τα χρόνια και κυρίως τα τελευταία 3, το ΣΥΝΤΑΓΜΑ έχει καταλήξει να είναι απλά ένα κουρελόχαρτο από εκείνους που ορκίζονται να το προστατεύουν. Δυστυχώς η ΕΛΛΑΔΑ είναι σαν μια ιερόδουλη. Την πείθουν ότι είναι αδύνατη και ανήμπορη και της βάζουν από κοντά ένα νταβατζή  - βιαστή που της προσφέρει μία ψεύτικη προστασία και την εκμεταλλεύεται . Κάθε τόσο ο βιαστής αλλάζει πρόσωπο και χαμογελά αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: βιασμός και εκμετάλλευση. Στην ΕΛΛΑΔΑ του 2013 έχουν χαθεί οι πολιτικές απόψεις, έχουν καταργηθεί όλα τα δικαιώματα των πολιτών και κάθε είδους πιστεύω έχει εξανεμισθεί.

Οι διεθνείς πολιτικοοικονομικές εξελίξεις είναι ραγδαίες και χώρες με βαριά βιομηχανία, όπως οι Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία είναι 2 βήματα πίσω από την δική μας κατάσταση. Την Κύπρο σε ένα βράδυ, ας που επιτραπεί η έκφραση, την «έσβησαν» από τον οικονομικό χάρτη και επόμενος στόχος με το σχέδιο Annan 2 είναι να την σβήσουν και από την παγκόσμιο γεωγραφικό χάρτη. Στην Τουρκία μετά την στροφή 180^ο του Εργοντάν προς μία πολιτική πιο κοντά στο Ισλάμ, η χώρα είναι εδώ και 20 μέρες σε ένα εμφύλιο πόλεμο μεταξύ αστυνομίας και πολιτών. Στην Ελλάδα η υπομονή του λαού δοκιμάζεται καθημερινά και η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι πολύ σύντομα θα τελειώσει με την μαζική προσφυγή μας στους δρόμους με σκοπό να σώσουμε αυτή την φορά όχι τα ΕΥΡΩ μας, αλλά εμάς και την ίδια μας την πατρίδα. Δυστυχώς φαίνεται ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν έχει τίποτα να προσφέρει και σε κομματική βάση αλλά κυρίως σε πολιτικές σκέψεις και λύσεις.

            Πρέπει να βρούμε την δύναμη και να σηκώσουμε το κεφάλι γιατί πάντα το κάναμε……