ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ; Άρθρο του Θεοδόση Κοριτσίδη

Τα πράγματα δυστυχώς  πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Η χώρα φαίνεται να βγαίνει από το τούνελ – φυσικά με λογιστικά τεχνάσματα για άλλη μια φορά – αλλά το μεγάλο στοίχημα είναι να υπάρχει και λαός μαζί με την χώρα και αυτό φαίνεται ότι δεν είναι εφικτό. Η ανεργία καλπάζει και με μικρά χάπια αντίστασης με πεντάμηνες και οκτάμηνες θέσεις εργασίας για τους ανέργους του + 30% που υπάρχει στην πραγματικότητα  έξω στην κοινωνία, δεν αλλάζει κάτι σε σημαντικό βαθμό. Η υγεία βρίσκεται υπό διάλυση και η παιδεία κάθε χρόνο χάνει και λίγο από την ποιότητα της. 

            Τα πολιτικά κόμματα και οι πολιτικοί φαίνεται ότι ακόμα και σήμερα δεν έχουν αντιληφθεί ή απλά δεν θέλουν να δουν τι γίνεται στην κοινωνία και λαϊκά είναι στον «κόσμο» τους! Στον «κόσμο» μας όμως – και αυτό είναι το χειρότερο – είμαστε και εμείς οι πολίτες.

Φέτος συμπληρώνονται 40 χρόνια από την μεταπολίτευση και την έλευση του σάπιου συστήματος που μας έφερε μέχρι εδώ. Από το 2010, όταν ο τότε πρωθυπουργός  της  χώρας  Γιώργος Παπανδρέου πήγε στο Καστελόριζο και έβαλε την χώρα στην μεγαλύτερη περιπέτεια στην μεταπολεμική ιστορία μας, έχουν περάσει 4 χρόνια με 2 μνημόνια, 3 μεσοπρόθεσμα, με 1 εκατομμύριο ανέργους επιπλέον, με περικοπές στους μισθούς της τάξης του 40%, με απολύσεις στο δημόσιο χωρίς να γίνεται σωστή αξιολόγηση των ατόμων και κυρίως  των αναγκών κάθε υπηρεσίας και μισθοί 300 ευρώ το μήνα στον ιδιωτικό τομέα. Ο ίδιος λαός λοιπόν που φωνάζει και αναρωτιέται που πάμε είναι ο ίδιος που αυτή την στιγμή δίνει ένα 20% στην ΝΔ –που τόσα χρόνια φωνάζει για το μνημόνιο και συνεχίζει την πολιτική Παπανδρέου-, ένα 20% στον ΣΥΡΙΖΑ – ένα νέο ΠΑΣΟΚ του 81, με πολλούς αποτυχημένους  στην σύνθεσή του, ένα 12% στην Χρυσή Αυγή – ένα κόμμα ναζιστών και τραμπούκων που πέρα από το «κλέφτες» δεν έχουν σχέδιο και προτάσεις για κάποιο πρόβλημα - , και ακολουθούν κόμματα όπως οι ΑΝΕΛ, ΠΑΣΟΚ,ΔΗΜΑΡ, κλπ που είναι ένα συνονθύλευμα ανθρώπων που είναι τυχοδιώκτες και γυρολόγοι. Το ΠΑΣΟΚ φυσικά πλέον θυμίζει μπαλαντέρ τράπουλας που «κολλάει» παντού για να σωθεί, τόσο το κόμμα όσο και κάποια πρόσωπα. Πρέπει σε αυτό το σημείο να πω –αν και διαφωνώ εν πολλοίς -  πως το ΚΚΕ είναι το μόνο που είναι σταθερό στην άποψη περί ΕΕ και την έξοδο μας από εκεί αλλά οι περισσότερες απόψεις είναι ακραίες και μη ρεαλιστικές .Όλοι οι υπόλοιποι αλλάζουν θέση για τα πράγματα τόσο γρήγορα που ούτε εκείνοι θυμούνται τι είχαν πει. 

Το πρόβλημα λοιπόν από τα δεδομένα αυτά είναι ότι ο λαός ψάχνει κόμματα και ανθρώπους που υπόσχονται – και ενδόμυχα πιστεύουμε και εμείς – ότι θα μας πάνε στην κατάσταση του 2007-08 που όλοι ήμασταν «καλά». Και αυτό είναι το μεγαλύτερο θέμα για μένα γιατί φαίνεται ότι  για να αποτινάξουμε από πάνω μας  αυτή την κατεστραμμένη νοοτροπία των 40 ετών μάλλον θα πρέπει να περάσουν άλλα τόσα. Συνεχίζουμε να είμαστε ο ένας εναντίον του άλλου γιατί πιστεύουμε πως για όλα φταίνε οι άλλοι και όχι εμείς. Τελευταία πολλοί κάνουν κόμματα και κινήματα για να «τραβήξουν» τον κόσμο κοντά στην πολιτική και τα κοινά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι «58». Το κίνημα αυτό παρουσιάστηκε ως ο σωτήρας του μεσαίου χώρου και του σοσιαλισμού και πραγματικά με έκανε προσωπικά να «σκάσω» από τα γέλια. Με στελέχη πρώην «καμένα χαρτιά» από όλα τα κόμματα και «κρυφό» αρχηγό έναν από τους χειρότερους  πρωθυπουργούς που έχουν περάσει από την χώρα αυτή, τον Κ. Σημίτη, προσπάθησαν να φέρουν κάτι καινούριο με παλιά, φθαρμένα υλικά και τέλος μπροστά στον σταυρό και στην διαφωνία για την καρέκλα διαλύθηκε.  
 
 
Τελευταίος που έκανε μία καινούρια πολιτική κίνηση είναι ο δημοσιογράφος Σταύρος Θεοδωράκης όπου σαν δημοσιογράφος είναι πολύ καλός – κατά την γνώμη μου – αλλά η χρονική στιγμή που κάνει την κίνηση αυτή όπως επίσης και το γεγονός πως εδώ και 4 χρόνια δεν έχει κάνει μία εκπομπή όπου θα λέει πως έχει η κατάσταση και να κάνει μία έρευνα για το πως και ποιοι μας έφεραν ως εδώ, δείχνει αν μη τι άλλο  πως κάτι τον κράταγε πίσω και δεν άγγιζε αυτό το θέμα. Φυσικά και ο καθένας έχει δικαίωμα σε μία τέτοια κίνηση και εννοείται ότι θα περιμένουμε από τις απόψεις αλλά και τις πράξεις του να κριθεί και να δούμε τι τελικά πρεσβεύει. Σημαντικό ρόλο βέβαια θα παίξει και η επιλογή των προσώπων που θα συνθέσουν το «Ποτάμι», το background τους και η σχέση τους με την παρούσα πολιτική σκηνή. Πριν 1-2 χρόνια πίστευα πως με τους σωστούς ανθρώπους στις σωστές θέσεις θα μπορούσε η κατάσταση να σωθεί και να υπάρξουν αποτελέσματα. Πλέον δυστυχώς έπαψα να το πιστεύω και πρέπει να γίνουν ακραία πράγματα για να ξεκινήσουμε πάλι από την αρχή. 

Τέλος θα ήθελα να θίξω ένα πολύ σημαντικό θέμα το οποίο δεν είναι άλλο από τον «εμφύλιο» και την «επανάσταση» στην Ουκρανία. Χρησιμοποιώ αυτές τις λέξεις όχι φυσικά γιατί ισχύουν αλλά γιατί τα πλήρως κατευθυνόμενα ΜΜΕ μας τα παρουσιάζουν έτσι. Αυτή την στιγμή στην Ουκρανία γίνεται ένα γεωπολιτικό παιχνίδι ανάμεσα σε Δύση – ΗΠΑ  και Ρωσία για το πως θα μοιράσουν την χώρα και φυσικά τον πλούτο της –πετρέλαιο, φυσικό αέριο, γεωργική γη και πλούσιο υπέδαφος – και να εξαφανίσουν κάθε ελεύθερη φωνή. Βλέπουμε ακροδεξιούς ναζιστές πρωθυπουργούς και υπουργούς που απαγορεύουν κάθε άλλη γλώσσα και διάλεκτο εκτός της Ουκρανικής που είναι με την Δύση και ήδη κάλεσαν το ΔΝΤ για βοήθεια – εδώ γελάμε - και από την άλλη μεριά η Ρωσία έχει την Κριμαία και έχει κάνει κατάληψη στα αεροδρόμια, με 250 χιλιάδες στρατιώτες έτοιμους να επέμβουν και τα τανκς σε λειτουργία για παν ενδεχόμενο. Η κατάσταση αυτή είναι μία επανάληψη της ιστορίας διάλυσης χωρών και χειραγώγησης λαών που αφού τους τα δώσουν όλα , στο τέλος όχι μόνο τους τα παίρνουν πίσω αλλά τους πηγαίνουν και 50-60 χρόνια πίσω. 

Κατά την γνώμη μου με μαθηματική ακρίβεια στην ίδια ή σε μία παροιμία κατάσταση οδεύει και η χώρα μας που σιγά - σιγά της παίρνουν ότι πολύτιμο έχει χωρίς να δίνουν σημασία σε αυτό που δίνει ζωή σε μία χώρα, δηλαδή στον λαό. Όσο εμείς θα ανεχόμαστε να είμαστε ο ένας εναντίον του άλλου και να μην βλέπουμε καθαρά και να νοιαζόμαστε μόνοι για τον μικρόκοσμό μας δεν θα αλλάξει κάτι. ΕΜΕΙΣ έχουμε την δύναμη να τα αλλάξουμε όλα....ΑΣ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2014

          Πριν λίγες μέρες, σύσσωμη η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία του τόπου, συνεπικουρούμενη από ευρωπαίους εταίρους, γιόρτασαν την επίσημη έναρξη της ελληνικής προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Πρωθυπουργός στις επίσημες δηλώσεις του, τόνισε την αναγκαιότητα για περισσότερη Ευρώπη, αναφέρθηκε στις θυσίες του ελληνικού λαού, και μας διαβεβαίωσε ότι τα άσχημα πέρασαν και στο μέσο της χρονιάς που διανύουμε θα αρχίσουμε να βλέπουμε στην άκρη του τούνελ το φως της ανάκαμψης και της ανάπτυξης. Ως ευρωπαϊστής θα συμφωνήσω με τον κ. Σαμαρά ότι χρειάζεται ‘περισσότερη Ευρώπη’. Όμως αλήθεια, για ποια Ευρώπη μιλάμε σήμερα; Για αυτή της διαρκής λιτότητας, της ανεργίας, των μνημονίων και της καταπάτησης των ατομικών και των συλλογικών δικαιωμάτων;  Ή μήπως για την γερμανοποιημένη Ευρώπη, με τη φανερή έλλειψη ηγεσίας  και την κυριαρχία του συντηρητισμού , του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και την πλήρη επικράτηση των αγορών έναντι της πολιτικής; Πάντως αυτή η Ευρώπη στην οποία ζούμε(;) απέχει παρασάγγας από τα οράματα των Μονέ και Σουμάν…

 

Η ελληνική προεδρία είναι το έλασσον της χρονιάς που διανύουμε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τον ερχόμενο Μάιο θα διεξαχθούν οι ευρωεκλογές και οι αυτοδιοικητικές εκλογές. Ενώ δεν πρέπει να αποκλειστεί και η πιθανότητα προκήρυξης πρόωρων βουλευτικών εκλογών. Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών δεν μπορεί να το προβλέψει κανείς, όμως αν συνυπολογίσουμε την οργή των πολιτών, την πρόθεσή τους να τιμωρήσουν τα κόμματα που θεωρούν ότι ευθύνονται για την κατάσταση της χώρας, αλλά και τη ραγδαία άνοδο της ακροδεξιάς, όχι μόνο στην Ελλάδα άλλα και σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη, καταλαβαίνουμε ότι το πιθανότερο αποτέλεσμα θα είναι ένα ηχηρό χαστούκι προς πολλές κατευθύνσεις. Εκτός της εκλογικής μάχης, τη χώρα θα την απασχολήσει πολύ σοβαρά ένα ζήτημα που σε πρώτη φάση συγκεντρώνει πάνω του πολλά σύννεφα προβληματισμού: Η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με τους ευρωπαίους εταίρους. 

Μπορεί η κυβέρνηση να πανηγυρίζει για το πλεόνασμα και να υποστηρίζει ότι δεν πρόκειται να λάβει κάποιο νέο μέτρο, όμως λίγοι είναι εκείνοι που μπορούν να πάρουν θέση για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Με τις πολιτικές που ακολουθούνται, αλλά και με την αναλγησία που δείχνει η Ευρώπη, το χρέος καθίσταται μη βιώσιμο. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και σε μια χώρα που κανείς ως τώρα δεν μπορεί να εγγυηθεί για το αύριο, ουδείς έχει την οποιαδήποτε πρόθεση να επενδύσει και να ρισκάρει τα χρήματά του. Η κυβέρνηση ενδόμυχα θα ήθελε νέο κούρεμα του χρέους. Όμως πρόσφατα, ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθεροποίησης, κ. Κλάους Ρέγκλινγκ ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχουν σκέψεις για κούρεμα του χρέους και υποστήριξε ότι η Ελλάδα για να μπορεί να διατυπώσει το οτιδήποτε διαφορετικό θα πρέπει να τηρήσει πιστά τα συμφωνηθέντα και να εκπληρώσει τις μνημονιακές της υποχρεώσεις. Ακόμα, θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι οποιοδήποτε τέτοιο σοβαρό ζήτημα αποκλείεται να απασχολήσει την Ευρώπη ενόψει ευρωεκλογών. Με άλλα λόγια, η επικείμενη διαπραγμάτευση μόνο εύκολη δε θα είναι, την ίδια στιγμή μάλιστα που η κυβερνητική πλειοψηφία καθημερινά δοκιμάζεται και η αντιπολίτευση ουδεμία διάθεση έχει να στηρίξει το παραμικρό. 

Το 2014 προμηνύεται ιδιαιτέρως σημαντικό για την ανάκαμψη της χώρας. Η ανάκαμψη και η ανάπτυξη αγνοούνται εδώ και χρόνια, και κάθε νέα εντολή ή δέσμευση του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης δεν πείθει κανέναν. Μπορεί το κυβερνητικό επιτελείο να διατείνεται ότι ξεπροβάλει σιγά – σιγά το φως στην άκρη του τούνελ, όμως η πραγματικότητα το διαψεύδει με τον πιο άγριο τρόπο.  Η ανεργία καλπάζει, η υπερφορολόγηση κλείνει τη μια επιχείρηση μετά την άλλη, όσοι εργάζονται σπανίως αμείβονται στην ώρα τους, ενώ η ‘μαύρη’ εργασία τείνει να ξεπεράσει τη δηλωμένη, διαλύοντας έτσι τα ταμεία κοινωνικής ασφάλισης. Η αγορά έχει στερέψει από ρευστό, ο ένας επιχειρηματίας χρωστάει στον άλλο και οι καθημερινές υποχρεώσεις έχουν πλήξει εκατομμύρια νοικοκυριά, χιλιάδες εκ των οποίων βρίσκονται υπό την απειλή της έξωσης και της κατάσχεσης των σπιτιών τους. Οι άστεγοι έχουν πολλαπλασιαστεί, και πλέον μπροστά σε κάθε κάδο υπάρχει ο πολίτης της διπλανής πόρτας, που ψάχνει στα απορρίμματα να βρει κάτι να φάει εκείνος και η οικογένειά του. Αυτή είναι η εικόνα της Ελλάδας του σήμερα, όσο και αν κάποιοι θέλουν να την καλλωπίσουν και να μας την ‘σερβίρουν’ με διαφορετικό τρόπο. Οι νεόπτωχοι Έλληνες δεν ενδιαφέρονται για την ελληνική προεδρία. Απαιτούν λύσεις στα προβλήματα που τους έχουν πνίξει. Η καθημερινή αγωνία της κυβέρνησης αυτή πρέπει να είναι, και όχι πως θα χρυσώσει το χάπι και πως θα επικρατήσει επικοινωνιακά έναντι του ΣΥΡΙΖΑ για τον αν πήγε ή όχι ο κ. Τσίπρας στην επίσημη έναρξη της ελληνικής προεδρίας.

ΤΟ ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΟ 2013

       Φεύγει και το 2013 σε λίγες μέρες. Δύσκολη χρονιά για όλους αναμφίβολα. Όπως κάθε έτος, είχε τα καλά είχε και τα κακά του. Τα άσχημα είναι για να τα διορθώνουμε και τα καλά είναι για να επικεντρωθούμε σ’ αυτά και να συνεχίσουμε να γινόμαστε καλύτεροι και περισσότερο δραστήριοι σε μια χώρα που η στασιμότητα και ο ωχαδερφισμός κυριαρχούν. Όλα όμως είναι στο χέρι μας αν το πιστέψουμε και δράσουμε! Αποφάσισα να φτιάξω ένα μικρό τοπ 10 με τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα της χρονιάς που φεύγει. 

1

(+) Μπαίνουν στη ζωή περισσότερων τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Είτε επειδή δεν έχουν να βάλουν βενζίνη, είτε επειδή κατέθεσαν πινακίδες λόγω των τελών, είτε συνειδητά, όλο και περισσότεροι στρέφονται στο λεωφορείο και το μετρό.

(-)  Μετά από τόσα χρόνια λειτουργίας του μετρό, ακόμα να καταλάβει ο κόσμος ότι πρώτα πρέπει να βγουν οι επιβάτες από το βαγόνι και μετά να μπει εκείνος. Όπως επίσης και με τις κυλιόμενες. ΔΕΝ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Είναι δρόμος ταχείας κυκλοφορίας των επιβατών!

2

(+) Όλο και περισσότεροι, ιδίως νέοι, έχουν αρχίσει και ενδιαφέρονται για την πολιτική και τα κοινά. Βλέπουν τη σαπίλα που κυριαρχεί και είναι διατεθειμένοι να αγωνιστούν για ένα καλύτερο αύριο. Παλαιότερα πρώτο θέμα σε μια παρέα ήταν η μπάλα ή τα ψώνια, και τώρα σταδιακά πρώτα θέμα συζήτησης έγινε η πολιτική.

(-) Ακόμα και με όσα έχουν γίνει, συνεχίζουν να υπάρχουν εκείνοι που ότι πει ο Αντώνης, ο Βαγγέλης ή ο Αλέξης το θεωρούν θέσφατο και το τηρούν ευλαβικά, μένοντας πάντα προσκολλημένοι στο συμφέρον τους και τιμώντας τις χρωματιστές παρωπίδες που φοράνε.

3

(+) Η Χ.Α σταδιακά ‘απομυθοποιείται’ στα μάτια του κόσμου και έχει ξηλωθεί το ‘πατριωτικό’ της προσωπείο το οποίο τεχνηέντως διαμορφώθηκε από συγκεκριμένα ΜΜΕ και πολιτικούς.

(-) Υπάρχουν ακόμα υποστηρικτές της και υπάρχουν και εκείνοι που καλλιεργούν ένα προ-εμφυλιακό κλίμα διχασμού της ελληνικής κοινωνίας.

4

(+) Πολλοί άνθρωποι αποφάσισαν να ξεφύγουν από τη φρενίτιδα του υπερκαταναλωτισμού και του βλαχο – life style που είχε κυριαρχήσει στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Είτε λόγω οικονομικών δυσκολιών, είτε λόγω συνειδητής απόφασης, πολλοί κοιτούν πλέον τα απλά και σημαντικά, αρκούνται με όσα έχουν και παλεύουν για καλύτερες μέρες.

(-) Δυστυχώς έπρεπε να φτάσουμε στο αμήν ως χώρα για να σκεφτούμε τι πραγματικά αξίζει και τι όχι. Έπρεπε να φτάσουμε στο σημείο – μηδέν για να αποτάξουμε από πάνω μας τον δηθενισμό  και την ψευτοφιγούρα. Κάλλιο αργά παρά ποτέ βέβαια…

5

(+) Η εμφάνιση πολλών νέων επιχειρηματιών που έχουν την τόλμη να ρισκάρουν, καινοτομούν και δικαιώνονται, τόσο εντός όσο και στο εξωτερικό.

(-) Η ανεργία, τα λουκέτα, οι άδικες περικοπές, τα σπίτια χωρίς ρεύμα και οι αυτοκτονίες…

6

(+) Η σύγκρουση του Ομπάμα με τους Ρεπουμπλικάνους για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη εκατομμυρίων απόρων στις ΗΠΑ.

(-) Η απουσία ικανής ηγεσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Μέρκελ φαίνεται, και είναι, πανίσχυρη, αλλά δεν ενδιαφέρεται να δώσει λύση στο ευρωπαϊκό πρόβλημα και δυστυχώς δεν έχει απέναντί της ένα ισχυρό αντίπαλο δέος, έναν πολιτικό - ηγέτη που θα νοιαστεί για τα προβλήματα των ευρωπαίων πολιτών.

7

(+) Σιγά – σιγά πιάνονται και οδηγούνται στον εισαγγελέα πολιτικοί και δημόσιοι λειτουργοί που έχουν καταχραστεί δημόσιο χρήμα, που έχουν πάρει μίζες, και επιχειρηματίες που έχουν φεσώσει το ελληνικό κράτος. Επιτέλους κάτι φαίνεται ότι κινείται στην ελληνική δικαιοσύνη.

(-) Βεβαίως είναι αρκετοί ακόμα, και πιο ψηλά στην ιεραρχία, που πρέπει να εντοπιστούν και να υποστούν τις συνέπειες για όσα έχουν κάνει. Δεν πρέπει ο Άκης και ο Λάκης να ξεπλύνουν όλο το πολιτικό και επιχειρηματικό προσωπικό. Είναι αφελής όποιος πιστεύει ότι μόνο αυτοί, άντε και μερικοί ακόμα, γλεντούσαν στην υγειά των κορόιδων…

8

(+) Η πρόκριση της Εθνικής ομάδας στο Μουντιάλ της Βραζιλίας.

(-) Το ξεπεσμένο και αδιάφορο, πλέον,  ελληνικό πρωτάθλημα με τις προβληματικές ομάδες, τα άδεια γήπεδα, τα ραντεβού θανάτου των χούλιγκαν και το φτωχό θέαμα.

9

(+) Πολλοί έχουν ενεργοποιηθεί για τη δημιουργία νέου κόμματος στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Η πολυφωνία είναι υγεία και ιδίως η κεντροαριστερά, που για χρόνια ηγεμόνευσε ιδεολογικά στην ελληνική κοινωνία, χρειάζεται κάτι νεό.

(-) Δεν γίνεται το νέο, το διαφορετικό, να δημιουργηθεί από πολιτικούς δεινοσαύρους και από όσους δοκιμάστηκαν και απέτυχαν. Πρόσωπα του χθες, με θέσεις και ιδεολογία του προχθές, δεν γίνεται να οργανώσουν φορέα για το τώρα και το αύριο.

10

(+) Παρά την κρίση, πολλοί συνάνθρωποί μας παραμένουν με το χαμόγελο και την αισιοδοξία. Μπορεί να μην έχουν χρήματα, όμως έχουν πολλά να μας διδάξουν με τη στάση ζωή τους και τη ζεστασιά τους.

(-) Υπάρχουν δυστυχώς και πάρα πολλοί που νυχθημερόν γκρινιάζουν, τους φταίνε πάντα οι άλλοι και δεν είναι διατεθειμένοι ν’ αλλάξουν, παρόλο που δεν έχουν άλλη επιλογή. Η συνεχιζόμενη μίρλα(sic) και τα αχ και βαχ πρέπει να δώσουν τη θέση τους στο πείσμα, την αισιοδοξία και την καλή καρδιά. 

ΕΜΕΙΣ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΛΙΑΠΗΔΕΣ

Τέτοια εποχή όλοι μας προσπαθούμε να απολαύσουμε τις γιορτές με τα αγαπημένα μας πρόσωπα και να μπούμε, στο μέτρο του δυνατού, στο πνεύμα των Χριστουγέννων. Τέτοιες μέρες όμως, κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο δεν μας περιμένουν μόνο δώρα και κάρτες, αλλά και φάκελοι με λογαριασμούς, χαράτσια, ασφάλειες και όπου να ναι έρχονται και τα τέλη κυκλοφορίας. Εκατομμύρια Έλληνες ζορίζονται, προσπαθούν με νύχια και με δόντια να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους τη στιγμή που ένας πάμπλουτος, πρώην Υπουργός συλλαμβάνεται με πλαστές πινακίδες, να οδηγά χωρίς δίπλωμα το ανασφάλιστο πολλών κυβικών αυτοκίνητό του. Βλέποντας τέτοιες συμπεριφορές, πως άραγε μπορεί να πειστεί ο λαός ότι πρέπει να κάνει θυσίες; Πώς να μην έχει οργή για το πολιτικό σύστημα; Γιατί να πάει ο ωρομίσθιος να πληρώσει το σήμα όταν βλέπει ότι οι έχοντες κάνουν ‘πατέντες’;

Ο κ. Λιάπης, ο τέως Υπουργός Μεταφορών, κατά του οποίου την υπουργεία (ορθώς) αυστηροποιήθηκε ο ΚΟΚ, θα πληρώσει το πρόστιμο και η ζωή θα συνεχιστεί και θα ζήσει εκείνος καλά απολαμβάνοντας το Χριστουγεννιάτικο ταξίδι του στην Ασία. Ο κ. Λιάπης βρέθηκε στο προσκήνιο επειδή έτυχε να πέσει σε ένα μπλόκο της τροχαίας. Αν δεν είχε γίνει αυτό δεν θα μαθαίναμε ποτέ τις παρανομίες του τ. υπουργού και εκείνος θα συνέχιζε θρασύτατα τις βόλτες του. Σαφώς και ο κ. Λιάπης είναι το δέντρο. Το δάσος αφορά το μεγαλύτερο ποσοστό του πολιτικού προσωπικού της χώρας, το οποίο δεν πρέπει μόνο να φαίνεται, αλλά να είναι και τίμιο. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, με τις δύσκολες συνθήκες που επικρατούν στη χώρα. Πρόσφατα βγήκαν στη δημοσιότητα τα πόθεν έσχες των βουλευτών και οι περισσότεροι έχουν καταθέσεις πολλών χιλιάδων ευρώ, εξαψήφια εισοδήματα, μετοχές και πολλά ακίνητα. Κανείς δεν είπε ότι πρέπει οι αντιπρόσωποί μας να είναι ρακένδυτοι, όμως για να έχει πραγματική αξία το ‘πόθεν έσχες’ , θα έπρεπε τα εισοδήματα και όλα τα υπόλοιπα έσοδα των πολιτικών να εξετάζονται από τη στιγμή που εισέρχονται στον χώρο της πολιτικής. Διαχρονικά και εξονυχιστικά. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι λέξεις ‘μίζα’ , ‘προμήθειες’, ‘ρεμούλες’, ‘οφ σορ’, και πολλές άλλες παρόμοιας σκοτεινής σημασίας, μόνο άγνωστες δεν είναι στον ελληνικό πολιτικό προσωπικό. 

 

Οι πολιτικοί είναι αυτοί που είναι. Χρειάζεται καιρός για να αλλάξει αυτή η νοοτροπία. Το ερώτημα όμως είναι τι κάνουμε εμείς για όλα αυτά. Διότι, ο ‘x’ Λιάπης δεν γίνεται βουλευτής μέσα από κάποια κλήρωση. Οι περισσότεροι βουλευτές έχουν το οικονομικό υπόβαθρο, έχουν τις κατάλληλες γνωριμίες, πληρούν με λίγα λόγια πολλές προϋποθέσεις, αλλά στην τελική οι ψηφοφόροι είναι εκείνοι που τους εκλέγουν και τους οδηγούν στο Κοινοβούλιο και στα υπουργεία. Εμείς οι πολίτες ψηφίζουμε εκείνους τους οποίους εμπιστευόμαστε, πιστεύουμε, θεωρούμε ικανούς και ιδεολόγους, αλλά ψηφίζουμε και εκείνους με μόνο κριτήριο ‘να μας φτιάξουν’. Χωρίς να ενδιαφερόμαστε για τη διαδρομή τους ή την ηθική τους υπόσταση. Έχουμε λοιπόν και εμείς ευθύνες για τον κάθε Λιάπη και πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας για τους βουλευτές που ψηφίζουμε και κυρίως για τα κριτήρια επιλογής που θέτουμε.

Μιας και το 2013 φεύγει και η νέα χρονιά έρχεται, όταν φτάσει η στιγμή να κάνουμε τον απολογισμό, ας εξετάσουμε τις επιλογές μας. Και κυρίως την εμμονή μας να στηρίζουμε πρόσωπα αμφιβόλου ικανότητας και ηθικής υπόστασης. Κάποια στιγμή η κρίση θα τελειώσει, όμως το σημαντικό είναι μαζί με αυτή να τελειώσουν πολιτικά και όσοι με τις πράξεις και τις αποφάσεις τους μας έφεραν ως εδώ. Το πολιτικό σύστημα χρειάζεται επανεκκίνηση, και αυτή μπορεί να γίνει μόνο από τους ψηφοφόρους. Αν δεν γίνει αυτό, σε λίγο καιρό πάλι θα περάσουμε τα ίδια ως χώρα και θα βγει αληθινό το ρητό ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα.

Η ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ

Οι αποκαλύψεις για τη δράση της ΧΑ είναι καταιγιστικές, πολλές ανομίες έχουν δει το φως της δημοσιότητας, αναμένονται καταδίκες βουλευτών ωστόσο τα εκλογικά ποσοστά της σε πρόσφατες δημοσκοπήσεις μπορεί να εμφανίζουν πτώση αλλά παραμένουν υψηλά. Με άλλα λόγια εμφανίζεται σταθερά τρίτο κόμμα και δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι όλη αυτή η υπερέκθεσή της στα ΜΜΕ ενδέχεται να την ισχυροποιήσει σε βάθος χρόνου. Η Ακροδεξιά δεν είναι μόνο ελληνικό ‘προνόμιο’. Σε όλη την Ευρώπη παρουσιάζει τρομερή και ανησυχητική άνοδο. Με πρόσφατο αποκορύφωμα τη Γαλλία. Παρόλη την επαναστατική και δημοκρατική ιστορία που διαθέτει η χώρα, το ακροδεξιό ‘Εθνικό Μέτωπο’ της Μαρί Λεπέν εμφανίζεται πρώτο στην ψήφο προτίμησης ενόψει των Ευρωεκλογών του 2014. Οι Σοσιαλιστές και ο Ολάντ  βρίσκονται σε μεγάλη πτώση, το άλλοτε κραταιό κόμματου Σαρκοζί ανασυντάσσεται, και η Μαρί Λεπέν έχει εκμεταλλευτεί το κλίμα οργής και αγανάκτησης που υπάρχει στη Γαλλία. Έχει κάνει γενναίες προσπάθειες να απαλλαχτεί από τις ξενοφοβικές και εθνικιστικές ταμπέλες και προσελκύει χιλιάδες ψηφοφόρους της Κεντροδεξιάς.

Στις πρόσφατες εκλογές στη Γερμανία, η ‘Εναλλακτική’ δεν κατάφερε την τελευταία στιγμή να εισέλθει στη Βουλή. Το κόμμα αυτό είναι εντόνως αντι – ευρωπαϊκό , προτείνει τη διάλυση της ευρωζώνης, ενώ δεν λείπουν από το ρεπερτόριό του οι ακροδεξιές θέσεις. Στην Ολλανδία το ξενοφοβικό ‘Κόμμα της Ελευθερίας’ συνεχώς κερδίζει ψήφους και η Μαρί Λεπέν δεν αποκλείει τη συνεργασία με το συγκεκριμένο κόμμα στις επερχόμενες ευρωεκλογές. Στην Νορβηγία, το κόμμα «Πρόοδος» του μακελάρη του Όσλο, Άντερς Μπρέιβικ θα συμμετάσχει σε κυβερνητικό συνασπισμό με την κεντροδεξιά. Το ξενοφοβικό κόμμα κατάφερε να εξασφαλίσει 29 έδρες στη Βουλή στις πρόσφατες εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου και συμφώνησε με το Συντηρητικό Κόμμα της πρωθυπουργού, Ερνα Σολμπεργκ να αναλάβουν τα ηνία της χώρας. Στη Φινλανδία το ακροδεξιό ‘Κόμμα των Φιλανδών’ αποτελεί το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης και βλέπει μέρα με την ημέρα την δύναμη του να μεγαλώνει, καθώς η οργή των Φιλανδών για τα πακέτα στήριξης στην ευρωζώνη μετατρέπεται σε ψήφους για το κόμμα των εθνικιστών. Οι ακροδεξιοί ‘Σουηδοί Δημοκράτες’ που ιδρύθηκαν το 1988, μπήκαν για πρώτη φορά στο σουηδικό κοινοβούλιο μετά τις εκλογές του 2010. Κέρδισαν 20 έδρες κυρίως εξαιτίας της αντιμεταναστευτικής ρητορικής τους. Έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι η Σουηδία ανέκαθεν ήταν κράτος –πρότυπο, με μεγάλη ανάπτυξη, πανίσχυρο κοινωνικό κράτος και δομές και κανείς δεν περίμενε ότι οι πολίτες της θα ισχυροποιούσαν ένα ακροδεξιό, φασιστικό και ξενοφοβικό κόμμα.

Σε πολλές χώρες η ξενοφοβία, ο λαϊκισμός και ο ρατσισμός είναι σε καθαρή άνοδο. Η οικονομική κρίση και η ανέχεια έχει στρέψει πολλούς ψηφοφόρους στην Άκρα Δεξιά. Το παράδοξο είναι ότι ακόμα και σε πλούσιους Βόρειες χώρες η άνοδος αυτή είναι μεγάλη. Αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί οι πολίτες αυτών των χωρών βλέπουν αρνητικά τα οικονομικά πακέτα βοήθειας που δίνονται σε χώρες που πλήττονται από οικονομικά προβλήματα.  Από την περιθωριοποίηση, τα ακροδεξιά κόμματα σε αρκετές χώρες έχουν εξελιχθεί σε συνδιαμορφωτές των πολιτικών επιλογών των εκάστοτε κυβερνήσεων. Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι πέρα από την εκλογική επιρροή τους, έχει ενισχυθεί και η ιδεολογική.

Η τωρινή κατάσταση θυμίζει έντονα όσα έγιναν το 1930. Οι δίδυμοι εφιάλτες του Ναζισμού και Φασισμού την δεκαετία του 1930, προήλθαν από την ευρωπαϊκή κοινωνική και οικονομική αναταραχή που ακολούθησε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ανάπτυξή τους επιταχύνθηκε με τον οικονομικό μαρασμό και την αβεβαιότητα της Μεγάλης Ύφεσης. Η πλατιά διαδεδομένη μαζική οργή και σύγχυση, μαζί με τις αποτυχίες του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου της περιόδου, διοχετεύθηκε ενάντια των κοινωνικά αποκλεισμένων ομάδων, οι οποίες μετατράπηκαν σε εξιλαστήρια θύματα. Σήμερα, η εμμονή της Δύσης στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές έχουν δημιουργήσει παρόμοιες οικονομικές δυσκολίες σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, τα οποία είναι έτοιμα να κατηγορήσουν τους πάντες για τον πόνο τους και να στραφούν στην ανοιχτή αγκαλιά της ακροδεξιάς. Η ακροδεξιά έχει μια ιστορία ανόδου σε τέτοιες συνθήκες. Και αυτό το πετυχαίνει χωρίς κανέναν ιδιαίτερο κόπο: σε όλα τα σύνθετα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα απαντά στρογγυλεμένα και απλά, η πολεμική ρητορική της χαρακτηρίζεται από τους πολίτες ως εθνικά υπερήφανη και η μη επίλυση του μεταναστευτικού της προσφέρει πεδίον δόξης λαμπρό για να παρουσιαστεί ως πατριωτική και εθνικιστική. Ενόψει των ευρωεκλογών, όλα συνηγορούν στην αύξηση της δυναμικής της ακροδεξιάς. Η Ευρώπη και οι κυβερνήσεις παρακολουθούν άπραγοι αυτή την εξέλιξη, δίχως να έχουν διάθεση ν’ αλλάξουν την ατέρμονη πολιτική τους που είτε το θέλουν είτε όχι, ήταν βασικός λόγος ισχυροποίησης της ξενοφοβικής ακροδεξιάς. Η ακροδεξιά θα συνεχίζει να κερδίζει έδαφος όσο οι πολιτικές δεν λύνουν τα βιοποριστικά προβλήματα των Ευρωπαίων πολιτών. Και δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε αν σε λίγο καιρό δούμε ακροδεξιό κόμμα να κυβερνά κάποιο Ευρωπαϊκό κράτος. 

ΔΩΣΤΕ ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΛΑΟ - Άρθρο του Θεοδόση Κοριτσίδη-

Μετά από περίπου 40 χρόνια – από το τέλος της στρατιωτικής χούντας – έγιναν 2 ,θα έλεγα, τρομερά γεγονότα για την εποχή μας. Έγινε σύλληψη βουλευτών και έγινε και καταδίκη πολιτικού προσώπου για ξέπλυμα χρήματος.

            Στην εποχή που ζούμε, με έναν ελληνικό λαό σε πλήρη σύγχυση και μπερδεμένο για το τι πραγματικά γίνεται στην χώρα, στην ζωή του και γενικά στον κόσμο, το σύστημα του έδωσε αυτό που ήθελε για να συνεχίσει να ελπίζει…. «ΑΙΜΑ». Ο κόσμος τόσα χρόνια βλέπει πολλούς με το χέρι στο μέλι και να μην τους πειράζει κανείς, του έχει δημιουργηθεί και όχι άδικα η «δίψα» για δικαιοσύνη. Το να δει δηλαδή τους ανθρώπους που τους κλέβουν τόσα χρόνια να μπαίνουν στην φυλακή. Το ζήτημα είναι ότι το να καταδικαστεί ένας άνθρωπος 75 χρονών με 20 χρόνια φυλάκισης – ξέροντας ότι σε 4-5 χρόνια λόγω ηλικίας θα βγει – τελικά δεν είναι και τιμωρία, μη γνωρίζοντας η δικαιοσύνη που είναι όλα αυτά τα χρήματα. Τιμωρία θα ήταν σε αυτή την κοινωνία να βρουν τα χρήματα, να τα κατασχέσουν μαζί με την ακίνητη περιουσία που αποκτήθηκε μέσω αυτών των χρημάτων και να αφήσεις τον «υπουργό» να ζήσει σαν απλός πολίτης με 600-700 ευρώ. Όμως για τον πολύ κόσμο φτάνει η σκέψη ότι κάποιος μπήκε επιτέλους φυλακή. Από την άλλη όλως τυχαίως σε εποχή που η Χ.Α είχε μια δημοσκοπική άνοδο και δυναμική και έρχονται νέα μέτρα για την ζωή μας και ίσως 3^ο μνημόνιο, συλλαμβάνουν στελέχη της Χ.Α για σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Δεν είμαστε σε θέση – αφού δεν έχουμε τα στοιχεία της δικογραφίας - να ξέρουμε αν όντως έπραξαν καλά ή όχι. Αυτό θα το κρίνουν οι ανακριτές. Η ένσταση μου είναι για τον χρόνο που έγινε η κίνηση αυτή και κυρίως ότι όπως βγαίνει προς τα έξω η δράση της Χ.Α ως εγκληματικής οργάνωσης έχει αρχίσει από τα τέλη του 1980, και εν τέλει επέτρεπαν να υπάρχει η Χ.Α ως ένα πιόνι του συστήματός τους. Το σύστημα το γέννησε, το μεγάλωσε, το χρησιμοποιεί κατά το δοκούν και στην συνέχεια θα το «κάψει» όπως όλα τα πιόνια άλλωστε.

Η χώρα συνεχίζει να είναι προτεκτοράτο της Γερμανίας, να περνάνε νόμοι σε ένα βράδυ, να γίνονται πράξεις νομοθετικού περιεχομένου , να έχουμε «πουλήσει» τα πάντα – πετρέλαια, αέριο, χρυσό – ξένα funds ετοιμάζονται να βάλουν χέρι στην ακίνητη περιουσία αγοράζοντας ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα από τις τράπεζες δίνοντας για κάθε 1 ευρώ από 0,10-0,30 σεντς του ευρώ για να αγοράσει τα δάνεια μας. Η ανεργία καλπάζει, η κατάθλιψη έχει κάνει αισθητή την παρουσία της στην ελληνική κοινωνία και η αξιοπρέπεια μας έχει σχεδόν χαθεί. Ζούμε μια πολιτική χούντα με διώξεις καθημερινά ανθρώπων για φόρους, ασφαλιστικές εισφορές, γεμίζοντας τις φυλακές μόνο και μόνο για να διαφημίζει η κάθε κυβέρνηση το έργο που κάνει. Οι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, και γενικά οι περισσότεροι που είναι σε δημόσια αξιώματα και έχουν δημόσια λόγο φαίνεται για ακόμα μία φορά ότι είναι εκτός τόπου και χρόνου και κυρίως μακριά από την κοινωνία. Η ενδοφλέβια ένεση που έκανε το μεταπολιτευτικό κράτος στον ΕΛΛΗΝΑ για το πώς θα βγάζει λεφτά εύκολα και κράτησε για σχεδόν 40 χρόνια είναι δύσκολο να αποβληθεί από τον οργανισμό μας. Θέλει χρόνο, υπομονή, προσπάθεια και κυρίως αλλαγή νοοτροπίας.

           

Η Ελλάδα θυμίζει ασθενή που φοβάται το χειρουργείο μήπως πεθάνει και παίρνει συνέχεια χάπια. Ο καιρός περνάει η κατάσταση γίνεται χειρότερη, ο ασθενής συνεχίζει την ίδια φαρμακευτική αγωγή και  μετά από καιρό που αποφασίζει να μπει στο χειρουργείο είναι πολύ αργά. Είναι πολύ σημαντικό να πετάξουμε τις ταμπέλες – πολιτικές και κοινωνικές – και να καταλάβουμε ότι μόνοι ενωμένοι θα καταφέρουμε κάτι. Τέλος θα πρέπει να σκεφτούμε ότι το να ζητάμε απλά «αίμα» χωρίς ουσιαστική τιμωρία και δικαιοσύνη απλά αισθανόμαστε μία μικρή ικανοποίηση που δυστυχώς με την καθημερινότητα και τις δυσκολίες θα φύγει πολύ γρήγορα χωρίς νόημα…..