Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΘΥΜΙΟΥ




                                                              


Στην Ελλάδα της κρίσης, χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν και ακόμα περισσότερες βλέπουν τα λουκέτα να πλησιάζουν με γοργούς ρυθμούς. Μέσα στη γενικευμένη μαυρίλα, υπήρξαν κάποιες επιχειρήσεις που τόλμησαν και μέσα από πολλές αντιξοότητες κατάφεραν να πετύχουν. Είναι ακόμα λιγότερες μάλιστα οι επιχειρήσεις οι οποίες καινοτόμησαν και η φήμη τους πέρασε ακόμα και τα ελληνικά σύνορα. Μια τέτοια επιχείρηση είναι αναμφίβολα η Taxibeat (Beat πλέον μετά την εξαγορά της από τον κολοσσό Daimler). Θα περίμενε κανείς η κυβέρνηση να διαφημίζει τέτοιες εταιρίες, να τις επιβραβεύει και να ψάχνει τρόπο ώστε να ενθαρρύνει και άλλες να τολήμσουν. Αντ’ αυτού, το νέο νομοσχέδιο του κ. Σπίρτζη, το οποίο μετατρέπει εταιρείες τύπου Beat από μεσιτικές εταιρίες διαμεσολάβησης μετοφορών σε μεταφορικές εταιρίες, στοχεύει στην εξαφάνισή της. 

Η κυβέρνηση με πρόσχημα την προώθηση νομικού πλαισίου για τη λειτουργία των ταξί και τον περιορισμό της Uber, αντί να ανοίξει ακόμα περισσότερο το επάγγελμα, το κλείνει, ακολουθώντας την πάγια πρακτική της εξυπηρέτησης συμφερόντων συγκεκριμένων συντεχνιών. Κεντρικό πρόσωπο της συγκεκριμένης συντεχνίας δεν είναι άλλος από τον Πρόεδρο της ΠΟΕΙΑΤΑ Θύμιο Λυμπερόπουλο. Ο άλλοτε γαλάζιος ‘Θύμιος’ βρήκε όπως φαίνεται ‘σημεία επαφής’ με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και η κυβέρνηση από την μεριά της στοχεύει στη στήριξή του όποτε χρειαστεί. 

Δεν πρέπει όμως να μας προκαλεί την παραμικρή εντύπωση η διάθεση της κυβέρνησης να στηρίξει μετά μανίας το παλιό σύστημα (το οποίο γενικά κατηγορεί αλλά υπηρετεί πιστά).  Η κυβέρνηση αυτή που είναι κόντρα στην οποιαδήποτε αριστεία δεν υπήρχε περίπτωση να ήταν υπέρμαχος καμίας καινοτόμου επιχείρησης. Η κυβέρνηση αγωνίζεται με όλες της τις δυνάμεις για την Ελλάδα της οπισθοδρόμησης και όχι της προόδου. Η Beat από την έναρξη των εργασιών της επένδυσε στη σχέση ποιότητας – τιμής. Οι συνεργαζόμενοι οδηγοί ήταν (και είναι) επαγγελματίες σε όλα τους: καθαρά οχήματα, ευγένεια, τυπικότητα, ακριβή ραντεβού, τίμιοι και χαμογελαστοί. Μετά το πέρας κάθε διαδρομής, ο πελάτης μπορούσε να αξιολογήσει τις υπηρεσίες του οδηγού. Αυτή η λέξη, η ‘αξιολόγηση, προκαλεί αλλεργία και τρόμο σε αυτή τη χώρα, εδώ και πολλά χρόνια. Η Beat είναι τόσο πετυχημένη για αυτόν ακριβώς το λόγο: Ο πελάτης μπορούσε να απολαύσει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες και μέσω της αξιολόγησης η γνώμη του μετρούσε. Πόσες φορές άραγε πιάσατε τον εαυτό σας να σκέφτεται γιατί να μην είναι έτσι τα πράγματα και σε άλλες εταιρείες αλλά, κυριότερα, και στο ίδιο το Δημόσιο; 

Η Beat εκτός από το καλό που έκανε στο επιβατικό κοινό, λειτούργησε ευεργετικά και για τον ίδιο τον κλάδο: Αφενός ανέβασε κατακόρυφα το επίπεδο (έτσι γίνεται όταν υπάρχει ανταγωνισμός), αφετέρου διόρθωσε το κακό όνομα που είχε αποκτήσει – καθόλου τυχαίο – ο κλάδος. Δεν είναι πολύ μακρινές οι εποχές κατά τις οποίες ο πελάτης δεν είχε άλλη επιλογή και ‘υποχρεωνόταν’ από τον ταξιτζή σε διπλές και τριπλές κούρσες, στην εισπνοή καπνού, στο άκουσμα σκυλάδικων από νωρίς το πρωί. Με λίγα λόγια, ενώ ο μέσος οδηγός ταξί παλαιότερα είχε την κλασική νεοελληνική νοοτροπία του κάνω ότι γουστάρω αδιαφορώντας για τους άλλους, με την Beat υποχρεώθηκε να βελτιωθεί ώστε να μπορέσει να επιβιώσει. 

Το νέο σκηνικό όμως φαίνεται πως ενόχλησε τις παραδοσιακές κάστες και τους κολλημένους στην αρρωστημένη νοοτροπία του χθες. Οι κάστες αυτές βρήκαν και μια πολύ πρόθυμη κυβέρνηση και δεν άργησε να έρθει αυτό το νομοσχέδιο. Στην Ελλάδα του Θύμιου και των λοιπών νοσταλγών του χθες όλα θα έπρεπε να τα περιμένουμε. Εξάλλου, ως χώρα παραδοσιακά παράγουμε πολύ περισσότερη γελοιότητα από όση μπορούμε να καταναλώσουμε…

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΚΑΚΗ ΜΑΣ ΤΥΧΗ ΦΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ






Σε μια κανονική χώρα, ένα (αδικαιολόγητο ως τώρα) ναυάγιο δεν θα αποτελούσε ένα τρομερό και δυσεπίλυτο πρόβλημα. Οι αρμόδιοι θα είχαν δράσει εγκαίρως ώστε να περιορίσουν την έκταση της μόλυνσης, στη συνέχεια θα φρόντιζαν να καθαρίσουν την κύρια εστία που μολύνθηκε και ακολούθως θα έπρεπε να αποδοθούν οι ευθύνες στους υπαίτιους της καταστροφής. Όλα αυτά βεβαίως, μιλώντας για μια κανονική χώρα. Στην Ελλάδα η κανονικότητα έχει χαθεί προ πολλού και καθημερινώς είμαστε μάρτυρες κωμικοτραγικών καταστάσεων. 

Η κυβέρνηση αντί να δράσει  άμεσα άφησε πολύτιμο χρόνο να χαθεί και επέτρεψε στον κ. Κουρουμπλή να δίνει συνεχώς σόου βιάζοντας την κοινή λογική. Αντί ο κ. Κουρουμπλής να βρει λύσεις, έκανε πλάκα ότι τάχα παραιτήθηκε και καλούσε τους πολίτες να πάνε άφοβα για μπάνιο μέσα στο πετρέλαιο... Ο υφυπουργός κ. Σαντορινιός συνέχιζε απερίσπαστος το ταξίδι του στο Λονδίνο και ο Πρωθυπουργός επέτρεπε να συνεχίζεται αυτό το θέατρο του παραλόγου… Απίθανα πράγματα από απίθανους τύπους.   

Βέβαια, από την κυβέρνηση δεν θα έπρεπε να περιμένουμε κάτι καλύτερο μιας και μας έχει κακομάθει με την αδράνεια, την αναβλητικότητα και την αναποτελεσματικότητά της. Αλήθεια όμως, οι οικολόγοι που βρίσκονται αυτές τις μέρες; Ούτε κάποια ουσιαστική εκδήλωση έλαβε χώρα, ούτε το παραμικρό ψήγμα κινητοποίησης. Παλαιότερα για οτιδήποτε συνέβαινε οι οικολογικές οργανώσεις έβγαιναν μπροστά και ενίοτε μπορούσαν να μπλοκάρουν και ολόκληρες επενδύσεις ακόμα και με αστειότατες προφάσεις και δικαιολογίες. Τώρα, μπροστά σε μια μεγάλη οικολογική καταστροφή την οποία θα βρίσκουμε μπροστά μας για πολλά χρόνια, η σιωπή τους είναι εκκωφαντική και μάλλον θα πρόκειται περί καθαρής σύμπτωσης ότι το μεγαλύτερο κομμάτι τους στήριξε και εξακολουθεί να στηρίζει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ…

Ας επιστρέψουμε όμως στις ευθύνες της κυβέρνησης. Η τελευταία, δια στόματος των υπουργών της τονίζει ότι έδρασε άμεσα και αναλόγως, χωρίς καμία καθυστέρηση. Να θυμίσουμε ότι το ναυάγιο έλαβε χώρα στις 9 Σεπτεμβρίου στις 02:45 τα ξημερώματα. Ο EMSA (European Maritime Safety Agency) όμως εξέδωσε δελτίο τύπου στο οποίο αναφέρει ξεκάθαρα ότι κλήθηκε από τις ελληνικές αρχές να συνδράμει στις 13 Σεπτεμβρίου, τέσσερις μόλις μέρες μετά το ναυάγιο του ‘Αγία Ζώνη ΙΙ’… Άρα στην προκειμένη περίπτωση κάποιος λέει ανερυθρίαστα ψέματα και αυτή η κυβερνητική ολιγωρία και η μη αντίληψη της σοβαρότητας της κατάστασης γιγάντωσε την οικολογική καταστροφή. Και μέχρι σήμερα οι πολίτες δεν έχουν λάβει καμία πειστική απάντηση από τον υπουργό ο οποίος προκλητικά παραμένει στη θέση του και συνεχίζει να λέει ότι όλα έγιναν σωστά και για όλα φταίει μόνο η κακή μας τύχη (!)…  Πράγματι φταίει η κακή μας τύχη, όχι όμως για το ναυάγιο. Φταίει γιατί σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για τη χώρα, έχουμε κυβέρνηση ανάξια των περιστάσεων η οποία ζει στη δική της εικονική πραγματικότητα και συνεπικουρούμενη από τους διάφορους βολεμένους ή ψεκασμένους παρατρεχάμενους νομίζει ότι όλα είναι καλώς καμωμένα…


Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

ΠΛΑΤΕΙΕΣ - ΕΞΟΥΣΙΑ...ΔΥΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΔΡΟΜΟΣ



Το τέταρτο μνημόνιο που θα ψηφιστεί - όπως και το τρίτο -  φέρνει φαρδιά πλατιά την υπογραφή των ‘αριστερών’, αυτών που πριν λίγα χρόνια μιλούσαν για ‘γερμανοτσολιάδες’ , για ‘Τσολάκογλου’ και για γερμανική κατοχή. Οι ‘ναι σε όλα’ είναι οι ίδιοι που γέμιζαν ασφυκτικά της πλατείες της οργής, οι ίδιοι που απαιτούσαν από τους προηγούμενους να φύγουν για να έρθουν εκείνοι και να σκίσουν τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο. Ο πάντα ευκολόπιστος λαός τους πίστεψε, με τη νίκη τους έστησε χορούς και μετά από 2,5 χρόνια οι τότε χορευτές διορίστηκαν και οι πλατείες άδειασαν.

 Τώρα, οι 153 βουλευτές που είχαν τότε οργανώσει τα πάντα στην εντέλεια, ψηφίζουν το τέταρτο και πιο σκληρό μνημόνιο, το οποίο όμως ήταν παντελώς αχρείαστο, όπως και το τρίτο. Έφεραν δυο εντελώς αχρείαστα μνημόνια για να καλύψουν τα λάθη, τις εμμονές και τις αγκυλώσεις τους. Το οξύμωρο είναι ότι σήμερα που ψηφίζεται το τέταρτο μνημόνιο, οι διαδηλωτές του τότε όχι απλώς δεν λένε κουβέντα, αλλά πλέον έχοντας εξασφαλίσει μια θεσούλα στο δημόσιο ή έχοντας πάρει μια εργολαβία, κρύβονται και προσπαθούν υπογείως, με ψεύτικους λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα, να δικαιολογήσουν την κυβερνητική πολιτική και να εξυμνήσουν τον Τσίπρα και την παρέα του. Μέχρι και την ΕΡΤ έβαλαν στο κόλπο, η οποία εναγωνίως προσπαθεί να μας πείσει για την αξία των αντιμέτρων. Τα οποία αντίμετρα, είναι τόσο καλά, ώστε η κυβέρνηση όντας αρκούντως μεγαλόψυχη, τα αφήνει προίκα προς εφαρμογή το 2019 στη νέα κυβέρνηση. 

Η κυβέρνηση, η οποία όταν φύγει θα έχει αφήσει τη χώρα σε πολύ χειρότερο σημείο απ’ όσο πριν, συνεχίζει απροκάλυπτα να κοροϊδεύει και να εξαπατά τους πολίτες παίζοντας με τη νοημοσύνη και την υπομονή τους. Με την προπαγάνδα στο φουλ και με τη μετατόπιση των ευθυνών, προσπαθεί όχι να σώσει τη χώρα, αλλά να τακτοποιήσει ακόμα και τώρα όσους ημετέρους μπορεί έτσι ώστε να δημιουργήσει έναν ‘αριστερό’ μηχανισμό για τις δύσκολες μέρες που έρχονται. Έχουμε ξαναπεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ φάνταζε στα μάτια του κόσμου ως κάτι νέο, ελπιδοφόρο που θα συντρίψει το παλιό και θα προχωρήσει μπροστά για το καλό της πατρίδας. Όλοι έλεγαν προεκλογικά ‘τα μισά να κάνει, ικανοποιημένοι είμαστε’. Όχι μόνο τα μισά δεν έκανε, όχι μόνο δεν κόμισε κάτι διαφορετικό, αλλά πήρε και γιγάντωσε όλες τις στρεβλώσεις του παρελθόντος. Με σημαία τον κομπλεξισμό, την  ‘αριστερή μαγκιά’  και την απουσία οποιουδήποτε σχεδίου, αποδείχθηκε χειρότερος όλων των προηγούμενων και το μόνο που κατάφερε είναι να φορτώσει στη χώρα και στους πολίτες αλλά δυο αχρείαστα μνημόνια. Από το ‘’αυτή η Βουλή και αυτή η κυβέρνηση δεν πρόκειται να ψηφίσουν νέο Μνημόνιο’’, φτάσαμε στο ‘’ναι σε όλα’’. 

Ο Τσίπρας πανηγυρίζει με τα νέα μέτρα, και είναι τέτοια η χαρά του που κατά δήλωσή του, μπορεί να βάλει και γραβάτα…Προσπαθεί να μας πείσει ότι ήρθαν καλύτερες μέρες, όμως αυτές ήρθαν μόνο για τις ορδές των μετακλητών υπαλλήλων, για όλους τους συγγενείς και φίλους που έχουν ‘τακτοποιηθεί’ και για τους επιχειρηματίες που με τη στήριξη του Πρωθυπουργού θέλουν να αλώσουν τη χώρα και να δημιουργήσουν τη δική τους, ‘καλή διαπλοκή’. Για τη χώρα και τους πολίτες θα αργήσουν πολύ να έρθουν, και το χειρότερο όλων είναι ότι πλέον έχουμε συμβιβαστεί με την εξαθλίωση, με την κατάθλιψη, με τον πολιτικό αμοραλισμό τους και θεωρούμε ως μονόδρομο όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και διαλύουν τις ζωές μας. Όσο εμείς βιώνουμε στο πετσί μας τα μέτρα, ο Καμμένος και ο Πολάκης ανερυθρίαστα θα κάνουν πάρτι και θα καλούν και τη μπάντα του Στρατού. Γιατί πολύ απλά μπορούν και το κάνουν στην υγειά των κορόιδων.  Γιατί αυτοί δεν είναι ‘νεοφιλελεύθεροι’ όπως οι προηγούμενοι…

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ



Η ιδιαιτέρως μεγάλη νίκη του Εμμανουέλ Μακρόν τόνωσε το ηθικό όλων εκείνων που κόντρα στο ρεύμα των τελευταίων ετών συνεχίζουν να πιστεύουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η προεδρική μάχη της Γαλλίας ήταν πολύ σημαντική, καθώς ενδεχόμενη επικράτηση της Λεπέν και της ιδεολογίας  της θα πήγαινε την Ευρώπη πολλά χρόνια πίσω και θα έδινε ερέθισμα και σε άλλους υποψηφίους διαφορετικών χωρών για να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο.  Μετά από πολύ καιρό, η νίκη του Μακρόν ήταν μια νίκη κόντρα στον ρατσισμό και την μισαλλοδοξία, κόντρα στον εθνολαϊκισμό και σε όλες εκείνες τις φωνές που επιθυμούν διακαώς τη διάλυση της Ευρώπης. 

Ο Μακρόν έχει συγκεκριμένη και συγκροτημένη άποψη για την Ευρώπη αλλά για να μπορέσει να πράξει τα δέοντα έχει μπροστά του ένα –εξίσου σημαντικό με την εκλογή του – στοίχημα να κερδίσει: Τον Ιούνιο διεξάγονται στη Γαλλία οι βουλευτικές εκλογές και ο Μακρόν πρέπει να επιλέξει ικανούς υποψηφίους ώστε αυτοί με τη σειρά τους να μπορέσουν να πείσουν τους ψηφοφόρους. Η επικράτηση μόνο εύκολη δεν θα είναι καθώς οι υποψήφιοι της Λεπέν αλλά και των λοιπών κομμάτων θα θέλουν να πάρουν ρεβάνς για την ήττα στην προεδρική μάχη. Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε αν οι υποψήφιου του ‘En Marche’ θα καταφέρουν να συνεργαστούν στο δεύτερο γύρο με υποψηφίους της Κεντροδεξιάς ή των Σοσιαλιστών. Οι επί μέρους στρατηγικές και προσωπικές φιλοδοξίες ενδεχομένως να επικρατήσουν από τον κοινό στόχο – όπως φάνηκε και στην προεδρική εκλογή – της συρρίκνωσης της παρουσίας βουλευτών της Λεπέν στο Κοινοβούλιο. Αν ο νέος Πρόεδρος δεν καταφέρει να κερδίσει την απόλυτη πλειοψηφία, τότε θα αναγκαστεί να στηριχθεί σε βουλευτές – κυρίως- της Κεντροδεξιάς. Και η σχέση αυτή ενδεχομένως να δημιουργήσει πολλά προβλήματα που θα επηρεάσουν την πολιτική που θέλει να ακολουθήσει.  

Για να επιστρέψουμε στα απόνερα της προεδρικής εκλογής, ο Μακρόν κατάφερε να κερδίσει χωρίς να ανήκει σε κάποιο κόμμα. Είναι τέτοια η αποστροφή του κόσμου προς τα παραδοσιακά κόμματα, όχι μόνο στη Γαλλία αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη, που οι ψηφοφόροι μπορούν ευκολότερα να εμπιστευτούν έναν  νέο ‘κομματικά άστεγο’ αλλά ικανό υποψήφιο, παρά αυτόν που θα του υποδείξουν τα παραδοσιακά  κόμματα. Ο Μακρόν καλείται να κερδίσει και αυτό το στοίχημα:  Να γίνει ο Πρόεδρος –χωρίς κόμμα- που θα καταφέρει να εκφράσει τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της Αριστεράς, της Δεξιάς και του Κέντρου. Έχει την ευκαιρία να τα καταφέρει αλλά δεν θα είναι εύκολη υπόθεση. Καλλιέργησε μεγάλες προσδοκίες στους Γάλλους πολίτες και αναπόφευκτα θα κριθεί αυστηρά. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η Γαλλία αντιμετωπίζει πολλά οικονομικά προβλήματα, έχει υψηλή ανεργία, βρίσκεται στο στόχαστρο τρομοκρατικών επιθέσεων και επίσης έχει να αντιμετωπίσει καυτά θέματα κοινωνικής συνοχής. Αν δεν καταφέρει να τα επιλύσει θα σβήσει γρήγορα το άστρο του. Έχουμε δει άλλωστε ότι με αφορμή την κρίση τα όρια ανοχής των πολιτών έχουν μειωθεί σε απίστευτο βαθμό και τα πράγματα αλλάζουν με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Ο δρόμος που έχει να ανέβει ο νέος Γάλλος Πρόεδρος είναι ανηφορικός και καλό είναι να μην καλλιεργούνται υπερπροσδοκίες στους Ευρωπαίους πολίτες. Η νίκη του ήταν ένα θετικό βήμα, όμως τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.  

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

50 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΝΟΣΤΑΛΓΟΙ



Από την 21η Απρίλη του 1967 πέρασε κιόλας μισός αιώνας. Πενήντα χρόνια και η λογική λέει ότι οι νοσταλγοί αυτής της μαύρης περιόδου θα λιγόστευαν. Αντ΄αυτού, ακόμα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι αναπολούν τη χούντα των συνταγματαρχών και τη συγκρίνουν με την τωρινή κατάσταση της χώρας. Οι φράσεις ‘μια χούντα χρειαζόμαστε’ ή ‘στη χούντα περνάγαμε καλύτερα’ ακούγονται από αρκετά χείλη, ακόμα και από δημοκρατικούς ανθρώπους, οι οποίοι τότε έδωσαν τον δικό τους αγώνα. ‘Με τη χούντα κοιμόμασταν με τις πόρτες ανοιχτές’ λένε οι πάσης φύσεως νοσταλγοί. Με τις πόρτες ανοιχτές και με τα στόματα ερμητικά κλειστά και φιμωμένα… 'Στη χούντα αν δεν μιλούσες και κοιτούσες τη δουλειά σου, περνούσες καλά και δεν σε πείραζε κανένας'. Σωστά, η χούντα ήθελε παντελώς άβουλους ανθρώπους, ατομιστές ώστε να μην δημιουργηθούν συλλογικότητες και κυριαρχήσει η αλληλεγγύη. Λογάριαζαν όμως χωρίς τον ξενοδόχο…  Η δημοκρατία δεν είναι το τέλειο πολίτευμα, δεν υπάρχει εξάλλου πουθενά στη ζωή η τελειότητα. Η χούντα φρόντισε με τις πράξεις της να μας διδάξει ότι δεν φταίει για όλα η δημοκρατία. Οι συνταγματάρχες υποτίθεται ότι ήρθαν για να θεραπεύσουν τις πολιτικές παθογένειες της εποχής και  με τη δύναμη των όπλων έθεσαν εκτός πλαισίου τον κομματικό ανταγωνισμό. Παρόλα αυτά, τα προβλήματα όχι μόνο δε λύθηκαν αλλά οξύνθηκαν.   

Πόσοι είναι άραγε αυτοί που αναπολούν ακόμα τα έργα της ΜΟΜΑ; Πάρα πολλοί. Αυτοί οι ίδιοι όμως αρνούνται να πιστέψουν ότι τα περισσότερα από αυτά τα έργα έγιναν για να μπορεί η χούντα να έχει αυτιά και μάτια ακόμα και στο πιο απομακρυσμένο χωριό.  
Επίσης, κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει ο μύθος ότι η χούντα δεν άφησε χρέος. Το δημόσιο χρέος από 32 δισ. δραχμές που ήταν το 1966 εκτινάχτηκε στα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές τον Ιανουάριο του 1973 ενώ το 1974 απογειώθηκε στα 114 δισ. δραχμές. Σε έξι χρόνια οι χουντικοί ανέβασαν το χρέος 1,5 φορά απ’ όσο είχε αυξηθεί σε περίοδο 145 χρόνων… Η χούντα φρόντιζε να δίνει πάσης φύσεως προνόμια στα ντόπια και τα ξένα συμφέροντα και από  την άλλη ξετίναξε όλους τους  οικονομικούς δείκτες, αποσάθρωσε την εγχώρια παραγωγή, και η πλασματική «ανάπτυξη» που έφερε βασίστηκε σε αθρόες εισαγωγές, επιμήκυνση πιστώσεων και τεχνητή κυκλοφορία χρήματος, που προέκυπτε από αναγκαστικό δανεισμό κι άλλες τέτοιες υψηλού επιπέδου δημοσιονομικές αλχημείες.

Η χούντα πίστευε ότι με την πολιτική της θα μπορούσε να διχάσει τους Έλληνες ώστε να μακροημερεύσει. Τελικά αυτό που πέτυχε είναι να τους φέρει πιο κοντά και να τους δώσει δύναμη ώστε να ενωθούν για την ανατροπή της. Πολλοί θα πουν ότι οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης ήταν αυτές που πρόδωσαν τον ελληνικό λαό και όχι η χούντα. Η γενικότερη αποτυχία των κυβερνήσεων αυτών έχει ‘αναγκάσει’ πολλούς να μνημονεύουν και να αναπολούν τη χούντα. Παρόλα αυτά, όταν τα πράγματα πήγαιναν καλά, όταν υπήρχε ανάπτυξη, εργασία, υψηλές αποδοχές και ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο, κανείς δε μιλούσε. Ο κόσμος άλλωστε πάντα πιστεύει ότι αξίζει τα πάντα. Προσπαθεί δεν προσπαθεί, αξίζει πάντα τα καλύτερα γιατί…έτσι. Όταν τα παιδιά των νοσταλγών της χούντας διορίζονταν από τις ‘προδοτικές’ κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, τότε ήταν όλα καλά. Όταν οι ίδιοι κέρδιζαν στο χρηματιστήριο ήταν όλα ανθηρά. Όταν μετά από χρόνια φούσκας, σπατάλης και δανεικών μας ήρθε ο λογαριασμός, τότε είναι που αναπολούμε τη χούντα και κατακεραυνώνουμε τη δημοκρατία. Ανάληψη ευθύνης καμία και πάντα φταίνε οι άλλοι… Πολύ βολικό…

Η μνήμη των ανθρώπων είναι τις περισσότερες φορές αρκετά κοντή και κυρίως επιλεκτική.  Όλοι αυτοί που αναπολούν τη χούντα ξεχνούν τις κραυγές των ανθρώπων από τα βασανιστήρια της ΕΑΤ – ΕΣΑ, λησμονούν την προδοσία της Κύπρου και την τρομοκρατία που επέδειξε η χούντα για να καταλάβει την εξουσία. Η ουσία είναι ότι όσο και να ‘ξεχάσουν’ αυτοί και εμείς, όσο και αν προσπαθούν κάποιοι να μας κάνουν πλύση εγκεφάλου και να ξεπλύνουν τα γεγονότα της χούντας, η ιστορία έχει γράψει με κατάμαυρες σελίδες εκείνη την επταετία και ευθύνη όλων μας είναι να μην υπάρξει ποτέ ξανά.

Η ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΘΥΜΙΟΥ

                                                               Στην Ελλάδα της κρίσης, χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν και ακό...