Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

ΠΛΑΤΕΙΕΣ - ΕΞΟΥΣΙΑ...ΔΥΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΔΡΟΜΟΣ



Το τέταρτο μνημόνιο που θα ψηφιστεί - όπως και το τρίτο -  φέρνει φαρδιά πλατιά την υπογραφή των ‘αριστερών’, αυτών που πριν λίγα χρόνια μιλούσαν για ‘γερμανοτσολιάδες’ , για ‘Τσολάκογλου’ και για γερμανική κατοχή. Οι ‘ναι σε όλα’ είναι οι ίδιοι που γέμιζαν ασφυκτικά της πλατείες της οργής, οι ίδιοι που απαιτούσαν από τους προηγούμενους να φύγουν για να έρθουν εκείνοι και να σκίσουν τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο. Ο πάντα ευκολόπιστος λαός τους πίστεψε, με τη νίκη τους έστησε χορούς και μετά από 2,5 χρόνια οι τότε χορευτές διορίστηκαν και οι πλατείες άδειασαν.

 Τώρα, οι 153 βουλευτές που είχαν τότε οργανώσει τα πάντα στην εντέλεια, ψηφίζουν το τέταρτο και πιο σκληρό μνημόνιο, το οποίο όμως ήταν παντελώς αχρείαστο, όπως και το τρίτο. Έφεραν δυο εντελώς αχρείαστα μνημόνια για να καλύψουν τα λάθη, τις εμμονές και τις αγκυλώσεις τους. Το οξύμωρο είναι ότι σήμερα που ψηφίζεται το τέταρτο μνημόνιο, οι διαδηλωτές του τότε όχι απλώς δεν λένε κουβέντα, αλλά πλέον έχοντας εξασφαλίσει μια θεσούλα στο δημόσιο ή έχοντας πάρει μια εργολαβία, κρύβονται και προσπαθούν υπογείως, με ψεύτικους λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα, να δικαιολογήσουν την κυβερνητική πολιτική και να εξυμνήσουν τον Τσίπρα και την παρέα του. Μέχρι και την ΕΡΤ έβαλαν στο κόλπο, η οποία εναγωνίως προσπαθεί να μας πείσει για την αξία των αντιμέτρων. Τα οποία αντίμετρα, είναι τόσο καλά, ώστε η κυβέρνηση όντας αρκούντως μεγαλόψυχη, τα αφήνει προίκα προς εφαρμογή το 2019 στη νέα κυβέρνηση. 

Η κυβέρνηση, η οποία όταν φύγει θα έχει αφήσει τη χώρα σε πολύ χειρότερο σημείο απ’ όσο πριν, συνεχίζει απροκάλυπτα να κοροϊδεύει και να εξαπατά τους πολίτες παίζοντας με τη νοημοσύνη και την υπομονή τους. Με την προπαγάνδα στο φουλ και με τη μετατόπιση των ευθυνών, προσπαθεί όχι να σώσει τη χώρα, αλλά να τακτοποιήσει ακόμα και τώρα όσους ημετέρους μπορεί έτσι ώστε να δημιουργήσει έναν ‘αριστερό’ μηχανισμό για τις δύσκολες μέρες που έρχονται. Έχουμε ξαναπεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ φάνταζε στα μάτια του κόσμου ως κάτι νέο, ελπιδοφόρο που θα συντρίψει το παλιό και θα προχωρήσει μπροστά για το καλό της πατρίδας. Όλοι έλεγαν προεκλογικά ‘τα μισά να κάνει, ικανοποιημένοι είμαστε’. Όχι μόνο τα μισά δεν έκανε, όχι μόνο δεν κόμισε κάτι διαφορετικό, αλλά πήρε και γιγάντωσε όλες τις στρεβλώσεις του παρελθόντος. Με σημαία τον κομπλεξισμό, την  ‘αριστερή μαγκιά’  και την απουσία οποιουδήποτε σχεδίου, αποδείχθηκε χειρότερος όλων των προηγούμενων και το μόνο που κατάφερε είναι να φορτώσει στη χώρα και στους πολίτες αλλά δυο αχρείαστα μνημόνια. Από το ‘’αυτή η Βουλή και αυτή η κυβέρνηση δεν πρόκειται να ψηφίσουν νέο Μνημόνιο’’, φτάσαμε στο ‘’ναι σε όλα’’. 

Ο Τσίπρας πανηγυρίζει με τα νέα μέτρα, και είναι τέτοια η χαρά του που κατά δήλωσή του, μπορεί να βάλει και γραβάτα…Προσπαθεί να μας πείσει ότι ήρθαν καλύτερες μέρες, όμως αυτές ήρθαν μόνο για τις ορδές των μετακλητών υπαλλήλων, για όλους τους συγγενείς και φίλους που έχουν ‘τακτοποιηθεί’ και για τους επιχειρηματίες που με τη στήριξη του Πρωθυπουργού θέλουν να αλώσουν τη χώρα και να δημιουργήσουν τη δική τους, ‘καλή διαπλοκή’. Για τη χώρα και τους πολίτες θα αργήσουν πολύ να έρθουν, και το χειρότερο όλων είναι ότι πλέον έχουμε συμβιβαστεί με την εξαθλίωση, με την κατάθλιψη, με τον πολιτικό αμοραλισμό τους και θεωρούμε ως μονόδρομο όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και διαλύουν τις ζωές μας. Όσο εμείς βιώνουμε στο πετσί μας τα μέτρα, ο Καμμένος και ο Πολάκης ανερυθρίαστα θα κάνουν πάρτι και θα καλούν και τη μπάντα του Στρατού. Γιατί πολύ απλά μπορούν και το κάνουν στην υγειά των κορόιδων.  Γιατί αυτοί δεν είναι ‘νεοφιλελεύθεροι’ όπως οι προηγούμενοι…

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ



Η ιδιαιτέρως μεγάλη νίκη του Εμμανουέλ Μακρόν τόνωσε το ηθικό όλων εκείνων που κόντρα στο ρεύμα των τελευταίων ετών συνεχίζουν να πιστεύουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η προεδρική μάχη της Γαλλίας ήταν πολύ σημαντική, καθώς ενδεχόμενη επικράτηση της Λεπέν και της ιδεολογίας  της θα πήγαινε την Ευρώπη πολλά χρόνια πίσω και θα έδινε ερέθισμα και σε άλλους υποψηφίους διαφορετικών χωρών για να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο.  Μετά από πολύ καιρό, η νίκη του Μακρόν ήταν μια νίκη κόντρα στον ρατσισμό και την μισαλλοδοξία, κόντρα στον εθνολαϊκισμό και σε όλες εκείνες τις φωνές που επιθυμούν διακαώς τη διάλυση της Ευρώπης. 

Ο Μακρόν έχει συγκεκριμένη και συγκροτημένη άποψη για την Ευρώπη αλλά για να μπορέσει να πράξει τα δέοντα έχει μπροστά του ένα –εξίσου σημαντικό με την εκλογή του – στοίχημα να κερδίσει: Τον Ιούνιο διεξάγονται στη Γαλλία οι βουλευτικές εκλογές και ο Μακρόν πρέπει να επιλέξει ικανούς υποψηφίους ώστε αυτοί με τη σειρά τους να μπορέσουν να πείσουν τους ψηφοφόρους. Η επικράτηση μόνο εύκολη δεν θα είναι καθώς οι υποψήφιοι της Λεπέν αλλά και των λοιπών κομμάτων θα θέλουν να πάρουν ρεβάνς για την ήττα στην προεδρική μάχη. Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε αν οι υποψήφιου του ‘En Marche’ θα καταφέρουν να συνεργαστούν στο δεύτερο γύρο με υποψηφίους της Κεντροδεξιάς ή των Σοσιαλιστών. Οι επί μέρους στρατηγικές και προσωπικές φιλοδοξίες ενδεχομένως να επικρατήσουν από τον κοινό στόχο – όπως φάνηκε και στην προεδρική εκλογή – της συρρίκνωσης της παρουσίας βουλευτών της Λεπέν στο Κοινοβούλιο. Αν ο νέος Πρόεδρος δεν καταφέρει να κερδίσει την απόλυτη πλειοψηφία, τότε θα αναγκαστεί να στηριχθεί σε βουλευτές – κυρίως- της Κεντροδεξιάς. Και η σχέση αυτή ενδεχομένως να δημιουργήσει πολλά προβλήματα που θα επηρεάσουν την πολιτική που θέλει να ακολουθήσει.  

Για να επιστρέψουμε στα απόνερα της προεδρικής εκλογής, ο Μακρόν κατάφερε να κερδίσει χωρίς να ανήκει σε κάποιο κόμμα. Είναι τέτοια η αποστροφή του κόσμου προς τα παραδοσιακά κόμματα, όχι μόνο στη Γαλλία αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη, που οι ψηφοφόροι μπορούν ευκολότερα να εμπιστευτούν έναν  νέο ‘κομματικά άστεγο’ αλλά ικανό υποψήφιο, παρά αυτόν που θα του υποδείξουν τα παραδοσιακά  κόμματα. Ο Μακρόν καλείται να κερδίσει και αυτό το στοίχημα:  Να γίνει ο Πρόεδρος –χωρίς κόμμα- που θα καταφέρει να εκφράσει τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της Αριστεράς, της Δεξιάς και του Κέντρου. Έχει την ευκαιρία να τα καταφέρει αλλά δεν θα είναι εύκολη υπόθεση. Καλλιέργησε μεγάλες προσδοκίες στους Γάλλους πολίτες και αναπόφευκτα θα κριθεί αυστηρά. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η Γαλλία αντιμετωπίζει πολλά οικονομικά προβλήματα, έχει υψηλή ανεργία, βρίσκεται στο στόχαστρο τρομοκρατικών επιθέσεων και επίσης έχει να αντιμετωπίσει καυτά θέματα κοινωνικής συνοχής. Αν δεν καταφέρει να τα επιλύσει θα σβήσει γρήγορα το άστρο του. Έχουμε δει άλλωστε ότι με αφορμή την κρίση τα όρια ανοχής των πολιτών έχουν μειωθεί σε απίστευτο βαθμό και τα πράγματα αλλάζουν με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Ο δρόμος που έχει να ανέβει ο νέος Γάλλος Πρόεδρος είναι ανηφορικός και καλό είναι να μην καλλιεργούνται υπερπροσδοκίες στους Ευρωπαίους πολίτες. Η νίκη του ήταν ένα θετικό βήμα, όμως τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.  

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

50 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΝΟΣΤΑΛΓΟΙ



Από την 21η Απρίλη του 1967 πέρασε κιόλας μισός αιώνας. Πενήντα χρόνια και η λογική λέει ότι οι νοσταλγοί αυτής της μαύρης περιόδου θα λιγόστευαν. Αντ΄αυτού, ακόμα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι αναπολούν τη χούντα των συνταγματαρχών και τη συγκρίνουν με την τωρινή κατάσταση της χώρας. Οι φράσεις ‘μια χούντα χρειαζόμαστε’ ή ‘στη χούντα περνάγαμε καλύτερα’ ακούγονται από αρκετά χείλη, ακόμα και από δημοκρατικούς ανθρώπους, οι οποίοι τότε έδωσαν τον δικό τους αγώνα. ‘Με τη χούντα κοιμόμασταν με τις πόρτες ανοιχτές’ λένε οι πάσης φύσεως νοσταλγοί. Με τις πόρτες ανοιχτές και με τα στόματα ερμητικά κλειστά και φιμωμένα… 'Στη χούντα αν δεν μιλούσες και κοιτούσες τη δουλειά σου, περνούσες καλά και δεν σε πείραζε κανένας'. Σωστά, η χούντα ήθελε παντελώς άβουλους ανθρώπους, ατομιστές ώστε να μην δημιουργηθούν συλλογικότητες και κυριαρχήσει η αλληλεγγύη. Λογάριαζαν όμως χωρίς τον ξενοδόχο…  Η δημοκρατία δεν είναι το τέλειο πολίτευμα, δεν υπάρχει εξάλλου πουθενά στη ζωή η τελειότητα. Η χούντα φρόντισε με τις πράξεις της να μας διδάξει ότι δεν φταίει για όλα η δημοκρατία. Οι συνταγματάρχες υποτίθεται ότι ήρθαν για να θεραπεύσουν τις πολιτικές παθογένειες της εποχής και  με τη δύναμη των όπλων έθεσαν εκτός πλαισίου τον κομματικό ανταγωνισμό. Παρόλα αυτά, τα προβλήματα όχι μόνο δε λύθηκαν αλλά οξύνθηκαν.   

Πόσοι είναι άραγε αυτοί που αναπολούν ακόμα τα έργα της ΜΟΜΑ; Πάρα πολλοί. Αυτοί οι ίδιοι όμως αρνούνται να πιστέψουν ότι τα περισσότερα από αυτά τα έργα έγιναν για να μπορεί η χούντα να έχει αυτιά και μάτια ακόμα και στο πιο απομακρυσμένο χωριό.  
Επίσης, κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει ο μύθος ότι η χούντα δεν άφησε χρέος. Το δημόσιο χρέος από 32 δισ. δραχμές που ήταν το 1966 εκτινάχτηκε στα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές τον Ιανουάριο του 1973 ενώ το 1974 απογειώθηκε στα 114 δισ. δραχμές. Σε έξι χρόνια οι χουντικοί ανέβασαν το χρέος 1,5 φορά απ’ όσο είχε αυξηθεί σε περίοδο 145 χρόνων… Η χούντα φρόντιζε να δίνει πάσης φύσεως προνόμια στα ντόπια και τα ξένα συμφέροντα και από  την άλλη ξετίναξε όλους τους  οικονομικούς δείκτες, αποσάθρωσε την εγχώρια παραγωγή, και η πλασματική «ανάπτυξη» που έφερε βασίστηκε σε αθρόες εισαγωγές, επιμήκυνση πιστώσεων και τεχνητή κυκλοφορία χρήματος, που προέκυπτε από αναγκαστικό δανεισμό κι άλλες τέτοιες υψηλού επιπέδου δημοσιονομικές αλχημείες.

Η χούντα πίστευε ότι με την πολιτική της θα μπορούσε να διχάσει τους Έλληνες ώστε να μακροημερεύσει. Τελικά αυτό που πέτυχε είναι να τους φέρει πιο κοντά και να τους δώσει δύναμη ώστε να ενωθούν για την ανατροπή της. Πολλοί θα πουν ότι οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης ήταν αυτές που πρόδωσαν τον ελληνικό λαό και όχι η χούντα. Η γενικότερη αποτυχία των κυβερνήσεων αυτών έχει ‘αναγκάσει’ πολλούς να μνημονεύουν και να αναπολούν τη χούντα. Παρόλα αυτά, όταν τα πράγματα πήγαιναν καλά, όταν υπήρχε ανάπτυξη, εργασία, υψηλές αποδοχές και ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο, κανείς δε μιλούσε. Ο κόσμος άλλωστε πάντα πιστεύει ότι αξίζει τα πάντα. Προσπαθεί δεν προσπαθεί, αξίζει πάντα τα καλύτερα γιατί…έτσι. Όταν τα παιδιά των νοσταλγών της χούντας διορίζονταν από τις ‘προδοτικές’ κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, τότε ήταν όλα καλά. Όταν οι ίδιοι κέρδιζαν στο χρηματιστήριο ήταν όλα ανθηρά. Όταν μετά από χρόνια φούσκας, σπατάλης και δανεικών μας ήρθε ο λογαριασμός, τότε είναι που αναπολούμε τη χούντα και κατακεραυνώνουμε τη δημοκρατία. Ανάληψη ευθύνης καμία και πάντα φταίνε οι άλλοι… Πολύ βολικό…

Η μνήμη των ανθρώπων είναι τις περισσότερες φορές αρκετά κοντή και κυρίως επιλεκτική.  Όλοι αυτοί που αναπολούν τη χούντα ξεχνούν τις κραυγές των ανθρώπων από τα βασανιστήρια της ΕΑΤ – ΕΣΑ, λησμονούν την προδοσία της Κύπρου και την τρομοκρατία που επέδειξε η χούντα για να καταλάβει την εξουσία. Η ουσία είναι ότι όσο και να ‘ξεχάσουν’ αυτοί και εμείς, όσο και αν προσπαθούν κάποιοι να μας κάνουν πλύση εγκεφάλου και να ξεπλύνουν τα γεγονότα της χούντας, η ιστορία έχει γράψει με κατάμαυρες σελίδες εκείνη την επταετία και ευθύνη όλων μας είναι να μην υπάρξει ποτέ ξανά.

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

ΚΑΘΗΛΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ


Εξήντα ολόκληρα χρόνια γιορτάζει η Ευρωπαϊκή Ένωση και αν μη τι άλλο βρίσκεται στο κρισιμότερο σταυροδρόμι της. Έχοντας διανύσει μια πορεία έξι δεκαετιών, δεν θα μπορούσε να φανταστεί μεγαλύτερο ‘δώρο’ – δοκιμασία από το διαζύγιο με το Ηνωμένο Βασίλειο.  Βεβαίως το διαζύγιο αυτό δεν προέκυψε από το πουθενά. Σίγουρα ευθύνεται ο λαϊκισμός αρκετών πολιτικών, οι οποίοι έπαιξαν αρκετά προσωπικά παιχνίδια στις πλάτες του βρετανικού λαού. Όμως, όπως σε όλα τα διαζύγια, έτσι και στο συγκεκριμένο, φταίνε πάντα και οι δυο. Το ευρωπαϊκό σχέδιο και ιδεώδες ενδεχομένως να είναι πιο ξένο από ποτέ στους πολίτες της γηραιάς ηπείρου. Εξάλλου από τη Συνθήκη της Ρώμης το 1957 έχουν αλλάξει άρδην τα πράγματα και από τον οραματιστή Μονέ φτάσαμε στην Ευρώπη του Σόιμπλε και του Ντάισεμπλουμ…
 
Τα τελευταία χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση περνά μια κρίση που δεν έχει προηγούμενο και την απειλεί άμεσα με διάλυση. Μετά την ευφορία της δεκαετίας του ’80 , καθώς και της δεκαετίας του ’90, με την επιτυχή κατάληξη της πορείας προς την νομισματική ένωση, το ευρωπαϊκό εγχείρημα έχει χάσει το δυναμισμό και τον προσανατολισμό του. Με την αναγκαία  διεύρυνση, διευρύνθηκαν και τα ελλείμματα πάσης μορφής: Έλλειμμα δημοκρατικής λειτουργίας και νομιμοποίησης, έλλειμμα διαφάνειας, έλλειμμα κοινωνικής πολιτικής, έλλειμμα συνοχής, έλλειμμα κοινής στρατηγικής απέναντι στις προκλήσεις του σημερινού κόσμου. Με άλλα λόγια, μπροστά στη διεύρυνση και το κοινό νόμισμα, η Ευρώπη ξέχασε την αλληλεγγύη και ποτέ δεν έδρασε ως ενιαίος φορέας για την προάσπιση των συμφερόντων των ευρωπαίων πολιτών. Αν εξαρχής είχε θεσπιστεί κοινός ευρωπαϊκός προϋπολογισμός, κοινό σύστημα φορολόγησης και αμοιβών, στιβαρή ευρωπαϊκή κοινωνική πολιτική και προάσπιση της εργασίας, τότε τα πράγματα δεν θα είχαν πάρει αυτή την εφιαλτική τροπή. Βεβαίως αυτό θα συνεπαγόταν εκχώρηση μεγάλου μέρος των εθνικών αρμοδιοτήτων σε έναν πανίσχυρο υπερεθνικό θεσμό. Όμως, σήμερα, η εκχώρηση που έχει γίνει δεν είναι μεγαλύτερη;

Η σημερινή οικονομική και κυρίως πολιτική κρίση που εκδηλώνεται στους κόλπους της Ε.Ε. είναι μια νέα φάση, μέσα από την οποία πολλά μπορούν να συμβούν. Η Ευρώπη που θέλουν οι πολίτες δεν μπορεί παρά να είναι μια βαθιά δημοκρατική συλλογική οντότητα εθνών, λαών και κρατών. Σε κάθε διαφορετική περίπτωση δεν πρόκειται να έχει μακρινή ιστορική διαδρομή. Μια Ευρώπη του κεφαλαίου και του τραπεζικού συστήματος, μια Ευρώπη διχασμένη σε Νότο και Βορρά, όχι μόνο δεν έχει προοπτική, αλλά μπορεί να επιφέρει και ιστορική ζημιά, μεγαλύτερη από όση έχει ήδη προκληθεί.  Η κ. Μέρκελ και τα κράτη που την υποστηρίζουν, θέλουν μια Γερμανική Ευρώπη με μοναδικό πεδίο ολοκλήρωσης εκείνο της οικονομίας χωρίς κοινωνική συνοχή και πολιτική νομιμοποίηση. Τέτοια Ευρώπη πρέπει οπωσδήποτε να αποτραπεί. Μήπως όμως είναι ήδη αργά για δάκρυα και το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω; Ουδείς μπορεί να απαντήσει με σιγουριά, όμως η προσπάθεια σύγκλισης είναι μονόδρομος. 

Είναι αναγκαία μια Ευρώπη με αξιακά προστάγματα εκείνα της ειρήνης, της αλληλεγγύης, της άμβλυνσης των ανισοτήτων και της κοινωνικής προόδου. Για όλους τους Ευρωπαίους πολίτες ανεξαιρέτως. Η κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, έχει δημιουργήσει σε πάρα πολλούς συμπολίτες μας αρνητικά αισθήματα για την Ευρώπη. Όμως η αλήθεια είναι ότι χρειαζόμαστε περισσότερη, και όχι λιγότερη, Ευρώπη. Απέναντι στην πρωτοκαθεδρία των αγορών εις βάρος κοινωνίας και πολιτικής, οι ευρωπαίοι πολίτες πρέπει να αγωνιστούν για περισσότερο εκδημοκρατισμό, για ίσες ευκαιρίες και για καλυτέρευση του βιοτικού τους επιπέδου. Να αγωνιστεί ο καθένας από το δικό του μετερίζι, μακριά από τις σειρήνες του λαϊκισμού, του ρατσισμού και της Άκρας Δεξιάς. Οι ευρωπαίοι ηγέτες οφείλουν να ξεπεράσουν τις συμπλεγματικές τους απόψεις, να απαγκιστρωθούν από τη μονοδιάσταση προάσπιση των συμφερόντων των κρατών τους και να δράσουν από κοινού για θεσμική εμβάθυνση, ουσιαστική ενοποίηση και κοινή πολιτική απέναντι στις ολοένα και πιο περίπλοκες παγκόσμιες προκλήσεις. 

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ ΚΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΙ


Τελειώνει και ο Φλεβάρης και ακόμα να τελεσφορήσει  η αξιολόγηση, η οποία ήταν να κλείσει πριν από ένα χρόνο. Ουδείς γνωρίζει πότε θα κλείσει και πόσο χρόνο θα πάρει και ως φαίνεται δεν πολύ-ασχολούνται οι εταίροι καθώς θεωρούν το ελληνικό πρόβλημα χαμένη υπόθεση. Τα πιο σοβαρά θέματα παραμένουν ανοιχτά και μετά από καιρό επανήλθε στο τραπέζι το Grexit. Ο κ. Ντάισεμπλουμ, δήλωσε ορθά κοφτά ότι αν δεν συνεχίσει να συμμετέχει  το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, η πτώχευση της Ελλάδας είναι δεδομένη. Η κυβέρνηση παραμένει εξαιρετικά αναποτελεσματική και προσκολλημένη στις ιδεολογικές της αγκυλώσεις: Από τη μια κάνει ό,τι μπορεί για να μονιμοποιήσει συμβασιούχους, και από την άλλη κάνει επίσης ό,τι μπορεί για να τρενάρει τις επενδύσεις. Τρανταχτό παράδειγμα το Ελληνικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ σκεπτόμενος μικροπολιτικά, θέλει να κλείσει το μάτι σε ένα εκλογικό σώμα το οποίο θα χρειαστεί στις ερχόμενες εκλογές, μποϊκοτάροντας ταυτόχρονα την ανάπτυξη. Οι  πολιτικές επιλογές του περιορίζονται μόνο στο πως θα διεκδικήσει ξανά την εξουσία (ως λάφυρο) και όχι στο πως θα βγει η χώρα από το αδιέξοδο.


 Μπορεί ακόμα να υπάρχουν συμπολίτες μας που υποστηρίζουν ότι «δεν φταίνε αυτοί, δυο χρόνια είναι στην εξουσία, οι άλλοι φταίνε που ήταν σαράντα», όμως η πικρή αλήθεια είναι ότι η παρούσα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει κάνει πάρα πολύ μεγάλο κακό σε εξαιρετικά μικρό χρονικό διάστημα. Η εποχή του Γιάνη, της μαγκιάς και του ψευτο-εκβιασμού κόστισε στη χώρα 85 δις ευρώ και εκτός αυτού στα μάτια Ευρωπαίων και μη η κυβέρνηση έδωσε τη χειρότερη εικόνα. Τα capital controls διέλυσαν την οικονομία και η κυβέρνηση χωρίς το παραμικρό σχέδιο, με συνεχιζόμενες ανακολουθίες, αντιφάσεις και διγλωσσία κατάφερε να χάσει πολύτιμο χρόνο, πολλά εκατομύρια και οδηγηθήκαμε εύκολα σε νέο μνημόνιο. Και οσονούπω θα οδηγηθούμε σε ένα ακόμα και μαζί με αυτό θα έρθουν και άλλοι φόροι, και άλλα λουκέτα, κι άλλες χαμένες θέσεις εργασίας. Η άμεση και έμμεση φορολογία από τις αρχές του χρόνου έχει πάρει τον ανήφορο, όμως η κυβέρνηση δεν φαίνεται να προβληματίζεται ιδιαιτέρως, καθώς όπως δήλωσε πρόσφατα ο κ. Κουρουμπλής, η κυβέρνηση μπορεί να βάλει και άλλους φόρους προκειμένου να γλιτώσει την περικοπή συντάξεων. Προτιμότεροι λοιπόν οι φόροι, να διαλύσουμε τους ελεύθερους επαγγελματίες -μιας και δεν φαίνεται ότι θα μας ξαναψηφίσουν-, και κλείνουμε το μάτι στους συνταξιούχους, οι οποίοι βεβαίως έχουν γονατίσει τόσα χρόνια, έχουν χάσει κάθε ελπίδα και αξιοπρέπεια και άθελά τους παίρνουν μέρος στο μικροπολιτικό παιγνίδι του ΣΥΡΙΖΑ. 


Ενώ η κυβέρνηση συνεχίζει να μην κάνει το παραμικρό και αναλώνεται στο πως θα γεμίσει το κράτος με ημετέρους ώστε να μπορεί να ελέγχει και να δυσκολεύει το έργο της επόμενης κυβέρνησης, η αγορά έχει στεγνώσει εντελώς και οι καταθέσεις συνεχίζουν να κάνουν φτερά κατά εκατομμύρια από τις τράπεζες. Μπορεί η διαπραγμάτευση να παραμένει μετέωρη, όμως ο κ. Τσακαλώτος αδιαφορεί για τις υποχρεώσεις του και βρίσκει το χρόνο να βρεθεί στη σουίτα του κ. Σαββίδη ψάχνοντας για στήριξη της κυβέρνησης και ευελπιστώντας στη ρωσική βοήθεια. Οι κυβερνητικοί χειρισμοί δείχνουν για πολλοστή φορά την ανικανότητα σε όλο της το μεγαλείο. Και μιας και δεν γίνονται επενδύσεις στη χώρα και δεν έρχεται με κανέναν τρόπο η ανάπτυξη, πάντα βρίσκεται ένας «χρήσιμος» βουλευτής ή στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που πετάει στον ανεμιστήρα γενικότητες για επιστροφή στη δραχμή, και για πολλοστή φορά η κοινή γνώμη αποπροσανατολίζεται και δημιουργείται περαιτέρω διχασμός στους πολίτες. Εξάλλου είναι γνωστή η τακτική και το παιγνίδι των κυβερνόντων: πετάμε την μπάλα στην εξέδρα και τις ευθύνες από την πλάτη μας και περιμένουμε τις εκλογές με την κρυφή ελπίδα ότι θα χάσουμε και θα γυρίσουμε στην εύκολη αντιπολίτευση. Εκεί όπου όλα επιτρέπονται και ο λαϊκισμός είναι δωρεάν.