Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

ΤA ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΧΤΙΖΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΡΙΕΡΕΣ


Το συλλαλητήριο, όπως και κάθε άλλη κινητοποίηση, ουσιαστικά κρίνεται από τα αποτελέσματα που φέρνει. Μέχρι όμως να φτάσουμε ως εκεί μπορούμε να θίξουμε κάποια ζητήματα που προέκυψαν από την ομολογουμένως μεγάλη συμμετοχή του κόσμου. Αρχικά, το σημαντικότερο είναι ότι δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ένιωσαν την ανάγκη να βγουν στους δρόμους και να διαδηλώσουν για την πατρίδα τους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ούτε ακροδεξιοί, ούτε πατριδοκάπηλοι, ούτε χρυσαυγίτες. Το ότι μέσα σε ένα μεγάλο πλήθος υπήρξαν και πολλοί τέτοιοι είναι το μόνο σίγουρο. Όμως δεν μπορούμε να τσουβαλιάζουμε συλλήβδην όλο τον κόσμο και να επιδιδόμαστε σε ένα από τα αγαπημένα μας σπορ: να βάζουμε ταμπέλες. Εξάλλου η φιλοπατρία, παρόλο που μπορεί τις περισσότερες φορές να αντλεί τη δύναμή της από το θυμικό και όχι από την ιστορικοπολιτική πραγματικότητα, δεν είναι προνόμιο των ‘δεξιών’.
 
Αναμφίβολα λοιπόν, σε επίπεδο συμμετοχής το συλλαλητήριο κρίνεται επιτυχημένο. Αυτό βεβαίως ουδόλως απασχόλησε τα τηλεοπτικά κανάλια, καθώς μιας και βρισκόμαστε στην περίοδο εξέτασης των φακέλων τους για την αδειοδότηση, δεν θέλησαν να φέρουν σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση… Η συμμετοχή λοιπόν ήταν πολύ μεγάλη, το ανησυχητικό όμως είναι ότι υπήρξαν πολλοί που θέλησαν να την εκμεταλλευτούν πολιτικά. Από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις! Από τον ε.α Στρατηγό Φράγκο που μετά τα ψηφίσματα δήλωσε πως είναι κιόλας έτοιμος να ηγηθεί κόμματος αν προκύψει ανάγκη; Από τους ναζιστές της ΧΑ οι οποίοι βρήκαν ευκαιρία να ‘ξαναμπούν’ δυναμικά στο παιχνίδι; Από τον Άνθιμο και τον Αμβρόσιο; Από τις γραφικές μορφές της λαϊκίστικης δεξιάς την οποία έσπευσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ‘να προσκυνήσει’ για να μην του τη βγουν από τα (πιο) δεξιά; 

Λίγα χρόνια πριν, όλοι θυμόμαστε τις γεμάτες από Αγανακτισμένους πλατείες. Η τότε ανθρωπογεωγραφία των συγκεντρώσεων είχε περίπου την ίδια σύνθεση με του συλλαλητηρίου. Το μόνο κομμάτι που λείπει τώρα, είναι αυτό που μας κυβερνάει… Οι πλατείες των Αγανακτισμένων διαίρεσαν υπερβολικά την ελληνική κοινωνία, μας δίχασαν σε υπερθετικό βαθμό και τότε οι μεν ήταν οι πατριώτες και οι δε οι γερμανοτσολιάδες. Και σήμερα με αφορμή το συλλαλητήριο, όσοι πήγαν είναι πατριώτες και όσοι δεν πήγαν είναι προδότες του χειρίστου είδους. Όπως είπαμε και πιο πάνω, μας αρέσει πολύ να βάζουμε ταμπέλες…

Στην πολιτική, καλώς ή κακώς σημασία έχουν τα αποτελέσματα. Και δη στην εξωτερική πολιτική. Το συλλαλητήριο θα μετρήσει ουσιαστικά τις δυνάμεις του εκ του αποτελέσματος. Και όπως δείχνει η ιστορική εμπειρία, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα βοηθήσει σε κάτι. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι το αντίστοιχο συλλαλητήριο του ’92, απέτυχε αν και είχε δυο ισχυρούς συμμάχους: Αφενός την κατά πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή του κόσμου, και αφετέρου την τότε ηγεσία των Σκοπίων, η οποία ήταν αρκετά πιο μετριοπαθής από τη σημερινή. Το μόνο ουσιαστικά που κατάφερε ήταν να ριζοσπαστικοποιήσει το ρεύμα του δεξιού αντιευρωπαϊσμού, δίνοντας για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση ακροατήριο και κοινωνικές αναφορές στην ακροδεξιά ρητορική. Ακόμα, η τότε τεράστια κινητοποίηση κατάφερε να μετατρέψει περιθωριακές ομάδες και γραφικές ακροδεξιές παραφυάδες σε παράγοντες της δημόσιας ζωής. Με άλλα λόγια, η ατζέντα του συλλαλητηρίου τότε, είχε μόνο έναν νικητή: την ακροδεξιά.  

Το χθεσινό συλλαλητήριο σίγουρα θα φέρει πολιτικές εξελίξεις, και το πιθανότερο είναι πως θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα και δεν θα δώσει κάποια λύση στο θέμα με τα Σκόπια. Όπως τότε, έτσι και τώρα, κερδισμένοι θα είναι απόστρατοι αξιωματικοί, ‘τηλεαστέρες’ πολιτικοί, κληρικοί με έντονες πολιτικές φιλοδοξίες και ακροδεξιές ομάδες. Για τους συγκεκριμένους το συλλαλητήριο ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να χτίσουν πολιτικές καριέρες, όπως τόσοι και τόσοι έκαναν στο πρόσφατο παρελθόν. Και μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα της εθνικιστικής υστερίας και αδιαλλαξίας, ο μόνος χαμένος θα είναι ο απλός κόσμος που πίστεψε ότι κάτι μπορεί να καταφέρει χωρίς να καπελωθεί η δράση του…

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

ΤΟ ΠΙΚΡΟ ‘17 ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΟΥ ‘18



Σε λίγες μέρες μια ακόμη χρονιά θα μας αποχαιρετίσει και η γεύση που αφήνει στο μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας είναι πικρή: Η ανάπτυξη αγνοείται, η ανεργία παραμένει σε εξαιρετικά υψηλά ποσοστά, οι συντάξεις και οι μισθοί περικόπτονται, οι εργασιακές σχέσεις γίνονται ολοένα και πιο ελαστικές, οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας ξεκίνησαν και  η φορολογία συνεχίζει να διαλύει νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Η κυβέρνηση μπορεί να πανηγυρίζει για το πλεόνασμα και να μοιράζει βοηθήματα - χαρτζιλίκι και μερίσματα στους πολίτες με γνώμονα τις εκλογές, παρόλα αυτά τα χρήματα που τους επιστρέφει είναι πάρα πολύ λίγα συγκριτικά με αυτά που τους έχει ήδη αφαιρέσει. Τα βοηθήματα αυτά, όσο αναγκαία και απαραίτητα φαντάζουν για τους ασθενέστερους συμπολίτες μας, προφανώς δεν αποτελούν μόνιμη λύση τόσο για τους ίδιους, όσο και για τη χώρα καθώς μπορεί να ανακουφίζονται πρόσκαιρα όμως δεν είναι εφικτό να καλύψουν πάγιες ανάγκες τους. Οι πολίτες χρειάζονται μια αξιοπρεπή εργασία και μια σύνταξη αντάξια των χρημάτων που τους έχουν παρακρατηθεί και όχι εφάπαξ βοηθήματα.

Από τη χρονιά που φεύγει, μπορούμε να αντλήσουμε κάποια πολύ χρήσιμα συμπεράσματα και για τα ίδια τα κόμματα. Η ΝΔ ναι μεν προηγείται σταθερά του ΣΥΡΙΖΑ, όμως το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα φαίνεται πως αντέχει στη μνημονιακή πίεση που το ίδιο επέβαλλε στον εαυτό του. Για όσα ψέματα είπε στους πολίτες, για τη ραγδαία αλλαγή πολιτικής  αλλά και για τη συνεχιζόμενη κάλυψη που προσφέρει στους ΑΝΕΛ και στον Πάνο Καμμένο, τα ποσοστά που συγκεντρώνει στις δημοσκοπήσεις είναι αρκετά υψηλά. Το μεγαλύτερο όπλο του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος στις περισσότερες δημοσκοπικές κατηγορίες εξακολουθεί να υπερτερεί του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ακόμα, ιδιαιτέρως σημαντικό είναι το γεγονός ότι μετά από αρκετό καιρό έπεσε η ΧΑ από την τρίτη θέση, την οποία φαίνεται να καπαρώνει το Κίνημα Αλλαγής, το οποίο ναι μεν έχει ανοδικές τάσεις, όμως οι ψηφοφόροι περιμένουν το επικείμενο συνέδριο και τις οριστικές αλλαγές για να τοποθετηθούν θετικά ή αρνητικά για τον υπό διαμόρφωση νέο φορέα του χώρου της Κεντροαριστεράς. 

Πέρα από ποσοστά και κόμματα, το 2017 όπως αναφέραμε και παραπάνω, αφήνει πικρή γεύση στους περισσότερους από εμάς. Για άλλη μια χρονιά φάνηκε ξεκάθαρα πως οι προσδοκίες των πολιτών αφενός έχουν συρρικνωθεί, αφετέρου έχουν αποσυνδεθεί από την πολιτική σφαίρα και η σχέση των περισσοτέρων με την πολιτική ξαναγίνεται επιλεκτική. Μπροστά στην εθνική μας κατάθλιψη και τη μιζέρια, οι πολίτες έχουν αποτραβηχτεί, έχουν απογοητευτεί και απλώς φοβούνται μήπως χάσουν ακόμα περισσότερα. Η συνεχιζόμενη κρίση είναι λες και τους έχει υπνωτίσει και τους έχει αφαιρέσει κάθε μαχητική διάθεση. Πλήρως αδρανοποιημένοι, ‘κάνοντας απλά τη δουλειά τους’, έχουν μηχανοποιηθεί και βουλιάζουν στον καναπέ τους. Αυτή η παραίτηση των συνανθρώπων μας  είναι το πιο ανησυχητικό που αφήνει πίσω (και) το 2017. Μακάρι το νέο έτος να πραγματοποιηθεί η πολυπόθητη αλλαγή στην ψυχολογία μας, γιατί πέρα από κάθε πολιτική πράξη ή πρόγραμμα, πέρα από τα κόμματα, τα μνημόνια και την οικονομία, μόνο εάν αλλάξουμε εμείς μέσα μας μπορεί να αλλάξει και ολόκληρη η κοινωνία. Αν βρούμε τη δύναμη να δούμε τα πράγματα διαφορετικά, τότε υπάρχει ελπίδα το 2018 να είναι διαφορετικό και δημιουργικό.

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Οι εκλογές για την ανάδειξη ηγεσίας στον υπό διαμόρφωση νέο φορέα της Κεντροαριστεράς ολοκληρώθηκαν χωρίς τρομερές εκπλήξεις. Η Φώφη Γεννηματά εκλέχθηκε Πρόεδρος με καθαρή εντολή και ο Νίκος Ανδρουλάκης με ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό ουσιαστικά μετατράπηκε σε νούμερο δυο του νέου φορέα. Οι Καμίνης και Θεοδωράκης, όπως φάνηκε και από τα ποσοστά τους, δεν κατάφεραν να πείσουν αρκετό κόσμο εκτός ΠΑΣΟΚ να συμμετάσχει στη νέα προσπάθεια και η υποψηφιότητά τους κινήθηκε σε ρηχά νερά. Το θετικό της όλης ιστορίας ήταν η σημαντική συμμετοχή του κόσμου, αλλά και η διαφαινόμενη θέληση όλων για ουσιαστική συμπόρευση και τερματισμό της εσωστρέφειας. Ένα ακόμα συμπέρασμα που προκύπτει από τα ποσοστά των υποψηφίων, είναι η επιβλητική εδραίωση του ΠΑΣΟΚ ως του βασικού παίκτη στην Κεντροαριστερά.  Κόντρα  σε εκείνους που σιγοψιθυρίζουν ότι το ΠΑΣΟΚ είναι τελειωμένο, η τωρινή συγκυρία μπορεί να λειτουργήσει αναγεννησιακά και να μετατρέψει ένα γερασμένο και κουρασμένο κόμμα σε ένα νέο, ανοιχτό, δημοκρατικό, αποκεντρωμένο, ψηφιακό, δικτυωμένο στην κοινωνία, με νέες συμμαχίες και λαϊκά ερείσματα. 

Πέρα από τις εσωκομματικές εκλογές, το επόμενο κρίσιμο στοίχημα που πρέπει να κερδίσει ο νέος φορέας είναι αμιγώς πολιτικός. Ο νέος φορέας οφείλει να μετατραπεί σε ένα σύγχρονο κόμμα της σύγχρονης ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας. Πρέπει να αποτελέσει τον εναλλακτικό πόλο, να στοιχειοθετήσει τον χώρο του Κέντρου και να έχει συγκροτημένη άποψη και πολιτική πρόταση για την πορεία του έθνους, για το μοντέλο ανάπτυξης, για την λειτουργία των δημοκρατικών και κοινοβουλευτικών θεσμών. Αν θέλει να μακροημερεύσει χρειάζεται να αφουγκραστεί την διαρκώς μεταβαλλόμενη κοινωνία των πολιτών, να στήσει νέα δίκτυα που θα λειτουργούν ως χώροι προβληματισμού και παραγωγής πολιτικής, μακριά από μικροπολιτικές σκοπιμότητες και εσωκομματικά παιχνίδια. 

Η κοινή πορεία πάνω σε έναν κοινά συμφωνημένο κορμό προοδευτικής πολιτικής, πάνω στον οποίο θα αρθρώνονται τάσεις, πολιτικές αλλά και ιδεολογικές εξειδικεύσεις, είναι επιβεβλημένη. Και βεβαίως προαπαιτούμενο όλων των παραπάνω είναι να συνεχιστεί η διαδικασία ανανέωσης του στελεχιακού δυναμικού. Με καθαρή ιδεολογία και ρεαλισμό απέναντι σε μια Ευρώπη που καθημερινά αλλάζει, ο νέος φορέας πρέπει να εναρμονιστεί και να μετεξελιχθεί σε ένα κόμμα που θα εκφράσει ξανά τους δημοκρατικά σκεπτόμενους πολίτες, το σοσιαλδημοκρατικό κομμάτι της κοινωνίας. Να μπορέσει να εκπροσωπήσει τους άνεργους νέους, τους διαρκώς πληττόμενους εργαζομένους, τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους επιστήμονες  και τους ελεύθερους επαγγελματίες. Και το κυριότερο, να καταφέρει να δώσει ελπίδα και όραμα στη νεολαία.

Για να μπορέσει να σταθεί ο νέος φορέας, θα πρέπει, εκτός των παραπάνω, να πληροί ακόμα τρεις ικανές και αναγκαίες προϋποθέσεις: να υπάρξει πραγματική συστράτευση πίσω από τη νεοεκλεγείσα ηγεσία, να προκύψει μετά από το Συνέδριο έναν καινοτόμος και ριζοσπαστικός προγραμματικός λόγος, και τέλος να μην έχει ένα οργανωτικό μέγεθος που θα το καθιστά αρτηριοσκληρωτικό και δυσπρόσιτο στους πολίτες. Οι εκλογές πέρασαν και οι προσωπικές πικρίες και τα εσωκομματικά μαχαιρώματα πρέπει να μπουν στο χρονοντούλαπο και όλοι μαζί συλλογικά να δουλέψουν σκληρά για το καλό του τόπου. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα.

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ

Πέρασαν αισίως 40 μέρες από την αποχώρηση Αλαφούζου και από τότε δεν έχει συμβεί το παραμικρό παρήγορο. Αντιθέτως:

- Κανείς δεν έμαθε (και δεν πρόκειται να μάθει) το πραγματικό ύψος και την προέλευση των χρεών

- Οι υπάλληλοι της ΠΑΕ παραμένουν απλήρωτοι για μήνες

- Ο Βλαχοδήμος πουλήθηκε τσάμπα στην Μπενφίκα, η οποία μάλιστα προπλήρωσε (!) για τη μεταγραφή, στην οποία βεβαίως και δεν έχει μπει ρήτρα για άλλη ελληνική ομάδα...

- Ανοίχτηκαν 4 λογαριασμοί για την ενίσχυση της ομάδας και λογικά θα έχουν μαζευτεί λιγότερα και από τη μια δόση του Ταυλαρίδη...

-Από εκεί που ο Παναθηναϊκός ήταν το πιο τακτοποιημένο "μαγαζί", μάθαμε ότι χρωστάει και στους μανάβηδες...

- Παραιτήθηκε το ΔΣ της Συμμαχίας και οι εκλογές είναι άγνωστο πότε (και εαν) θα προκυρηχθούν

-Ο Κωνσταντίνου δεν μπορεί να κινητοποιήσει τον κόσμο του Παναθηναϊκού για να βοηθήσει και δεν έχει το ειδικό βάρος που απαιτείται για να βρει επενδυτές

-Δημοσιογράφοι που ενώ ήξεραν και σιωπούσαν (για τους δικούς τους λόγους...), ξαφνικά τα θυμήθηκαν όλα και από αυλή έγιναν κατήγοροι και κύρηκες της παναθηναϊκοφροσύνης...

- Πέρασε η 30η Οκτωβρίου και οι δόσεις για τα τρέχοντα συμβόλαια δεν κατατέθηκαν στους λογαριασμούς των παικτών. Εντος ολίγου θα μπορούν να κάνουν προσφυγή και να χαθούν τσάμπα. Ήδη, σύμφωνα με δημοσιεύματα, έχουν δεχθεί κρούσεις ή έχουν συμφωνήσει με άλλες ελληνικές ομάδες...

Και εκτός αυτών, πριν την τυπική αποχώρηση Αλαφούζου είχαμε την ουσιαστική η οποία χρονολογείται πριν το καλοκαίρι. Τότε λοιπόν, ενώ είχε ήδη αποφασίσει να φύγει, και σύμφωνα με τα λεγόμενά είχαν αποβεί άκαρπες οι προσπάθειες εξεύρεσης επενδυτή, έπραξε τα ακόλουθα:

- Ενώ είχε πρωτοστατήσει στην κάθαρση, έκανε στροφή 180° και επέλεξε τη συμπόρευση με τον Ολυμπιακό, ξεκάθαρα λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων...

- Ξεπουλά τον Μπεργκ, γεγονός που φέρνει και την παραίτηση του Λύμπε

-Αδυνατεί (;) να πληρώσει στελέχη του προπονητικού τιμ, τα οποία πάνε κατ ευθειαν σε ανταγωνιστικές ομάδες

- Τελευταία μέρα των μεταγραφών πουλάει τον Ζεκα

-Έχοντας αποφασίσει ήδη να φύγει, φορτώνει με ακόμα μεγαλύτερο χρεος την ομάδα με τις μεταγραφές Τσάβες και Λουτσιάνο

- Δεν έχει καν την ελάχιστη αξιοπρέπεια να δει face to face τον Ουζουνίδη για να του εξηγήσει...

Μπορούμε να γεμίσουμε πολλές σελίδες με τα "κατορθώματα" του Αλαφούζου αλλά θέλω να πιστεύω πως είναι πλεον λίγο πολύ γνωστά. Μπορεί η νίκη απέναντι στον ΟΣΦΠ να μας έδωσε μια χαρά, όμως η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή και το καράβι έχει ήδη βουλιάξει. Το σίγουρο είναι ότι οι κινήσεις του Αλαφούζου ήταν πλήρως σκόπιμες και εξυπηρετούσαν πιστά το σχέδιο διάλυσης. Ο ηθικός αυτουργός αναζητείται...

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΡΕΛΙΣΜΟ





Η πολυαναμενόμενη επίσκεψη του κ. Τσίπρα στον Λευκό Οίκο δεν μπορούμε να πούμε ότι έφερε, σε πρώτη φάση, τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Αν για τον Πρωθυπουργό το ζητούμενο ήταν να αποσπάσει δηλώσεις συμπάθειας από τον Ντόναλντ Τραμπ, τότε το ταξίδι του στην Αμερική κρίνεται επιτυχημένο. Οι σκιές, ωστόσο, που αφήνει η συμφωνία των 2,4 δις. Ευρώ για την αναβάθμιση του στόλου των μαχητικών F-16 της Πολεμικής Αεροπορίας είναι πολλές. Κι αυτό, όχι γιατί η άμυνα της χώρας μας  δεν πρέπει να εκσυγχρονιστεί- ειδικά με τους γείτονες που διαθέτει- όμως ο πρωθυπουργός μετέβη στις ΗΠΑ με βασικό του στόχο να προσελκύσει επενδύσεις και όχι να κλείσει συμφωνίες για τα εξοπλιστικά. 

Η κυβέρνηση, αντιλήφθηκε εγκαίρως τη δυσαρέσκεια του κόσμου για τη συμφωνία που επιτεύχθηκε και προσπάθησε από την πρώτη στιγμή να πείσει τους πολίτες ότι τα χρήματα αυτά δεν θα τα επιμεριστεί ο ελληνικός λαός και ότι η συμφωνία θα πέσει κατά ένα δις. Ευρώ. Όποιο και να είναι το ποσό της συμφωνίας, πρέπει άμεσα η Βουλή και οι πολίτες να ενημερωθούν για την πλήρη αλήθεια χωρίς υποσημειώσεις και υστερόγραφα. Η συγκυρία ενώ ήταν θετική για τη χώρα μας, ιδίως λόγω του παγώματος των σχέσεων Αμερικής – Τουρκίας, δυστυχώς δεν φαίνεται να προκύπτουν χειροπιαστά κέρδη στον τομέα των επενδύσεων και της ελάφρυνσης του χρέους, παρόλο που οι κυβερνητικές πηγές υποστηρίζουν και επιμένουν  πως η συνάντηση των δύο ηγετών έγινε σε καλό κλίμα και πως το μήνυμα από την πλευρά των ΗΠΑ ήταν σαφές ως προς την αναγνώριση του γεωστρατηγικού ρόλου της Ελλάδας και τη στήριξη στον τομέα της οικονομίας, τόσο για το χρέος όσο και για την εισροή αμερικανικών επενδυτικών κεφαλαίων στην Ελλάδα.

Το μόνο άμεσα θετικό που προκύπτει από την επίσκεψη του πρωθυπουργού στην Αμερική είναι ο τερματισμός του ‘εφηβικού’ του αντιαμερικανισμού και η στροφή του στον ρεαλισμό. Ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε φιλικός προς τις ιδιωτικές επενδύσεις  και πρόβαλε το αφήγημα της εξόδου της Ελλάδας από την κρίση μέσα από μεταρρυθμίσεις που θα στοχεύσουν στη δημιουργία ενός πιο φιλικού προς την επιχειρηματικότητα περιβάλλον το οποίο δεν θα παρουσιάζει τις αγκυλώσεις και την αβεβαιότητα του παρελθόντος. Ταυτόχρονα, διαβεβαίωσε ομογενείς και Αμερικανούς επιχειρηματίες ότι υπάρχει πλέον στη χώρα ξεκάθαρη βούληση και πολιτική σταθερότητα, στοιχεία που ναι μεν παρέχουν ασφάλεια στους επενδυτές, όμως μένει να επαληθευτούν εμπράκτως. 

Ο πρωθυπουργός  μένει να αποδείξει και στην πράξη ότι απομακρύνεται από το αντιπαραγωγικό φλερτ με τον κρατισμό που φόβιζε και απέτρεπε τους ξένους επενδυτές. Η Ελλάδα δεν πρέπει να αφήσει πίσω της μόνο την κρίση, αλλά κυρίως το μοντέλο και τη νοοτροπία που οδήγησε σε αυτή. Αναντίρρητα ο πρωθυπουργός με αυτή του τη στροφή ισχυροποιεί τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων το προσωπικό του προφίλ όμως το πλέον σημαντικό είναι να φέρει η αλλαγή αυτή θετικά αποτελέσματα για τη χώρα και τους πολίτες. Μόνο έτσι θα μπορούμε να πούμε τελικά ότι η επίσκεψή του στις ΗΠΑ από νερόβραστη μετατράπηκε σε επιτυχημένη. Διότι σε πρώτη φάση το μόνο χειροπιαστό και μετρήσιμο είναι μόνο τα 2,4 δις. που φορτωθήκαμε. Όλα τα υπόλοιπα θα κριθούν στο άμεσο μέλλον και στην πραγματική οικονομία. Διότι αν η στροφή αυτή παραμείνει μόνο εντός των τειχών του οβάλ γραφείου θα πρόκειται για ακόμη μια περίπτωση αποπροσανατολισμού και ψηφοθηρίας. Και από τέτοιες μας έχει χορτάσει η κυβέρνηση.


Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΘΥΜΙΟΥ




                                                              


Στην Ελλάδα της κρίσης, χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν και ακόμα περισσότερες βλέπουν τα λουκέτα να πλησιάζουν με γοργούς ρυθμούς. Μέσα στη γενικευμένη μαυρίλα, υπήρξαν κάποιες επιχειρήσεις που τόλμησαν και μέσα από πολλές αντιξοότητες κατάφεραν να πετύχουν. Είναι ακόμα λιγότερες μάλιστα οι επιχειρήσεις οι οποίες καινοτόμησαν και η φήμη τους πέρασε ακόμα και τα ελληνικά σύνορα. Μια τέτοια επιχείρηση είναι αναμφίβολα η Taxibeat (Beat πλέον μετά την εξαγορά της από τον κολοσσό Daimler). Θα περίμενε κανείς η κυβέρνηση να διαφημίζει τέτοιες εταιρίες, να τις επιβραβεύει και να ψάχνει τρόπο ώστε να ενθαρρύνει και άλλες να τολήμσουν. Αντ’ αυτού, το νέο νομοσχέδιο του κ. Σπίρτζη, το οποίο μετατρέπει εταιρείες τύπου Beat από μεσιτικές εταιρίες διαμεσολάβησης μετοφορών σε μεταφορικές εταιρίες, στοχεύει στην εξαφάνισή της. 

Η κυβέρνηση με πρόσχημα την προώθηση νομικού πλαισίου για τη λειτουργία των ταξί και τον περιορισμό της Uber, αντί να ανοίξει ακόμα περισσότερο το επάγγελμα, το κλείνει, ακολουθώντας την πάγια πρακτική της εξυπηρέτησης συμφερόντων συγκεκριμένων συντεχνιών. Κεντρικό πρόσωπο της συγκεκριμένης συντεχνίας δεν είναι άλλος από τον Πρόεδρο της ΠΟΕΙΑΤΑ Θύμιο Λυμπερόπουλο. Ο άλλοτε γαλάζιος ‘Θύμιος’ βρήκε όπως φαίνεται ‘σημεία επαφής’ με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και η κυβέρνηση από την μεριά της στοχεύει στη στήριξή του όποτε χρειαστεί. 

Δεν πρέπει όμως να μας προκαλεί την παραμικρή εντύπωση η διάθεση της κυβέρνησης να στηρίξει μετά μανίας το παλιό σύστημα (το οποίο γενικά κατηγορεί αλλά υπηρετεί πιστά).  Η κυβέρνηση αυτή που είναι κόντρα στην οποιαδήποτε αριστεία δεν υπήρχε περίπτωση να ήταν υπέρμαχος καμίας καινοτόμου επιχείρησης. Η κυβέρνηση αγωνίζεται με όλες της τις δυνάμεις για την Ελλάδα της οπισθοδρόμησης και όχι της προόδου. Η Beat από την έναρξη των εργασιών της επένδυσε στη σχέση ποιότητας – τιμής. Οι συνεργαζόμενοι οδηγοί ήταν (και είναι) επαγγελματίες σε όλα τους: καθαρά οχήματα, ευγένεια, τυπικότητα, ακριβή ραντεβού, τίμιοι και χαμογελαστοί. Μετά το πέρας κάθε διαδρομής, ο πελάτης μπορούσε να αξιολογήσει τις υπηρεσίες του οδηγού. Αυτή η λέξη, η ‘αξιολόγηση, προκαλεί αλλεργία και τρόμο σε αυτή τη χώρα, εδώ και πολλά χρόνια. Η Beat είναι τόσο πετυχημένη για αυτόν ακριβώς το λόγο: Ο πελάτης μπορούσε να απολαύσει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες και μέσω της αξιολόγησης η γνώμη του μετρούσε. Πόσες φορές άραγε πιάσατε τον εαυτό σας να σκέφτεται γιατί να μην είναι έτσι τα πράγματα και σε άλλες εταιρείες αλλά, κυριότερα, και στο ίδιο το Δημόσιο; 

Η Beat εκτός από το καλό που έκανε στο επιβατικό κοινό, λειτούργησε ευεργετικά και για τον ίδιο τον κλάδο: Αφενός ανέβασε κατακόρυφα το επίπεδο (έτσι γίνεται όταν υπάρχει ανταγωνισμός), αφετέρου διόρθωσε το κακό όνομα που είχε αποκτήσει – καθόλου τυχαίο – ο κλάδος. Δεν είναι πολύ μακρινές οι εποχές κατά τις οποίες ο πελάτης δεν είχε άλλη επιλογή και ‘υποχρεωνόταν’ από τον ταξιτζή σε διπλές και τριπλές κούρσες, στην εισπνοή καπνού, στο άκουσμα σκυλάδικων από νωρίς το πρωί. Με λίγα λόγια, ενώ ο μέσος οδηγός ταξί παλαιότερα είχε την κλασική νεοελληνική νοοτροπία του κάνω ότι γουστάρω αδιαφορώντας για τους άλλους, με την Beat υποχρεώθηκε να βελτιωθεί ώστε να μπορέσει να επιβιώσει. 

Το νέο σκηνικό όμως φαίνεται πως ενόχλησε τις παραδοσιακές κάστες και τους κολλημένους στην αρρωστημένη νοοτροπία του χθες. Οι κάστες αυτές βρήκαν και μια πολύ πρόθυμη κυβέρνηση και δεν άργησε να έρθει αυτό το νομοσχέδιο. Στην Ελλάδα του Θύμιου και των λοιπών νοσταλγών του χθες όλα θα έπρεπε να τα περιμένουμε. Εξάλλου, ως χώρα παραδοσιακά παράγουμε πολύ περισσότερη γελοιότητα από όση μπορούμε να καταναλώσουμε…

ΤA ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΧΤΙΖΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΡΙΕΡΕΣ

Το συλλαλητήριο, όπως και κάθε άλλη κινητοποίηση, ουσιαστικά κρίνεται από τα αποτελέσματα που φέρνει. Μέχρι όμως να φτάσουμε ως εκεί μπο...